"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

2 μέρες μόνο...


Έχουμε μπεί δυστυχώς στη τελευταία εβδομάδα ζωής του πλανήτη μας. Το τέλος πλησιάζει σε λιγότερο από 2 μέρες και μείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς κωλοπλένηδες, καθισμένοι αμήχανα στη μικροαστική και υγρή ακρούλα που μας πέταξε η τύχη, περιμένουμε το αδίστακτο δρεπάνι του Χάρου, αναλογιζόμενοι όσα ζήσαμε και όσα έμελλε να μη δούμε ποτέ.

Δεν θα δούμε ποτέ δυστυχώς, τη Παναυπλιακάρα μας, την αγαπημένη ομάδα της πόλης, την ομάδα που στηρίζεται απ’ όλους τους αυτόχθονες φιλάθλους εδώ και χρόνια, να παίζει στη πρώτη εθνική και να προκρίνεται στους ομίλους του champions league. Τσάμπα και όλη η στήριξη δηλαδίς.
 

Δεν θα δούμε τον δήμαρχο του μέλλοντός μας, κύριο Γραμματικόπουλο, να επιτυγχάνει επιτέλους την απόκτηση του δημαρχιακού θώκου και να οδηγεί τη πόλη σε μια νέα εποχή αθηναικής απαγκίστρωσης και ευημερίας. Κρίμα και για εμάς αλλά και για τον νεαρό πολιτικό που προσπαθούσε μάταια τόσα χρόνια.

Δεν θα δούμε τη Μελίνα μας, τη δικιά μας Μελίνα, τη ντόπια, να αγορεύει σε προεκλογικές συγκεντρώσεις και να εκλέγεται από τα χεράκια μας ως η νέα βουλευτίνα με φρέσκιες καρατζαφέρικες και πατριωτικές ιδέες γαρνιρισμένες με μπόλικη τεχνοκρατική σαλάτα.

Δεν θα δούμε τη πανέμορφη μεταμόρφωση του λιμανιού μας σε ιδιωτική μαρίνα πολυτελείας για τα κότερα της αγαπημένης μας και φιλοναυπλιακής οικονομικής ελίτ. Ούτε τα χιλιάδες γιαουρτάδικα και παρόμοια που θα δώσουν ένα τόνο άνθησης και θα στολίσουν κυριολεκτικά το περιεχόμενο και το νόημα της παλιάς πόλης. Ούτε βεβαίως την ιδιωτική τακτοποίηση του άναρχου παραλιακού πάρκινγκ. Όλα αυτά τα ωραία θα τα χάσουμε δυστυχώς, σύντροφοι ιθαγενείς.

Δεν θα δούμε επίσης το αγαπημένο μας Μπούρτζι να μας αποχαιρετά βυθιζόμενο από την υπεύθυνη ανευθυνότητα όλων μας των κρατικών φορέων. Ένα ιστορικό γεγονός, που θα προσέλκυε τα βλέμματα ολόκληρου του τουριστικού πληθυσμού, μια  χρυσή ευκαιρία για αληθινά κέρδη θα πάει χαμένη και πεταμένη στον ιστό της δύστυχης πανανθρώπινης μοίρας. 

Δεν θα καμαρώσουμε τη νέα γενιά της πόλης, να κολυμπά καμαρωτή καμαρωτή στα γάργαρα νερά του παλιού ναυτικού ομίλου, στις Μπανιέρες, παρέα με τις τσούχτρες, τους κολιτσάνους και τα ζαρζαβατικά των περαστικών πλοίων. Αυτή η γλυκιά και ρομαντική επιστροφή στα αλμυρά νερά, ελέω έλειψης πετρελαίου, θα έβγαζε σίγουρα αληθινούς κωλοπλένηδες πρωταθλητές. Κρίμα και πάλι κρίμα.

Δεν πρόκειται να γνωρίσουμε ποτέ τα σπάνια μεταλλαγμένα ψάρια που θα γεννήσει ο κόλπος της Καραθώνας, ούτε τις μοναδικές και ιδιαίτερες μολύνσεις που θα δημιουργήσει το σκουπιδοτοπικό οξύ σε συνδυασμό με το αγνό κάρβουνο της πλαγιάς. Γεγονότα που θα προσέλκυαν πλήθος ζωολόγων, μικροβιολόγων και άλλων επιστημόνων και θα μετέτρεπαν τη πόλη σε μοναδικό παγκόσμιο κέντρο του επιστημονικού ενδιαφέροντος.

Τέλος, επειδή δεν θέλω να κλείσω πένθιμα, το επερχόμενο τέλος έχει και ένα καλό, που μπορεί να μας παρηγορεί. Δεν πρόκειται να ζήσουμε και να δούμε τις δραματικές και οικονομικές  συνέπειες του κλεισίματος του στρατοπέδου μας. Όσες προσπάθειες και να γίνουν για τη  τουριστική ανάπτυξη της περιοχής (βλέπε παραπάνω), το κλείσιμο θα σηματοδοτούσε τον απόλυτο οικονομικό μαρασμό και το οριστικό τέλος της πόλης, ανεξαρτήτως του παγκόσμιου τέλους που βρίσκεται προ των πυλών.

Αργά ή γρήγορα λοιπόν το κλείσιμο θα ερχόταν. Μαζί του και το τέλος μας. Το γεγονός λοιπόν, πως μαζί με εμάς εξολοθρεύεται τυχαία και όλος ο πλανήτης, θα ήταν ίσως μια κάποια παρηγόρισις για όλους τους αυτόχθονες. Θα έχουμε παρέα!!!

 

Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Τα λέμε ξανά μετά τη Καταστροφή, εν έτει 2013.

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Παράπονα κωλοπλένηδων


Δέχτηκα κάποια παράπονα από ντόπιους ιθαγενείς που τους πειράζει η διαρκής χρησιμοποίηση του όρου «κωλοπλένηδες» στα κείμενά μου.

Ομολογώ πως σαν κωλοπλένης, με συγχωρείτε ναυπλιώτης, είμαι άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, συζητήσιμος, που δέχεται τη κριτική, που προσπαθεί να έχει πάντοτε καλές σχέσεις με τους συμπολίτες του και να βελτιώνεται από την πάντοτε καλοπροαίρετη κριτική τους.

Οπότε θα σταματήσω να χρησιμοποιώ τον όρο «κωλοπλένης». Άλλωστε όπως έμαθα, δεν μας αφορά στ΄αλήθεια. Ο όρος αναφέρεται σε χαρτογιακάδες από την Ευρώπη, που τα πρώτα χρόνια της Απελεύθερωσης είχαν πλημμυρίσει όλη τη πόλη. Αυτούς τους έλεγαν κωλοπλυμμένους. Και μόλις έφυγαν, οι Πρασάδες, με συγχωρείτε, οι Αργείτες, επειδή δεν είχαν τι να μας πουν που είμασταν γαμάτοι, έξυπνοι, όμορφοι, πνευματώδεις και ξεχωριστοί, παρέφρασαν τον προηγούμενο όρο και έβγαλαν τον  όρο κωλοπλένηδες. Αυτοί που και καλά καθαρίζουν τον κώλο τους σε οθωμανικές τουαλέτες. Τρίχες.
 

Έψαξα να βρώ λοιπόν ένα παρατσούκλι που να μας αρμόζει. Ένα παρατσούκλι που δεν θα έχει βγεί από πρασοκέφαλα μυαλά του κάμπου και των πορτοκαλέων. Ένα παρατσούκλι που εκφράζει περισσότερο ελληνικό κόσμο. Και το βρήκα.

Μέσα σε μια παρωδία εκκλησιαστικού ύμνου του 1829 με τίτλο «ο Υμνούμενος». Το έργο ανήκει σε τμήμα κάποιας μουσικής επιθεώρησης εκείνης της εποχής και σατιρίζει όλους σχεδόν τους Έλληνες με βάση το τόπο καταγωγής τους ή ένα χαρακτηριστικό τους. Στο τέλος του κειμένου θα βρείτε βιντέακι του youtube με ολόκληρο το τραγούδι.

Μέσα σε αυτό το τραγούδι σατιριζόμαστε και εμείς σύντροφοι ιθαγενείς. Οι Ναυπλιώται. Λέει χαρακτηριστικά ο ποιητής «…αιγενίτης κανατάς, ναυπλιώτης δυστενγκές…». Τι είναι αυτό το «δυστενγκές» σύντροφοι, συνέλληνες, συμπατριώτες; Ξέρετε; Δεν ξέρετε αλλά είστε. Τι είστε; Μα δυστενγκείς φυσικά.

Πάει το κωλοπλένηδες. Πέταξε. Βρήκαμε καινούρια λέξη. Πιο γαμάτη και πιο άγνωστη. Δυστενγκείς ή δυστενγκέδες κατά το ρεμπέτικον. Αν σας ξαναπούνε κωλοπλένηδες απαντήστε με μπλαζέ ναυπλιώτικο υφάκι στον ανάγωγο που εξστομίζει τέτοιες κουταμάρες πως δεν είστε κωλοπλένηδες πια αλλά δυστενγκέδες. Έτσι σας λέει ο κόσμος.

Και αν σας ρωτήσει, σύντροφοι,  ο βλάξ που θα τολμήσει να σας υβρίσει ή να σας ειρωνευτεί τί σημαίνει η λέξη δυστενγκής, πείτε στον αγράμματο και αδαή τιποτένιο πως η λέξη προέρχεται από το αγγλικό «distinguish» που σημαίνει ξεχωρίζω και διακρίνομαι. Δυστενγκέδες επομένως είναι οι ξεχωριστοί, οι διακριθέντες, οι επιφανείς. Όλοι εμείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς.

Με κωλοπλένηδες θα ασχολούμαστε τώρα…

 

Υ.Γ: πολλά ευχαριστώ για τη βοήθεια στη συντρόφισσα και δυστενγκίδα dimy.
 
 

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Γι αυτούς που το Σαββάτο μένουν σπίτι τους


Σύντροφοι μια απλή ερώτηση. Έχει κάποιο πρόβλημα το ίντερνετ στη πόλη μας; Τις τελευταίες μέρες η σύνδεση μου δεν είναι καθόλου σταθερή. Το έχω δηλώσει στις βλάβες επανηλλειμένα. Οι τεχνικοί το φτιάχνουνε διαρκώς, δεν λέω. Αλλα κρατάει κανα πενθήμερο. Μετά νά σου πάλι οι αποσυνδέσεις, οι μειωμένες ταχύτητες, οι 200 ώρες να ανοίξει η απλή σελίδα της  Google και τα ξενερώματα. Τι reboot στο μόντεμ, τι αλλαγές μοντεμ, τι αλλαγές φίλτρων, τι σκατά,  τίποτα. Και το τραγικότερο είναι πως συμβαίνει συχνά το Σάββατο που αποφασίζω πάντοτε να κάτσω σπίτι, να αράξω σπίτι που λέει κι ο καλλιτέχνης. Που δεν έχω καμία όρεξη  να βγώ και θέλω μόνο να  ηρεμήσω σπιτικώς και δικτυακώς. Και που οι τεχνικοί δικτύων δεν δουλεύουν και στα τηλεφωνικά κέντρα των βλαβών υπάρχει μόνο μια άτυχη και άσχετη ύπαρξη που κάνει και 40 ώρες να το σηκώσει. Αυτό το Σάββατο άκουσα τουλάχιστον 8 φορές το τραγουδάκι Νarcotic ( τυχαίο;) περιμένοντας τον άσχετο υπάλληλο να το σηκώσει και να το δηλώσει τυπικά και βαρεμένα στις βλάβες για να στο φτιάξουν Δευτέρα!!!
 
"το σωματίδιο του Θεού"

Μόνο εγώ το έχω το πρόβλημα σύντροφοι ιθαγενείς; Είμαι ο μαλάκας της πόλης; Ή μήπως το φαινόμενο είναι συχνό; Δεν ξέρω. Έχει καμιά σχέση το δίκτυο της πόλης με τα σκαψίματα που έχουν συμβεί τελευταία στην Αμαλίας, την Ασκληπιού και την Άργους; Το επηρεάζουν; Φταίει ο καιρός; Φταίει που όλο και περισσότεροι αυτόχθονες επιλέγουν να κλείνονται τα σαββατοκύριακα  σπίτια τους, να σώζουν τα λεφτά τους και να ηρεμούν τα αυτιά και τα μυαλά τους; Οπότε το σύστημα υπερφορτώνεται και δεν μπορεί να σηκώσει ταυτόχρονα τόσες συνδέσεις ντόπιων σπιτάκηδων; 

Δεν με νοιάζει η απάντηση. Εγώ ξέρω μόνο πως είμαι ευρωπαίος πολίτης. Τουλάχιστον έτσι μου λένε. Και κάθε ευρωπαίος πολίτης, εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια που ψηφίστηκε, έχει αναφαίρετο, συνεχές και βασικό δικαίωμα την πρόσβαση στο δίκτυο. Όπως ακριβώς έχει το φαί, το νερό κτλ. Και εγώ, και μάλλον κι άλλοι συμπολίτες μου δεν το έχουν πάντα.

Και γιατί συμβαίνει αυτό καλοί μου σύντροφοι ιθαγενείς; Γιατί; Επειδή  βεβαίως δεν έχουμε σε αυτή τη γαμούπολη που μας πέταξε η ζωή ένα αξιόπιστο, δημόσιο και ασύρματο δίκτυο και εξαρτιόμαστε σαν τα μοσχάρια από ιδιωτικές εταιρείες παροχής υπηρεσιών δικτύου που τις χρυσοπληρώνουμε για να μας βγάζουν τη παναγία με τις διαφημίσεις τους, τα ωραία τους λογάκια, τα ατελείωτα τηλεφωνάκια τους για νέες υπηρεσίες, νέες ανέσεις και άλλες παρόμοιες βλακείες και φυσικά τις εκνευριστικές βλάβες τους.

Και μη βιαστείτε να κατηγορήσετε το Δήμο, τη Περιφέρεια και γενικά το κράτος για αυτή μας την ολιγωρία. Εμείς οι ίδιοι και ο σκατοσυντηρητισμός που τρώει τα σπλάχνα μας είναι η κύρια αιτία του προβλήματος. Εμείς και μόνο εμείς φταίμε που πληρώνουμε ένα βασικό δικαίωμα μας με 30, 40 και 50 ευρώ το μήνα.

Δηλαδή σε άλλες πόλεις της χώρας και της Ευρώπης που το έχουν κάνει, πιο έξυπνοι από μας είναι γαμώ το κερατό μου; Στο Καναδά που η πληρωμή του ίντερνετ ανήκει στα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας με ελάχιστο κόστος, χωρίς αιτήσεις συνδέσεων και άλλα σπαστικά είναι πιο μάγκες;

Αλλά ξέχασα. Το ίντερνετ είναι κουμουνιστικό ή σχεδόν αναρχικό μέσο. Και μείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς, όσο να πείς, τη καίμε λιγουλάκι δεξιά τη φλάτζα μας.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

περί πρέζας και άλλων δεινών


Φτάνει το ιερόν και άγιον σαββατοκύριακον που ίσως θα είναι και το τελευταίο ελαφρώς ήσυχο που θα ζήσουμε μέσα στο 2012 καθώς όπως γνωρίζουμε, αναμένεται μεγάλη κάθοδος Τσιμεντόβλαχων, Αθηνανθρώπων και άλλων σχετικών  που η κρίση τους έχει εκδιώξει οριστικά απο τους πάλαι ποτέ κραταιούς και χριστουγεννιάτικους προορισμούς τους ( βλέπε Αράχωβα) και τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο ρομαντικό, κοντινό και σχετικά φθηνό Ναπλάκι μας.

Αυτή τη φορά όμως, εμείς, οι αυτόχθονες Ναπολιτάνοι, οι πρωτοπρωτευουσιάνοι κωλοπλένηδες, δεν θα φαινόμαστε βλάχοι στα πρωτευουσιάνικα μάτια τους. Εμείς,  είμαστε έτοιμοι να τους υποδεχτούμε υπερήφανα και να τους δείξουμε γεμάτοι έπαρση τα τεράστια πλέον κατορθώματα της δικής μας αστικοποίησης.

Διότι σύντροφοι, δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, έχουμε και μείς πλέον τα δικά μας γκέτο πώλησης ναρκωτικών ουσιών. Όχι πως δεν είχαμε στο παρελθόν, αλλά με βάση τις τελευταίες μεγαλειώδεις και αποτελεσματικές αστυνομικές εξορμήσεις, είναι ξεκαθάρο και στον πιο καθυστερημένο συμπολίτη μας  πως υπάρχουν μέρη, τόποι και άνθρωποι που μένουν απείραχτοι και ανενόχλητοι στη πώληση του λευκού θανάτου. Και στη πώληση λευκής σαρκός επίσης. Μη το ξεχνάμε.

Μπορούμε λοιπόν να δείξουμε γεμάτοι καμάρι σε όλους αυτούς τους ντεμέκ πρωτευουσιάνους που θα μας επισκεφθούν, τα δεκάδες ερείπια ανθρώπων που κυκλοφορούν ανάμεσα μας σαν σκιές και μας ζητιανεύουν καθημερινώς λίγα ευρώ για να πάρουν δήθεν και καλά ένα εισιτήριο λεωφορείου, και να βροντοφωνάξουμε στα μούτρα τους πως πλέον έχουμε και μείς πρεζάκια. Και είναι πολλά! Δεν είμαστε πια βλάχοι.

Δεν έχουμε όμως μόνο τα πρεζάκια σαν κοινωνία να επιδείξουμε. Έχουμε τη μεγάλη τιμή να φιλοξενούμε στους δρόμους, τα σοκάκια, τα παγκάκια και τα χωράφια μας ένα αξιοζήλευτο για το μέγεθος της πόλης πλήθος αστέγων που καλό θα ήταν, μέρες πού ‘ρχονται, να τους φέρναμε πιο κοντά στη παλιά, τουριστική και κουκλίστικη πόλη μας για να τους δούν οι Τσιμεντόβλαχοι και να σκάσουν απο τη ζήλεια τους. Μπορούμε επίσης φιλάνθρωπα να τους προμηθεύσουμε σωρούς απο χαρτόκουτα και παλιές εφημερίδες για να γίνει και το θέαμα πιο γραφικό ίσως.

Επίσης, ας μη ξεχνάμε τους μόνιμους πια συλλογείς των σκουπιδιών μας, τους ερασιτέχνες και αγαπημένους μας αυτόκλητους σκουπιδιάρηδες που μας προσφέρουν αφιλοκερδώς τη χαρά να τους χαζεύουμε επι το έργον αδιάφορα, μουρόχαβλα και σχεδόν αθηναικά,  την ώρα που ρίχνουμε στους δοξασμένους δημοτικούς μας κάδους τη σακούλα με τα κωλόχαρτα των νοικοκυριών μας. Τους ίδιους αυτόκλητους σωτήρες μας, θα χαζέψουν και θα θαυμάσουν και οι Τσιμεντόβλαχοι επισκέπτες της πόλης, τις άγιες μέρες που έρχονται.

Και όλα αυτά, την ώρα που στη κοντινή Επίδαυρο, τις προάλλες,  δεν εξεράγη απο λάθος υπολογισμό του κατασκευαστή, αυτοσχέδια μπόμπα έξω απο το κατάστημα της εθνικής τράπεζας. Άλλο ένα σημάδι φυσικά της πλήρους αστικοποίησης και δυτικοποίησης που πλησιάζει ένδοξα και τη δική μας πόλη. Καλό θα ήταν επομένως να ενημερώσει κάποιος και τους επισκέπτες μας για αυτό το ευχάριστο γεγονός για να τους δούμε όλοι ακόμη περισσότερο κομπλαρισμένους και να χαρούμε με τη ψυχή μας.

.

Τέλος, θα ήθελα να γράψω για κάτι άσχετο. Κυκλοφορούν διάφοροι λανθασμένοι ψίθυροι στη πόλη για την ταυτότητα του γράφοντος. Οι ψίθυροι αυτοί έπεσαν στην αντίληψη μου και αφορούσαν φίλο και σύντροφο αυτόχθονα ιθαγενή. Επειδή στο μέλλον σκοπεύω να γίνω χειρότερος, να γράφω ακόμη πιο καυστικά και να γυρέψω αφιλοκερδώς μπελάδες, θέλησα να προστατέψω το φίλο μου και τον παρακάλεσα να γράψει μια επιστολή που να διαψεύδει απλά πως είναι ο παλαμπούρτζης. Ο φίλος μου το έκανε αλλά δυστυχώς δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρος. Τόσο, που έβαλλε σε σκέψεις ακόμη και εμένα μη τυχόν και είμαι αυτός. Σας παραθέτω αυτούσια την επιστολή και εύχομαι σε όλους τους κωλοπλένηδες της πόλης καλό τελευταίο  ήσυχο σαββατοκύριακο του 2012.

 
«Εγώ δεν είμαι αυτός (ο παλαμπούρτζης).
Βρήκα ένα μήνυμα στο διαδίκτυο προερχόμενο από τον παλαμπούρτζη:
«Σας παρακαλώ», μου λέει, «γράψτε ένα κείμενο που να διαψεύδει ότι είστε ο παλαμπούρτζης, διότι αυτό λένε όλοι».
Λοιπόν:
Εάν αυτός (ο παλαμπούρτζης) ήμουν εγώ,
τότε εγώ θα είχα στραφεί εναντίον μου και θα είχα σατιρίσει εμένα (εδώ) και μετά εγώ θα είχα απαντήσει σε εμέναν (εδώ). Λέτε αυτό να στέκει ή μήπως το κατάφερα και αυτό;
Εγώ έχω χρησιμοποιήσει μέχρι τώρα τέσσερα διαφορετικά ιστολόγια και αρκετά ψευδώνυμα,
για να πω τη γνώμη μου, πάντως ο παλαμπούρτζης δεν είμαι. Όμως, επειδή πολλοί μου λένε και προσωπικά ότι έχουν καταλάβει ότι είμαι ο παλαμπούρτζης, επιδίωξα και έκανα επαφή μαζί του μέσω διαδικτύου. Σας διαβεβαιώνω εν τιμή, ότι μιλάω μαζί του στο φατσοβιβλίο.
Τώρα θα μου πείτε, ότι μέσα στην παραζάλη μου,
μπορεί να έχω ανοίξει δύο λογαριασμούς και να μιλάω εγώ με εμέναν.
Όμως κατάφερα και τον είδα και προσωπικά τον εν λόγω σατιριστή του διαδικτύου και εσχάτως των εντύπων μέσων ενημέρωσης.
Συναντηθήκαμε στο Πλάτανο στην Πλατεία Συντάγματος στο Ναύπλιο,
ως γνήσιοι κωλοπλένηδες.
Εκεί ο παλαμπούρτζης συνέχισε να με βλέπει ως σεβάσμιο γέροντα
και να μου μιλάει στον πληθυντικό.
Αυτός πήρε έναν καφεδάκο και εγώ (βεβαίως, βεβαίως) τέιον.
Τον είδα λοιπόν τον νέο με σάρκα και οστά και έτσι βεβαιώθηκα ότι εγώ δεν είμαι αυτός (ο παλαμπούρτζης), όπως πολλοί ισχυρίζονται
ΥΓ. Την επόμενη μέρα ένα γκαρσόνι του Πλάτανου ήλθε και μου είπε:
«Πρωτοφανές αυτό που κάνατε κ. Κώστα. Ήπιατε και καφέ και τέιον μαζί.»
Προφανώς, όταν ήλθε το γκαρσόνι,
ο παλαμπούρτζης είχε φύγει πριν από εμένα για να πάει να κάνει την εκπομπή του
 στα δύο ραδιόφωνα που προσφέρει τις μουσικές του γνώσεις και το χιούμορ του.
Και φυσικά η χροιά της φωνής του είναι διαφορετική από τη δικιά μου, εκτός και αν βράχνιασα εσχάτως.
 



Ο «αιρετικός» ή «το μαύρο πρόβατο» ή "ο ντέσπερετ όπτιμιστ"



»

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Ένας Σκατόψυχος


Ξέρω ποιός σκότωσε τον «τρενάκια». Και θα σας τον αποκαλύψω σήμερα. Δεν τον ξέρω μόνο εγώ. Τον γνωρίζουν κι άλλοι αλλά δε μιλάνε. Φοβούνται τις μηνύσεις, τις αποδείξεις,  τις κατηγορίες και τα δικαστήρια. Φοβούνται γενικώς την όλη φασαρία. Και σου λένε για ένα κοπρόσκυλο τώρα να κάτσουμε να βάλλουμε μπελά μές στο κεφάλι μας; Άστο καλύτερα.
 
καλή αντάμωση φίλε

Εγώ όμως, σαν γνήσιο τέκνο της ναυπλιακής γής, ατρόμητος συνεχιστής της κωλοπλένικης  παράδοσης του κουτσομπολιού και της κοινωνικής κριτικής, θα τον ρουφιανέψω στεγνά. Θα φορέσω την μάλλινη και λαογραφική κουκούλα μου και θα τον δείξω μπροστά σε όλους.

Ο δολοφόνος είναι αυτόχθων κωλοπλένης ιθαγενής και ανήκει στη μεγάλη κατηγορία των σκατόψυχων της πόλης. Μεγάλωσε μικροαστικά, όπως όλοι μας, σε μια ήσυχη γειτονιά της πόλης και συνήθιζε να διασκεδάζει μικρός βασανίζοντας ανέμελα γάτες, καίγοντας πονηρά μυρμηγκοφωλιές, λιώνοντας γλυκούλια βατραχάκια, σημαδεύοντας περιστέρια  και κοπανώντας μπούφους σκύλους. Ταυτόχρονα θεωρούσε τον εαυτό του μέγα γνώστη και εξερευνητή και επιδείκνυε βίαια αυτή την ανωτερότητα πάνω και σε συνομιλήκους του.

Μεγαλώνοντας δεν απέκτησε ιδιαίτερες συναισθηματικές ικανότητες. Παρέμεινε βίαιος, πρωτόγονος και μουρόχαβλος ενώ ο κύριος όγκος των ενδιαφερόντων του ήταν μονάχα ο ίδιος του ο εαυτός.

Δεν απέκτησε ποτέ καμία ουσιαστική επαφή με τον φυσικό κόσμο που τον περιβάλλει και το καλαίσθητο τοπίο της πόλης. Έμεινε αποκομμένος από τη φύση του και τη φύση γενικότερα, με αποτέλεσμα να αναπτύξει με το χρόνο δυσεπίλυτα κόμπλεξ, ανασφάλειες και άλλες ψυχικές παθογένειες. Δεν γνωρίζω αν κάνει σεξ αλλά σίγουρα δεν το ευχαριστιέται όσο θα έπρεπε.  Είναι γκρινιάρης, στριφνός και μισάνθρωπος. Ένας ωμός συμφεροντολόγος, ένας βάρβαρος ατομιστής κλεισμένος στα στενά όρια των ελαχίστων πνευματικών του οριζόντων.

Δεν θα τον δείτε ποτέ να σας χαμογελάει γνήσια. Δεν θα τον δείτε ποτέ να γελάει από τα βάθη της ψυχής του. Το βλέμμα του είναι συνήθως επικριτικό και κακοπροαίρετο και για να σας μιλήσει, μουρμουρίζει και λέει μισόλογα σαν δειλός.

Δεν θα τον δείτε ποτέ να απολαμβάνει το ξημέρωμα ή το σούρουπο στη παραλία της πόλης. Δεν νιώθει και δεν αισθάνεται τίποτα. Είναι ζώο.

Στη πολυκατοικία που μένει, τσακώνεται συνεχώς με τους γειτόνους του για διάφορα μικροζητήματα αλλά κυρίως τσακώνεται  με αυτούς που φιλοξενούν κατοικίδια. Δεν τα μπορεί τα κατοικίδια. Τα σιχαίνεται. Ίσως γιατί κατά βάθος σιχαίνεται τον εαυτό του. Ταυτίζεται με κάποιο μυστήριο κι υποσυνείδητο τρόπο. Είπαμε, είναι ζώο. Θεωρεί τους φιλόζωους βρωμιάρηδες, σιχαμένους κι άπλυτους και γουστάρει να επιβάλλει με το ζόρι τη θέλησή του πάνω τους. Φασίστας με όλη τη σημασία του όρου.

Τέλος, όσο χριστιανός και να σας φαίνεται, η λέξη Θεός έχει γι αυτόν μια εξ’ίσου ιδιοκτησιακή σημασία, όπως όλα τα υπόλοιπα  πράγματα γύρω του.

Αν τυχών προσβληθεί διαβάζοντας όλα αυτά, αν τυχών και τα καταλαβαίνει,  ας μου κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, αφού πρώτα αποκαλύψει τη ταυτότητά του. Τότε και γώ θα του φορτώσω  τις δεκάδες μηνύσεις κατ΄αγνώστων που έχω κάνει κατά το παρελθόν για δηλητηριάσεις ζώων, που είναι και το σύνηθες σπορ όλων των σκατόψυχων της περιοχής.  

Τότε θα δούμε ποιός θα βγεί κερδισμένος.

 

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Eπιστολή-καταγγελία αυτόχθονα αναγνώστη


Δέχτηκα τις προάλλες ένα γράμμα από κάποιον ξενιτεμένο αυτόχθονα ιθαγενή που δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει εκεί στα ξένα που κοπροσκυλιάζει και αφού προηγουμένως χρεωκόπησε τη πατρίδα του και έφυγε κακήν κακώς στα ξένα μπας και ξεγελάσει τους κουτόφραγκους και του βρούν καμιά δουλειά, ,  μας πουλάει τώρα πνεύμα, σαν σύγχρονη Μελίνα Μερκούρη εκ Παρισίων,  ρίχνοντας ανήκουστες κατηγόριες σε συγχωριανούς του που δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από τα να βοηθήσουν το Έθνος να σταθεί στα πόδια του.

Επειδή όμως το Παλαμπούρτζι διέπεται από δημοκρατικές αρχές θα σας παραθέσω αυτούσια την επιστολή για να κρίνετε και μόνοι σας το ποιόν του κουτσομπόλη και κακόβουλου συμπολίτη σας.


"Αγαπητό Παλαμπούρτζι,

Με το παρόν κείμενο θα ήθελα, μέσα απ'το μπλόγκ σου, να δώσω τα συγχαρητήρια μου στο κύριο  ......., τοπάρχη της κοινότητας... του δήμου Ναυπλίου.
Ο εν λόγω κύριος έλαβε ένα γράμμα απ'τα παιδάκια του δημοτικού σχολείου...που του ζητούσαν αν μπορεί να μεριμνήσει ώστε να επισκευαστούν κάποιες εγκαταστάσεις του σχολείου. Ο κύριος....... όμως δεν κώλωσε (και μπράβο του όπως θα συμφωνήσεις και εσύ) και έβαλε τα πράγματα και τα παιδάκια στη θέση τους. Αντιλαμβανόμενος τις δύσκολες στιγμές που περνάει η πατρίδα και κατ' επέκταση ο Δήμος μας όχι μόνο αγνόησε επιδεικτικά τις απαιτήσεις των παιδιών (σαν σωστός αιρετός άρχοντας) αλλά τους διόρθωσε και τα συντακτικά λάθη στην επιστολή τους, τονίζοντάς τους πως φάσκουν και αντιφάσκουν και ίσως να διόρθωσε και κάποιος τόνους που έλειπαν. Προ πάντων η σωστή εκπαίδευσις...

Θα μου πείς που τα ξέρεις εσύ όλα αυτά αφού είσαι κάτοικος εξωτερικού, θα σου πώ πως οτι γίνεται μαθαίνεται.
Επειδή όμως αυτή η ιστορία αποτελεί προιόν υποκλοπής και επειδή δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για το επίθετο και την ιδιότητα του κυρίου, μπορείς να τα αγνοήσεις, να παραθέσεις την ιστορία όπως και αν σου αρέσει και όποιος έχει τη σφήγκα, σφίγγεται.

Ευχαριστώ και συγχαρητήριο  για το μπλόγκ,  ρίχνω πολύ γέλιο εδώ στα ξένα, άσε που μας έχεις κολλήσει παλαμπουρτζίτιδα και γράφουμε όλοι με αυτό το στυλ στα σχόλια και δεν καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο."


Τα συμπεράσματα δικά σας.

Εγώ, το μόνο που έχω να να πώ στον εν λόγω επιστολογράφο, που στο τέλος της επιστολής έχει και το θράσος να με γλείφει, θεωρώντας πως η απαράδεκτη επιστολή του θα τύχει καλύτερης κριτικής, είναι να μη ξαναδιαβάσει παλαμπούρτζι. Δεν τον αφορά.

Το Παλαμπούρτζι απευθύνεται σε υπεύθυνους αυτόχθονες πολίτες, στο σύνολο δηλαδή των πολιτών της περιοχής, εκτός βεβαίως κάποιων ανεύθυνων που πάλι καλά, ελέω καλής κρίσης, αρχίζουν σιγά σιγά να αποχωρούν και να μας αφήνουν ήσυχους, εμάς τους γαμάτους,  να ζήσουμε την ανόρθωση της χώρας και της περιοχής μας.

Δεν μας αφορούν δηλαδή πλέον οι άνθρωποι που προσβάλλουν την δημοκρατική επιλογή των σοφών συμπολιτών μας να εκλέγουν πάντοτε τους καλύτερους και αξιότερους αντιπροσώπους τους, ούτε βεβαίως αυτοί που επιθυμούν τα νέα παιδιά της χώρας να είναι ανορθόγραφα.

Ο μόνος λόγος που αναρτώ άλλωστε την επιστολή-καταγγελία του κυρίου Αυτόχθονα Ιθαγενή, είναι πως περιέργως, δεν είχε κανένα ορθογραφικό λάθος.

Ειδάλλως, θα ήταν παντελώς άχρηστη.



 

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Περί Λάθους


Φίλε, έκλεισε το Λάθος

και παρέλυσε το Κράτος

η νυχτερινή ζωή

έχει μείνει ορφανή


Δεν πρόκειται να σας παπαριάσω τον εγκέφαλο, σύντροφοι ιθαγενείς με δακρύβρεχτες περιγραφές, υμνητικές αναφορές, επικηδείους και επαινετικά σχόλια για το κλείσιμο του ιστορικού Λάθους στην άκρη του μεγάλου δρόμου, καθότι ανήκω και γώ, σαν κλασικός μαλάκας κωλοπλένης,  στη μεγάλη πλειοψηφία του κωλοπλένικου πληθυσμού που επισκέφθηκε ελάχιστα ως καθόλου το εν λόγω κατάστημα όλα αυτά τα χρόνια της τιμητικής του παρουσίας στη πόλη.

Ας είναι επομένως καλά οι χιλιάδες τουρίστες που το στήριζαν οικονομικά και του πρόσφεραν τη διεθνή φήμη που άξιζε όπως και οι ελάχιστοι ντόπιοι θαμώνες του.

Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι συνιθαγενείς, ανήκουμε στους λεγόμενους εξωτερικούς θαυμαστές του καταστήματος. Σε αυτούς που ενώ δεν το τιμούσαν με τη παρουσία τους, γούσταραν να το βλέπουν στη περατζάδα τους από το μεγάλο δρόμο. Γούσταραν να υπάρχει απλά, ήσυχα και γραφικά στην ακρούλα του και να δίνει ένα τόνο διαφορετικότητας στη γιαουρτοποίηση και μαζοποίηση των καταστημάτων της περιοχής.

Χάριν λοιπόν αυτού του εξωτερικού και μόνο θαυμασμού, θα σας διηγηθώ μια ιστορία με πρωταγωνιστή, ποιόν άλλον, παρά τον ιδιόμορφο ιδιοκτήτη του. Τον Τάσο.

Ήταν καλοκαιράκι του 2003. Μεγάλος δρόμος, μεσημεράκι στη μπάρα του Λυρικού. Μέσα στο μαγαζί ελάχιστοι ένεκα μεσημεριανής σιέστας. Ο Μπάρμαν, ο λεγόμενος Μήτσος ο Φονιάς, ο ιδιοκτήτης του Λυρικού Χρήστος Καράγιωργας, εγώ, ο Φώτης, ο σκουρόχρωμος μπαρμαν που έπιανε βάρδια στις 4, ο Θανάσης ο Κακόμοιρος, η γκαρσόνα Δήμητρα και ο Δικαίος, ένας από τους σημερινούς ιδιοκτήτες του Καταστήματος που διάβαζε αθλητική εφημερίδα στη γωνία. Εμείς καθόμασταν στη μπάρα και από πίσω μας να υπήρχαν και το πολύ δύο τραπεζάκια με κόσμο. Άκρα του Παλιού Ναυπλίου σιωπή, στον αργολικό κάμπο βασιλεύει.

Ξαφνικά εμφανίζεται ο Τάσος. Ιδιοκτήτης του Λάθους.

Ο Τάσος, αν και είχε δικό του κατάστημα, συνήθιζε πάντοτε πρίν το ανοίξει να επισκέπτεται το Λυρικόν και να πίνει το καθιερωμένο εσπρεσάκι του. Δεν είχε καφέ στο μαγαζί; Δεν γούσταρε έτσι απλά; Ήταν και αυτός Λυρικομανής σαν όλους μας; Ποτέ δεν έμαθα αλλά δεν είχε και καμιά ιδιαίτερη σημασία.

Ο Τάσος, με αργά βήματα και το συνηθισμένο του βλέμμα, το απλανές, το φεύγα, κατευθύνθηκε προς τη μπάρα. Κάθεται δίπλα στο Χρήστο και παραγγέλνει καφέ. Πιάνουν τη κουβέντα. Λένε τα δικά τους τα επιχειρηματικά, τα Ναυπλιώτικα, τα εφοριακά και οικονομικά ώσπου ο Χρήστος, μέσα στην ησυχία κι βαρεμάρα του μεσημεριού τον ρωτάει γιατί θα ανοίξει το μαγαζί του σήμερα τόσο νωρίς. Η συνηθισμένη ώρα του Τάσου ήταν πάντοτε μετά τις 5 το απόγεμα.

Ο Τάσος γυρίζει με απάθεια και του απαντά πως το μαγαζί είναι ήδη ανοιγμένο εδώ και ώρα.

Και ποιος είναι μέσα; Τον ρωτάει ο Χρήστος.

Κανείς. Του απαντάει ο Τάσος.

Καλα ρε μαλάκα, του λέει ο Χρήστος, άνοιξες το μαγαζί και έφυγες;

Θα προσπαθήσω να τσεκάρω αυτή τη βδομάδα που θα έχουμε και κόσμο αν το μαγαζί μπορεί να λειτουργήσει με τη μέθοδο του self service….απαντάει ο Τάσος.


Το Λάθος 1994-2012 ( επι του Μεγάλου Δρόμου)

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Αλλαγή Πορείας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(Η ιδέα του παρόντος άρθρου  ανήκει σε σχόλιο ανωνύμου  Κωλοπλένη στο μπλογκ)

 
Μεγάλη δουλειά κάνει ο δήμαρχος Αργούς – Μυκηνών Δημήτρης Καμπόσος σε Καναδά και Αμερική. Σε ένα πραγματικά εξοντωτικό για τις ανθρώπινες δυνάμεις ταξίδι (τέσσερις μέρες στον Καναδά και τέσσερις στις ΗΠΑ) ο δήμαρχος μας άλλαξε το ΚΛΙΜΑ στην ομογένεια - ανέβασε το ηθικό των ομογενών.

Όταν ο δήμαρχος Αργούς - Μυκηνών μίλησε στο ΤΟΡΟΝΤΟ στο ΕΛΛΑΣ ΧΩΛ, μπροστά σε περίπου 1.000 ομογενείς από την Αργολίδα, όλοι οι ΕΛΛΗΝΕΣ έκλαψαν και όρθιοι στο τέλος τον χειροκροτούσαν, για δέκα λεπτά συνεχώς!!!!!

Τους μίλησε από την καρδιά και όχι με ξύλινα λόγια, τους προέτρεψε να κάνουν ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ στην Ελλάδα, να φέρνουν τα παιδιά τους τα καλοκαίρια στην πατρίδα και πάνω απ’ όλα απευθυνόμενος στα Ελληνόπουλα τους τόνισε να είναι υπερήφανοι που είναι Έλληνες, γιατί όλες οι επιστήμες έχουν Ελληνικές λέξεις (αστρονομία, φιλοσοφία, γεωμετρία, μαθηματικά, κ.λ.π) να μην ακούνε την προπαγάνδα που προσβάλει την Ελλάδα.

Στην Αμερική, ο δήμαρχος επισκέφθηκε την Ελληνίδα πρόξενο στο ΣΙΚΑΓΟ και συζήτησαν για πάνω από μιάμιση ώρα για το πως μπορεί να βοηθηθεί ο Δήμος μας (τουρισμός και προϊόντα, κυρίως κρασί και λάδι). Είδε από κοντά πολλούς Έλληνες που βρίσκονται στη λίστα των εκατομμυριούχων στην Αμερική, συνάντησε Έλληνες καθηγητές πανεπιστήμιων, και το προεδρείο της Ελληνοαμερικανικής φιλίας. Παντού άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις!

Η μεγάλη δουλειά που γίνεται εκεί θα φανεί πολύ σύντομα

 

Δελτίο τύπου
Δημοτικής Παράταξης
«Αλλαγή Πορείας»
 
 
πραγματική, πραγματικότατη αλλαγή πορείας...

 
Έφτασε επιτέλους ο καιρός να αποκαλύψω στο λαό της σύντροφης πόλης των Αργείων, πως εγώ, ένας αυτόχθονας ιθαγενής Κωλοπλένης, είμαι  όλο αυτό το διάστημα , ο κρυφός συντάκτης όλων  των ανακοινώσεων της δημοτικής παράταξης του τρισμέγιστου άρχοντα του Αργολικού Κάμπου και της πάλαι ποτέ ένδοξης  αυτοκρατορείας των Αργειτών, κυρίου Καμπόσου.

Ο λόγος που αναγκάστηκα να φανερώσω το μυστικό μου ρόλο τώρα, σε τούτες τις κρίσιμες για το τόπο και τη περιοχή μας στιγμές, είναι η βάρβαρη επίθεση που δέχτηκε ο δήμαρχος από τον τοπικό τύπο αλλά και από κακοπροαίρετα σχόλια εχθρών της σύντροφης πόλης του Άργους εξαιτίας αυτής της τόσο ρεαλιστικής, λιτής και βαθιά πολιτικής ανακοίνωσης που συνέταξα με τα χεράκια μου. Επιθυμώ επομένως να την υπερασπιστώ.

Kαταρχήν οφείλω να υπερασπιστώ τη σκληρή δουλειά που έχω ρίξει για να είμαι άξιος γραφιάς του δημάρχου που υπηρετώ με προσήλωση, ενός ανθρώπου που εύχομαι και ελπίζω κάποια στιγμή να έρθει με μεταγραφή στο δήμο της Νάπολι  και να τον οδηγήσει σε ένα λαμπρό μέλλον. Αυτό βέβαια είναι άλλη υπόθεση που θα ασχοληθώ στο μέλλον.

Επι του παρόντος, έχω να δηλώσω πως για να γίνω άξιος γραφιάς του μεγάλου ανδρός, έκατσα και μελέτησα όλα τα δελτία τύπου των επικαίρων του μαυρόασπρου σινεμά, της χρυσής επταετίας και του βασιλέως βεβαίως βεβαίως. Νομίζω πως οι ομοιότητες είναι ολοφάνερες και το μόνο που τους λείπει είναι η μουσική επένδυση και η εικόνα. Σύντομα θα πραγματοποιηθεί και αυτό ώστε να έχουν οι φίλοι κι οχτροί μας μια ολόπλευρη εικόνα της σκληρής δουλειάς και της ικανότητας του δημάρχου.

Οι λογοτεχνικές μου επιρροές ήταν επομένως τα κλασικά επίκαιρα που πάνω τους έχτισα όλη τη δομή της ανακοίνωσης. Επιπλέον χρησιμοποίησα ως αφηγηματική μέθοδο την τεχνική της περιαυτολογίας. Πρόκειται για την τεχνική που χρησιμοποίησαν ιστορικά όλοι οι μεγάλοι άνδρες όπως ο Ναπολέωντας, ο Μέγας Αλέξανδρος και κυρίως ο Καίσαρας και βασίζεται στην απλή θεωρία του να πείς πρώτα εσύ τί γνώμη έχεις για τον εαυτό σου και το έργο σου πρίν μιλήσει οποιοσδήποτε άλλος. Στο χώρο των κλασικών επιστημών ονομάζεται και τεχνική του αιφνιδιασμού. Τον αφήνεις τον άλλον μαλάκα χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη.

Μεγάλη σημασία δίνω πάντοτε και στα σημεία στίξης. Κυρίως τα θαυμαστικά. Επειδή ο απλός λόγος και οι απλοί κανόνες της γραμματικής και του συντακτικού δεν μπορούν να περιγράψουν το μεγαλείο των έργων του δημάρχου, θεωρώ πάντοτε καλό να βγαίνω από τους κανόνες και να βάζω και ένα και δύο και τρία και τέσσερα και γιατί όχι και 104 θαυμαστικά. Όσα περισσότερα βάζεις τόσο μεγαλύτερο φαίνεται να είναι (που είναι…) και το ανδραγάθημα του κεντρικού σου ήρωα που στη προκειμένη είναι ο δήμαρχος. Το ίδιο ισχύει και με τα κεφαλαία. Βαράς κεφαλαία τακτικά και άτακτα έτσι ώστε διαρκώς να προσελκύεις την προσοχή του αναγνώστη. Σαν να είναι μαθητής και να του φωνάζεις ένα πράμα για να κάτσει ήσυχα.

Τέλος, πολύ μεγάλο ρόλο στη ρεαλιστική απεικόνιση της είδησης παίζει και η παράλογη σύνδεση των νοημάτων. Για παράδειγμα λες στους Έλληνες ομογενείς να μην ακούν τις προσβολές για την Ελλάδα γιατί όλες οι επιστήμες και οι λέξεις προήλθαν από την Ελλάδα. Αυτή η πρόταση, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν έχει καμία λογική σύνδεση. Διότι δεν βρέθηκε ακόμη κανείς να βρίσει την Ελλάδα επειδή ανακάλυψε τις επιστήμες. Προφανώς υπάρχουν άλλοι, πολύ πιο σύγχρονοι λόγοι που θα μπορούσε κάποιος να κακολογήσει τους Έλληνες. Παρόλα αυτά, όλη αυτή η παράλογη συνδεσμολογία νοημάτων προκαλεί ένα ρίγος και μια ανύψωση του εθνικού φρονήματος. 

Μια χαρά χωρίς καμία απολύτως αιτία, που είναι και το βασικό συστατικό ολόκληρης της ανακοίνωσης.
 
 
"Τα Αργολικά"  φύλλο 1/12/12

 

 

 

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Kαλό τελευταίο μας μήνα...


Καλή βδομάδα και καλό μήνα σε όλους. Είναι μάλλον και ο τελευταίος μήνας του πλανήτη σύμφωνα με τα μυστικά μερολόγια κάποιων υπερτεχνολογικά ενήμερων πρωτόγονων φυλών οπότε υπομονές σύντροφοι ιθαγενείς, λίγο έμεινε. Τον γάιδαρο τον φάγαμε. Η ουρά μας έχει μείνει.

Εμείς είμαστε άλλωστε ακόμη εδώ, ήρεμοι και νηφάλιοι στο μαγευτικό Ναπλάκι μας, εδώ που δεν κουνιέται φύλλο, που ήσυχο ήσυχο το κυματάκι μας νανουρίζει το αυτάκι,  βολτάροντας ανέμελοι κι απολαμβάνοντας τα εξαιρετικά άρθρα της μελλοντικής μας βουλευτίνας Μελίνας. Το γλυκό μας κορίτσι, τώρα που άλλαξε διαμέρισμα στη πολυκατοικία παράτησε τα δακρύβρεχτα κείμενα, τους υπερβολικούς συναισθηματισμούς και τις εθνικές κορώνες και ασχολείται με σκληρά τεχνοκρατικά σχέδια ενάντια στο λαθρεμπόριο, το παρεμπόριο, την αριστερά και όλα τα στραβά κι ανάποδα της ζωής μας, χρησιμοποιώντας κλασικά τεχνοκρατικά τσιτάτα και σχέδια που έχουν χιλιοειπωθεί από τους μέντορες του νεοελληνικού νεοφιλελευθερισμού όπως ο Μάνος, ο Τζήμερος και άλλοι. Παραπέρα δεν μπορώ να σχολιάσω καθώς το κείμενο ήταν σπαστικά μεγάλο, συνηθισμένο και βαρετό. Εξέπεμπε δηλαδή μια αγωνία προσαρμογής στο λεξιλόγιο της καινούριας της καρέκλας. Σε γενικές γραμμές όμως μπράβο στο κορίτσι, κάνει φιλότιμες προσπάθειες να την πάρουμε στα σοβαρά και πιστεύω πως αν συνεχίσει έτσι θα καταφέρει να πείσει αρκετό κόσμο.
 

Εκτός από τη Μελίνα όμως, έχουμε ν΄ασχολούμαστε και με τη πολιτική κόντρα που έχει ξεσπάσει στους δημοτικούς κύκλους της πόλης μεταξύ του κυρίου Θρί Πόιντς και του Ιζνογκούντ. Οι δύο υποψήφιοι μελλοντικοί δήμαρχοι της πόλης, έχουν μονοπωλήσει τη πολιτική σκηνή με ανταλλαγές ανακοινώσεων που περιέχουν βαθιά πολιτικά επιχειρήματα, πνεύμα συνεργασίας και πολιτικής ευγενείας και έναν αξιοθαύμαστο πολιτικό προβληματισμό πάνω στα κοινά. Ο «Τουρίστας» κι ο «Αλλαζόνας», «ο Ντόπιος» κι ο "Τσιμεντόβλαχος", « ο Καραθώνας» και ο άλλος, δίνουν μαθήματα πολιτικού διαλόγου και συνεργασίας για το καλό της πόλης και κάνουν περήφανους όλους τους κωλοπλένηδες που τους τίμησαν με τη ψήφο τους. Μια απορία έχω μόνο. Ο κύριος Σαλεσιώτης και η δημοτική παράταξη «η ίδια πρόταση» όπως λέει και ένας καλός μου φίλος, έχουν πάει διακοπές στις Μπαχάμες; Λείπουν; Ά, ρε Τάκαρος που σας χρειάζεται!  Πού σαι ρε Τάκη να τα ισοπεδώσεις όλα να μην αφήσεις τίποτα όρθιο; Να κάνουνε όλοι μόκο;
 

 Για τη δημοτική παράταξη του κυρίου Βασιλείου δεν λέω τίποτα, καθώς γνώρισα προσφάτως την αδερφή του κυρίου Βασιλείου και δεν θα ήθελα να τη στεναχωρήσω αμέσως.

Eπίσης τί θα γίνει με αυτά τα δέντρα; Θα τους πεί επιτέλους κάποιος πως δεν μπορούν να πέφτουν όποτε και όπου τους καπνίσει; Νομίζω πως το τελευταίο καιρό το έχουν παραξυλώσει και καλό θα ήταν να τα συνετούσε κάποιος υπεύθυνος. Αλλά πού να βρείς υπεύθυνο τη σήμερον ημέρα; Οπότε και τα δέντρα θα συνεχίζουν να πέφτουν αδιαφορώντας βεβαίως για τις περιουσίες και τις ζωές μας. Μπίτι φυτά.


Κλείνοντας θα ήθελα να σατιρίσω και τη νίκη του αυτόχθονα κωλοπλένη κυρίου Τάσου Κολιγκιώνη στο παγκόσμιο κύπελλο body building στη Γερμανία αλλά πιστεύω πως δεν με παίρνει. Γιατί κάποια στιγμή θα γυρίσει…
 
 
 
 

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

To Παλαμπούρτζι στο χαρτί νάμπερ θρί...

Διαβάστε σήμερα στην αδιάφορη και βαρετή βδομαδιάτικη τοπική εφημερίδα " Τα Αργολικά" τη συγκλονιστική αποκάλυψη για τον αληθινό γραφιά των ανακοινώσεων του δημάρχου της Πρασούπολης, κυρίου Καμπόσου.
Το μόνο που με αφήνουν να αποκαλύψω τα μεγάλα εκδοτικά συμφέροντα του νομού είναι πως ο γραφιάς των ανακοινώσεων είναι- αν έχετε τον Θεό σας- ένας αυτόχθων κωλοπλένης ιθαγενής.
Μια πραγματική αλλαγή πορείας στην αιώνια κόντρα των δύο πόλεων. Μή τη χάσετε!

 

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Προσωπική επιστολή στο δήμαρχο Kωστούρο

Κύριε Δήμαρχε της πόλεως του Αναπλιού. Επειδής έχουμε γνωριστεί προσωπικά, γνωρίζετε πως τρέφω βαθιά συμπάθεια για τις ικανότητές σας και κυρίως για την τρομερή σας ευστοχία στα σουτ τριών πόντων. Οπότε, αν και υποστηρίζω πορωμένα ως γνωστόν στις επόμενες εκλογές τον κύριο Ιζνογκούντ, θα μου επιτρέψετε να σας κάνω στο όνομα του πικ εν ρολ μια μικρή παρατήρηση.
Τυχαίνει να διαμένω στην οδό Χαριλάου Τρικούπη. Για όσους δεν γνωρίζουν, πρόκειται για τη καινούρια μεγάλη οδό της πόλης, κάθετη της οδού Άργους. Είναι η κομβική  οδός που συνδέει την Άργους με την Ασκληπιού.

Αλλά κύριε δήμαρχε, δυστυχώς δεν την συνδέει. Εδώ και κάμποσο καιρό, η έξοδος και η είσοδος απο την πλευρά της Ασκληπιού είναι κλεισμένη απο συρμάτινα οδοφράγματα. Παλιότερα, που δεν έμενα στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, σαν κλασικός αυτόχθων κωλοπλένης, αδιαφορούσα για τη περαίωση του έργου.
Τώρα όμως μένω κύριε δήμαρχε. Και μου είναι ιδιαίτερα εκνευριστικό να βλέπω έναν δρόμο σχεδόν έτοιμο, να μη μπορώ να τον χρησιμοποιήσω και να αναγκάζομαι και εγώ και οι αγαπημένοι μου γειτόνοι να κάνουμε ολόκληρο κύκλο( είτε απο τη πλευρά του στρατοπέδου είτε απο τη στροφή του Κύκνου) για να βρεθούμε σπίτι μας.
Ο δρόμος φαίνεται έτοιμος κύριε δήμαρχε. Φαίνεται έτοιμος εδώ και καιρό. Μόνο τα συρμάτινα οδοφράγματα βγάλτε. Γιατί ώρες ώρες, απο τη τσαντίλα μας, θα πάμε να τα βγάλουμε μόνοι μας.
Σας ευχαριστώ.


Άρθρο στην ιστοσελίδα argonafplia.gr στις 22/9/2010

H Χαριλάου ΤΡΙΚΟΥΠΗ ανάσα ζωής για το κυκλοφοριακό στο Ναύπλιο
το γιοφύρι του Ναυπλίου συνεχίζεται...

Φαίνεται ότι το έργο της διάνοιξης της Χαριλάου Τρικούπη τελειώνει πλέον οριστικά. Το σύγχρονο γεφύρι της Άρτας του Ναυπλίου βρίσκεται ένα βήμα πριν την ολοκλήρωση του. Η ανάγκη τοποθέτησης σήμανσης καθυστέρησε το έργο λένε οι αρμόδιοι. Σε προεκλογική περίοδο λένε οι δημότες.
Όπως και να έχει όμως, η ολοκλήρωση ενός ζωτικού έργου για το Ναύπλιο είναι σημαντική. Αναμένεται να διευκολύνει την κυκλοφορία και συνεπώς είναι ανάσα ζωής για μια επιβαρυμένη κυκλοφοριακά πόλη. Η νέα οδός ενώνοντας τις δύο εξόδους του Ναυπλίου αποσυμπιέζει την γνωστή Ενδεκάτη και οδηγεί διερχόμενους σε περιφερειακή κίνηση.

Αυτή τη στιγμή, κατασκευάζεται και η νησίδα επί της οδού Ασκληπιού, η οποία θα διευκολύνει την είσοδο και έξοδο των οχημάτων από και προς την οδό Χαριλάου Τρικούπη. Παράλληλα συνεχίζονται οι εργασίες αμμοχαλικόστρωσης προκειμένου να ασφαλτοστρωθεί και το τελευταίο τμήμα της οδού Χαριλάου Τρικούπη.

Οι εργασίες που απομένουν, έτσι ώστε να δοθεί στην κυκλοφορία η παρακαμπτήριος αυτή οδός είναι η τοποθέτηση των στύλων φωτισμού και οι πινακίδες σήμανσης.



 

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Οι Αθηνάνθρωποι


Αθηνάνθρωπος ή Τσιμεντόβλαχος ονομάζεται το μέλος μιας αγέλης, ενός κοπαδιού ή ενός σμήνους που αποφασίζει ταυτόχρονα με τους συγκρατούμενούς του φυλακισμένους,  να αποδράσει για κάποιες μέρες σε ένα όμορφο και γαλήνιο μέρος. Λόγω του χρόνιου ιδρυματισμού του όμως ο Αθηνάνθρωπος, χωρίς να το καταλαβαίνει προφανώς, κουβαλά παντού τη φυλακή και την αγέλη του.


Εδώ και κάμποσα χρόνια, σύντροφοι ιθαγενείς, έχει απλωθεί στη πόλη μας ένα μικρόβιο, ένας σκόρος που μας ροκανίζει τη ζωή και μας καταστρέφει τη καθημερινή μας ευτυχία εντός του άστεως. Σε τακτά και άτακτα χρονικά διαστήματα, σε διακοπές και αργίες, η πόλη της Ναπολι καταλαμβάνεται από το παρασιτικό γένος των Αθηνανθρώπων ή Τσιμεντόβλαχων. Λόγω της κοντινής απόστασης των δύο πρωτευουσών του νεοελληνικού κράτους, λόγω και της κατασκευής της εθνικής οδού Τριπόλεως-Αθηνών, το γένος των Αθηνανθρώπων επιλέγει τα τελευταία χρόνια κοπαδικώς την πρώτη πρωτεύουσα της χώρας σαν τόπο αναψυχής, ανάπαυσης και σύντομης φυγής  από τη μίζερη και τσιμεντένια του καθημερινότητα.

Οι Αθηνάνθρωποι έρχονται στο Ναύπλιο κουβαλώντας μαζί τους τα υπέροχα πορτοφόλια τους, έτοιμοι να τα αδειάσουν στα ταμεία της πόλεως. Οι αυτόχθονες επιχειρηματίες τρίβουν τα χέρια τους και η πόλη μεταμορφώνεται κατά περίσταση σε ένα γιγάντιο ταμείο εισρροής πρωτευουσιάνικων ευρώ.

Τα λεφτά όμως, όπως έχουμε διδαχθεί από τις δεκάδες σαπουνόπερες που έχουμε παρακολουθήσει,  δεν φέρνουν πάντοτε την ευτυχία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα λεφτά του γένους των Αθηναθρώπων. Ίσως γιατί εκτός από χρήματα, οι Τσιμεντόβλαχοι Πρωτευουσιάνοι φροντίζουν να εξοπλίζουν τη  πόλη μας και με άλλα πράγματα.
 
έρχεται το δολλάριο

Καταρχήν, φέρνουν μαζί τους τα πανέμορφα και τόσο χαριτωμένα αυτοκινητάκια τους, τις μελωδικές κόρνες τους, τις ευγενικές μούντζες τους, τα γλυκομίλητα μπινελίκια τους και τις θαυμάσιες οδηγητικές τους αρετές. Η πόλη πλημμυρίζει από νευρικά τιμόνια, μποτιλιαρίσματα, ηλιθιωδώς σταθευμένα αυτοκίνητα, θορύβους και μουτρωμένους οδηγούς. To πάρκινγκ γίνεται αγώνας δρόμου για όλους και οι ελάχιστοι που θα κατέβουν στη παλιά πόλη με τα πόδια θα βιώσουν ένα μέρος της ακουστικής και ψυχολογικής κούρασης του κέντρου των Αθηνών. Μέσα σε λίγες μόνο ώρες οι Αθηνάνθρωποι ανεβάζουν τους στρεσογόνους δείκτες της πόλης, αυξάνουν τα ντεσιμπέλ και εισχωρούν βίαια στο νευρολογικό ιστό της τοπικής κοινωνίας.

Η αύξηση των ντεσιμπέλ και του θορύβου όμως δεν σταματούν εκεί. Οι Αθηνάνθρωποι ως γνωστόν συνηθίζουν να κινούνται σαν σμήνη και εκτός αυτοκινήτου. Καταλαμβάνουν μαζικά κάθε σημείο που θα περάσουν, καφετέριες, ταβέρνες, πεζόδρομους, και αφήνουν πάντοτε  πίσω τους ένα αριθμό μελών ικανών να προκαλούν παντού το αδιαχώρητο. Κι ενώ οι ίδιοι αντιμετωπίζουν όλη αυτή τη κατάσταση με τη πασίγνωστη πλέον ανέκφραστη, αναίσθητη και μουρόχαβλη φάτσα τους, ο ντόπιος πληθυσμός, όσος έχει το κουράγιο να βγεί έξω,  δυστυχώς δεν βρίσκει σημείο ούτε να κάτσει ούτε να χαλαρώσει. Βλέπεις οι Αθηνάνθρωποι, πέρα από τη βαβούρα που διαθέτουν, έχουν αναπτύξει και το προσόν της ιώβιας υπομονής ή αλλιώς του συνδρόμου της «ουράς». Έχοντας συνηθίσει τις απίστευτες και άπειρες ουρές στις δημόσιές τους υπηρεσίες, στις συγκοινωνίες, τους δρόμους,  τα θέατρα και τα σινεμά,  μπορούν ανελέητα και για όσο χρειαστεί να περιμένουν όρθιοι μαζί με τη παρέα τους μέσα ή έξω από ένα μαγαζί για να μπορέσουν να πάρουν το τραπεζάκι στο καφέ, στο μπάρ ή τη ταβέρνα που στάμπαραν. Και οι ντόπιοι, που βαριούνται όλη αυτή τη διαδικασία φυσικά, κάνουν μια απλή περατζάδα, άντε μέχρι το φάρο, σιχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισαν να βγούν, διαολοστέλνουν αυτόν ή αυτή που τους το πρότεινε, και επιστρέφουν με τα βαριά σημάδια του πολέμου, στο σπίτι τους, κατάκοποι κι εκνευρισμένοι. Κοινώς, αυτοεξορίσονται στα κλουβιά τους.

Όλο και μεγαλύτερος αριθμός αυτόχθονων ιθαγενών επιλέγει να μη βγεί στη πόλη του τις μέρες των γιορτών, των αργιών, των διακοπών και των όμορφων σαββατοκύριακων για να μη συναντηθεί με το εκνευριστικό και εγωκεντρικό κοπάδι των Αθηνανθρώπων. Αντ’΄αυτού επιλέγει συγκεντρώσεις φίλων και συγγενών σε σπίτια και εξορμήσεις σε κοντινές επαρχίες όπως το Τολό, η Πλάκα και το Άργος. Τιμή και δόξα βεβαίως στους αυτόχθονες που για καθαρά εκδικητικούς λόγους, εκείνες τις μέρες επισκέπτονται την πρωτεύουσα, την έδρα των Αθηνανθρώπων.

Μοναδικοί αλώβητοι, μη πω και ευχαριστημένοι με το φαινόμενο, είναι οι πιτσιρικάδες της πόλης, τα αυτόχθονα εφηβόπουλα, που μέσα στο γενικό χαμό και το αχανές τουριστικό πλήθος βρίσκουν την ευκαιρία να ζήσουν μια κάποια ανωνυμία, μακριά από τον καθημερινό μικροαστισμό της επαρχιακής πόλης,  και να κάνουν ελεύθερα τις μαλακίες της ηλικίας τους. Οι υπόλοιποι αυτόχθονες κωλοπλένηδες, που δεν μας ενδιαφέρει πιά να κρυφτούμε αλλά να βρεθούμε, δυστυχώς αποκοβόμαστε όλο και περισσότερο από τον κοινωνικό μας ιστό καθώς συνηθίζουμε να γιορτάζουμε και να γλεντάμε μακριά από τη τοπική μας κοινότητα. Σε απλά ελληνικά, δεν συναντιόμαστε καθόλου πιά στους δημόσιους χώρους της πόλης, τις μέρες της χαράς, της γιορτής και της ναυπλιώτικης λιακάδας. Εξαίρεση αποτελεί ίσως η Μεγάλη Παρασκευή, επειδή η κατάνυξη και η θρησκευτική ατμόσφαιρα αναγκάζει ακόμη και τους Τσιμεντόβλαχους να το βουλώνουν λιγάκι. Οπότε και μείς αρπάζουμε την ευκαιρία μέσα στη σχετική ηρεμία της γιορτής και ξαναγνωριζόμαστε όσο προλαβαίνουμε. Κατά τα άλλα μεταμορφωνόμαστε συνεχώς σε άτομα ξεκομμένα από το κοινωνικό μας περιβάλλον, γινόμαστε επομένως και λογικώς ωσάν τα μούτρα τους.

Και δεν φτάνει που μας κάνουν ολο και πιο πολύ σαν τα μούτρα τους, αλλά φεύγοντας, αφήνουν πίσω τους μια πόλη βομβαρδισμένη απ’ τη μαζική παρουσία τους. Μια πόλη πανέμορφη και άδεια. Μάλλον κούφια. Μια πόλη φάντασμα, κομμένη και ραμμένη μονάχα για τις τσέπες τους, τις ανάγκες τους και την επόμενη μαζική εξόρμησή τους. Μια τουριστική και πανάκριβη πόλη, χωρίς ιδιαίτερη καθημερινή ταυτότητα που το μίζερο και καταθλιπτικό διάστημα της απουσίας των Αθηνανθρώπων, το κουτσοκαλύπτει με τους σκόρπιους και  ξεχασμένους τουρίστες της. Τους αυτόχθονες ιθαγενείς κωλοπλένηδες. Εμάς τους απάτριδες μαλάκες.

(το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Τα Αργολικά" στις 24 Νοεμβρίου του εσχάτου έτους 2012)

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Οι γύφτοι

Σήμερα, μιάς και είναι και Δευτέρα και η τρελή επικαιρότητα δεν έχει τρέξει ως συνήθως στη γεμάτη ένταση, πάθος και σασπένς περιοχή μας, θα ασχοληθώ με ένα ζήτημα πολύ επίκαιρο και δύσκολο. Τους γύφτους.
Θα παραδεχτώ, γιατί δεν είμαι μαλάκας κομπλεξικός ούτε διπλωμάτης πολιτικός,  πως υπήρξα, όπως δεκάδες αυτόχθονες κωλοπλένηδες, ρατσιστής με τους γύφτους. Έτσι μεγάλωσα. Έτσι με μεγάλωσε η οικογένειά μου, το σχολείο μου και η κοινωνία όλη. Μόνο και μόνο η χρησιμοποίηση της λέξης "γύφτος", είναι άλλωστε ρατσιστική.
Οι γύφτοι ομολογουμένως μας δίνουν πολλές αφορρμές για να τους κατηγοράμε. Τα παιδιά τους ζητιανεύουν συνεχώς και κλέβουν. Κλέβουν ποδήλατα, ρούχα και ό,τι τσιμπήσουν στα διάφορα καταστήματα της πόλης.  Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε καταστηματάρχη θα στο επιβεβαιώσει. Θα σου πεί πως μόλις σκάει η μαρίδα των γυφτακίων, τρέχει πανικόβλητος να σώσει ό,τι μπορεί απο την πραμάτεια του. Επίσης οι γύφτοι φημίζονται για τους άγριους τσακωμούς και τις προσβολές τους. Τα μέρη που συνηθίζουν να στήνουν τον καταυλισμό ή το τσαντίρι τους γίνονται απροσπέλαστα απο το πλήθος των αυτοχθόνων ιθαγενών λόγω του φόβου και της άγριας φύσης τους.
Η άγρια φύση τους, τους οδηγεί πολλές φορές( μιλάω με ντοκουμέντα) να στήνουν τα παιδιά τους ως ανάχωμα στους δρόμους με σκοπό να σταματούν οι ανυποψίαστοι οδηγοί για να μη τα σκοτώσουν και εν συνεχεία οι γύφτοι να τους ληστεύουν. Τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί αρκετές φορές.
Κι ενώ παρουσιάζονται στα μάτια των ανήξερων ως μια φυλή φτωχική και δύσμοιρη, με ξυπόλυτα τάγματα, γυναίκες που δέρνουν τα παιδιά τους και άλλα παρόμοια, στη πραγματικότητα κυκλοφορεί η φήμη πως οι γύφτοι δεν είναι και τόσο φτωχοί. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή ψέμματα, δεν ξέρω αν τους αφορά όλους ή μια μικρή μερίδα αλλά η φήμη είναι αρκετά διαδεδομένη σε πολύ κόσμο.
Τα λεφτά τους προέρχονται απο δύο βασικές πηγές. Το εμπόριο καρεκλών, καρπουζιών, ξύλων και σίδερου και στη πώληση ναρκωτικών ουσιών. Πρέζας και χασίς.
Όλα αυτά λοιπόν, και πολλά περισσότερα, κυκλοφορούν μέσα στο μυαλό μου και προφανώς και στο μυαλό σας και διαιωνίζουν ανεπαίσθητα και χωρίς κανένας ίχνος τύψης τις ρατσιστικές μου τάσεις. Κι έρχονται και τα τελευταία γεγονότα, με τα όπλα, τους πυροβολισμούς και τους ξυλοδαρμούς, και λέω ρε πούστη μου, θα βρούν ευκαιρία οι χρυσαυγίτες και θα προβληθούν. Και  η μαλακία είναι πως για πρώτη φορά δεν θα είχα κανένα πρακτικό επιχείρημα ενάντια στη μισαλλόδοξη νοοτροπία τους.
Μέχρι που οι γιούφτοι, μέσα στη γαλήνια απραγία των πολιτικών μας συσκέψεων για την αντιμετώπισή τους, αποφάσισαν να μιλήσουν.
 
 
 
Δελτίο τύπου
του Συλλόγου
«ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ ΑΡΓΟΥΣ-Ν.ΚΙΟΥ»

Στην ευρεία σύσκεψη για την εγκληματικότητα που έγινε στην Νέα Κίο Αργολίδας, στις 17/11/2012,παρουσία των τριών βουλευτών του νομού και πολιτών της περιοχής, με μοναδικό θέμα την μεγάλη εγκληματικότητα και παραβατικότητα των τσιγγάνων, δεν θεώρησαν απαραίτητο να κληθούν να παρευρίσκονται τσιγγάνοι.

Ούτε προηγήθηκε της σύσκεψης καμία επαφή με τους τσιγγάνους από κανέναν εκπρόσωπο της πολιτικής ηγεσίας τουλάχιστον, προκειμένου να ενημερωθούν για την δική τους άποψη για το βίαιο περιστατικό που έγινε αφορμή να ξεσηκωθούν εναντίον τους.

Σήμερα στις συνθήκες κρίσεις όπου τα προβλήματα όλων, πολύ περισσότερο των τσιγγάνων έχουν τραγικά επιδεινωθεί, θα ήταν πιο χρήσιμη μια ευρεία σύσκεψη, όπου θα ακούγονταν οι προτάσεις μας και θα αναζητούσαμε όλοι μαζί τη λύση στο πραγματικό πρόβλημα που είναι η επιβίωσή μας, και είναι η κύρια αιτία της όποιας παραβατικότητας, όχι μόνο των τσιγγάνων.

Έχοντας αποδείξει στην πράξη ότι συμβιώνουμε ειρηνικά με τους συντοπίτες μας , μεμονωμένα περιστατικά παραβατικότητας δεν δικαιολογούν το φόρτωμα στις πλάτες μας όλης της εγκληματικότητας του νομού Αργολίδας.

Είναι επικίνδυνο να δίνουν διαστάσεις δυσανάλογες με την σημασία τους και να στρέφουν όλη την κοινωνία εναντίων μας, μετατρέποντας μας σε αποδιοπομπαίο τράγο.

Συναντήσεις βουλευτών με υπουργούς και δελτία τύπου όπου ζητάνε να παρθούν μέτρα καλύτερης αστυνόμευσης, δεν αντιμετωπίζουν την ουσία των προβλημάτων αλλά αντίθετα μπορούν να οδηγήσουν σε επιδείνωση αυτών και το χειρότερο να γίνουν μια ακόμη αφορμή για την καταστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων..


Ν. Κίος 22/11/2012

Βασίλης Ζαφειρόπουλος
Πρόεδρος του Συλλόγου
«ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ ΑΡΓΟΥΣ-Ν.ΚΙΟΥ»
 
 
Για πρώτη φορά (εξ'όσων γνωρίζω) η γύφτική φυλή, αυτή η ανίκανη για ενσωμάτωση κοινότητα, αυτό το συνεχές και άγνωστο πρόβλημα της ζωής μας, μας κάνει μαθήματα δημοκρατίας, διαλόγου, αλληλεγγύης, αυτονομίας, φιλικής συνύπαρξης, πολιτικής ανάλυσης και αντικατασταλτικής πολιτικής. Ωραία λόγια, θα μου πείτε. Καλοφτιαγμένα κι επικοινωνιακά. Και ίσως λιγάκι δικηγορίστικα.
Και γώ θα σας αντιμιλήσω και θα σας πω πως για πρώτη φορά, η απέναντι πλευρά, η βρώμικη και άγνωστη, μας κουνάει το μαντήλι και μας ζητάει λίγη κουβεντούλα για συνεννόηση.
Εμείς οι πολιτισμένοι, θα της απαντήσουμε;
 
 
 
 
 
 

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Παλαμπούρτζι στο χαρτί νούμερο 2


Διαβάστε στα «Αργολικά» που κυκλοφορούν αυτό το Σάββατο στα περίπτερα της Αργολίδας, το Παλαμπούρτζι με τίτλο «οι Αθηνάνθρωποι».

Ίσως είναι το μοναδικό κείμενο που αξίζει απ’ όλη την εφημερίδα και περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τη καταστροφή που προκαλεί στα εδάφη μας η κατά κύματα  εισβολή των βαρβάρων Τσιμεντόβλαχων σε περιόδους διακοπών και σουκού.

Η υπόλοιπη εφημερίδα δεν έχει τίποτα το αξιόλογο για μας τους κωλοπλένηδες, και επειδή το αφεντικό δεν μου δίνει και κανα φράγκο δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να πω καλά λόγια.

Οπότε αγοράστε την εφημερίδα, κόφτε προσεχτικά με το ψαλιδάκι τη σελίδα του Παλαμπουρτζίου και έπειτα δώστε την υπόλοιπη  για ανακύκλωση.

 

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Aλεξέι Μητροπουλένκο


Ο μεγάλος διεκδικητής των εργασιακών μας δικαιωμάτων, ο νέος ρομπέν των δασών,  ο επιτυχημένος αγωνιστής του λαού με τις τόσες λαμπρές νίκες στο ενεργητικό του, ο τηλεσελέμπριτι των πολιτικών παραθύρων του κυρίου Αυτιά, αγαπημένου δημοσιογράφου της ώριμης και υπεύθυνης ηλικίας της χώρας, σύντροφος κύριος Αλεξέι Μητροπουλένκο, έρχεται τη Δευτέρα, στις 26 του μήνα στη πόλη μας, και μέσα στο ναό της συνδικαλιστικής πάλης, το Εργατικό Κέντρο Ναυπλίου, θα εξηγήσει στους αυτόχθονες ιθαγενείς τις αρνητικές συνέπειες του Μνημονίου νούμερο 3 που δεν έπρεπε να ψηφιστεί αλλά αφού ψηφίστηκε, ας κάνουμε μια ομιλία.
 

Απο τα σοβιέτ των Αθηνών, ο σύντροφος Αλεξέι έχει ετοιμάσει έναν λόγο απλό και κατανοητό με σκοπό να κατανοήσουμε όλοι οι αυτόχθονες ιθαγενείς, αυτό που δεν έχουμε ακόμη καταλάβει, δηλαδή την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που μας περιβάλλει. Είναι γεγονός πως ζούσαμε στον κόσμο μας τον τελευταίο καιρό ως Ναυπλιώτες, κρίση ακούγαμε και κρίση δεν βλέπαμε, ζούσαμε μέσα στην άγνοια μας αλλά πάλι καλά που κατεβαίνει ο σύντροφος απο τας Αθήνας για να μας διαφωτίσει και να μας εξηγήσει πόσα και ποιά εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα έχουμε ήδη χάσει.

Κοινωνική υπηρεσία υψίστης σημασίας.

Μετά των πέρας της ομιλίας, ο σύντροφος Αλεξέι θα επισκεφτεί με πλήθος αυτοχθόνων επιφανών,  τους πασίγνωστους καταράκτες της παλιάς πόλης.
 
video

 

 

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Ο Μεγάλος Δρόμος


Mιάς και που είναι η πρώτη μου εμφάνιση σε έντυπο μέσο, όπερ σημαίνει πως θα διαβαστώ από πλήθος ενεργών ιθαγενών της πόλης, θα με μάθουν δηλαδή και αυτοί που δεν με γνώριζαν από το δαιμονικό, αντίχριστο και νεοταξικό διαδίκτυο, το όργανο του Σατανά, του Βερζεβούλ και όλων των εκπεσόντων αγγέλων, θα αρπάξω την ευκαιρία και θα θίξω ένα ζήτημα που προβληματίζει χρόνια τους αυτόχθονες ιθαγενείς αλλά για ένα μυστήριο λόγο δεν προβάλλεται καθόλου κι από κανέναν μέχρι τώρα.

Αιτούμαι λοιπόν από την επίσημη πολιτεία, το δήμο Ναυπλίου, τη Περιφέρεια, την Αρχιεπισκοπή, το Μέγαρο Μαξίμου, την Αστυνομία, τη Χρυσή Αυγή, το Κουμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, το Υπουργείο Μεταφορών, την τρόικα,  το Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το Μπάκινγαμ Πάλας να αλλάξει επιτέλους το όνομα της οδού βασιλέως Κωνσταντίνου και να ονομαστεί όπως όλοι οι αυτόχθονες γνωρίζουμε ως Μεγάλος Δρόμος. Οι λόγοι είναι πολλοί.

Πρώτον, το ζήτημα είναι πολιτειακό. Κοινώς τον έχουμε χεσμένο τον βασιλιά Κωνσταντίνο όπως και κάθε βασιλιά και πλήθος αυτόχθονων ιθαγενών δεν επιθυμεί ο ομορφότερος δρόμος της πόλης, ο δρόμος που συνδέεται με δεκάδες παιδικές, εφηβικές αλλά και ενήλικες αναμνήσεις, να έχει το όνομα ενός καλοαναθρεμμένου φλώρου.

Δεύτερον. Έχουμε βαρεθεί όλοι σχεδόν οι αυτόχθονες κωλοπλένηδες να μιλάμε σε γνωστούς, φίλους, περαστικούς, τσιμεντόβλακες Αθηναίους, βλάχους,  τουρίστες ή άτομα που το παίζουν ντόπιοι και Ναυπλιώτες και πρωτοπρωτευουσιάνοι και αστοί και άλλες τέτοιες αηδίες, να τους αναφέρουμε τον Μεγάλο Δρόμο και αυτοί να νομίζουν πως μιλάμε για την Άργους ή την Ενδεκάτη. Μας εκνευρίζουν γιατί μοιάζει να θεωρούν πως οι αυτόχθονες μοιάζουμε με κάτι καθυστερημένους τύπους που δεν έχουμε βγεί ποτέ από τη πόλη μας έξω και θεωρούμε σαν μικρά παιδιά πως η Άργους για παράδειγμα είναι ο μεγαλύτερος δρόμος που υπάρχει άρα τον βαπτίζουμε μεγάλο. Περιττό να πώ πόσο μας εκνευρίζουν κυρίως αυτοί που μας το παίζουν και ντόπιοι ενώ είδαν για πρώτη φορά στη ζωή τους θάλασσα στην ημερήσια  εκδρομή του δημοτικού του χωριού τους στο Ναύπλιο. Και καλά όμως πές πως μένουν εδώ τώρα πια. Και πως εντάξει, μετά από τόσο χρόνια εργασίας στη πόλη μας, είναι και αυτοί κωλοπλένηδες. Αυτοί οι κωλοπλένηδες δεν νοιάζονται καθόλου για την ιστορία και τα μέρη της πόλης που θεωρούνε πλέον πατρίδα τους; Μπίτι ντουβάρια είναι; Μοιάζουν θα έλεγα με τους βλάχους της δεκαετίας του 60 και έπειτα,  που αποίκησαν στο λεκανοπέδιο Αττικής και χωρίς να αισθανθούν τη βαριά ιστορία του χώρου που τους περιβάλλει, αρχαία και νεοκλασική,  κατάντησαν την Αθήνα αυτό το ερείπιο βαβούρας, ασχήμιας και μικροαστισμού που έχουμε σήμερα.

Τρίτον. Ιστορικοί λόγοι. Πάμε λοιπόν σε ένα μίνι μάθημα ιστορίας. Ο δρόμος αυτός λέγεται μεγάλος, όχι βεβαίως λόγω του πλάτους ή του μήκους του. Πρόκειται άλλωστε για ένα μικρό σοκάκι στο κέντρο της παλιάς πόλης. Tα χρόνια του Καποδίστρια ήταν γεμάτο χαμόσπιτα όταν ο κυβερνήτης αποφάσισε να τον μεγαλώσει για να ενώνει τη πύλη της ξηράς με τη πλατεία συντάγματος.(πρώτη οικία Καποδίστρια, το παλιό Λυρικόν στο Μεγάλο Δρόμο). Από τότε λέγεται μεγάλος και ήταν ο κεντρικός εμπορικός δρόμος, όταν το παλιό Ναύπλιο ήταν μια κανονική πόλη, με κανονικούς κατοίκους και κανονική ζωή. Υπήρχαν μπακάλικα, φιστικάδικα, μανάβικα, ζαχαροπλαστεία, βιβλιοπωλεία, περίπτερα και άλλα. Και κατέληγε φυσικά στη Πλατεία Συντάγματος. Τον δημόσιο χώρο που συναθροίζοταν η πλειοψηφία των βολταραίων Κωλοπλένηδων της τότε εποχής. Ήταν επομένως ο κεντρικότερος και εμπορικότερος δρόμος ενός Ναυπλίου με πλούσια καθημερινή ζωή, ενός σημείο συνάντησης όλων των κατοίκων  και με έντονα τα χαρακτηριστικά ενός πανέμορφου εν ενεργεία χωριού. Όπως έλεγε και ο Τερζάκης τότε, το Ναύπλιο έσφιζε από την καθημερινή του δραματουργία.


 
                                            προσωπικό αρχείο Κώστα Καράπαυλου



Σήμερα αντιθέτως το παλιό Ναύπλιο δεν έχει καθόλου αυτήν την εικόνα. Οι μόνιμοι του κάτοικοι είναι ελάχιστοι. Τα μαγαζιά πρώτης ανάγκης για κάθε νοικοκυρά είναι μετρημένα στο δάχτυλο του ενός χεριού. Τα νεοκλασικά του σπίτια ανήκουν σε τουρίστες ή συνταξιούχους πλουσίους του εσωτερικού ή του εξωτερικού, σε λίγους αυτόχθονες και μερικά από αυτά είτε σαπίζουν είτε μεταμορφώνονται σε πανσιον και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Το παλιό Ναύπλιο είναι γεμάτο καφετέριες, μπαρ, μαγαζιά με είδη λαικής τέχνης, ρουχάδικα, κοσμηματοπωλεία, παγωτατζίδικα, γιαουρτάδικα και δεκάδες άλλα που εξυπηρετούν κυρίως τουριστικές ανάγκες και όχι καθημερινές.

Η πόλη έχει μετατραπεί σε μια γραφική καρτ ποστάλ εικόνα, γεμάτη κόσμο τις μέρες αιχμής και ερείπιο τις μέρες της χειμωνιάτικής μας μοναξιάς.

Όσο λοιπόν δημιουργούνται γενιές και έρχονται κάτοικοι σε αυτό το μέρος που δεν γνωρίζουν την ιστορία του μεγάλου δρόμου και γενικότερα την καθημερινή ιστορία αυτής της πόλης, τόσο περισσότερο θα χάνεται από το συλλογικό ασυνείδητο όλων μας πως πέρα από τις τουριστικές φαμφάρες, τις πολύχρωμες καφετέριες, τα ομοιογενή μπαράκια, τις τουριστικές ταβέρνες, τα δεκάδες αγαλματάκια, τα πανάκριβα παγωτά, τις ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών και πάρκινγκ και την αειφόρο ανάπτυξη των νέων ρευμάτων της βάρβαρης δύσης, υπάρχει και μια άλλη ανάπτυξη, δική μας, ναυπλιώτικη. Η ανάπτυξη των κοινωνικών μας σχέσεων, της επανακατοίκησης της παλιάς πόλης και της καθημερινής της λειτουργικότητας και βεβαιώς διαφορετικότητας

Γι αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να ονομαστεί η βασιλέως Κωνσταντίνου και επίσημα Μεγάλος Δρόμος. Για λόγους δημοκρατίας και διαφορετικής άποψης. .

 
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Τα Αργολικά" στις 17 Νοεμβρίου του 2012

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

μελλοντική βουλευτίνα

Το κορίτσι μας επιτέλους επέστρεψε. Η μελλοντική βουλευτίνα του νομού Αργολίδας κυρία Μελίνα Τσιλιμίγκρα επέστρεψε στην αγκαλιά της μεγάλης δεξιάς οικογένειας της Νέας Δημοκρατίας. Το καθήκον για τη πατρίδα και ο διακαής της πόθος για προσφορά στο έθνος τούτες τις δύσκολες ώρες, την οδήγησαν επιτέλους στη θέση του στελέχους - συνεργάτη του τμήματος Μεταναστευτικής Πολιτικής του Κόμματος καθώς και της Γραμματείας Οργανωτικού της μεγάλης και σίγουρης φιλελεύθερης, νεοφιλελεύθερης, κεντροδεξιάς, φιλοευρωπαικής και ακροδεξιάς παράταξης. Θυσία έγινε η κοπέλα μας πάλι.
 
 
Το Μελινάκη μας είχε δεχτεί έναν ανήθικο πόλεμο όλο αυτό το καιρό που την εμπόδιζε να ασχοληθεί με τα κοινά (δεν κοροιδεύω), πρωταγωνιστούσε δήθεν σε ταινία ή φωτογράφιση πορνό (δεν κοροιδεύω) αλλά παρόλα αυτά, ακόμη και αυτοί οι ανόητοι Αργολιδείς που πίστεψαν την δολοπλοκία εις βάρος της και την κακολογούσαν, ήξεραν κατα βάθος πως πρόκειται για το πιο εύστοχο και βαθυστόχαστο πολιτικό μυαλό της περιοχής μας και των περιχώρων (κοροιδεύω). Τέτοιο πολιτικό κεφάλι μιά φορά τα χίλια χρόνια βγαίνει (κοροιδεύω ξανά).
Μελινάκη μου, τώρα που ξεδιαλύθηκαν όλα και θα κατέβεις επιτέλους υποψήφια βουλευτής με το κόμμα που πάντα υποστήριζες, να ξέρεις πως το μπλογκ και οι χιλιάδες οπαδοί του είναι στο πλευρό σου και έτοιμοι να στηρίξουν την προεκλογική σου εκστρατεία. Γιατί μια νίκη δικιά σου Μελίνα μου, είναι νίκη του λαού και της δημοκρατίας.
Πάντα τέτοια και γιατί όχι  και στη Χρύσή Αυγή με πλειοψηφία!!!
 
Ακολουθεί ένα απο τα δεκάδες βίντεο που κυκλοφορούν στο δίκτυο και δείχνουν το βάθος του πολιτικού στοχασμού της Μελίνας μας που τώρα καρπώνεται το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Τότε, το κόμμα του κυρίου Καρατζαφέρη. Απολαύστε!!!