"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

H σπασαρχίδω

Kυριακή σήμερα, σύντροφοι ιθαγενείς, και για να ξεφύγουμε λίγο από τη μίζερη μας καθημερινότητα, να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε για τους γελοίους που μας κυβερνάνε και ψηφίζουμε ελάτε να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή για να ανακαλύψουμε το παρελθόν μας. Να βρούμε το DNA μας που είναι και της μόδας τον τελευταίο καιρό. Πάμε λοιπόν ένα ταξίδι στην εποχή των παππούδων μας για να ανακαλύψουμε πως κι αυτοί τελικά το ίδιο μαλάκες με εμάς ήτανε.
Ναύπλιο δεκαετία του 60. Η πόλη ήταν κυρίως η παλιά πόλη, γραφική και καθημερινή, γεμάτη μπακάλικα, μανάβικα, καφενεία, τσαγκάρικα, ραφτάδικα, με λιμάνι γεμάτο ζωή και κίνηση, ψαράδες, νοικοκυρές και βολταδόρους και φυσικά τη γνωστή πιτσιρικαρία ή κοινώς μαρίδα. Οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και της  Κωνσταντινούπολης μετά τις διώξεις του 55, είχαν εγκασταθεί  στη περιοχή του Συνοικισμού και στον οικισμό Πρόνοια η λεγόμενη εργατική και φτωχή τάξη ζούσε ήδη για καιρό τη δική της γεωγραφία.
Την ίδια εποχή η Αθήνα, την εποχή του μεγάλου, του πολιτικού γίγαντα Κωνσταντίνου Καραμανλή, ζούσε τις λαμπρές εποχές του γνωστού νόμου της αντιπαροχής. Παλιατζούρικα νεοκλασικά κτίρια γκρεμιζόντουσαν και στη θέση τους χτίζονταν πανέμορφες πολυκατοικίες, σύγχρονες και καλαίσθητες, με μόνο στόχο τη φιλοξενία στον ίδιο  χώρο περισσότερων ανθρώπων και το κέρδος των ιδιοκτητών και των πολιτικών μηχανικών. Παράλληλα όμως, όπως μας ενημερώνει και η δεξιά προπαγάνδα του τόπου, που δεν χαρακτηρίζεται ποτέ από την αίσθηση του πολιτισμού και του καλαίσθητου, έδωσε χρήματα σε πολλά επαγγέλματα που έχουν σχέση εξάρτησης με την οικοδομή και επομένως ξανακίνησε την ελληνική οικονομία της χώρας.
Ψίθυροι αυτής της μεγάλης διακίνησης χρήματος και του απότομου παραγόμενου πλούτου έφτασαν και στη κοντινή από τη Αθήνα (κανά 4ωρο με το τότε αυτοκίνητο και μισή μέρα με το μουλάρι), κομπλεξική επαρχία του Ναυπλίου. Και όπως ήταν φυσικό, με καθυστέρηση περίπου μια δεκαετίας οι παππούδες μας, όσοι τουλάχιστον είχαν στη κατοχή τους ένα νεοκλασικό παλιόσπιτο, έκαναν όνειρα εύκολου πλουτισμού και καριέρας εισοδηματία. Μαζί τους παρέσυραν τους πολιτικούς μηχανικούς της εποχής αλλά και τους μαστόρους κάθε λογής που θα κέρδιζαν πολλαπλά μεροκάματα. Το Ναύπλιο ήταν έτοιμο να μπεί στη καινούρια εποχή της οικονομίας.
Δυστυχώς όμως τα όνειρα δεν γίνονται πάντοτε πραγματικότητα. Οι παππούδες μας είχαν την ατυχία να σκεφτούν το μεγαλόπνοο οικονομικό τους σχέδιο την εποχή που ήταν προισταμένη της Δ’ Εφορίας Προιστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Αργολίδας και Κορινθίας η σπασαρχίδω και αντιναυπλιώτισσα κυρία Ευαγγελία Δειλάκη. Αυτή η κυρία αναγνώρισε κλασική ομορφιά στα παλιαντζούρικα κτίρια της παλιάς πόλης και πολέμησε με νύχια και με δόντια το χτίσιμο των καλαίσθητων και μοντέρνων πολυκατοικιών. Ελάχιστοι Ναυπλιώτες κατάφεραν να γλιτώσουν από τα νύχια της αφού παρά τη παράλογη εμμονή της ανεγέρθησαν τελικώς κάποιες πολυκατοικίες μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού( πολυκατοικία δίπλα στη Μεγάλη Βρετανία, πολυκατοικία πάνω από το café Napoli Di Romania, πολυκατοικία απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου κτλ.)
 
ο Μεγάλος Δρόμος στη παλιά πόλη
θα μπορούσε να είναι σήμερα μια θαυμάσια λεωφόρος
 
 
Τελικώς η κομπλεξικιά κυρία Δειλάκη δικαιώθηκε στον αγώνα της και απαγόρευσε στους Ναυπλιώτες παππούδες μας να μεγαλουργήσουν. Οι παππούδες μας την πολέμησαν με κάθε μέσο αλλά η σατανικιά γυναίκα υπερίσχυσε. Κατάφερε να περάσει στον απόλυτο έλεγχο της αρχαιολογίας οποιαδήποτε αλλαγή και κατασκευή συνέβενε στα παλιατζούρικα κτίρια της παλιάς πόλης. Οι παππούδες μας απογοητευμένοι έμειναν μόνο με τη γλυκιά γεύση της εκδίκησης αφού ταρακουνώντας τους τοπικούς άρχοντες προσέφεραν στη κυρά-Βαγγελιώ  μια δυσμενή μετάθεση στη Μαγνησία για μερικά χρόνια. Χωρίς όμως να μπορούν να κερδίσουν πιά τίποτα περισσότερο. Το Ναύπλιο μετά από αυτό θα μείνει για πάντα ίδιο.
 
"Τιμή και δόξα στη κυρία Ευαγγελία Πρωτονοτάριος- Δειλάκη" μουνόπανα!
 
 
Υ.Γ μαζί με τη κυρία αρχαιολόγο να τιμήσουμε και μια ελάχιστη ομάδα αυτόχθονων ιθαγενών που στήριξαν τις προσπάθειές της.

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Ο Κούγιας του Ναυπλίου

φώτο για κορνίζα
Το Παλαμπούρτζι υποψιάζεται πως ο εν λόγω κύριος, δικηγόρος στο επάγγελμα, έχει πραγματοποιήσει σειρά πλαστικών επεμβάσεων για να μοιάσει στο ίνδαλμά του, τον κύριο Αλέξη Κούγια. Μπορεί να είναι και φήμες...

 

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Μια καινούρια δημοτική παράταξη ανατέλλει

Σύντροφοι ιθαγενείς, αυτόχθονες κωλοπλένηδες! Οι μέρες που περνάμε είναι δύσκολες. Τόσο σαν χώρα όσο και σαν πόλη. Παρατηρούμε πως οι δημοτικοί άρχοντες που εκλέξαμε κατόπιν ωρίμου σκέψεως, με καθόλου κομματικά και ραγιάδικα κριτήρια,  αναλογιζόμενοι τον βαθύ τους πολιτικό λόγο και την έμπειρη πολιτική τους σκέψη, αν και φαινόντουσαν ξεκάθαρα οι καλύτεροι του τόπου μας, δυστυχώς είναι κατώτεροι των εκτάκτων περιστάσεων. Το τελευταίο καιρό παρακολουθούμε από τους αναπευτικούς πάντοτε καναπέδες μας ένα πλήθος αλληλοκατηγοριών αναμετάξυ των που αποκαλύπτουν ένα παρασκήνιο βρώμικο και απεχθές. Για να είμαστε ρεαλιστές λοιπόν οι  μοναδικές εναλλακτικές λύσεις που έχουμε σαν πόλη είναι αυτός ο νεαρός κύριος με το τέζα λίγδα-ζελεδιασμένο μαλλί, ο αποκαλούμενος και Ιζνογκούντ της πόλης λόγω της ξεκάθαρης επιθυμίας του να προεδρεύσει σε δημοτικό συμβούλιο και ο άλλος κύριος που τελείωσε κάποτε άδοξα τη νομαρχιακή του θητεία και μας θυμήθηκε. Δεν αναφέρω τους εναλλακτικούς κυρίους της αποκαλούμενης και «άλλης πρότασης» καθώς μπορεί να περνάμε δύσκολα αλλά δεν τρελαθήκαμε ακόμη τόσο ώστε να δώσουμε τα ηνία του ιστορικού μας δήμου σε ανθρώπους περιέργων κοινωνικών φρονημάτων, κουμουνιστογενών αποκλίσεων  και κουλτουριάρικων πεποιθήσεων που άλλωστε δεν καταλαβαίνουμε.

Η πόλη επομένως χρειάζεται εγχείρηση διαρκείας. Χρειάζεται να βρεθούν φρέσκιες ιδέες και άνθρωποι για να καταφέρουν να επαναφέρουν το Αναπλάκι μας στο μεγαλειώδες ιστορικό του παρελθόν. Να γίνει ξανά το Ναύπλιο μια πόλη που ακτινοβολεί πολιτισμό και αξίες.

Το Παλαμπούρτζι, αναλογιζόμενο τη βαριά ευθύνη που του αναλογεί, όπως στο καθένα μας αναλογεί,  έχει να προτείνει στο κόσμο της πόλης μια δέσμη μέτρων που θα μπορούσαν να φέρουν το ξημέρωμα μιας νέας, προοδευτικής και ένδοξης εποχής, και να σταματήσει τη σαπίλα που μας κατατρώει τα σωθικά, αρκεί βεβαίως να βρεθούν οι κατάλληλοι και πρόθυμοι άνθρωποι.

Μέτρο πρώτο. Πρέπει άμεσα να κινηθούν οι διαδικασίες αξιοκρατικής πρόσληψης μέσω ΑΣΕΠ ενός γεροδεμένου Δημίου στη νησίδα Μπούρτζι για να καθαρίζει όσους δεν γουστάρουμε και μας την σπάνε. Κάποιον που καταχράστηκε δημόσιο χρήμα, το γείτονα που μας πετάει νερά ή κάνει φασαρία ή και ακόμη τον ανταγωνιστή μας σε κάποιο επάγγελμα.  Το τσεκούρι του δημίου πρέπει να είναι κοστολογημένο από τα δημοτικά τέλη και η καστρινή νησίδα να φιλοξενεί την οικογένεια του νεαρού για να μη νιώθει αποκομένος από την ναυπλιακή κοινωνία. Με αυτό το μέτρο κερδίζουμε διπλά. Και χαλαρώνουμε το κεφάλι μας από ανεπιθύμητους μαλάκες που ζούνε μεταξύ μας και ξαναδίνουμε ζωή στο παρατημένο από όλους τους φορείς Μπούρτζι μας.
 
 
Μέτρο δεύτερο. Επανεργοποίηση των πέντε κανονιών στη παραλία, τα λεγόμενα και 5 αδέλφια με στόχο τη καταστολή παράνομων δραστηριοτήτων στα όμορφα νερά του Αργολικού και φυσικά τον έλεγχο λαθρομεταναστών. Το μπαρούτι και οι ο οβίδες θα προκύψουν επίσης από τα δημοτικά τέλη και οι χρήστες των κανονιών θα προκύψουν από τοπικό διαγωνισμό στο counter strike.

Μέτρο τρίτο. Τοποθέτηση ειδικής φρουράς στο Κάστρο του Παλαμηδιού, κάτι σαν τοπικής εθνοφυλακής, με τη συνοδεία φυσικά των οικογενειών τους. Στόχος αυτού του μέτρου είναι η άμεση επέμβαση της φρουράς σε περιπτώσεις παράνομων δραστηριοτήτων όσο η τοπική και δημοτική χωροφυλακή συνεχίζει να κοιμάται και να πραγματοποιεί αλκοτέστ σε γνωστούς και  αδιάβατους για τους μεθυσμένους δρόμους ενώ τα παιδιά της πόλης πεθαίνουν από πρέζα αβοήθητα σε πάρκα και στενά. Επίσης το μέτρο θα ξαναδώσει ζωή στο κάστρο του Παλαμηδιού, θα μειώσει την ηλεκτρική ενέργεια που δαπανάται καθώς το κάστρο θα φωτίζεται μόνο με δάδες, πράγμα εξαιρερικά ρομαντικό,  και θα αποτελέσει ένα αφ’ υψηλού παρατηρητήριο-ορμητήριο  από τα όπισθεν της πόλεως ( βλ. κόλπο Καραθώνας)

Μέτρο τέταρτο. Μετά το οριστικό κλείσιμο του νοσοκομείου Ναυπλίου πρέπει να δημιουργηθεί ένα τάγμα Μαγισσών, που να ταιριάζει και με τη νεωτεριστική μεσαιωνική εικόνα της πόλης, το οποίο θα διαθέτει τα καλύτερα μαντζούνια, βοτάνια και ξόρκια για την αντιμετώπιση πάσας νόσου και πάσας μαλακίας. Οι νεαρές κορασίδες θα διοριστούν μέσω κλήρωσης ενώπιον όλων των κατοίκων.

Μέτρο πέμπτο. Ξαναχτίσιμο του τείχους που περιφρουρούσε παλιότερα τη πόλη με σκοπό την είσοδο των Αθηναίων Τσιμεντόβλαχων και των διαφόρων κατοίκων των περιχώρων κατόπιν ενδελεχούς ελέγχου. Οι ξένοι τουρίστες θα μεταφέρονται με δημοτικό ελικόπτερο στο ελικοδρόμιο της Ακροναυπλίας. Οι υπόλοιποι που θα περνάν τον έλεγχο θα συνεχίζουν οδικώς στο εσωτερικό της πόλης. Με αυτό τον τρόπο θα μειώσουμε στο ελάχιστο των αριθμών των αυτοκινήτων και οι αυτόχθονες θα βρίσκουμε να παρκάρουμε όπου θέλουμε και όποτε θέλουμε. Θα επιτρέπονται και οι σπινιές εντός του άστεως.

Μέτρο έκτο. Διορισμός τάγματος νεροκουβαλητών από τη πηγή της αγίας Μονής με σκοπό να έχουμε όλοι οι κάτοικοι καθαρό και δωρεάν νερό χωρίς δηλητηριάσεις και άλλες παρενέργειες. Αρκεί βεβαίως και οι βοσκοί της περιοχής να μην πετάν τις αφοδεύσεις των ζωντανών τους εντός της πηγής ( όπως ακούγεται). Το τάγμα των νεροκουβαλητών θα διοριστεί και αυτό μέσω ΑΣΕΠ.

Αυτά τα όλιγα προσέφερα ως όφειλα για το καλό και την ευημέρια όλων μας. Δεν αρκούν όμως αυτά. Σπουδαίες σκέψεις και υλοποιήσιμες έχουμε όλοι μας. Το μόνο που απομένει είναι αυτές οι σκέψεις να φανερωθούν, να εμπλουτιστούν, να αυξηθούν και να βρεθούν οι άξιοι και έμπειροι άνθρωποι να τις υλοποιήσουν. Μια καινούρια δημοτική παράταξη ανατέλλει. Μια καινούρια αρχή.

 

Το τρελό πάρτυ της Κυριακής

Kύμα ασταμάτητου ενθουσιασμού έχει κατακλύσει από χθές τη πόλη του Ναυπλίου ύστερα από την ανακοίνωση του προγράμματος εορταστικών εκδηλώσεων στη μνήμη των εθνικών μας ευεργετών τη Κυριακή 30 του Σεπτέμβρη. Το πάρτυ αναμένεται ξέφρενο, οι εκδηλώσεις ποικίλλες και για κάθε γούστο με αποτέλεσμα όλη η πόλη να συζητά για το θέμα και να περιμένει με αγωνία τη μέρα του μεγάλου γλεντιού.

ο κύριος Αντιπεριφερειάρχης

Το πάρτυ ξεκινάει από το πρωί όπου στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου θα τελεστεί λειτουργία εις μνήμην όλων των μεγάλων ελλήνων και ηρώων της χώρας γύρω στις 11. Η λειτουργία θα παρέχει άρτο και θεία κοινωνία, η είσοδος για το κοινό που θα κατακλύσει το χώρο είναι ελεύθερη και θα ακολουθήσει ομιλία επι του θέματος από τον εκπαιδευτικό κύριο Μπουμπάρη Νικόλαο.

Οι εκδηλώσεις όμως έχουν και συνέχεια. Λίγα μέτρα μακριά από την εκκλησία θα πραγματοποιηθεί στην οδό 25ης Μαρτίου, μπροστά στο μνημείο των Πεσόντων Ηρώων κατάθεση στεφάνου από τον εύσωμο σοσιαλιστή και αντιπεριφερειάρχη αργολίδας κύριο Χειβιδόπουλο και από τον Ανώτερο Διευθυντή της Φρουράς Ναυπλίου. Οι Ναυπλιώτες και όχι μόνο μπορούν να φέρουν τα παιδιά τους για να χαζέψουν τη μεγαλειώδη στρατιωτική παράταξη και την απόδοση τιμών από τον ελληνικό στρατό και για όσους φοβούνται τυχόν παρεκτροπές λόγω της εντάσεως και του κεφιού της γιορτής το πρόγραμμα διαβεβαιώνει πως θα παρευρίσκεται στο χώρο και τμήμα της αστυνομικής διευθύνσεως της πόλης για τη τήρηση της τάξης. Επίσης επίτιμοι καλεσμένοι της γιορτής είναι πλήθος κρατικών λειτουργών, φορέων, προέδρων επαγγελματικών οργανώσεων και άλλων celebrities του νομού και δεν αποκλείεται το μοίρασμα αυτογράφων στο ογκώδες πλήθος και κάποιες αναμνηστικές φωτογραφίες σε λίγους τυχερούς.

Δεν γίνεται σαφές από το πρόγραμμα που ανακοινώθηκε και γεννιούνται φυσιολογικώς ερωτήματα σχετικά με τη  παρουσία της φιλαρμονικής μπάντας της πόλης. Θεωρώ πως πρόκειται για παράλειψη των διοργανωτών καθώς δεν νοείται καμία σύχρονη «Πρέβεζα» και ειδικά ημέρα Κυριακή να μην έχει τη μπάντα της.

Έπειτα οι αυτόχθονες ιθαγενείς θα μπορούν να μεταβούν στο ανακαινισμένο παρκάκι του ΟΣΕ, να ταίσουν τις μικρές πάπιες, να πλατσουρίσουν στα ήσυχα νερά της λιμνούλας και να συνέλθουν από το overdose διασκέδασης και το αναμενόμενο hangover.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Γιατί μας γαμάνε οι Αργείτες συνέχεια...

To κακό, σύντροφοι ιθαγενείς, κυρίες και κύριοι, έφτασε και στη πόλη μας. Αυτά που βλέπαμε στις τηλεοράσεις και σιχτιρίζαμε και φοβόμασταν να μην εφτάσουν ποτέ στα μέρη μας, είναι πλέον γεγονός. Μετα λύπης μου το λέω και συγχωρείστε με για το φορτισμένο μου λόγο-αλλά με πνίγει ο καημός-το Ναπλάκι μας δεν θα είναι ποτέ ξανά η φιλήσυχη και μειλίχια πόλη που όλοι γνωρίζαμε. Εκεί που ήσυχο ήσυχο το κυματάκι χαιδολογιόταν με το βραχάκι και ξανά πάλι. Ποτέ.
 
το καλύτερο παγκάκι του κόσμου στο καρνάγιο Ναυπλίου

Και αυτό γιατί ομάδα νεαρών και όχι μόνο, απλύτων, αξυρίστων και αδιευκρινίστων πεποιθήσεων και ιδεών μαζεύτηκε τη Δευτέρα το βράδυ και αποφάσισε να κινήσει λέει διαδικασίες για τη δημιουργία αντιφασιστικού μετώπου στην επικράτεια της αργολικής γής. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ οι κακοντυμένοι συνερχόμενοι, αφού παπαγάλισαν τις γνωστές τους αντεθνικές θεωρίες περί ισότητας των ανθρώπων και των φυλών, το δήθεν φόβο που προκαλεί η προσήλωση και η αυστηρή πειθαρχία στις αξίες και τα ιδανικά της ελληνικής υπεροχής, αποφάσισαν παμψηφεί να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους. Χωρίστηκαν δε και σε ομάδες εργασίας με σκοπό να συντάξουν μια διακήρυξη, να κινηθούν δικτυακώς, να πραγματοποιήσουν εκδηλώσεις και να διαπαιδαγωγήσουν τους κατοίκους  της περιοχής στις αρχές- άκουσον άκουσον- της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ισονομίας. Τα Σόδομα και τα Γόμορα! Τέλος ανανέωσαν το ραντεβού τους για την επόμενη Δευτέρα οπότε έπεται και συνέχεια.

Το παρανοικό της υπόθεσης είναι πως κάποιοι ομιλούντες, μέσα στο χάος των φιλοτουρκικών τους σκέψεων ψέλλισαν πως ο φασισμός δεν κρύβεται μόνο μέσα στις διάφορες μαυροφορεμένες-ονόματα δεν λέμε, συνειδήσεις δεν θίγουμε- ομάδες αλλά είναι βασικό συστατικό και της τωρινής μας πολιτικής κατάστασης.

Δηλαδή οι άνθρωποι είναι τελείως ηλίθιοι. Είναι παντελώς βλάκες. Βλάκες και επικίνδυνοι. Τώρα που έχουμε τη τύχη σαν πόλη να βρίσκεται στο πρωθυπουργικό θώκο ο πολυχρονεμένος μας, o δικό μας  άνθρωπος Αντώνης Σαμαράς, τώρα που μπορεί να μας κάνει όλα τα χατήρια και τα ρουσφέτια όπως έκανε και με το μεγαλειώδες έργο της εκβάνθυνσης του λιμανιού της πόλης που το ανέλαβε προσωπικά, τώρα εμείς, οι σκατούλες της χώρας προσπαθούμε να αμφισβητήσουμε τη πολιτική του νομιμότητα; Αυτό κάνουμε;

Λυπάμαι παιδιά αλλά αν τυχόν με διαβάζει κάποιος από εσάς να ξέρετε πως είστε προδότες της πατρίδας αλλά και της πόλης σας. Του ιστορικού και ηρωικού Ναυπλίου. Της πρώτης πρωτεύουσας του νεοελληνικού κράτους. Αν δεν το έχετε καταλάβει ακόμη.

Και πές πως ο Σαμαράς αύριο μεθαύριο, αυτά έχει η πολιτική ζωή, χτύπα ξύλο αποχωρήσει. Και έρθει στην εξουσία η επόμενη προοδευτική δύναμη της χώρας η χρυσή αυγή. Εμείς γιατί να της έχουμε κάνει άσχημη εντύπωση;  Γιατί να νομίσουν οι άνθρωποι εξαιτίας σας πως είμαστε ανθέλληνες και προδότες; Γιατί να μην έχουμε και μείς έναν δικό μας πάνω στα κεντρικά να μας κάνει κουμάντα; Γιατί να χάσουμε προνόμια που κατά το παρελθόν έδωσαν ανάσες στη περιοχή μας όπως άδειες ταξί, άνοιγμα δρόμων, απαλλαγή αγροτικών χρεών και άλλα παρόμοια που έχει προσφέρει ή μπορεί στο μέλλον να προσφέρει ο φασισμός στο τόπο μας;

Πρέπει να αφυπνιστεί ο λαός του Ναυπλίου, που λέει και ο Πολύδωρας Δάκογλου, και να σταματήσει άμεσα αυτή η ανοησία που καταστρέφει το κύρος της πόλης και το μέλλον των παιδιών μας. Εμείς οι Ναυπλιώτες είμαστε στη πλειοψηφία μας οικογενειάρχες και φιλήσυχοι άνθρωποι και δεν έχουμε καμία σχέση με ανατρεπτικά στοιχεία και επαναστατικές ιδέες. Αυτό πρέπει να γίνει σαφές για να μην έχουμε περαιτέρω μπελάδες.  Εν ανάγκη, και μιάς που είναι και σημείο των καιρών, ας κινηθούν οι ίδιοι οι οπαδοί της χρυσής αυγής και να καταστείλουν εν τη γεννέση της, τώρα που είναι νωρίς, προτού απλωθεί σαν το καρκίνο μέσα στη κοινωνία μας, την αντεθνική κινητοποίηση που θίγει  το πολιτικό και οικονομικό σύστημα όλης της χώρας. Έξυπνοι είναι, μορφωμένοι είναι, κάποιο τρόπο θα βρουν.

Y. Γ 1: Την ώρα που οι ανόητοι Ναυπλιώτες στήνανε το πανηγυράκι τους και αμαυρώνανε πανελληνίως την εικόνα της πόλης,  στο Άργος ο βουλευτής του Πασοκ κύριος Μανιάτης, ξεκίνησε με τη παρουσία 80 ολόκληρων ατόμων την ανανέωση του πανελληνίου σοσιαλιστικού κινήματος στο νομό. Εντάξει το κίνημα μπορεί να μη τιμάτε ιδιαιτέρως και διαχρονικά από τους ιθαγενείς πολίτες λόγω της μεγάλης αγάπης τους στη λαική δεξιά, παρόλα αυτά αποτελεί κι αυτό ένα σημαντικό στήριγμα της αστικής μας δημοκρατίας και των θεσμών. Πασοκ σου λέει ο άλλος. Ιστορία.  Άρα το Άργος  πρωτοπόρησε άλλη μια φορά στην ανανέωση των ιδεών του τόπου και στη πρόοδο των διαχρονικών του αξιών. Οπότε ας μην αναρωτιόμαστε εμείς  γιατί μας γαμάνε διαρκώς οι  Αργείτες;

Υ.Γ 2 : Οι χρυσαυγίτες γιατί άνοιξαν γραφεία απέναντι από το παλιό αστυνομικό τμήμα της πόλης;  Για να θυμηθούμε τα παλιά τα χρόνια;

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

ο καλλιτέχνης κύριος Αλέκος Τζαματζόγλης

Θερμά συγχαρητήρια στον καλλιτέχνη κύριο Αλέκο Τζαματζόγλη για την πρωτοβουλία του να αναβαθμίσει το ξεχασμένο και αφημένο στη μοίρα του παρκάκι του ΟΣΕ με τη βοήθεια συνεργείων του δήμου. Το παρκάκι πλέον διαθέτει τρεχούμενο νερό στη τεχνητή λιμνούλα του και 4 μικρά παπάκια που βολτάρουν δόθε κείθε. Το πάρκο έχει καθαριστεί και έχει καινούριο συρμάτινο φράχτη για προστασία.
 
 
Το παρκάκι είχε εγκατεληφθεί απο τη περίοδο της γρίπης των πτηνών ενώ φήμες κυκλοφορούσαν στη πόλη πως ομάδα αδέσποτων σκύλων είχε επιτεθεί στις πάπιες και τους κύκνους της τεχνητής λίμνης.
Ευχόμαστε από εδώ και πέρα το παρκάκι να παραμείνει μια μικρή όαση στο κέντρο της πόλης, να μην γίνει η λιμνούλα χώρος εναπόθεσης σκουπιδιών και ούρων, το μέρος να φωτιστεί λιγουλάκι περισσότερο για να μη γίνεται καβάντζα παράνομων πράξεων και τέλος ευχόμαστε οι πάπιες να μη καταλήξουν, ελέω κρίσης, γεμιστές στο φούρνο με πατάτες!!!
 Και πάλι θερμές ευχές στο κύριο Τζαματζόγλη.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Ο κύριος Δάκογλου

Μπορεί  να ζούμε δύσκολους και επικίνδυνους για τη τσέπη και για το πνεύμα μας καιρούς αλλά εμείς οι Ναυπλιώτες έχουμε να περηφανεύομαστε πως ζούν και εργάζονται ανάμεσά μας άνθρωποι του πνεύματος και της διανόησης που μπορούμε με ασφάλεια να ακουμπήσουμε πάνω τους και στον ευρύτατο εγκέφαλό τους. Ένας απο αυτούς είναι ο κύριος Δάκογλου.
 
ο ιστορικός αρχηγός του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος Πολύδωρας Δάκογλου
 
Δημοσιογράφος και εκδότης τοπικής εφημερίδας, ο κύριος Δάκογλου χαρακτηρίζεται απο τις δημοκρατικές και προοδευτικές του θέσεις και απόψεις και θα μπορούσε κάλλιστα να δουλεύει και σε εφημερίδα εθνικής κυκλοφορίας όπως για παράδειγμα "η Ελεύθερη Ώρα" με τα θαυμάσια άρθρα της για τις κρυφές επιδιώξεις της μασονίας, των ελοχίμ, των ερπετόμορφων, των σιχαμερών σιωνιστών, τις σημαντικές προφητείες των γερόντων του γένους, το ξανθό γένος που θα σώσει τη πατρίδα και φυσικά το μαρμαρωμένο βασιλιά που όπου νά ναι σηκώνεται και αρπάζει τη σπάθα του.
Σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο "αυτοκαταστροφική τύφλωση" ο κύριος Δάκογλου δίνει γροθιά στο σάπιο σύστημα που εξουσιάζει τις ζωές μας, μας διαφωτίζει για την ουσία των προβλημάτων μας και υποννοεί τις πρακτικές λύσεις τους.
Το πρόβλημα της χώρας αρχικά είναι τα άγνωστα κέντρα εξουσίας. Τα ακατανόμαστα. Οι γνωστοί- άγνωστοι που λένε εντός και εκτός συνόρων. Αυτοί οι παλιάνθρωποι όλοι λοιπόν, που είναι πάντοτε πολύ συγκεκρίμενοι απο όσους κατανομάζονται, επιθυμούν συστηματικά να ξεκόψουν εμάς και την υφήλιο όλη απο τη κιβωτό των ελληνικών αξιών. Πώς το κάνουν αυτό; Μα βέβαια προσπαθώντας να την ξεκόψουν απο τις χριστιανικές τις ρίζες.  Ήδη απο την ευρωπαική συνθήκη λείπει οποιαδήποτε αναφορά στις χριστιανικές τις ρίζες. Και αυτό κυρίες και κύριοι, σύντροφοι ιθαγενείς, αν δεν το ξέρατε,  συμβαίνει γιατί στην εποχή μας επικρατούν οι δυνάμεις του κακού, οι δυνάμεις του χρήματος. Ενώ τα παλιότερα χρόνια όπως θυμάστε όλοι επικρατούσαν οι δυνάμεις του καλού, οι δυνάμεις της αγάπης και της αυταπάρνησης. Όπως στο Μεσαίωνα, που η χριστιανική θρησκεία ήταν το κέντρο της ζωής. Εεε; Καύλα. Ωραία χρόνια!
Δεν έφτανε όμως αυτό, οι ίδιοι γνωστοί άγνωστοι, συνεχίζοντας το έργο τους προωθούν την ιδέα πως η ευρώπη ξεκίνησε περί το 1000 μ.Χ αγνοώντας παντελώς την αρχαία Ελλάδα, τη ρωμαική αυτοκρατορία αλλά και το ελληνορθόδοξο Βυζάντιο, περίοδο που κάθετί ελληνικό-εθνικό θεωρούνταν παγανιστικό και κυνηγήθηκε βιαίως. Αλλά δεν έχει προφανώς καμία σημασία. Μην σκαλώσουμε και σε λεπτομέρειες τώρα. Όπως λεπτομέρεια είναι το γεγονός πως οι δύο πρώτοι περίοδοι που αγνοούνται απο τους κακούς ( πιθανότατα εβραίους) δεν έχουν καμία σχέση με τη χριστιανική θρησκεία και θα υπέθετε κάποιος πως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν απο κάποιους που επιθυμούν το ξερίζωμα της. Τελοσπάντων. Δεν βαριέσαι.
Όλα αυτά τί μας δείχνουν σύντροφοι και συντρόφισσες; Πως η πάλαι ποτέ ένδοξη Ευρώπη των εθνών με τους γαμάτους παγκοσμίους πολέμους της, τις εξαιρετικές αποικίες της, τα πρακτοριλίκια της  και την οικονομική εκμετάλλευση ολόκληρων ηπείρων πάει να καταντήσει η Ευρώπη των Λαών και δυστυχώς και των λαθρομεταναστών που βάλθηκαν να μας καταστρέψουν τη πολιτική, οικονομική και κοινωνική συνοχή. Πού δεν τους έχουμε πειράξει στο ελάχιστο, δεν έχουμε ασχοληθεί κάν με τις χώρες τους, και αυτοί βρωμίζουν ολοένα και περισσότερο τις γειτονιές μας.
Στη συνέχεια του κειμένου ο κύριος Δάκογλου γίνεται πιο συγκεκριμένος. Αναφέρει πως πάντα τα εξωθεσμικά και άγνωστα κέντρα εξουσίας πολεμούσαν  την ιδιαιτερότητα και την ιστορικότητα του έθνους μας. Πού έγκειται όμως αυτή μας η ιδιαιτερότητα; Ποιά είναι τα στηρίγματα του έθνους μας; Ποιοί θεσμοί είναι αυτοί οι αιώνιοι υπερασπιστές μας και σήμερα βάλλονται ολούθε; Μα φυσικά ο στρατός, ο πολιτικός κόσμος της χώρας, εννοείται ο επιχειρηματικός, η δικαιοσύνη μας και ο θεσμός της Εκκλησίας. Μπορεί να ξέχασε κατά λάθος ο κύριος Δάκογλου και άλλες πτυχές της ιστορικότητας μας ως λαού όπως ο πολιτισμός, οι τέχνες, η γλώσσα, τα Γράμματα, η λαογραφία, η αρχιτεκτονική, τα εικαστικά, η ποίηση, η πεζογραφία, η μουσική, το θέατρο, η φιλοσοφία, οι επιστήμες, ο κινηματογράφος, τα κόμιξ, η ελληνική ιδέα της κοινότητας, η ΄φύση και γεωγραφία μας και άλλα πολλά, παρόλα αυτά ανέφερε τα 5 βασικά. Αυτό έχει σημασία. Και μαζί με αυτούς τους διεφθαρμένους θεσμούς, έχει διαφθαρεί και ο λαός που άβουλος οδηγείτε στη σφαγή του και φυσικά στη σφαγή οδηγείται και ολόκληρη η υφηλίος άπαξ και στερηθεί τις πολύτιμες νεοελληνικές μας υπηρεσίες.
Οπότε λαική και αγωνιστική φωνή ακούστηκε απο την ηρωική Napoli της Ρομανίας προς όλους τους έλληνες πατριώτες να αφυπνιστούν και να κινήσουν τους 5 βασικούς μοχλούς της εθνικής αλλά και ατομικής μας ύπαρξης. Ας βγεί επιτέλους ο στρατός στους δρόμους. Ας φυλάττει τα σύνορα. Τα σπίτια και τις περιουσίες μας. Ας μας απαλλάξει απο τις δυσάρεστες παρουσίες που προσπαθούν να μας εξοντώσουν εθνολογικά. Όποιοι και αν είναι. Εντός κι εκτός. Ας αφυπνιστεί ο φιλελληνικός επιχειρηματικός κόσμος. Ας επενδύσει στη χώρα μας. Ας πάρει και καμιά κρατική επιχορήγηση για βοήθεια. Και καμιά φοροαπαλλαγή. Και φτηνά εργατικά χέρια για να λειτουργήσει. Και καμία εργασιακή υποχρέωση. Και η δικαιοσύνη ας κάνει επιτέλους το καθήκον της και ας τιμωρήσει άμεσα όλους εκείνους που στερούν απο τη χώρα την ανάπτυξη και τη πρόοδο. Και η Εκκλησία μας ας συνεχίσει χωρίς άλλες ύβρεις και συκοφαντίες το φιλάνθρωπο και χριστιανικό της περουσιολόγιο.
Για τους πολιτικούς αυτό που βγάζω σαν συμπέρασμα είναι πως είτε πρέπει να αλλάξουν μυαλό, είτε να έρθουνε άλλοι  είτε να μας απαλλάξουν απο τη παρουσία τους. Άλλωστε με έναν λαό αφυπνισμένο και πληροφοριοδότη των αρμοδίων αρχών δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα και δεν θα χρειαστούμε τίποτα περισσότερο πια.


Υ.Γ. Σήμερα Δευτέρα στο Ναύπλιο στις 8 το απόγευμα στην αίθουσα ΤΕΔΚ, Δημητρίου Κώνστα ξεκινά μια πρωτοβουλία για τη δημιουργία Αντιφασιστικού Μετώπου Αργολίδας. Καλή τύχη σε όλους τους πρόθυμους.

-------------------------------------------------------------------------


ακολουθεί αναδημοσίευση άρθρου του "Ιού" αφιερωμένο εν μέρει στο άξιο τέκνο της Αργολικής γής.

Η ΓΥΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ


Εξορία πέντε αστέρων


ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ


1. / 2.



Η «αποκλειστικότητα» του Πλεύρη

Οι μοναδικοί «δημοσιογράφοι» που εξασφάλισαν την άδεια της χούντας να επισκεφτούν και να περιγράψουν το κάτεργο της Γυάρου ήταν δύο στελέχη του «Κόμματος 4ης Αυγούστου», έμπιστοι του φιρερίσκου Κώστα Πλεύρη. Ο Σπύρος Μανωλόπουλος, «περιφερειακός διοικητής Θεσσαλονίκης» της οργάνωσης του Πλεύρη και ο Πολύδωρος Δάκογλου, στέλεχος της ηγεσίας και ιδρυτής μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας του χουντικού ΕΝΕΚ.

Οι δυο «δημοσιογράφοι» παρέμειναν «επί ικανόν χρονικόν διάστημα» στη Γυάρο και, από ό,τι λένε οι ίδιοι, περιτριγύριζαν το στρατόπεδο ελεύθερα, μιλούσαν με όποιον φυλακισμένο επιθυμούσαν και επικοινωνούσαν με τον διοικητή όποτε ήθελαν. Δεν είναι σαφές με ποια ακριβώς ιδιότητα βρέθηκαν στη Γυάρο για τόσο μεγάλο διάστημα οι δυο νεαροί χουντικοί: του επισκέπτη, του πληροφοριοδότη των αρχών, του δεσμοφύλακα; Το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα της έρευνάς τους δημοσιεύτηκε στην φιλοναζιστική εφημερίδα «4η Αυγούστου» (αρ. φύλλου 38, Σεπτέμβριος 1967) με τίτλο «Αποκλειστικόν ρεπορτάζ 4ης Αυγούστου: Γυάρος». Οι συντάκτες δεν παραλείπουν να τονίσουν την μοναδικότητα: Copyright by “4 August”. Το κείμενο υπογράφει μόνο ο Μανωλόπουλος, αλλά στην εισαγωγή αναφέρεται και ο Δάκογλου.

Οι δύο «δημοσιογράφοι» ξεκαθαρίζουν εξαρχής ότι τα μόνα δημοσιεύματα για τη Γυάρο, τα οποία θεωρούν αξιόπιστα είναι «άι δηλώσεις των υπουργών Δημοσίας Τάξεως και Εσωτερικών κ.κ. Τοτόμη και Παττακού, ως και του γ.γ. του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως Συνταγματάρχου κ. Ιωάννου Λαδά, οι οποίοι επανειλημμένως επεσκέφθησαν την νήσον και ούτω έχουν ιδίαν αντίληψιν της καταστάσεως».

Για τους δυο φανατικούς θαυμαστές των ολοκληρωτικών καθεστώτων η Γυάρος «έχει εντελώς ιδιάζουσαν μορφήν, πολύ ολίγον ομοιάζουσαν με στρατόπεδον πολιτικών κρατουμένων». Τους θυμίζει κατασκήνωση του υπουργείου Παιδείας! Οι φυλακισμένοι περνούν ζωή και κότα, με μπάνιο, φαΐ και καλοπέραση. Οι εγκαταστάσεις κατά τεταρταυγουστιανούς είναι άνετες και οι παροχές πλουσιοπάροχες. Στην καντίνα υπάρχουν τα πάντα: «από τσιμπιδάκια μέχρι μαγιό ελάνκα, και από τσιγάρα μέχρι παγωμένα αναψυκτικά».

Εκεί που αρχίζει να βρομάει λίγο η αντικειμενικότητα του ρεπορτάζ, είναι όταν εμφανίζονται οι ίδιοι οι κρατούμενοι να κάνουν δίαιτα: «Αρχικώς έκαστος κρατούμενος εδικαιούτο 500 γραμμάρια άρτου ημερησίως. Επειδή όμως η ποσότης ήτο μεγάλη, η Φρουρά, τη αιτήσει και τη υποδείξει των κρατουμένων, το περιώρισεν εις 400 γραμμάρια». Για να απαντήσουν στις κατηγορίες περί βασανιστηρίων, οι συντάκτες διατυπώνουν την πεποίθησή τους ότι ...παχαίνουν: «Ολοι έχουν παχύνει περί τα 3-4 κιλά».

Οι ανταποκριτές του Πλεύρη περιγράφουν την καθημερινότητα των φυλακισμένων: «Παιχνίδια και γέλια με την θάλασσαν, βουτιές και 'πατητές’, ηλιοκαμένα σώματα και κρέμες προστατευτικές διά την ηλιοθεραπείαν (…) Οι όρμοι το πρωί έχουν την εικόνα πλαζ. Οι κρατούμενοι κάνουν ηλιοθεραπείαν, γυμναστικήν ή κολυμβούν. Πολλοί εξ αυτών διαθέτουν αναπνευστήρας, βατραχοπέδιλα και όπλα δι’ υποβρύχιον ψάρεμα, εις το οποίον επιδίδονται ελευθέρως. Η νήσος έχει άφθονον ψάρι και δεν είναι λίγοι εκείνοι, οι οποίοι γυρίζουν εις τους θαλάμους των με το δίχτυ των γεμάτο».

Αλλά και η συμπεριφορά των δεσμοφυλάκων είναι -κατά τους τεταρταυγουστιανούς- υποδειγματική. Υποτίθεται ότι τα μεγάφωνα καλούν τους φυλακισμένους λέγοντας «παρακαλούμε τον κύριο τάδε…». Και συμπληρώνουν: «Χαρακτηριστικόν επίσης της ευγενείας, η οποία επικρατεί εις το στρατόπεδον είναι ότι το ότι, εφόσον κληθούν κρατούμενοι δι’ υποθέσεις των εις τας αρμοδίας υπηρεσίας, ουδέποτε ίστανται ορθοί κατά το διάστημα της εκεί παραμονής των. Πάντοτε τους προσφέρεται κάθισμα». Μόνο ένα παράπονο άκουσαν από τους 2.000 κρατούμενους. Ηταν η διαμαρτυρία της βουλευτού της ΕΔΑ Μαρίας Καραγιώργη, για την προμήθεια κάποιων ειδών. Ο διοικητής του στρατοπέδου έσπευσε να καθησυχάσει τους δαιμόνιους ρεπόρτερ. Κατ’ αυτόν οι κρατούμενες ζητούσαν «εσώρουχα μαύρου χρώματος με δαντέλα, μπικίνι, μπικουτί, ρόλεϊ και λακ για τα μαλλιά, μαγιό 'ντε πιες’, λάδι ηλίου διαφορετικής μάρκας από το της καντίνας και άλλα παρόμοια».

Αυτή υπήρξε η μοναδική «δημοσιογραφική» μαρτυρία για τη Γυάρο.
 

Εκ μέρους όλων των Ναυπλιωτών

 
Εκ μέρους όλων των Ναυπλιωτών θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμώς απο τη ταπεινή στήλη του φτωχικού μου ιστολογίου τον πρωθυπουργό και λυτρωτή της χώρας μας κύριο Αντώνη Σαμαρά για το προσωπικό ενδιαφέρον που επέδειξε και τον κόπο που κατέβαλλε σχετικά με την επίλυση του μακροχρόνιου προβλήματος της εκβάθυνσης του λιμανιού της πόλης μας. Ο σωτήρας μας κινήθηκε τάχιστα και με ζήλο ανείπωτο, αψηφόντας τις ορέξεις του πολυχρονεμένου σώματος του για θερινή ξεκούραση, ξεσήκωσε το σύνολο των κρατικών του λειτουργών, οι οποίοι συμπεριφερόμενοι αναλόγως του αρχηγού και αφέντη τους λύτρωσαν τη μικρή πόλη τ' Αναπλιού  και το λαό της απο πολλά βάσανα. 
Πλέον, χάρη στο πρωθυπουργό μας, τη κορώνα στο κεφάλι μας,  το λιμάνι μας θα είναι πιό βαθύ και μείς, θα μπορούμε να φάμε επιτέλους με αξιοπρέπεια ένα κομμάτι ψωμί.
 
 
 
 

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Οι μαυραγορίτες του μέλλοντός μας


Άκουσα λέει, πως η εθνική μας πεθερά, που ο θεός να μου κόβει μέρες και να της δίνει χρόνια, βρίσκεται στα δικαστήρια με τους νοικιάρηδες της καφετέριας «το Καφενείο» για οικονομικούς λόγους. Οι νοικιάρηδες της καφετέριας επιθυμούσαν μείωση του ενοικίου τους λόγω νέων οικονομικών δεδομένων αλλά η γλυκιά μας πεθερά επιθυμούσε αύξηση. Η υπόθεση έχει οδηγηθεί στα δικαστήρια όπου αυτά πλέον είναι αρμόδια να κρίνουν το μέλλον των νοικιάρηδων και των υπαλλήλων τους. Την είδηση τη μεταφέρω με κάθε επιφύλαξη αφού δεν αποτελεί αποτέλεσμα κάποιου ρεπορτάζ αλλά μία πρόσθεση ψιθύρων που κυκλοφορούν ελεύθεροι, αεικίνητοι και αειθαλείς  στα στενά δρομάκια της πόλης.

Με αφορμή όμως τον ψίθυρο περί της κυρίας «Σαμαρά» καλό θα ήταν να θίξουμε το μεγάλο ζήτημα των ενοικίων της περιοχής μας. Γιατί ανεξαρτήτως αν ισχύει ή όχι κάτι τέτοιο, είναι πολλά πλέον τα φαινόμενα ασκούμενης πίεσης ιδιοκτητών και κυρίως μεγαλοιδιοκτητών εις βάρος των νοικιάρηδών τους είτε πρόκειται για καταστήματα είτε πρόκειται για σπίτια.

Φίλες και φίλοι! Μεγαλοιδιοκτήτες και μικροιδιοκτήτες Ναυπλιώτες, σύντροφοι ιθαγενείς που ζητάτε αυξήσεις και δεν κάνετε μειώσεις στα νοίκια που εισπράττετε! Έχετε τη τύχη, κόντρα στους καιρούς να είστε κάτοχοι μιας κάποιας περιουσίας, άλλοτε μικρής και άλλοτε μεγάλης. Την περιουσία αυτή είναι λογικό και επόμενο να επιθυμείτε να την αξιοποιήσετε. Να την κάνετε κέρδος και χρήματα. Σε κάποιους από εσάς η περιουσία αυτή έφτασε ουρανοκατέβατη. Κληρονομική. Σε κάποιους άλλους ήταν αποτέλεσμα μεγάλων κόπων, ρίσκων ή τύχης. Σε κάποιους άλλους προήλθε κατόπιν κομπίνων, παράνομων δοσοληψιών και τα σχετικά. Ανεξαρτήτως του τρόπου και του χρόνου απόκτησης αυτής σας της περιουσίας, ένα είναι σίγουρο ύστερα από την πεισματική σας θέληση να μη χάσετε δεκάρα από τα κεκτημένα σας και να μη λέτε να κατανοήσετε τη κοινωνία που ζείτε :

Μπορείτε χαλαρά και ήρεμα να πάρετε τα λεφτά, τα σπίτια και τα μαγαζιά σας και να τα βάλλετε στο κώλο σας. Μπορείτε ανεπιφύλακτα να θεωρείτε πως όλοι εμείς οι υπόλοιποι σας θεωρούμε τα κατακάθια της κοινωνίας μας. Πως δεν επιθυμούμε ουσιαστικά καμιά επαφή μαζί σας. Ξέρουμε από τώρα πως είστε οι μελλοντικοί μαυραγορίτες μας και θα σας σιχτιρίζουμε όσο ψηλά και να σηκώσετε το κούφιο κι απολίτιστο κεφάλι σας. Είστε ζώα, εγωμανή μουνόπανα και κτητικά καθίκια. Χάρη της μανίας σας για χρήμα κλείνουν καταστήματα, απολύονται υπάλληλοι και ξεσπιτώνονται οικογένειες με παιδιά και νεαρά άνεργα ζευγάρια. Η λέξη κοινωνική συνείδηση κι ανθρωπισμός υπάρχει για εσάς μονάχα στα ακριβά λεξικά που τοποθετείτε επιτηδευμένα στη βιβλιοθήκη σας που παρεπιμπτόντως δεν αγγίξατε ποτέ. Ελλεεινά και τρισάθλια ποζέρια, αμόρφωτα κι απαίδευτα.

Θα σας βλέπουμε πάντα σαν τα σκατά που αμολάνε οι αδέσποτοι σκύλοι της πόλης στα πεζοδρόμια. Πρoτού τα φολιάσει ο δήμος. .

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Μέρες Ναυπλίου χωρίς αυτοκίνητο

Παρασκευή σήμερα κυρίες και κύριοι, σύντροφοι ιθαγενείς, και το σαββατοκύριακο που μας έρχεται, δηλαδίς απο αύριον γιορτάζουμε σαν μέλη της ευρωπαικής κοινότητας "τη μέρα χωρίς αυτοκίνητο". Σαν μεγάλη και πολιτιστική ευρωπαική πόλη το Ναύπλιο δεν ήταν δυνατόν να απέχει απο τις εορταστικές εκδηλώσεις. Όντας και γω μανιώδης ποδηλάτης γνωρίζω απο πρώτο χέρι την ποδηλατική και όχι μόνο παιδεία των αυτόχθονων οδηγών της πόλης όπως και των τσιμεντόβλακων αθηναίων που επιτίθενται στη πόλη κατα κύματα σε εορτές και αργίες καθώς και των βλάχων των περιχώρων, των αυτοαποκαλούμενων και ναυπλιωτών μόλις βρεθούν εκτός αργολικής εμβελείας. Πέραν αυτού όμως, ο δήμος της πόλης μας έχει διαχρονικά εκπονήσει και πραγματοποιήσει μεγαλειώδη έργα για ποδηλατοδρόμους και πεζούς δείχνοντας την απαιτούμενη ευρωπαική ευαισθησία επι του θέματος. Κάτι σαν την ετήσια ευρωπαική οδηγία περί της απομάκρυνσης των αδεσπότων απο τους χώρους κοινωνικής ζωής και την άμεση ευαισθητοποίηση του δήμου μας με το ξεκοίλιασμα και τη δηλητηρίαση όλων των ζωντανών με τη φιλόζωη μέθοδο της φόλας.
 
ο σύχρονος ποδηλατόδρομος της πόλης
(κλειστόν λόγω κινδύνου κατολισθίσεως)
 
Διάδοχος των μεγάλων δημάρχων της πόλης μας φαίνεται πως είναι και ο κύριος Κωστούρος, καθηγητής φυσικής αγωγής στο επάγγελμα, που μόλις χθές ανακοίνωσε ένα λαμπρό πρόγραμμα εορταστικών εκδηλώσεων για το σαββατοκύριακο που είναι επι θύραις.
Σε πρώτο στάδιο ο κύριος Κωστούρος ανακοίνωσε πως απο το Σάββατο 3 το μεσημέρι μέχρι τη Κυριακή στις 6 το απόγεμα η οδός Αμαλίας θα είναι κλειστή για όλα τα αυτοκίνητα. Προφανώς σκέφθηκε πως καλό θα είναι μέχρι τις 3 που ακόμη η πόλη ζεί στους ρυθμούς της λαικής πανήγυρις να γίνει της πουτάνας απο κίνηση για να ξεσκάσουν οι καταπιεσμένοι οδηγοί. Έπειτα θα μπορούμε οι ποδηλάτες ευχάριστα κι ανώδυνα, να ανεβοκατεβαίνουμε πάνω κάτω σαν μαλάκες την οδό Αμαλίας για να ξεσκάσουμε και μείς με τη σειρά μας.
Επίσης η μεγαλειώδης γιορτή χωρίζει τις εκδηλώσεις της σε δυό μέρες. Το Σάββατο θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση στο βουλευτικό, στις 12 η ώρα αν δεν κάνω λάθος, οπου θα ενημερωθεί ο λαός για τους τρόπους εναλλακτικής μετακίνησης εντός του άστεως. Εκεί δεν χρειάζεται να πάτε γιατί μπορώ να σας τα πώ και γώ απο δώ. Οπότε...πλην του αυτοκινήτου δύνασθε να χρησιμοποιείτε ποδήλατο, μοτοποδήλατο, τα πόδια σας (peugeot 2), πατίνι, πατίνι με τιμόνι, αναπηρική καρέκλα, παπάκι, μοτοσακό, τρίκυκλο, άλογο, γαιδούρι, μουλάρι, κάρο και τα περίεργα ποδήλατα του ραφαηλίδη που νοικιάζονται στη παραλία.
Στη μία το μεσημέρι στη πλατεία Συντάγματος οι ποδηλάτες θα ενημερώσουν το κοινό. Άγνωστο το ποιόν της  ενημέρωσης απο την αναγγελία προγράμματος αλλά εύχομαι κάτι σοβαρό να έχουν να πούν. Κάτι για τα χάλια μας για παράδειγμα ή για τα χάλια αυτών που τους ακούνε. Έπειτα θα ακολουθήσει ποδηλατοβόλτα, φαντάζομαι πάνω στο θαυμάσιο ποδηλατόδρομο της μικρής μας επαρχιακής πόλης.
Την επόμενη μέρα ο δήμος παρατά τη ποδηλατική πολιτική και ασχολείται με τους πεζούς. Στις 10 η ώρα το πρωί οι Ναυπλιώτες και όχι μόνο μπορούν να απολαύσουν μια θαυμάσια πεζοπορία με τη κυρία Καλκούνου. Η αξία της βόλτας έχει προφανώς να κάνει με τη γνωριμία τους με τη κυρία Καλκούνου γιατί μια τέτοια βόλτα αποτελεί το άλφα και το ωμέγα της ζωής του Ναυπλιώτη οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί απο μόνη της κάτι το ιδιαίτερο. Ας πάμε λοιπόν να τη γνωρίσουμε όλοι μαζί γιατί ούτε και γώ τη ξέρω.
Στις 11.30 το πρωί θα πραγματοποιηθεί συναυλία παιδικής χορωδίας στη Πλατεία Συντάγματος για να χαρούν προφανώς οι μαμάδες και οι μπαμπάδες των παιδιών και οι λοιποί περηφανεύοντες για τη νέα γενιά του τόπου. Κάτι σαν σχολική εορτή επομένως γιατί αυτό μάθαμε απο μικρά αυτό μόνο ξέρουμε να κάνουμε.
Το μεγάλο event θα ολοκληρωθεί στις 12.30 παρέα με τη φιλαρμονική μπάντα της πόλης σε έναν μοναδικό περίπατο ακολουθώντας την.
Το Παλαμπούρτζι προτείνει ο περίπατος αυτός να καταλήγει στο Παλαμήδι, οπου εκεί, οι βολτάροντες και απολαμβάνοντες τις εξαίσιες μελωδίες της μπάντας θα μπορούν θαυμάσια, ως σύγχρονοι αυτόχειρες ποιητές, να φουντάρουν απο τα ψηλά. Θα είναι και Κυριακή. Θα ταιριάξει γάντι.

Ξέμπαρκοι

 
 Όσοι δεν ξέρουν ας μάθουν.
 
 
υπομονή λιγάκι να φορτώσουν τα βίντεο
 
 
 
 
Τον Οκτώβριο του 1986 οι Ξέμπαρκοι εκδίδουν την – αξεπέραστη μέχρι σήμερα – δική τους μουσική δοκιμή πάνω στον Νίκο Καββαδία. Ο δίσκος «S/S Ionion 1934» (Minos-EMI) μπορεί να μη γνώρισε την εμπορική επιτυχία άλλων προσεγγίσεων στον Καββαδία, αλλά η καλλιτεχνική του αξία παραμένει αντιστρόφως ανάλογη των πωλήσεων και της αποδοχής του. Οι λιτές, σχεδόν υπαινικτικές ενορχηστρώσεις, οι τραχιές φωνές των Ηλία Αριώτη και Νότη Χασάπη, και οι απόλυτα συμβατές με τον λόγο του Καββαδία μελωδίες θέτουν τον δίσκο αυτό στη μουσική πρωτοπορία της δεκαετίας του ’80.

Η τελείως υποκειμενική μας επιλογή για το κορυφαίο τραγούδι του δίσκου είναι το Yara Yara, με μια εκρηκτική συνάντηση πιάνου και φλάουτου.


Yara Yara

Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος.
Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό.
Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos
κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό.

Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω.
Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά.
Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.

Κούκο φορούσες κάτασπρο μικρός και κολαρίνα.
Ναυτάκι του γλυκού νερού.
Σε πιάνει –μην το πεις αλλού- σα γάτα η λαμαρίνα
και σε σαστίζει ξαφνικό προβέτζο του καιρού.

Το ντύμα πάρε του φιδιού και δος μου ένα μαντίλι.
Εγώ, - και σ’ έγδυσα μπροστά στο γέρο Τισιανό.
Βίρα, Κεφαλλονίτισσα, και μάινα το καντήλι.
Σε λόφο γιαπωνέζικο κοιμάται το στερνό.

Σου πηρ’ από τη Νάπολη μια ψεύτικη καμέα
κι ένα κοράλλι ξέθωρο μαζί.
Πίσω απ’ το φριγκορίφικο στην άδεια προκυμαία
έβενος, - γλώσσα της φωτιάς, στο βάθος κρεμεζί.

Φώτα του Melbourne. Βαρετά κυλάει ο Yara Yara
ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά,
φέρνοντας προς το πέλαγος, χωρίς να δίνει δυάρα,
του κοριτσιού το φίλημα, που στοίχισε ακριβά.

Γερά την ανεμόσκαλα. Καφέ για τον πιλότο.
Λακίζετε, αλυσόδετοι του στεριανού καημού.
Και σένα, που σε κέρδισα μιανής νυχτιάς σε λότο,
σμίγεις και πας με τον καπνό του γκρίζου ποταμού.

Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι,
όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.
Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; - Ματώνει, δε σκοτώνει.
Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές.

Στον δίσκο δεν υπάρχει όμως μόνο η νευρικότητα και η κίνηση των λιμανιών και των εφήμερων ερώτων. Μια άλλη, βαθιά μελαγχολική ατμόσφαιρα αναδύεται από πολλά τραγούδια, αντικατοπτρίζοντας τους μικρούς θανάτους των αναχωρήσεων. Αυτά τα δύο παράλληλα σύμπαντα δεν είναι μια απλή εφεύρεση των Ξέμπαρκων· θα τολμούσαμε να πούμε ότι συνιστούν ακριβή μεταφορά και έκφραση του ποιητικού νοήματος του Καββαδία με μουσικά μέσα. Εκεί έγκειται και η ιδιαίτερη επιτυχία του δίσκου: η αποφυγή της μουσικής μανιέρας και ο ταυτόχρονος σεβασμός του ποιητικού περιεχομένου. Και εάν το «Yara Yara» βρίσκεται στο άκρο του δυναμισμού και της συνεχούς ροής και εναλλαγής, το «Πούσι» προσεγγίζει ίσως στενότερα από κάθε άλλο τραγούδι το άκρο της σιωπής και του θανάτου.

Πούσι

Έπεσε το πούσι αποβραδίς
- το καραβοφάναρο χαμένο -
κι έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις.

Κάτασπρα φοράς κ’ έχεις βραχεί
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου.
Κάτου στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.

Μας παραμονεύει ο θερμαστής
με τα δυο του πόδια στις καδένες.
Μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες
με την τρικυμία· θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
κ’ ειν’ αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα.
Από να φοβάμαι και να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ’ είδες
έχω απ’ τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια περ’ απ’ τις Εβρίδες.

Αξίζουν συγχαρητήρια στη Δήμητρα Γαλάνη η οποία ανακάλυψε και ενθάρρυνε τους Ξέμπαρκους, αλλά και εμπλούτισε τον συγκεκριμένο δίσκο με την ερμηνεία της στο τραγούδι «Γράμμα ενός αρρώστου». Δυστυχώς, το συγκρότημα δεν εξέδωσε άλλο έργο μετέπειτα, ενώ ένας ιδιότυπος ‘κοινός νους’ συνέδεσε τον Καββαδία αποκλειστικά με έναν μόνο συνθέτη, τον Θάνο Μικρούτσικο, παραμερίζοντας το «S/S Ionion 1934» από τη συλλογική μνήμη του ελληνικού τραγουδιού. Ίσως το άστρο των Ξέμπαρκων να υπήρξε παράπλευρη απώλεια άλλων φωτεινών άστρων όπως ο…Σταυρός του Νότου. Παρεπιπτόντως, τρία από τα τραγούδια του S/S Ionion 1934 (Καραντί, William George Allum και A bord de l’ «Aspasia») επενδύθηκαν μουσικά και από τον Θάνο Μικρούτσικο ως μέρος της δικής του πασίγνωστης μελοποίησης του Καββαδία. Αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος που καθιστά σχεδόν υποχρεωτική την ακρόαση του «S/S Ionion 1934», καθώς διευρύνει τις κατεστημένες αντιλήψεις μας για τα συγκεκριμένα τραγούδια.

Συγκρίσεις και κατηγοριοποιήσεις τύπου «ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» δεν χωράνε στην τέχνη. Παρ’ όλ’ αυτά, η τελείως υποκειμενική μου αίσθηση από την ακρόαση των δύο προσεγγίσεων (Μικρούτσικος, Ξέμπαρκοι) είναι η εξής: Ο Μικρούτσικος κατάφερε και στις δύο απόπειρες μελοποίησης του Καββαδία (Σταυρός του Νότου, Γραμμές των Οριζόντων) να βγάλει «τραγουδιστικά» τραγούδια, κάποια σε ρυθμούς καταιγιστικούς (ποιος δεν έχει ροκάρει με το «Μαχαίρι»;), όλα μελωδικά, με εκλεπτυσμένες ερμηνείες (dream team με Κούτρα, Παπακωνσταντίνου, Νταλάρα, Κατσιμίχα!) και με πολύ προσεγμένες ενορχηστρώσεις. Οι Ξέμπαρκοι κινούνται ρυθμικά σε πολύ πιο χαμηλή ένταση, οι μελωδίες τους δεν είναι όλες ευδιάκριτες, οι ερμηνείες τους είναι μάλλον ακατέργαστες. Και όμως, παρ’ όλ’ αυτά τα επί μέρους χαρακτηριστικά – ή και εξαιτίας αυτών- νομίζω ότι οι κορυφές είναι μοιρασμένες: στη μία, αυτή που γράφει «ολοκληρωμένα και διαχρονικά τραγούδια», κάθεται ο Μικρούτσικος· στην άλλη, αυτή που γράφει «μελοποίηση του Καββαδία» βρίσκονται οι Ξέμπαρκοι. Ο Καββαδίας έχει χαρακτηριστεί ως ο ποιητής της θάλασσας και των καραβιών. Το καράβι του Μικρούτσικου είναι γρήγορο, φρεσκοβαμμένο, φωτισμένο, σημαιοστολισμένο. Το καράβι των Ξέμπαρκων είναι σκοτεινό, μουτζουρωμένο, αργοκίνητο και σάπιο. Το καράβι του Μικρούτσικου θα μπορούσε να είναι το πλοίο της γραμμής σε ένα νησί του Αιγαίου. Το καράβι των Ξέμπαρκων είναι γκαζάδικο και με πάει στη Θεσσαλονίκη, σε ένα μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα.

Θεσσαλονίκη ΙΙ

Τράνταζε σαν από σεισμό συθέμελα ο Χορτιάτης
κι ακόντιζε μηνύματα με κόκκινη βαφή.
Γραφή από τρεις και μου 'γινες μοτάρι και καρφί.
Μα έριχνε η Τούμπα, σε διπλό κρεβάτι, τα χαρτιά της.

Τη μάκινα για τον καπνό και το τσιγαροχάρτι
την έχασες, την ξέχασες, τη χάρισες αλλού.
Ήτανε τότε που έσπασε το μεσιανό κατάρτι.
Τα ψέματα του βουτηχτή, του ναύτη, του λωλού.

Και τι δεν έχω υποσχεθεί και τι δεν έχω τάξει,
μα τα σαράντα κύματα μου φταίνε και ξεχνώ
-της Άγρας τα μακριά σαριά, του Σάντουν το μετάξι-
και τα θυμάμαι μόλις δω αναθρώσκοντα καπνό.

Το δαχτυλίδι που 'φερνα μου το 'κλεψε η Οράγια.
Τον παπαγάλο μάδησε και έπαψε να μιλεί.
Ας εκατέβαινε έστω μια, στο βίρα, στα μουράγια,
κι ας κοίταζε την άγκυρα μονάχα, που καλεί.

Τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει
έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά.
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά.
Εμούτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει.

Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι.
Να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά.
Κι αν κάποια στην Καλαμαριά πουκάμισο μου ράβει,
Μπορεί να 'ρθω απ' τα πέλαγα με τη φυρονεριά.

Όπως και να ’χει, οι προσεγγίσεις του Μικρούτσικου και των Ξέμπαρκων, όπως και άλλες πιο αποσπασματικές ίσως, όπως της Μαρίζας Κωχ και του Γιάννη Σπανού (στο μαγευτικό «Ιδανικός κι ανάξιος εραστής» με τη φωνάρα του Κώστα Καράλη), πρέπει να ακουστούν συμπληρωματικά και όχι ανταγωνιστικά. Ο Καββαδίας δεν αποτελεί εργολαβία. Λαμβάνοντας ως μόνο κριτήριο την καλλιτεχνική ουσία του έργου, μπορούμε να συμπεράνουμε με ευκολία ότι η περιθωριοποίηση και η λήθη δεν ταιριάζουν στο S/S Ionion 1934. Καλό είναι λοιπόν να ακούσουμε ξανά αυτό τον δίσκο, με την απόσταση των είκοσι και πλέον χρόνων από την έκδοσή του, αλλά και με την αμεσότητα που μια τυχερή συνάντηση ποιητικού λόγου και μουσικής κατάφερε να γεννήσει.
 
Πηγή mousikaproastia.blogspot.com

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Τάγματα εφόδου στο Ναύπλιο;


Eίναι ντροπή για τη πόλη του Ναυπλίου, για την ιστορία της και το λαό της που δεν έχουν γίνει μέχρι τώρα εντατικές προσπάθειες για την δημιούργια εθνικών ταγμάτων εφόδου από έλληνες πατριώτες.
 
 
Αρκετοί από εμάς, τους αυτόχθονες ιθαγενείς αυτού του ιστορικού για το έθνος σημείου, παρακολουθούμε με θλίψη πόλεις σαν το Βόλο, το Μεσολόγγι, τη Ραφήνα, τη Κόρινθο και  την –δεν θα γίνεις πρωτεύουσα ποτέ- Αθήνα να πρωτοπορούν στην εθνική παλιγενεσία και μείς να μένουμε αδρανείς.

Ελάχιστες προσπάθειες έχουν γίνει από τους μυώδεις νεαρούς της πόλης μας με κύρια αυτή του καθαρισμού της πλατείας της Πρόνοιας και της κάποιας σχετικής περιφρούρησης της από τους ιδιοφυείς νέους.

Κατά τα άλλα, νέκρα. Κανά αυτοκινητάκι γεμάτο ρόπαλα  που βολτάρει τα βράδυα μπας και πετύχει κάποιο ξένο και τα κλασικά τσαμπουκαλέματα με νέους αντιπάλων ιδεολογιών.

Nα με συγχωρείτε που διαμαρτύρομαι αλλά είμαστε ή δεν είμαστε μια σύγχρονη πόλη της ελληνικής επικράτειας; Έχουμε ή δεν έχουμε Goodys και Flocafé; Τάγματα εφόδου γιατί δεν έχουμε;

Και καθόμαστε και παρατηρούμε ανενόχλητοι κάθε μεσημέρι τους πολεμοχαρείς πακιστανούς να θορυβούν και να ανακατεύουν τους κάδους σκουπιδιών μας με μοναδικό σκοπό την αισθητική μας παρακμή και το χάσιμο της μεσημεριανής μας σιέστας. Έλεος. Δεν μπορούν να παρέμβουν οι εθνικόφρονες νεαροί και να σταματήσει επιτέλους η ληστρική επιδρομή στα σκουπίδια μας;

Δεν μπορεί κάποιος να σταματήσει τους δεκάδες αράπηδες που κυκλοφορούν ανενόχλητοι στη παλιά πόλη πουλώντας έργα πνευματικής υποκλοπής, μουσικές, ταινιές κτλ; Δεν έχει ενημερώσει κάποιος αυτούς τους νέους πως πλέον έχουμε ιντερνετ και μπορούμε και μείς παράνομα να κατεβάζουμε τις ταινίες μας και τις μουσικές μας;

Επίσης η μάνα μου, συχνός πελάτης της λαικής πανήγυρις κάθε Τετάρτη και Σάββατο, δεν έχει παρατηρήσει εδώ και μέρες ούτε ένα τυπικό έλεγχο από μυώδεις νεαρούς σχετικά με τη νομιμότητα των προιόντων που διακινούνται εκεί. Ούτε ένας πάγκος δεν έχει σπάσει, ούτε μια ελάχιστη φωνή, εθνική και πατριωτική δεν έχει υψωθεί. Μήπως τελικά το παρακράτος μας έχει χεσμένους;

Ένα τελευταίο ζήτημα, για να μη σας κουράσω, είναι το μεγάλο πρόβλημα των ναρκωτικών. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη  εισροή αλλοδαπών ναρκωτικών στη περιοχή της Αργολίδας πράγμα που κάνει όλους εμάς τους εθνικόφρονες πατριώτες να ανησυχούμε για τις τύχες δεκάδων οικογενειών στη περιοχή της Αργολίδας αλλά και της Πελοποννήσου( βλέπε Καλαμάτα, Ηλεία κτλ.) που είχαν στηρίξει το οικογενειακό τους εισόδημα στη καλλιέργεια και διακίνηση ναρκωτικών ελληνικής παρασκευής και προέλευσης και τώρα βλέπουν το εισόδημα αυτό να συρρικνώνεται επικίνδυνα λόγω του αθέμιτου ανταγωνισμού της αλλοδαπής μαφίας. Νομίζω πως είναι ένα θέμα που πρέπει να εξεταστεί σοβαρά από τους ειδικούς επιστήμονες του πατριωτικού κινήματος και να ληφθούν άμεσα τρόποι αντιμετώπισης.
Ας δοθούν τουλάχιστον κάποια χρήματα από την επιχορήγηση του κόμματος για την οικονομική ενίσχυση των ελλήνων χασισοκαλλιεργητών.

 

 

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Ο παπα-Διονύσης

Το Παλαμπούρτζι στέλνει τους αγωνιστικούς και μαχητικούς χαιρετισμούς του στο πατριώτη, ήρωα και σύγχρονο Παπαφλέσσα της παλιάς πόλης του Ναυπλίου, πάτερ Διονύσιο Ταμπάκη.
Εδώ και καιρό, όλοι μας αναγνώριζαν στη φυσιογνωμία του παπα-Διονύση έναν απο τους σημαντικότερους πνευματικούς ταγούς της περιοχής μας. Όσοι απο μας συνηθίζουμε να βολτάρουμε στη παραλία περνώντας απο το στενάκι του μουσείου στη πλατεία, έχουμε θαυμάσει τα εξαιρετικά χριστιανικά συνθήματα που αναρτούσε έξω ακριβώς απο τη πλάγια πόρτα του ναού της Παναγίας και απέναντι  απο την  ροζ-μπορντό  trendy καφετέρια "Rosso". Τα συνθήματα, για όσους δεν έτυχε να τα δουν μέχρι τώρα,  είναι του τύπου " η βασιλεία των ουρανών περνά απο το βασίλειο της συγχώρεσης" ή "ο Χριστός σε αγαπάει, αγκάλιασέ τον και σύ" και άλλα παρόμοια.
Τις τελεταίες μέρες όμως ο παπά-Διονύσης αποφάσισε να εισβάλλει για τα καλά στο club των διανοούμενων της χώρας. Ανήρτησε έξω ακριβώς απο τη πόρτα του ιερού ναού της Παναγίας ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες και πολύπλοκα νοήματα, ένα κείμενο γροθιά στο σάπιο σύστημα που μας εξουσιάζει.
Το ΄μήνυμα λέει: Οι ήρωες του 21 έδωσαν τη ζωή τους για να μπορείς εσύ σήμερα να βλέπεις τούρκικα σήριαλ.
Είναι σαφές και στον πλέον ανόητο πως επιτέλους η ελληνική Εκκλησία, στο πρόσωπο του παπα-Διονύση σηκώνει το λάβαρο της επανάστασης, τα λέει έξω απο τα δόντια και κυρίως αγγίζει τα ουσιώδη προβλήματα του τόπου.
Το μήνυμα του παπά, με έδρα το ιστορικό Ναύπλιο, αντηχεί σε όλο το Μωριά, τη Ρούμελη, τα νησιά, τα παράλια της Μ.Ασίας, τη Μακεδονία και φυσικά τη Πόλη. Ένα δυνατό όχι στη μουσουλμανοποίηση και τον εξισλαμισμό χιλιάδων ελληνίδων (κυρίως μεγάλης ηλικίας) και την υπενθύμιση πως δεκάδες χιλιάδες πεσόντες ήρωες του 21, αν ζούσαν σήμερα, θα απογοητευόντουσαν οικτρά βλεποντάς μας να παρακολουθούμε ΄τα σήριαλ του εχθρού και δυνάστη μας αντί προφανώς για τα θαυμάσια και εθνικά έργα του Νικολάου Φωσκόλου ( βλέπε Λάμψη, Καλημέρα ζωή, ο Άγνωστος Πόλεμος κτλ.)
Απο χριστιανικής πλεύράς είναι θα λέγαμε ένα μήνυμα αγάπης, ειρήνης κι αλληλοσεβασμού.
Απο πολιτική σκοπιά είναι ένα κείμενο αντιρατσιστικό, φιλειρηνικό και κυρίως προοδευτικό. Αρνείται τη μισαλλοδοξία και ανοίγει νέους ορίζοντες στη γνωριμία των λαών.
 
 
Παπά-Διονύση μου, και πάλι συγχαρητήρια! Έγραψες! Άντε και του χρόνου Αρχιεπίσκοπος.
 
Και σείς αδέλφια ενωθείτε! Διώχτε απο το σπίτι σας τον εχθρό! Ο Παπακαλιάτης ετοιμάζει καινούριο σήριαλ. Δικό μας. Ντόπιο.
 

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Ο Τάκαρος


Ο δήμαρχος όλων των δημάρχων, ο απόλυτος easy rider και sex symbol της πόλης, o υπερκομματικός και ανεξάρτητος, πρώην κνίτης και νυν δεξιός Τάκης Αναγνωσταράς, ο γνωστός σε όλους και ως Τάκαρος,  έκανε της επανεμφάνισή του και σε μια συνέντευξη ποταμό στη δημοσιογράφο Σωτηρία Παπαδοπούλου έλυσε τη σιωπή του και ακούσαμε επιτέλους όλοι οι φανατικοί οπαδοί του, μετά από πολύ καιρό, τη γλυκιά φωνούλα του.  

Τα σοφά λόγια του Τάκη, ενός αυτόχθονα πολιτικού ανδρός, μας γέμισαν περηφάνια για την επιλογή μας όλα αυτά τα χρόνια να τον στηρίζουμε και να του εμπιστευόμαστε τη τύχη της πόλης μας.  Ο λόγος του χείμαρρος, και οι πολιτικοί του στοχασμοί αξεπέραστοι και μοναδικοί.

Αρχικά για όσους ανησυχούσαν, και μάλλον ήταν πολλοί, ο δήμαρχος είναι χαλαρός πιά και απαλλαγμένος από το δυσβάσταχτο άγχος και τη πίεση της δημαρχιακής θέσης. Επίσης, για όσους δεν γνώριζαν ή είχαν παρεξηγημένη αντίληψη, ο δήμαρχος ξεκαθάρισε πως εκτός από το να ασχολείσαι με τη τοπική αυτοδιοίκηση και το να είσαι δήμαρχος, υπάρχουν- ω τί έκπληξη- και άλλα πράγματα στη ζωή. Όπως η οικογένεια, η δουλειά, οι φίλοι και άλλα.

Για την οικονομική κρίση ο δήμαρχος δεν μάσησε τα λόγια του. Παραδέχτηκε πως την είχε μυριστεί, είχε μιλήσει για αυτήν δημόσια αλλά μάλλον (αυτό δεν το είπε ο δήμαρχος) κανείς δεν μπορούσε να κατανοήσει τα προφητικά λόγια του. Δηλαδή ο άνθρωπος μιλούσε αλλά κανείς δυστυχώς δεν τον άκουγε. Φωνή βοόντος εν τη ερήμω.

Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε η οικονομική ανάλυση του πρώην πρώτου ανδρός της πόλης πάνω στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης των ίδιων των δήμων. Ο Τάκης, με βαθιά γνώση του θέματος και πνεύμα οξύ  παρατήρησε  πως επειδή το κράτος δεν έχει λεφτά να τροφοδοτήσει τους δήμους, οι δήμοι  έχουν πλέον οικονομικά προβλήματα. Μεγάλες σκέψεις, πολύπλοκες και δυσνόητες.

Τέλος εξέφρασε τη θλίψη του για τη κρίση που έχει ξεσπάσει στη δημοτική παράταξη που ο ίδιος δημιούργησε και μεγαλούργησε τα τελευταία 10 χρόνια, μια κρίση που στοίχισε δυστυχώς και την αποτυχία του να βγεί αντιπρόσωπος της ευρύτερης επαρχίας. Τσούπ! Χώνει εμμέσως και τη δικαιολογία της ήττας.  Παρόλα αυτά, ο ίδιος μάλλον δεν προτίθεται να ασχοληθεί και πάλι με τα δημοτικά θέματα. Οι λόγοι είναι κυρίως δύο. Πρώτον γιατί ήδη έχει προσφέρει τα 10 γόνιμα, όπως λέει ο ίδιος, χρόνια που είναι δήμαρχος και δεύτερον γιατί η οικονομική κρίση δεν τον αφήνει πλέον να πραγματοποιήσει όλα αυτά που ονειρεύτηκε για μας. Και για να μην αναγκαστεί να μας πεί ψέμματα ο γλυκούλης, να μη μας παραπλανήσει, αποχωρεί.
 
Είναι κρίμα κι άδικο να ακούς ξαφνικά πως το τέλος μιας μεγάλης εποχής είναι εδώ, μπροστά στα μάτια σου.  Όλα τα ωραία πράγματα όμως στη ζωή, κάποτε τελειώνουν. Και μείς, φωτισμένοι απο το παράδειγμα μεγάλων ανδρών οφείλουμε συνεχώς να προχωράμε.

 Τάκη θα είσαι πάντοτε ο δήμαρχος της καρδιάς μας. Ο δικός μας Παναγιώτης Ψωμιάδης!!!

We miss you already!!!
 
 

 καλό χειμώνα σε όλους!!!