"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Το καραφλό παιδί


Έφτασε επιτέλους η ώρα, που οι οχτροί του μπλογκ, αυτοί που ψελλίζουν με μασημένα λόγια την δήθεν υποκειμενικότητα των απόψεων του και τη μεροληπτική στάση του απέναντι στην αριστερά, θα κρυφτούν κάτω από το χαλάκι της εξώπορτάς τους. Γιατί το Παλαμπούρτζι έχει σήμερα τη τιμή να παρουσιάζει και να σχολιάζει τις δηλώσεις του καραφλού δαίμονα βουλευτή της τρισκατάρατης αριστεράς κυρίου Δημητρίου Κοδέλα, σχετικά με τη τύχη του στρατοπέδου της πόλης.

Τί μας είπε επομένως ο καραφλός βουδιστής γκουρού της πολιτικής στις πρόσφατες δηλώσεις του;

Αρχικά μας είπε και σωστά πως είναι λάθος της κυβέρνησης να σχεδιάζει κρυφά και να ανακοινώνει ξαφνικά αποφάσεις που αφορούν τοπικές κοινωνίες. Αυτό δείχνει ύποπτα και υπόγεια σχέδια και καμία διάθεση συννενόησης με τις κοινωνίες αυτές.

Ο καραφλός δαίμονας με τα γουρλωτά μάτια όμως δεν σταμάτησε εκεί. Στη συνέχεια των δηλώσεών του αναφέρει τους δυό πιθανούς λόγους που η κυβέρνηση προέβη στην απόφαση κλεισίματος του στρατοπέδου.
 

Ο πρώτος λόγος είναι φυσικά η θέληση της κυβέρνησης να μετατρέψει το στρατόπεδο σε χώρο μάζωξης μεταναστών. Και πού είναι το πρόβλημα; Αν αναλογιστούμε κιόλας τις δηλώσεις του λογίου χριστιανορθόδοξου και επίσης καραφλοδαίμονα βουλευτή της Χρυσής Αυγής κυρίου Παναγιώταρου για μετατροπή των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης άπορων ελλήνων γίνεται σαφές πως ο κύριος Κοδέλας, όντας Αργείτης, ζηλεύει τη μεγάλη τύχη των αυτόχθονων κωλοπλένηδων και την extra κρατική περιποίηση που θα έχουν αφού θα βρίσκονται πιο κοντά στα γευστικότατα συσσίτια και την δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που θα προσφέρει το θαυμάσιο στρατόπεδο συγκέντρωσης της πόλης μας.

Ο δεύτερος λόγος είναι επίσης προφανής και πρόκειται για την θέληση της κυβέρνησης να πουλήσει και να εκποιήσει τα φιλέτα-οικόπεδα του στρατοπέδου. Και εδώ δεν καταλαβαίνω πού είναι το πρόβλημα. Δηλαδή τί θέλετε να κάνει η δόλια η κυβέρνηση μας κύρ- Μήτσο μας για το στρατόπεδο του νομού; Να το αφήσει ως έχει; Δηλαδή εσάς σας φαίνεται λογικό να υπάρχει εν μέσω οικονομικής κρίσης ένα στρατόπεδο νεοσυλλέκτων στο κέντρο της χώρας; Και φυσικά θα το πουλήσει, αν δεν το κάνει πρώτα στρατόπεδο συγκέντρωσης αναξιοπαθούντων. Αφού δεν έχει εναλλακτική πρόταση. Μήπως έχετε εσείς κάποια εναλλακτική πρόταση να διατυπώσετε;

Λέω εσείς, που ανήκετε και σε έναν προοδευτικό χώρο που σκοπεύει και να κυβερνήσει άμεσα όπως φαίνεται, έχετε σκεφτεί ή εκπονήσει κάποιο εναλλακτικό σχέδιο αξιοποίησης του χώρου μακριά από ιδιωτικοποιήσεις και περισυλλογή ανθρώπινων σωμάτων; Εκεί στη σύσκεψη που λέτε ότι θα πάτε με τον υφυπουργό ΥΠΕΘΑ, πρόκειται να αντιπροτείνετε κάτι συγκεκριμένο ή θα αναλωθείτε στη γενική ρητορεία του μη κλεισίματος του στρατοπέδου όπως ακριβώς θα κάνουν και οι εδώ πολιτικοί σας αντίπαλοι;

Γιατί το στρατόπεδο μπορεί να κλείσει αλλά ως γνωστόν μπορεί να αξιοποιηθεί και να γίνει δεκάδες πράγματα. Όπως λειτουργικές και μαζεμένες δημόσιες υπηρεσίες. Χώροι αναψυχής, διασκέδασης και άθλησης. Δημοτικά κάμπινγκ. Μουσειακοί χώροι. Κινηματογράφοι. Θερινοί και χειμερινοί. Καφετέριες. Πάρκα. Ζωολογικοί κήποι. Κούνιες και πλατείες. Μπαράκια. Εργατικές κατοικίες. Φοιτητικές λέσχες. Πανεπιστημιακοί χώροι και πολλά άλλα.

Μήπως μιας που είστε και αριστερός να τα σκεφτείτε όλα αυτά πριν αναλωθείτε και εσείς στην ετοιματζίδικη συνταγή του παλαιοκομματικού συστήματος; Γιατί και αυτή η δόλια η κεντρική εξουσία όπως γνωρίζουμε, πάσχει από προτάσεις και από φαντασία. Μήπως να τη βοηθούσατε λίγο; Και αν σας πει όχι, μη φοβάστε, θα κατεβούμε μαζί στους δρόμους σύντροφε.

Ο τρελονίκος


Λοιπόν, να δώσουμε συγχαρητήρια στη δημαρχάρα μας, στο δικό μας άνθρωπο, στον άνθρωπο της διπλανής μας πόρτας, στο καλύτερο γκαρντ που πέρασε ποτέ από τα αργολιδιώτικα παρκέ, τον έναν και  μοναδικό ξεβουλωτή φρεατίων της αργολοκορινθίας κύριο Δημήτριο Κωστούρο για τον καθαρισμό της οικίας του ποιητή Νίκου Καρούζου απέναντι ακριβώς από τις πάπιες, που όλως περιέργως παραμένουν ακόμη 10.

Ο κύριος Κωστούρος χωρίς φαντάζομαι να το γνωρίζει, με αυτή του τη κίνηση συνέδεσε τη σύχρονη μοίρα του σπιτιού με τη εν ναυπλίω μοίρα του ίδιου του ποιητή.

Γιατί κι ο ποιητής, αν και ναυπλιώτης, λόγω της ποιητικής του ιδιοσυγκρασίας τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του φούντωσης, ζώντας στο Ναύπλιο αντιμετωπίστηκε από μεγάλη μερίδα των τότε αυτοχθόνων ιθαγενών (των παππούδων και πατεράδων μας) όπως ακριβώς αντιμετωπίζοταν μέχρι πρότινος και η οικία του. Σχετικά βρώμικα δηλαδίς.

Για να μη τα πολυλογούμε, μόλις ο νεαρός Νικόλας ζουρλενότανε από τη δίνη των λέξεων και ανέβαινε στα τείχη των 5 κανονιών στη παραλία και φώναζε δυνατά τους στίχους  του, γινόταν θέαμα λαμπρό και περιπαιχτικό για τη πλειοψηφία του κόσμου που βόλταρε στα εκεί μέρη. Ο τρελός έλεγαν. Ο ποιητής έλεγαν με υποτιμητικό ύφος. Και σύ σύντροφε κωλοπλένη που διαβάζεις αυτές τις γράμμες τώρα αυτό λες. Το ίδιο συνέβαινε και στη συνηθισμένη του βόλτα στο γύρο της Αρβανιτιάς. Εκτός από γέλια, χαχανητά, λόγια πισώπλατα και σχόλια «καλοπροαίρετα», πιτσιρίκια αναλάμβαναν με παρακίνηση γονέων και γνωστών να σκαρφαλώσουν στο μπαλκόνι της ακροναυπλίας και να τον γιουχάρουν από τα ψηλά, να του πετάξουν πετρούλες, τσιγγάκια και άλλα διάφορα. Κι όλο και περισσότερο το γέλιο να πέφτει στις ευαίσθητες ψυχές των αυτοχθόνων παρεών.
 

Μέχρι που ο καλλιτέχνης μας άφησε οριστικώς. Μεταφέρθηκε νωρίς στη ξελογιάστρα Αθήνα και μας έβλεπε όπως κάθε γνήσιος τσιμεντόβλαχος που σέβεται τον εαυτό του σε περιόδους διακοπώνε και εορτώνε.

Και εκεί που είχαμε συνηθίσει κύριε Κωστούρο τον τρελιάρη ποιητή που κυκλοφορούσε ανάμεσά μας και μείς του γαμάγαμε την ύπαρξη και του βρωμίζαμε τον κόσμο, σε αυτό δηλαδή το παράλληλο χρονικό σημείο που εσείς παραλάβατε ένα σπίτι γεμάτο σκατά, κάτουρα, σύριγγες και ποντίκια, συνέβη κάτι παράδοξο. Έρχονταν από την πρωτεύουσα κάτι νέα περίεργα και εντυπωσιακά. Τα νέα έλεγαν πως ο νεαρός είναι τελικά μάστορας του λόγου και της ποιητικής αντίληψης. Πως ο μικρός μας Νίκος θα αφήσει ανεξίτηλο το ύφος του στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Και τα νέα μεγάλωναν. Αξιόλογοι  καθηγητάδες, ντόπιοι και αλλοδαποί μιλούσαν συνεχώς για αυτόν. Πτυχιακές εργασίες είχαν αντικείμενο τα έργα του. Ξαφνικά αντιληφθήκαμε πως η πόλη μας έχει γίνει τόπος ενδιαφέροντος πολλών ανθρώπων εξαιτίας του, ως γενέτειρά του. Και εντέλει το καταλάβαμε κι εμείς. Ο τρελός Νικόλας ήταν τελικώς μεγάλος ποιητής και άξιο τέκνο της τοπικής μας κοινωνίας. Το Ναύπλιο γινόταν ολοένα και περισσότερο περήφανο για το σπλάχνο του και έβαζε στο χρονοντούλαπο της μνήμης όλα τα προηγούμενα και θλιβερά. Μέχρι που τα ξέχασε εντελώς.

Μπορεί να μη καταλαβαίνουμε ακόμη και σήμερα τί θέλει να πεί ο ποιητής, μπορεί να μη γνωρίζουμε μερικοί καν την ύπαρξή του αλλά τουλάχιστον καθαρίσαμε τη μνήμη του απο τις βρωμιές μας. Όπως ακριβώς κάνατε και σείς κύριε Κωστούρο τις προάλλες με την οικία του.

 

Υ.Γ : Στη δανειστική βιβλιοθήκη υπάρχουν και κάθονται συχνά σκονισμένοι οι δύο τόμοι με τα άπαντα του κωλοπλένη καλλιτέχνη.
 

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Περί Φουγάρου


Xθές το απόγεμα, σαν κλασικός κουτσομπόλης κωλοπλένης και γώ, πέρασα μια βολτά από το διαδραστικό έργο τέχνης με τη κωδική ονομασία «Φουγάρο», αυτόν το καινούριο πολυχώρο που έκανε εγκαίνια και άνοιξε τις πύλες του μόλις χθές στον αργολιδιώτικο λαό. Ήθελα που λέτε και γώ, να έχω γνώμη κι άποψη για το πολιτιστικό αυτό συμβάν της περιοχής και ως εκ τούτου να μπορώ να πώ άνετα και εμπεριστατωμένα ως αυτόχθων ιθαγενής τη μαλακία μου.

Δυστυχώς όμως δεν έχω να πώ και πολλά πράγματα. Θέλετε που ήταν η πρώτη μέρα, θέλετε που δεν θέλω να σατιρίσω ακόμη μια προσπάθεια που μου φαίνεται αρχικώς αξιόλογη, θέλετε που δεν έχω πάρει κανα φράγκο για να τη διαφημίσω, για όποιον λόγο και να σκεφτείτε, δεν έχω να πω πολλά.
 
 
Για τον κόσμο μόνο να πώ, πως ήταν ο κλασικός, παραδοσιακός αργολιδιώτικος λαός, με τις λοξές ματιές, τα καρφώματα, την οικογενειακή φασαρία  και τη πατροπαράδοτη πασαρέλα σε κάθε ευκαιρία με τη διαφορά βέβαια πως φαινόταν λιγάκι πιο εξευγενισμένος λόγω ίσως της καλαισθησίας του χώρου. Αλλά να είμαστε και  ρεαλιστές. Δεν μπορεί  απότομα κι ακαριαία να μας μεταφορφώσει ένα προχωρημένο για τη περιοχή πολιτιστικό συμβάν σε σικ αστούς κι άτομα με καλλιτεχνικές ευαισθησίες. Βλάχοι είμαστε και το παλεύουμε όσο μπορούμε. Να είμαστε ειλικρινείς.

Τώρα σχετικά με το χώρο το εγχείρημα φαίνεται να έχει ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα κλασικό παλιό εργοστάσιο που έχει φυσικά ανακαινιστεί. Οι ανοιχτοί του χώροι έχουν γίνει πάρκα, κούνιες, δρόμοι περατζάδας, τεχνητά ποταμάκια και άλλα, ενώ οι κλειστοί του περιλαμβάνουν εκθέσεις έργων, μια δανειστική βιβλιοθήκη με υπολογιστές, ένα παιδότοπο και φυσικά μια καφετέρια- εστιατόριο.

Και εδώ καλοί μου σύντροφοι, αγαπημένοι κωλοπλένηδες είναι και το ζουμί όλης της υπόθεσης. Η καφετέρια-εστιατόριο ήτανε κλειστή. Θα ανοίξει επίσημα τη Τετάρτη. Και αυτό το τόσο ασήμαντο γεγονός με εμπόδισε τα μάλα για να βγάλω το αλάνθαστο συμπέρασμά μου για το μέλλον του εγχειρήματος. Πρώτον γιατί δεν είχα καφέ οπότε με πιάσαν τα δαιμόνια και δεύτερον  διότι δεν έμαθα  τις τιμές των βασικών ειδών της ναυπλιώτικης βόλτας. Του καφέ δηλαδή και των κυρίως πιάτων.

Πείτε με βλάχο, πείτε με απολίτιστο, πείτε με ό,τι γουστάρετε αλλά εγώ θεωρώ πως οι τιμές είναι το άλφα και το ωμέγα για να ανακαλύψουμε τί πραγματικά είναι το εγχείρημα του φουγάρου. Αν μιλάμε επομένως για φυσιολογικές, στα όρια του κανονικού τιμές, τότε μιλάμε για έναν πολυχώρο που επιθυμεί να φιλοξενεί το σύνολο του λαού της αργολίδας και επιθυμεί να γίνει μέρος της καθημερινότητας ή της βόλτας του. Μιλάμε για ένα εγχείρημα που κύριο στόχο έχει να φέρει κοντά στο λαό διάφορες μορφές τέχνης και εναλλακτικής διασκέδασης.

Αν όμως μιλάμε για τιμές πέραν του κανονικού, τότε δυστυχώς το μέρος θα μετομορφωθεί σε ένα ελιτίστικο μεγαλοαστικό στέκι που στόχο θα έχει την πώληση έργων σε μεγάλα πορτοφόλια και κάποιους κλασικούς μικροαστούς της γνωστής θεωρίας «όλη τη βδομάδα τρώς αγγούρι μα το σαββάτο είσαι μούρη» να βολοδέρνουν αμήχανα στους χώρους. Πέραν αυτού, θα μιλάμε για μια τέχνη και ένα πολιτισμό μακριά από τις πλατιές μάζες δηλαδή μακριά από τον αληθινό τους προορισμό. Και όποιος ελιτίστας κωλοπλένης  της τέχνης έχει αντίρρηση με αυτό το τελευταίο ας μου απαντήσει τεκμηριωμένα αν η Οδύσσεια του Ομήρου, το πιο αξιόλογο ποίημα της ανθρώπινης ιστορίας, είναι εργό λαικό, που τραγουδιόταν στα ταβερνεία της εποχής ή όχι. Έχω και άλλα, άπειρα παραδείγματα αλλά βαριέμαι να τα αναφέρω.

Πάντως η επιλογή της ζωντανής ορχήστρας με τις ρεμπέτικες και λαικές επιλογές στα εγκαίνια του χώρου, περιορίζει ίσως τη δεύτερη πιθανότητα. Εκτός αν ισχύσει και εδώ ο τοπικός νόμος των τσιπουράδικων που ενώ σε όλη τη χώρα τα τσιπουράδικα είναι χώροι λαικοί, φθηνού και καλού μεζέ με συνοδεία αγνού και φθηνού οινοπνεύματος,  στο Ναύπλιο θεωρούνται μαγαζιά πολυτελείας, αρχοντοκουτούκια και παραδοσιακώς τουριστικά με τιμές χέσε μέσα.

Το μέλλον θα δείξει. Κοινώς, θα ιδούμε που λέν και στο χωριό μου.

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Τότε

Παρότι έχουν περάσει έξι περίπου δεκαετίες πιστεύω πως ήσαν πρό­σφατα. Ήμουν παιδί στην τετάρτη Δημοτικού στην Πρόνοια. Δεν πέρναγε από το μυαλό μου ότι η Ελλάδα πήγαινε για πόλεμο. Οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν για επιστρατεύσεις συγγενών και άλλα, που τα διάβαζαν οι γονείς μας. Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ημέρα Δευτέρα στις 8 το πρωί που πήγαμε στο σχολείο, η διευθύντρια κ. Ιωάννα Βαρκάντζα μας ανακοίνωσε κλαίγο­ντας πως δεν θα κάναμε μάθημα για λίγες μέρες, γιατί μας κήρυξαν οι Ιτα­λοί τον πόλεμο. Αρχίσαμε εμείς τα μικρά παιδιά των 10 και 12 χρονών να ζητωκραυγάζουμε. Οι καμπάνες χτυπούσαν στις εκκλησίες της Αγίας Τριάδας, της Ευαγ­γελίστριας και της πόλης του Ναυπλίου. Ο λαός έβαλε τις εθνικές σημαίες στα μπαλκόνια. Όλοι το έλεγαν «η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο».
Την ίδια μέρα έφθασαν οι επίστρατοι στο Ναύπλιο, επίστρατοι από όλη την Πελοπόνησσο. Εδώ ήταν η έδρα του 8ου Συντάγματος Πεζικού. Δι­οικητής ήταν ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Μπασακίδης. Από εδώ που πα­ρουσιάστηκαν έφυγαν για το Αλβανικό μέτωπο. Το Ναύπλιο γέμισε με νέ­ους άντρες 25 έως και 45 χρονών. Οι κάτοικοι του Ναυπλίου βοηθούσαν πρόθυμα αυτούς που παρουσιάζονταν, όλα τα σημεία της πόλης είχαν γί­νει κέντρα παρουσίασης. Όπως οι αποθήκες του Καταγά και το παλαιό γυ­μναστήριο, που είχε κάτι ξύλινες αποθήκες για αποδυτήρια. Στον σιδηροδρομικό σταθμό μεγάλη κίνηση. Ο σταθμός ήταν στις δόξες του. Κάθε ώρα έφευγε μια αμαξοστοιχία για την Αθήνα και κατό­πιν προς βορράν.
Ο πόλεμος με τους Ιταλούς κράτησε πέντε μήνες. Για μας τους Έλληνες ήταν νικηφόρος. Στη περιοχή της Βορείου Ηπείρου ο στρατός μας έγραψε ιστορικές σελίδες δόξας και όλος ο κόσμος έμεινε έκπληκτος. Αλλά τον Απρίλιο του 1941 ενεπλάκησαν στον πόλεμο οι Γερ­μανοί κατά της Ελλάδος. Τότε κατέλαβαν οι Γερμανοί την Ελλάδα, μετά από σθεναρή αντίσταση του στρατού μας και άρχισε η Κατοχή της Ελλά­δας από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, με όλα τα φοβερά δεινά που προκάλεσε. Η Ελλάδα έπαιξε κύριο και αποφασιστικό ρόλο στην ιστορία του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Στις πρώτες μέρες, μετά την κήρυξη του πολέμου από την Ιταλία, στην πόλη μας, όπως και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, ετέθη σε εφαρμογή το σχέδιο πολιτικής αεράμυνας. Δηλαδή της προφύλαξης του πληθυσμού κάθε πόλης από πιθανούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, που δεν ήταν και λίγοι, όπως σε μεγάλες πόλεις, Πάτρα, Πειραιάς, Κέρκυρα και άλλες.
Για τον λόγο αυτό στο Ναύπλιο ετοποθετήθη σειρήνα στην ταράτσα του Δικαστικού Μεγάρου και καθορίστηκαν τα εξής καταφύγια: Προϋπήρχαν το καταφύγιο στον Αγιάννη, στη σπηλιά της κυρά-Καλλιόπης, όπως ξέραμε. Καταφύγιο στο υπόγειο της Εθνικής Τράπεζας. Στην ντάπια της Αρβανιτιάς στην υπόγεια σήραγγα, με είσοδο στη γωνία της στροφής του δρόμου προς την Ακροναυπλία, όπου είναι και σήμερα ορατή η είσοδος και έξοδος στο παλαιό γυμναστήριο, όπου τώρα το πάρκο του Σταϊκοπούλου. Και ως το τέλος Δεκεμβρίου 1940 έγινε και άλλη έξοδος, έργο εξόδου προς την οδό Συγγρού και τη Ζυγομαλά, στα παλιά χασάπικα. Επίσης για καταφύγιο εχρησιμοποιούντο η καμάρα στο δρόμο της Αρβανιτιάς, η σπηλιά κάτω από το βράχο του Παλαμηδιού η σπηλιά στην Παναΐτσα, στη σπηλιά στο ύψωμα Ευαγγελιστρίας, τα λαγούμια όπως ξέ­ρουμε. Επίσης ένα μεγάλο καταφύγιο φυσικό ήταν στον Προφήτη Ηλία.
 
 
Με πρωτοβουλία της Στρατιωτικής διοίκησης Ναυπλίου σκάφτηκαν χαρακώ­ματα στα Πέντε Αδέλφια, στον Ψαρομαχαλά, βάθους ενάμισυ μέτρου και πλάτους ενός μέτρου. Στην πλατεία Συντάγματος σκάφτηκαν χαρακώματα κατά τρόπον τριγωνικό από την οδό Κωλέτη μέχρι την οικία Ρούσσου, στην επάνω γωνία της Εθνικής Τράπεζας. Κατά τον αυτό τρόπο έγιναν και στην πλατεία Τριών Ναυάρχων μπροστά στα σχολεία και στην πλατεία Εθνοσυνελεύσεως, στην Πρόνοια. Επίσης και στην πλατεία Αγίου Νικολά­ου είχε ανασκαφεί υπερυψωμένο παρόμοιο καταφύγιο. Για καταφύγια επί­σης χρησιμοποιούντο και σπίτια στους πρόποδες του Παλαμηδιού, όπου με το άκουσμα της σειρήνας γέμιζαν από κόσμο, των πιο κάτω συνοικιών.
 
                                          η πισίνα του Αμφιτρύωνα το 1940
 
Όπως είπαμε, στην ταράτσα του Δικαστικού μεγάρου είχε τοποθετη­θεί μεγάλη σειρήνα, ύψους τριών μέτρων, σε βάση με σιδερένια πλαίσια, ό­που με το άκουσμά της έτρεχε ο κόσμος στα προαναφερθέντα καταφύγια. Στο πολεμικό μουσείο Ναυπλίου σε μια αίθουσα, που έχει ειδικά δια­μορφωθεί, υπάρχουν το ονόματα των Ναυπλιωτών, που έπεσαν ηρωικά κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, όπως και ο χρόνος αλλά και ο τόπος που πέθαναν.
 
( Ιωάννης Μ. Κουτσουμπός. Εφημερίδα, «Τα Νέα της Αργολίδας», Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2001)
 
πηγή ανάρτησης :argolikivivliothiki.gr
 
 
 
 

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Ρέκβιεμ για το ΚΕΜΧ


Πάει, το χάσαμε το στρατόπεδό μας σύντροφοι. Η είδηση έπεσε χθές σαν κεραυνός εν αιθρία στους κόλπους της ναυπλιακής κοινωνίας. Φήμες βεβαίως υπήρχαν πολλές. Αλλά ποιος να το περίμενε τόσο σύντομα και ακαριαία. Το ιστορικό, το δοξασμένο μας στρατόπεδο με τη κωδική ονομασία ΚΕΜΧ,  μετά και τη σειρά του Νοεμβρίου θα κλείσει οριστικά. Είναι πλέον γεγονός.
 
To logo του ΚΕΜΧ

Κατόπιν τούτου, το Παλαμπούρτζι νιώθει την ανάγκη να εκφράσει τη βαθιά του λύπη στα δεκάδες αναπλιώτικα κορίτσια που θα αναγκαστούν να εξυπηρετήσουν τις ερωτικές τους ορέξεις μόνο με ντόπια προιόντα στερούμενα τη ποικιλία και τη διαφορετικότητα ενός πανελληνίου πάγκου. Θρηνεί επίσης για τους εκατοντάδες πιτόγυρους που θα μείνουν απούλητοι, τους φραπέδες και τα καλαμάκια που θα μείνουν αχρησιμοποίητα και τα σπίτια των αξιωματικών που θα στέκουν να μας κοιτάνε είτε άδεια και λυπημένα είτε στη καλύτερη περίπτωση με πολύ χαμηλότερο ενοίκιο. Τα γλυκά πρόσωπα των φρεσκοκουρεμένων γουλί  και κοκκινομάγουλων φαντάρων καθώς και τα όμορφα λόγια τους που ηχούσαν κοπαδικώς στα στενάκια της πόλης, όπως κωλόψαρο, αρουραίε, έφαγα 5 φ για πάρτη σου ρε μουνόπανο κ.α , θα μας λείψουν ανεπανόρθωτα.

Πιο πολύ όμως λυπάμαι γι αυτό το δύσμοιρο και κακόμοιρο πολιτικό προσωπικό της περιοχής που έγινε ρεζίλι στα μάτια όλων μας. Τί κραυγές, τί αγωνίες, τί τοπικιστικές κορώνες, τί ερωτήσεις στη βουλή, τί συναντήσεις, τί συμβούλια,  τί  διαβούλια, όλα τσάμπα και βερεσέ. Χεσμένους τους έχει τελικά η κεντρική εξουσία. Η φωνή τους στα αθηναικά δώματα εξουσίας ομοιάζει περισσότερο με κλανιά κατοικιδίου παρά με ανθρώπινο λόγο. Αλλά δεν φταίνε μόνο αυτοί οι δυστυχείς που ο πολιτικός τους λόγος είναι ανύπαρκτος και δεν τους λογαριάζει πιά κανείς. Φταίει και το κακόμοιρο πολυπληθές κοπάδι ψηφοφόρων της περιοχής που δείχνει ξεκάθαρα στα πολυτελή σαλόνια της κεντρικής εξουσίας την αμετακίνητη επιλογή του εδώ και χρόνια στην ηλιθιότητα και τη πελατειακή σχέση. Αν δηλαδή ο λόγος του πολιτικού μας προσωπικού μοιάζει με κλανιά κατοικιδίου, ο δικός μας μοιάζει περισσότερο με βέλασμα ιδιοτελών προβάτων και γιδιών.

Αποτέλεσμα όλου αυτού του κλίματος ανικανότητας και βλακείας είναι η σημερινή δυσάρεστη και αντιαισθητική εικόνα μιας πόλης που ρημάζει όλο και περισσότερο χωρίς καμία εναλλακτική πρόταση ανάπτυξης ούτε από τα πολιτικά της στελέχη ούτε βεβαίως από τους πολίτες της. Η ικεσία  του κυρίου Ανδριανού, βουλευτή του βασικού κυβερνητικού κόμματος, για ισοδύναμες αναπτυξιακές πολιτικές στον αντίποδα του κλεισίματος του στρατοπέδου  στον υπουργό του Αθηναικού Κράτους αποκαλύπτει την παντελή ένδεια προτάσεων από τη πλευρά των τοπικών μας αρχόντων. Την παντελή έλλειψη φαντασίας στην άσκηση εξουσίας και την ημιμαθή και επιφανειακή επαφή τους με τη πραγματικότητα της πόλης. Και αν δεν έχουν οι τοπικοί μας άρχοντες το μυαλό και την ικανότητα να αντιπροτείνουν κάτι, οτιδήποτε, τότε πολύ φοβάμαι πως η κεντρική εξουσία έχει από μόνη της μια λύση που δεν είναι και τόσο ευχάριστη όπως ψιλοακούγεται στα πέριξ. Κάτσε να έρθει όμως  εκείνη η μαύρη ώρα που θα το ακούσουμε κι αυτό απο επίσημα χείλη  και τότε θα έχουμε να πούμε  πολλά περισσότερα.
 
Πρός το παρόν μία είναι η ερώτησις.
Τί θα κάνουμε τώρα χωρίς το στρατόπεδο σύντροφοι;
Το στρατόπεδο ήτο για εμάς μια κάποια λύσις.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους τους Κωλοπλένηδες της δικτυακής κοινότητας.

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Περί αναπλάσεως της παλαιάς πόλεως...


O δήμος Ναυπλίου εκπόνησε και ανακοίνωσε από τα προχθές  ένα σχέδιο ανάπλασης της παλιάς πόλης που ξεσήκωσε άνεμο ενθουσιασμού σε όλους τους κωλοπλένηδες της περιοχής. Το σχέδιο περιλαμβάνει σε γενικές γραμμές τη διαμόρφωση ειδικών δημοτικών χώρων και μεγαλύτερες πεζοδρομήσεις σε βασικούς δρόμους της παλιάς πόλης αλλά κυρίως στη λεωφόρο Αμαλίας. Εκεί, πέρα από τη μεγαλύτερη πεζοδρόμηση, θα δοθεί βαρύτητα σε κάποια σημεία που πέρναγε το παλιό τείχος, θα τονιστούν τα νεοκλασικά του δρόμου, θα κατασκευαστούν εγκαταστάσεις για εύκολη μετακίνηση των ατόμων με ειδικές ανάγκες και θα δοθούν κίνητρα σε νέες επιχειρήσεις.

Το Παλαμπούρτζι όμως, θα αντιπαρέλθει τον ενθουσιασμό των αυτόχθονων συνιθαγενών του και σαν γνήσιος κωλοπλένης θα πεί κι αυτό τη μαλακία του και θα  αντιπροτείνει ένα σχέδιο δικής του εφευρέσεως.

Γιατί καλοί μου υπάλληλοι, αρχιτέκτονες, πολιτικοί μηχανικοί, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, σύμβουλοι και αυλικοί, πληρωμένοι και απλήρωτοι,  αντί να εκπονείτε μεγαλόπνοα έργα που προφανώς θα μας κοστίσουν κάμποσα ενώ δεν έχουμε βρακί ν’ αλλάξουμε δεν εκπονείτε ένα απλό και συνάμα λειτουργικότατο σχέδιο;

Κλείστε όλη τη παλιά πόλη και απαγορεύτε μια και καλή την διέλευση αυτοκινήτων. Αφήστε μόνο τους μόνιμους κατοίκους και όσους εργάζονται ή έχουν δουλειές μέσα στο χώρο της να μπορούν να παρκάρουν και  μόνο σε συγκεκριμένα σημεία. Όταν λέμε να κλείσει η παλιά πόλη εννοούμε σε απλά ελληνικά να κλείσει εντελώς η Αμαλίας και οι παράλληλες της και η μονάδικη δυνατότητα διέλευσης αυτοκινήτου ή παπακίου να γίνεται από την Συγγρού( δρόμος των ταξί) μέχρι πάνω το Ξενία και από την πλευρά της παραλίας μέχρι το δρόμο στα 5 αδέλφια και το κάτω πάρκινγκ του Ξενία. Και τέλος.

Η μέσα παλιά πόλη θα μείνει ολοκληρωτικά στην ρομαντική της ηρεμία, στην ναυπλιώτικη βολταδούρα της και την ατελείωτη ποδηλατάδα της. Όλος ο χώρος θα μεταμορφωθεί σε μια ατελείωτη πλατεία, οι τσιμεντόβλαχοι και οι κάφροι της περιοχής θα μεταφέρουν τις κόρνες, τα μπινελίκια και την οδηγική τους αγένεια στους έξω χώρους ενώ μέσα για πρώτη φορά δεν θα αλληλοσκουντουφλιόμαστε στο μεγάλο δρόμο, τη σταικοπούλου, στο δρόμο του φίκου και σε άλλα δρομάκια τις μέρες της μεγάλης καθόδου των τσιμεντόβλαχων και λοιπών τουριστών. Σε όσους υποστηρίζουν πως θα μειωθούν οι θέσεις πάρκινγκ και θα γίνει το αδιαχώρητο εκτός της παλιάς πόλης, τους χαρίζουμε το γελοίο ποδηλατόδρομο μπροστά στα «βλάχικα»,  για να τσακώνονται με την ησυχία τους.

Μόλις γίνει αυτή η κολοσιαία για το Ναύπλιο αλλαγή, είναι σίγουρο πως νέες επιχειρήσεις θα ξεπροβάλλουν σε σημεία που μέχρι τώρα δεν φανταζόμασταν και πως η καινούρια δομή του χώρου και οι νέες συνήθειες των αυτοχθόνων και τουριστών  θα οδηγήσουν από μόνες  τους στις τυχόν νέες κατασκευές που θα μπορούσε να υλοποιήσει ο δήμος στο μέλλον. Επίσης πόσο μεγαλύτερη ανάδειξη για τα νεοκλασικά της Αμαλίας χωρίς την αντιαισθητική εικόνα του συχνού διπλοπαρκαρίσματος;
 

Προς το παρόν συμφωνώ μόνο για τα έργα υπέρ των ατόμων με ειδικές δεξιότητες. Έργα που λείπουν έτσι κι αλλιώς σε όλη τη πόλη και όχι μόνο στη παλιά. Για να ξηγιόμαστε.

Υ.Γ. το παρόν κείμενο γράφτηκε πριν ενημερωθώ για την ανακάλυψη των παλιών τειχών της πόλης κάτω απο τα πεζοδρόμια της Αμαλίας και της Συγγρού. Οπότε προτείνω να κλείσουμε και τη Συγγρού. Δεν γαμιέται. Ας πάνε τα ταξί  γύρω απο τον ΟΤΕ και τα ΚΤΕΛ ας χτίσουν επιτέλους έναν σταθμό πολιτισμένο και σύγχρονο εκτός παλιάς πόλης.

 

Kαλώς ήλθε το ευρώ!


Eκδήλωση πραγματοποιείται σήμερα στο χώρο του πανεπιστημίου  Ναυπλίου για την υποδοχή των νέων φοιτητών της πόλης μας. Το Παλαμπούρτζι τηρώντας τις φιλόξενες παραδόσεις του τόπου μας θέλει κι αυτό με τη σειρά του να υποδεχτεί το νέο αίμα της περιοχής, να του ευχηθεί να ανανεώσει τα πνευματικά της  κύτταρα  και επιθυμεί αυτός του ο χαιρετισμός, αν γίνεται, να συμπεριληφθεί στις επίσημες εκδηλώσεις καλωσορίσματός τους από το Πανεπιστήμιο Ναυπλίου.

 

«Σύντροφοι φοιτητές και κυρίως φοιτήτριες, καλώς μας ήλθατε! Αν δεν το ξέρετε ήδη, να σας πληροφορήσω πως  έχετε έρθει στη πιο όμορφη, στη πιο γοητευτική και γραφική  καρτ ποστάλ πόλη της χώρας μας. Μια πόλη ένδοξη και ηρωική, την λεγόμενη πρώτη πρωτεύουσα του νεοελληνικού κράτους. Το Ναύπλιο της Ρωμανίας. Την πρωτεύουσα της Αργολίδος με τ’όνομα.

Εδώ τα φοιτητικά σας χρόνια θα στολιστούν με τις πιο όμορφες και γλυκειές αναμνήσεις που είχατε ποτέ ονειρευτεί. Αρκεί και σείς με τη σειρά σας να μην είστε και τόσο απαιτητικοί. Να δείχνετε συγκατάβαση και να τα βλέπετε όλα από την θετική τους σκοπιά. Όπως και οι κάτοικοι του τόπου που φοιτάτε.

Επειδή είστε και λίγοι-συνήθως καμιά 40ριά τον χρόνο γράφεσθε και καμιά 20ριά μένετε εδώ- καλό θα είναι να γνωριστείτε καλά μεταξύ σας και να γίνετε φίλοι. Γιατί όχι, και να γνωρίσετε φίλους φοιτητές μεγαλύτερους από εσάς και να διευρύνετε την παρέα σας και τις ανησυχίες σας. Πιστεύτε με, σας είναι απαραίτητο.

Όχι μόνο για να γνωρίσετε καινούριο κόσμο αλλά κυρίως για να καταφέρετε να τη παλέψετε ως το τέλος της φοιτητικής σας ζωής με σώας τας φρένας. Οι λόγοι πολλοί.

Σε αρχικό στάδιο να σας πληροφορήσω πως η τουριστική πόλη που έχετε στο νου σας δεν υπάρχει πια. Αυτό που ξέρατε για το Ναύπλιο, γεμάτο ζωή, κίνηση, κόσμο, νυχτερινή ζωή και άλλα κουραφέξαλα είναι ψέμα. Μια στρεβλή εικόνα των διακοπών σας ή ενός φευγαλέου σαββατοκύριακου. Το Ναύπλιο, τις κρίσιμες ώρες και μέρες του χειμώνα, πλην σαββατοκύριακου δηλαδίς,  συγκαταλέγεται στις παραδοσιακές μίζερες επαρχίες της χώρας με ελάχιστη κίνηση και πολιτιστική ζωή. Υπάρχει ένα κινηματογράφος που τον επισκέπτονται συνήθως μαθητές, φοιτητές σαν κι εσάς και ελάχιστοι ενήλικοι ιθαγενείς. Μια βιβλιοθήκη που κλείνει στις 2 το μεσημέρι. Ένα αρχαιολογικό μουσείο, μια πινακοθήκη, ένα λαογραφικό, το Παλαμήδι, το Μπούρτζι, η Ακροναυπλία, το μουσείο κομπολογιού κανά δυό άλλα που ξεχνάω και πάπαλα. Ο πρώτος σας μήνας ας πούμε τελείωσε. Από εκεί και πέρα το χάος. Πολλά καφέ, ελάχιστα παραδοσιακά ή κάπως ιδιαίτερα  και κάποια βραδυνά μπαράκια που ή βαράνε μύγες ή βλέπεις συνεχώς τις ίδιες φάτσες να κάθονται στις ίδιες θέσεις, να πίνουν τα ίδια ποτά και να κάνουν τις ίδιες κουβέντες. Άντε να πούμε και το τοπικό θέατρο που παίζει συνήθως σαββατοκύριακα και καμιά εκθεσούλα ζωγραφικής, ή φωτογραφίας που σκάει σε καμιά γκαλερύ ή άλλο χώρο της πόλεως.

Όπως καταλαβαίνετε, αν δεν κάνετε παρέες, αν δεν γνωρίσετε κόσμο και αλληλοπηγαίνετε και ξενυχτάτε σε σπίτια συμφοιτητών σας , δεν θα τη βγάλετε και πολύ καθαρή. Θα σας φάει λιγάκι η μαύρη μούχλα της πόλεως ή αλλιώς η πέτρινη της υγρασία. Από την άλλη όμως σκεφτείτε το και λίγο θετικά. Φανταστείτε τον εαυτό σας και την παρέα σας στις 2 το βράδυ, ας πούμε τον Γενάρη, στη μέση της πλατείας συντάγματος. Εσείς παρέα με τα σκυλιά της γύρω περιοχής και τίποτα άλλο. Μόνοι σας. Όλη η πόλη για πάρτη σας. Βλέπετε; Έχει και τα θετικά του το πράγμα.

Ο πιο σοβαρός λόγος όμως που οφείλετε να γνωριστείτε μεταξύ σας, να κάνετε μεγάλες παρέες και να περνάτε καλά  είναι για να μην αναγκαστείτε να γνωριστείτε -ελέω μοναξιάς- με πολλούς από εμάς, τους ντόπιους. Εμείς οι ντόπιοι, οι κωλοπλένηδες όπως μας φωνάζουν, δεν λέω, καλοί ανθρώποι είμαστε αλλά μας διακατέχουν κάποια σύνδρομα περίεργα που θέτουν σε κινδύνο την ψυχική υγεία των συνομιλητών μας. Είναι μωρέ μάλλον το γεγονός πως γεννηθήκαμε σε μια πολύ όμορφη πόλη, ένα στολίδι που δυστυχώς δεν ήταν δική μας κατασκευής και τώρα δεν ξέρουμε πώς να του συμπεριφερθούμε. Κωλόβλαχοι έλληνες μέσα σε νεοκλασική παραθαλλάσια βίλα. Καταλαβαίνετε… Είμαστε και λιγουλάκι συντηρητικοί στις απόψεις μας, οπότε μη ξανοίγεστε πολύ. Κρατηθείτε. Και οι  ντόπιοι μεταξύ τους αυτό κάνουν. Φυλάγονται. Κάτι ξέρουν. Και σε καμία των περιπτώσεων μην αναμιχθείτε σε ναυπλιώτικο καυγά. Σε καμία. Να ξέρετε πως τις καλύτερες προθέσεις να έχετε, στο τέλος εσείς θα φταίτε. Εδώ δεν ψάχνουμε ακριβώς για τις αιτίες των προβλημάτων  μας αλλά εξ’ ολοκλήρου για εξιλαστήρια θύματα. Οπότε προσοχή και σε αυτόν τον τομέα.

Αυτά προς το παρόν καλά μου παιδιά. Στο μέλλον ίσως προλάβουμε και πούμε περισσότερα και πιο αναλυτικά. Καλή διαμονή σας εύχομαι και υπομονές. Θα περάσει. Μια μαλακία επιλογή κάνατε για 4 χρόνια. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος»

 

 

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Toπική τελεόραση...


Ενημερώθηκα έκπληκτος χθές από τοπικό ιστολόγιο πως τα τοπικά κανάλια της περιοχής δεν ανέφεραν καθ’ όλη τη διάρκεια του σαββατοκύριακου που μας πέρασε την είδηση της σύλληψης του καραφλού δαίμονα βουλευτή του σύριζα με τα γουρλωτά μάτια Δημητρίου Κοδέλα από τις ισραηλινές αρχές. Στα σχόλια της είδησης ο δημοσιογράφος ανέφερε και λογικά, πως ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης του καθενός μας, ένα νέος βουλευτής της περιοχής μας είχε συλληφθεί από ξένες αρχές και αυτό από μόνο του είναι μια είδηση πολύ σημαντική που έπρεπε να τους απασχολήσει. Παρόλα αυτά, άκρα του τάφου σιωπή στο κάμπο εβασίλεψε.

Επειδή δεν παρακολουθώ τα τοπικά δελτία ειδήσεων δεν έχω παρά να πιστέψω το δημοσίευμα και το μυαλό μου να πάρει περίεργες και πονηρές στροφές επι του θέματος, όπως συνέβη και με τον σχολιαστή του εν λόγω άρθρου.

Παρόλα αυτά, εγώ δεν πρόκεται να ασχοληθώ με σενάρια υποθετικά, συνομωσιολογικά και παρόμοια και θα προσπαθήσω με το χρέος που μου αναλογεί ως γνήσιο τέκνο της αργολικής γής να υπερασπιστώ την αξία και την χρησιμότητα των τοπικών καναλιών κάνοντας ένα νοσταλγικό review στις σημαντικότερες στιγμές της τηλεοπτικής τους πορείας μέχρι τώρα.

Ποιός δεν θυμάται τις μεγαλειώδεις εκπομπές του νυν δημάρχου Άργους με τη κωδική ονομασία «Καμπόσος» όπου σαν αργολιδιώτης Τράγκας κατακεραύνωνε το πολιτικό σύστημα και τα κακώς κείμενα της περιοχής. Εκπληκτικές συνεντεύξεις και σχόλια μας έκανα παρέα με το μεσημεριανό φαγητό και καθήλωναν την οικογένεια στις μεγαλειώδεις διαδρομές της πολιτικής του σκέψης. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που σαν υποψήφιος δήμαρχος λίγα χρόνια αργότερα είχε υποσχεθεί αρχαιοελληνικές κολώνες στους κεντρικούς δρόμους της πόλης του για χάρη της αίγλης, της ιστορίας  και της τουριστικής της άνθησης.

Επόμενος μεγάλος σταθμός της τοπικής τηλεόρασης ήταν η πασίγνωστη εκπομπή «Show life» με παρουσιαστή τον απόλυτο άνθρωπο του αργολιδιώτικου clubbing Τάκη Μάζου, του αποκαλούμενου και Βλάσση Μπονάτσου της περιοχής. Για όσους δεν θυμούνται ήταν ένας κύριος με μπουκλωτό, θαμνέ μαλλάκι, κάτι μεταξύ μαλλί ταμτάκου και ξεχασμένου 80’s, που ήταν συνέχεια μέσα στη καλή χαρά, πηγαινοερχότανε μέσα στα καλόγουστα και ποιοτικά κλαμπς της περιοχής, γνώριζε όλες τις πνευματώδεις ξανθιές μπαργούμανς, μίλαγε με τους έντεχνους djs της αργολίδος και ανέλυε την νυχτερινή ζωή της πόλης με τους εκάστοτε καταστηματάρχες-οραματιστές της νύχτας. Ατάκα της εκπομπής, των θαμώνων, των συνεντευξιαζομένων και των μικροφώνων ακόμα ήταν η επική φράση «να περνάτε καλά», δείγμα της τρελής καλοπέρασης που ζούσε η αργολίδα εκείνα τα ρομαντικά χρόνια.

Για το τέλος άφησα το καλύτερο. Εκείνη τη χρυσή εποχή που όλα τα τοπικά κανάλια είχαν 24 ώρες το 24ωρο ζώδια, ταρώ, χαρτορίχτες, καφετζούδες, γραφολόγους, μελλοντολόγους, τουβλολόγους και άλλους λαμπρούς επιστήμονες που προσέφεραν κέρδη στα κανάλια αλλά κυρίως προσέφεραν στον αργολικό λαό μια εξονυχιστική ενημέρωση πάνω στα πιο επίκαιρα επιστημονικά ζητήματα της τότε εποχής. Λαμπρές φυσιογνωμίες πέρασαν τότε από τις τοπικές μας οθόνες, κοπελιές βαμμένες σαν τη μάτζικα ντε σπέλ, κύριοι με αλεπούδες στους ώμους, τυπάκια με γυάλινες μαγικές μπάλες και άλλα φοβερά και τρομερά.
 
 

Αυτές είναι φίλες και φίλοι, αυτόχθονες ιθαγενείς,  οι δικές μου χρυσές σελίδες στην ιστορία της τοπικής τηλεόρασης. Προφανώς υπάρχουν αντίστοιχες και για άλλα γούστα. Φαντάζομαι πάντως ότι θα είναι το ίδιο ποιοτικές με τις δικές μου. Γι αυτό καλοί μου κωλοπλένηδες ας μη βιαστούμε να καταδικάσουμε τους τοπικούς μας σταθμούς γιατί μας έχουν χαρίσει μεγάλες και αλησμόνητες στιγμές. Και γιατί όχι να μη μας προσφέρουν μεγαλύτερες στο μέλλον!

Ερώτηση στο κύριο Καράπαυλο (2η έκδοση-περιέχει απάντηση του Καράπαυλου)


Έτσι που ξύπνησα σήμερα, και μιας και δεν υπάρχει κανα νέο της προκοπής να με εμπνεύσει για να το σχολιάσω, σκέφτηκα να γράψω, μάλλον να ρωτήσω κάτι που με τριβελίζει καιρό. Συγνώμη καλοί μου αυτόχθονες ιθαγενείς, αλλά μήπως γνωρίζετε αν υπάρχει η ΔΗΜ. ΑΡ. σε αυτή τη πόλη; Μήπως ξέρετε ποιοι ανθρώποι την αποτελούν και πού στο διάολο είναι κρυμμένη τόσο καιρό; Γιατί σκέφτομαι πως κανονικά η ΔΗΜ. ΑΡ είναι κυβερνητικό κόμμα. Δεν είναι; Και θα έπρεπε να βγάλει καμιά ανακοίνωση που και που. Ρε παιδί μου κάτι να πεί. Να πεί τη μαλακία της τελος πάντων, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Να μιλήσει για κάποιο ζήτημα της τοπικής κοινωνίας Τίποτα; Μέχρι και η χρυσή αυγή βγάζει ανακοινώσεις που κάποια στελέχη της είναι αμφίβολο αν γνωρίζουν γραφή. Η ΔΗΜ.ΑΡ τίποτα; Εξαφανισμένη; Και στις άλλες πόλεις έτσι είναι; Η αριστερά της ευθύνης είναι η αριστερά του εξαφανιζόλ; Της σιωπής;

Δυστυχώς από τη ΔΗΜ.ΑΡ μόνο τον κύριο Καράπαυλο ξέρω και μιάς και είναι φανατικός αναγνώστης του μπλογκ όπως όφειλε άλλωστε ως αυτόχθων, θα τονε ρωτήσω χύμα και θα περιμένω απάντησή του στα σχόλια.

Κύριε Καράπαυλε, εκεί στη γραφική Όθωνος που διαμένετε, απέναντι ακριβώς από το σπίτι της εθνικής μας πεθεράς, στας αριστοκρατίας της πόλεως, όταν απολαμβάνετε το απογεματινό τσάι μαζί της ωσάν "τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας" πώς σας φαινόμαστε οι υπόλοιποι; Είμαστε καλά; Και να μη το ξεχάσω. Τα σέβη μου να της δώσετε.
 
τα σέβη μου...
 


Υ.Γ. για όποιον δεν γνωρίζει τον κύριο Καράπαυλο, θα πώ μόνο πως είναι ένας απο τους 4 φετιχιστές του καπέλου "παναμά " στη Napoli της Ρωμανίας.

Υ.Γ. η απάντηση του Καράπαυλου

 

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

παράλληλη πραγματικότητα


Φήμες έχουν αναστατώσει τους αστυνομικούς και όχι μόνο κύκλους της πόλης περί σύστασης ναυπλιώτικης τρομοκρατικής οργάνωσης νέων με άγνωστους προς το παρόν ιδεολογικούς προσανατολισμούς. Το νέο έχει φτάσει και στα αυτιά μεγαλοαστών της πόλεως που ανησυχούν για την ασφάλεια τους και για τη προστασία της ιδιωτικής τους περιουσίας.

Από πηγές των τσακαλιών της ναυπλιώτικης αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας μάθαμε πως το πρώτο χτύπημα των νεαρών θα είναι η αρπαγή του αγάλματος του Όθωνα στη πλατεία δημαρχείου. Οι νέοι θέλουν να δείξουν έτσι με συμβολικό τρόπο την σύνδεση του κινήματός τους με την Ναυπλιακή Επανάσταση του 1862. Γι αυτό το λόγο η αστυνομία αποφάσισε προληπτικά να φυλάει νυχθημερόν το άγαλμα του τέως και τους γύρω χώρους με μια διμοιρία των ματ, κρυμμένους αστυνομικούς και σνάιπερς στα κεραμίδια των εγγύς σπιτιών. Επίσης για κάποιο χρονικό διάστημα απαγορεύτεται η διέλευση χωρίς επίδειξη ταυτότητας στο μεγάλο δρόμο και τους καθέτους αυτού.
 
τρέμει η καρέκλα του μεγαλειωτάτου
 

Το κρυσφήγετο και οπλοστάσιο της ομάδας πιθανολογείται πως βρίσκεται στις μυστικές στοές και σήραγγες του Παλαμηδίου, της Ακροναυπλίας και της Άρειας γι αυτό το λόγο έχει ξεκινήσει ανθρωποκυνηγητό από τις διωκτικές αρχές και την  αρχαιολογική υπηρεσία. Οι έλεγχοι στους δρόμους θα είναι συστηματικοί γι αυτό χρειάζεται η υπομονή σας και η συνεργασία σας.

Επίσης για αόριστο διάστημα θα επιτρέπεται αιφνιδίως και χωρίς εισαγγελικό χαρτί ο έλεγχος στα σπίτια των αυτόχθονων ιθαγενών για παρακολούθηση υπόπτων. Άρεται επίσης και το τηλεφωνικό απόρρητο των κατοίκων ενώ κάθε χρήσιμη πληροφορία για την αποκάλυψη της ομάδας θα ανταμείβεται επαρκώς.

Εγκέφαλος και πνευματικός καθοδηγητής της ομάδας πάντως θεωρείται από πολλούς ο βουλευτής της νέας δημοκρατίας κύριος Ανδριανός καθώς  ο χαιρετιστήριος λόγος του στα εγκαίνια του συμποσίου για την Ναυπλιακή Επανάσταση θεωρείται ο ιδρυτικός λόγος της οργάνωσης και το σάλπισμα της δράσης.

 

Ακολουθούν απόσπασματα που το αποδεικνύουν…

 

«ανήκουμε σε μια ιστορική πορεία που έρχεται από το παρελθόν και θα συνεχιστεί στο μέλλον, συνδέοντας τους ανθρώπους και τις γενιές ενός λαού με άρρηκτους δεσμούς συνέχειας και ευθύνης».

 

«Οι διχόνοιες, ο λαϊκισμός, αλλά και η αδιαφορία της εξουσίας απέναντι στις ανάγκες και τα αιτήματα των πολιτών, μας οδήγησαν κάθε φορά σε δύσβατα μονοπάτια. Σήμερα, είναι πιεστικά αναγκαίο να θωρακιστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα έναντι αυτών των θανάσιμων κινδύνων».

 

Λόγος ύποπτος, αμφίσημος και προπαγανδιστικός.

 

Για οτιδήποτε νεότερο το Παλαμπούρτζι θα βρίσκεται στις επάλξεις της αντικειμενικής ενημέρωσης. Μέχρι τότε τα μάτια σας δεκατέσσερα και να παρακολουθείτε προσεχτικά εσάς και τους γύρω σας.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Μια χρωστούμενη επανόρθωση στον κ. Γαλανόπουλο

Την Πέμπτη 18 Οκτωβρίου το Παλαμπούρτζι ανήρτησε ένα κείμενο με τίτλο "Αναπλιώτικο Φτυάρι".
Το κείμενο επιθυμούσε να σατυρίσει την ναυπλιώτικη νοοτροπία του κουτσομπολιού και του κακού λόγου απέναντι σε οποιονδήποτε αυτόχθονα καταφέρνει μιά επιτυχία εκτός πόλεως. Ήθελε να δείξει κλιμακωτά πως απο τον φαινομενικό "καλό" λόγο του ντόπιου κλιμακώνεται ένας λόγος αρνητικός που καταλήγει να είναι υβριστικός μεταξύ παρεών και ψιθύρων λόγω ζήλειας και μικροαστισμού. Το αντικείμενο της σάτυρας του κειμένου ήταν επομένως το πρότυπο του κουτσομπόλη και κακοπροαίρετου Ναυπλιώτη.
Δυστυχώς, θύμα του κουτσομπολιού ήταν η επιτυχία του συγκροτήματος του κυρίου Γαλανόπουλου σε μουσικό διαγωνισμό πανελληνίας εμβέλειας. Το Παλαμπούρτζι πιάστηκε απο αυτή την επιτυχία και προσποιούμενο, μάλλον αποτυχημένα, το πρότυπο του Ναυπλιώτη που βρίσκει πάντοτε κακό λόγο να πεί, ξεκίνησε μια σειρά αρνητικών σχολίων, κουτσομπολιών και στο τέλος ύβρεων που αφορούσαν την επιτυχία του νεαρού αλλά δεν είχαν καμία απολύτως επαφή με τη πραγματικότητα και την αλήθεια. Όλα όσα γράφτηκαν ήταν αντικείμενο της φαντασίας του γράφοντος για να εξυπηρετήσει τους λόγους της σάτυρας και να αναδείξει το μέγεθος της ζήλειας που επικρατεί μερικές φορές στους κόλπους της κοινωνίας μας αλλά και τα "τέρατα- φήμες"  που λέγονται κατα καιρούς στη πόλης μας.
Μάλλον το Παλαμπούρτζι το έκανε αποτυχημένα και φάνηκε πως όσα αρνητικά λέχθηκαν για το νεαρό και το συγκρότημα του ήταν αληθινά ενώ δεν ήταν.
Το Παλαμπούρτζι επομένως ζητάει συγνώμη απο τον νεαρό, το συγκρότημα, τις οικογένειες των παιδιών, τους στενούς φίλους και γνωστούς που αναστατώθηκαν με τις λανθασμένες διατυπώσεις του γράφοντος και δηλώνει ξεκάθαρα πως όλα όσα λέχθηκαν σε εκείνο το κείμενο είναι μή αληθή και σε καμία περίπτωση δεν απηχούν τις πραγματικές απόψεις του γράφοντος.

Το κείμενο δεν είναι πλέον μέρος των κειμένων του blog.

 

αυθαίρετες σκέψεις μια Ναυπλιώτικης βόλτας


Σύντροφοι ιθαγενείς, χθές αποφάσισα επιτέλους να ξεκουνήσω από το σπίτι μου, να ξεμπλοκάρω λιγάκι από την οθόνη του υπολογιστή μου και να βγώ μια ήσυχη απογευματινή βολτίτσα στη παλιά πόλη. Να βολτάρω στους γύρω χώρους της, να σκεφτώ τα δικά μου, να ηρεμήσω και να αναπνεύσω λίγο καθαρό αέρα συνοδεία πάντοτε της συνηθισμένης, μετά από τόσα χρόνια, μπόχας του λιμανιού μας. Μια κλασική, κλασικότατη ναυπλιώτικη βόλτα δηλαδή.

Ομολογώ πως ήτανε θαυμάσια. Ο καιρός εξαιρετικός, ούτε πολύ κρύο, ούτε ζέστη πολύ, ο κόσμος αραιός και ήσυχος, και σε πολλά σημεία της πόλης, λόγω των κλειστών καταστημάτων, επικρατούσε μια ερημική, σκοτεινή αλλά γλυκειά ατμόσφαιρα. Κλασική για άλλη μια φορά και γραφική η εικόνα στα τραπεζάκια των κλειστών και ψιλοσκοτεινών καφέ, που γέμισαν με πλαστικά καφεδάκια των αμετανόητων θαμώνων τους. Ναύπλιο.

Πέρα όμως από τα μοναδικά συναισθήματα που πρόσφερε απλόχερα η πόλη, σε ανάγκαζε ταυτόχρονα να περπατάς ολοένα και περισσότερο μέσα σε μια περίεργη αντίθεση. Λεπτό το λεπτό, η παλιά πόλη δημιουργούσε μέσα στη ανέμελη και χαλαρή σκέψη σου μια σύγκρουση. Δυό κόσμους αντικρουόμενους. Ο λόγος προφανής. Τα μισά καταστήματα ήτανε κλειστά και τα άλλα μισά ανοιχτά. Υπήρχαν δηλαδή στενά της πόλης φωτεινά και ζωηρά όπως πάντα, και άλλα που θύμιζαν έρημη πολιτεία.

Απεργοσπάστες θα πεί κάποιος. Σκέφτηκαν να δουλέψουν πάνω στην απεργία των άλλων για να τα κονομήσουν και να τραβήξουν κόσμο. Δεν έχουν κοινωνική συνείδηση θα έλεγε κάποιος άλλος. Είναι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό και δεν τους παίρνει θα έλεγε ένας τρίτος. Και οι τρείς σκέψεις είναι πρόχειρες και επιπόλαιες. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο.

Αν κάποιος είχε την υπομονή και παρατηρούσε την γεωγραφία των κλειστών και των ανοιχτών καφέ γρήγορα θα αντιλαμβανόταν πως στη πλειοψηφία τους, τα καφέ που προσελκύουν πάντοτε τουριστικό και ξένο κόσμο( βλάχους, τσιμεντόβλαχους και τουρίστες) ήταν ανοιχτά, ενώ όσα καφέ συντηρούνται κατά κύριο λόγο από ντόπιο πληθυσμό έκλεισαν.

Όπως είναι γνωστό η χθεσινή απεργία ήταν μεν πανελλαδική αλλά στον τόπο μας πήρε και τη μορφή γενικού ξεσηκωμού λόγω του κινδύνου αποψίλωσης της πόλης από διοικητικές υπηρεσίες (στρατόπεδο, εφετείο, διοικητήριο κτλ). Αν συμβεί σταδιακά αυτή η αποψίλωση, το Ναύπλιο θα χάσει μέρος του δημοσιουπαλληλίστικου κόσμου του και επομένως μεγάλο μέρος της αγοραστικής του δύναμης, πράγμα που θα επηρεάσει άμεσα τους ντόπιους επιχειρηματίες. Οι ντόπιοι επιχειρηματίες αντιδρούν. Μαζί τους αντιδρά και συμπορεύεται ο παρηκμασμένος πολιτικός κόσμος της πόλης. Ο κόσμος αυτός γιγαντώθηκε μέσα από τους διορισμούς και το πελατειακό κράτος και από τη μία δεν θέλει να χάσει τους εναπομείναντες πελάτες του και από την άλλη δεν γνωρίζει άλλου είδους ανάπτυξης πέραν της γιγάντωσης του κράτους. Οι ντόπιοι επιχειρηματίες προφανώς, γνωρίζουν την αχρηστεία του πολιτικού κόσμου αλλά και τη παντελή έλλειψη εναλλακτικού σχεδίου ανάπτυξης και προκειμένω να καταστραφούν,  συμμαχούν. Αυτός λοιπόν είναι ο ένας κόσμος.

Ο άλλος αποτελείται από ντόπιους ή ξένους επιχειρηματίες που ο κύριος όγκος πελατών τους δεν είναι αυτόχθονες. Είναι τουρίστες, Αθηναίοι ή των πέριξ χωριών. Αυτοί αδιαφορούν για την οικονομική δύναμη και τον πληθυσμό της πόλης. Ενδιαφέρονται  κυρίως για θέματα τουριστικής άνθησης και δεν τους καίγεται καρφί πόσα και τί ξοδεύουν οι ντόπιοι ιθαγενείς. Και δεν πρόκειται με τίποτα να απεργήσουν.

Κάνοντας λοιπόν βόλτα εχθές μέσα στη παλιά πόλη, έβλεπες έναν κόσμο που πολεμούσε με νύχια και με δόντια να μη χαθεί και έναν άλλον που επιθυμεί να μετατρέψει τη πόλη σου σε μια γιγάντια και ψεύτικη καρτ ποστάλ. Ένας οικονομικός πόλεμος συμφερόντων και στη μέση εσύ, ο άνεργος, ο άφραγκος περιπατητής της πόλης που δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα και πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στη κρατικοδίαιτη συντηρητική σαπίλα και τις καρτ ποστάλ ευκαιρίες.
Αυτό που με στεναχώρησε όμως περισσότερο ήταν πως το μέρος που ανήκει και αυτό στα μπλογκς των επιχειρηματιών της καρτ ποστάλ ανάπτυξης είναι δυστυχώς και η παραλία μας. Όλα τα καφέ της παραλίας ήταν ανοιχτά, πλην ηλιοστασίου, γεμάτα τουρίστες  και με τις γνωστές απλησίαστες για τον περισσότερο κόσμο της πόλης τιμές. Εκεί κατάλαβα σύντροφοι πως την έχουμε χάσει εδώ και  πολύ καιρό τη παραλία μας. Τη παραλία που μας πήγαιναν οι πατεράδες μας τα πρωινά για να πιούνε το καφέ τους, να  διαβάσουν την εφημερίδα τους και μείς να φάμε τοστάκι χαζεύοντας το Μπούρτζι. Σύνολο τη σήμερον, 10 ευρω. Οπότε μαρς και πίσω και καφέ στα στενάκια μας πλέον. Και ας είναι και κλειστά τα στέκια μας.

Κατά τα άλλα, η βόλτα ήτανε θαυμάσια. Εξαιρετικά υγιεινή και αποκαλυπτική. Σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα. Καλό Σαββατοκύριακο.
 

.

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Μου ΣΚΑΙ το λάστιχο συνέχεια....


Ένα πολύ ευχάριστο νέο έφτασε στα αυτιά μου μέσα από τα τοπικά μπλογκς και θέλω και γώ με το πάθος του τοπικιστικού μου οίστρου να το διαδώσω σε περισσότερους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Η εκπομπή του ΣΚΑΙ «Ποδηλατοδράσεις» με παρουσιάστρια την Αφροδίτη Σημίτη, έρχεται αυτό το σαββατοκύριακο στην όμορφη πόλη μας με σκοπό να διασκεδάσει και να ψυχαγωγήσει τον κόσμο της πόλης πάνω στην αξία της χρήσης ποδηλάτου εντός του άστεως και όχι μόνο.
 

Οι συντελεστές της εκπομπής θα ετοιμάσουν ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο για να πραγματοποιηθούν παιχνίδια, διαγωνισμοί και ποδηλατικές δεξιοτεχνίες. Ίσως κάπου κοντά στη παραλία είτε στο γνωστό Π είτε στο καινούριο (κατά βλάχους) Π.  Εκτός όμως από τα «στουντιακά» γυρίσματα, φαντάζομαι πως σε μια πόλη σαν το Ναύπλιο, όμορφη, φυσική και γραφική, με ρομαντικά σοκάκια και πεζόδρομους πλακόστρωτους, με αξιοζήλευτη θέα και περιτριγυρισμένη φυσικά πλούτη, μια βόλτα στα πέριξ είναι αναγκαστική για μια φιλοποδηλατική εκπομπή.

Οπότε φίλοι μου αυτόχθονες ποδηλατάνθρωποι ετοιμαστείτε για μακρινές βόλτες στον υπερσύγχρονο ποδηλατόδρομο της πόλης, μπροστά στα «βλάχικα» και τις ταβέρνες, δίπλα στο φιλήσυχο πάρκινγκ αυτοκινήτων και στο τσαντιρέ κιόσκι των λιμενικών που σε κοιτάνε πάντοτε με το παραπονιάρικο βλέμμα του στυλ «θέλω και μένα να με θεωρούνε μπάτσο».

Ετοιμαστείτε για μια πανέμορφη βόλτα στον πλακόστρωτο γύρο της Αρβανιτιάς παρέα με θαυμάσιες εκρεμείς κοτρώνες και συνεχίστε στο γύρο της Καραθώνας μέχρι να συναντήσετε τον φρεσκομυρισμένο και πρασινωπό Καραθώνειο κόλπο.

Επιβάλλεται θα λέγαμε και μια βόλτα στη παλιά πόλη. Φιλόξενες γιαγιάδες, καλοπροαίρετοι παππούδες, γκαρσόνια χαρούμενα, καταστηματάρχες και αθηναίοι περαστικοί  θα σας υποδεχτούν, θα σας καλημερίσουν και θα σας κάνουν πάντοτε αρκετό χώρο για να διευκολύνουν την οικολογική σας διέλευση. Ίδιο περιβάλλον θα συναντήσετε και στη παραλία της πόλης μέχρι το Φάρο. Όποιος απο τους ποδηλατανθρώπους τσιμπήσει το φασκελάκι του θα ανακηρυχθεί επίσημα ο  υπερτυχερός  του σουκού  και θα κερδίσει μιά ντουζίνα χρήσιμα μπαλώματα για τα λάστιχα του ποδηλάτου του. Αυτό σημαίνει σύντροφοι ιθαγενείς πως θα μπορεί ανέμελος το επόμενο διάστημα να πατήσει 12 ολόκληρες φορές με το ποδήλατό του τα δεκάδες  γυαλάκια που κείτονται στους γραφικούς τσιμεντόδρομους της πόλης τ΄Αναπλιού χωρίς να τον ενδιαφέρει το κόστος ή αν προλαβαίνει ανοιχτό το ποδηλατάδικο.
 
Για τους πιο τολμηρούς και ριψοκίνδυνους προτείνουμε σαφάρι ποδηλάτων μέσα στη τσιμεντένια ( νέα)  πόλη και τους κεντρικούς δρόμους της  κυρίως τις ώρες της λαικής πανήγυρις και της απογευματινής ή βραδυνής απόβασης του σαββάτου. Ένα ευχάριστο και διδακτικό παιχνίδι επιβίωσης για μικρούς και μεγάλους.

Τέλος, για τους ταξιδιάρηδες της φύσης, για αυτούς τους ανέμελους ιθαγενείς, μια βόλτα στας εξοχάς είναι ό,τι καλύτερο. Και οι τρείς δρόμοι εξόδου της πόλης προς τας εξοχάς, ο δρόμος της Κίου, ο δρόμος για το Τολό και η Αγίου Ανδριανού είναι δρόμοι πλημμυρισμένοι από συνετούς και πολιτισμένους οδηγούς, θαυμάσιες ποδηλατικές ανέσεις, εξαιρετική σηματοδότηση και μια ποικιλία τσίγκινων εκθεμάτων και μπουκαλιών στις άκρες τους.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επομένως, είτε το δεί κάποιος από την πλευρά των πολιτών και της παιδείας τους  είτε από τη πλευρά των ποδηλατικών υποδομών της πόλης, η εκπομπή «Ποδηλατοδράσεις» του ΣΚΑΙ ίσως έρχεται στο πιο κατάλληλο μέρος της χώρας.

Ίσως από τούδε και στο εξής, η πόλη μας να αναγνωριστεί ως η απόλυτη ποδηλατούπολη όλων των Βαλκανίων!

 

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Ο Παλαμήδης κι ο Jacob


Μια θαυμάσια εκδήλωση με πλήθος κόσμου πραγματοποιήθηκε τις μέρες που έφυγαν στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Πόλης με ομιλητή τον νούμερο ένα εκπρόσωπο του Θεού στη γύρω περιοχή, τον μητροπολίτη Αργολίδας Jacob.

H εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη και τεράστια αίθουσα του πολιτιστικού και προοδευτικοτάτου  συλλόγου « Ο Παλαμήδης » και επρόκειτο ουσιαστικά για μια  διάλεξη του μητροπολίτη πάνω στο επίκαιρο ζήτημα της Θεοτόκου.
 
η νέα γενιά της πόλης γεμάτη αγωνίες του σήμερα

Ύστερα από αυτή την εκδήλωση και τη μεγάλη της επιτυχία σε προσέλευση κόσμου, σιγοψιθυρίζεται ( για λόγους ευπρέπειας και ταπεινότητας)  στα στενά δρομάκια της πόλης, πως επιτέλους βρέθηκαν όλοι αυτοί που τόσα χρόνια παρέμεναν στις θέσεις τους τη Μεγάλη Παρασκευή, μόλις ο μητροπολίτης άγγιζε το μικρόφωνο και ξεκίναγε το πασχαλινό του κήρυγμα στη πλατεία συντάγματος. Οι υπόλοιποι χριστιανοί αποχωρούσαν πάντοτε κατά κύματα αφήνοντας πίσω τους πέρα από τους έμπιστους πιστούς του Μητροπολίτη και κάποιους ιθαγενείς για να απολαύσουν, χωρίς την επικριτική ματιά των περισσοτέρων , τη πίτσα τους κάτω από το γέρικο Πλατάνι.

Ούτε όμως οι αποχωρήσαντες χριστιανοί,  ούτε οι τρώγοντες την νηστίσιμη πίτσα των δεν είχαν παρατηρήσει ποτέ τους εναπομείναντες ακούοντες τα σύγχρονα και μοντέρνα λόγια του Μητροπολίτη περί εσχάτων χρόνων, εθνικών καταστροφών, νέας τάξης πραγμάτων και των παρομοίων μεσαιωνικών. Οι πρώτοι, λόγω της απουσίας τους, οι δεύτεροι λόγω των γευστικών τους συγκινήσεων.

Ήρθε όμως επιτέλους η ώρα να γνωρίσουμε αυτούς τους ανθρώπους που ζούσαν ανάμεσά μας και δεν τους ξέραμε τόσο καιρό και να τους καλωσορίσουμε στην οικογένεια της πόλης αλλά και της ευρύτερης περιοχής μας.

Να τους πούμε να μη κρύβονται τόσο πολύ. Να βγάζουν κανα αφισάκι παραπάνω για τις εκδηλώσεις τους. Να λένε και στον Τύπο καμιά κουβέντα παραπάνω βρε αδερφέ. Όχι μόνο αφού γίνει η εκδήλωση. Να ασχολούνται και με το δίκτυο λιγουλάκι. Να σκάσει και λίγο νέος κόσμος. Να ανανεωθεί κατιτίς το αίμα του συλλόγου. Να βάλλουνε και κανα θεματάκι έτσι σύχρονο..

Να… για παράδειγμα να φωνάξουν, καλή ώρα, τον Μητροπολίτη Αργολίδας Jacob και να τον ρωτήσουνε διάφορα θέματα του πολιτισμού και της προόδου. Όπως τι πρόκειται να κάνει η μητρόπολη για το πλήθος φτωχών που τα μεσημέρια αδειάζουν τα σκουπίδια μας. Ή πότε η Εκκλησία θα λάβει μέτρα στους κόλπους της για να μη φοροδιαφεύγουν και χρηματίζονται παράνομα οι ιερείς της σε γάμους, βαφτίσια, κηδείες, μνημόσυνα και ευχές. Ή αν πρόκειται η Μητρόπολη να πράξει κάτι δραστικό και θεραπευτικό για τους δεκάδες τοξικομανείς της περιοχής και μάλιστα κάποιους που διαμένουν ακριβώς απέναντι της, στο πάρκο του ΟΣΕ. Αν πρόκειται να χρησιμοποιήσει δωρεάν εκπαιδευτικούς του κόλπου της για την ενίσχυση παιδιών φτωχών οικογενειών. Αν πρόκειται να δώσει κανά φράγκο για να σωθεί το νοσοκομείο της Πόλης. Ποιά είναι η γνώμη της μητρόπολης για την αστυνομική ή τη ρατσιστική βία. Και τέλος αν πρόκειται να παραχωρήσει σε φτωχούς και ανέργους αυτόχθονες ιθαγενείς αγροτικές της εκτάσεις για να κάνουν μια νέα αρχή, να κινήσουν την παραγωγή του τόπου μας και να βελτιώσουν την οικονομική μας θέση.

 

Γιατί όπως λέει κι ένας μεγάλος έλληνας ποιητής, καλοί μου άγνωστοι κι  αυτόχθονες ιθαγενείς του προοδευτικοτάτου συλλόγου «ο Παλαμήδης» :

 

«ο Ουρανός αρχίζει από το ψωμί»

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Ανδριανού Λόγος

Ο παρακάτω λόγος εκφωνήθηκε ως χαιρετισμός στην έναρξη του συμποσίου για την επέτειο των 150 χρόνων απο τη Ναυπλιακή Επανάσταση. Αν δεν γνωρίζετε τί εστί Ναυπλιακή Επανάσταση μή συνεχίζετε την ανάγνωση. Τα σχόλια που παρεμβαίνουν ανάμεσα στα λόγια του μεγάλου ανδρός ανήκουν στον γράφοντα.
Απολαύστε....
 
 
 
«Είναι εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός ότι, ιδιαίτερα σ’ αυτή την συγκυρία, ο Δήμος Ναυπλίου ανακήρυξε το 2012 σε έτος εορτασμού των 150 χρόνων από τη Ναυπλιακή Επανάσταση του 1862.»

Δεν το ανακήρυξε ο δήμος Ναυπλίου. Από μόνο του το έτος 2012 βρίσκεται 150 χρόνια μπροστά από το έτος 1862. 2012-1862=150.


«Η μελέτης της ιστορίας έχει δύο κυρίως λειτουργίες»
 
 Ψιτ. Μάγκα! Δεν είσαι ιστορικός. Δεν γνωρίζεις τις λειτουργίες της ιστορίας. Άσε κανα ιστορικό να το κάνει. Να βρεί αυτός την ιστορική πορεία των πραγμάτων και τη σύνδεση των γενεών.







«Πρώτα απ’ όλα, μας υπενθυμίζει ότι ανήκουμε σε μια ιστορική πορεία που έρχεται από το παρελθόν και θα συνεχιστεί στο μέλλον, συνδέοντας τους ανθρώπους και τις γενιές ενός λαού με άρρηκτους δεσμούς συνέχειας και ευθύνης».

 
Η ιστορική πορεία έρχεται φίλε μου πάντοτε  από το παρελθόν. Μην φλυαρείς. Το ότι θα συνεχιστεί στο μέλλον δεν είναι και τόσο σίγουρο. Και η βασιλεία ερχόταν απο το παρελθόν αλλά πού ντη τώρα; Αν το εννοείς όμως πραγματικά αυτό που λες, προφανώς και έχουμε όλοι μας την ευθύνη να κάνουμε αυτό που κάναν τα προπροπαππούδια μας, δηλαδίς επανάσταση. Άλλωστε οι δεσμοί, όπως λες που μας δένουν, μας το επιβάλλουν. Μας δείχνουν τον ακριβή μας δρόμο.



«Δεύτερον, αν και δεν μας δείχνει τον ακριβή δρόμο που πρέπει να πάρουμε, η ιστορία μας επιτρέπει να αποφύγουμε την επανάληψη των ίδιων λαθών ξανά και ξανά. Είναι η βάσανος που διαψεύδει πολλές ιδέες που στο χαρτί φαίνονται καλές, όμως οι συνέπειές τους είναι συχνά οι εντελώς αντίθετες από τις προσδοκώμενες.»
 
Φίλε τα γυρίζεις.  Τελικώς ρε παιδί  να μη κάνουμε επανάσταση όπως επιβάλλουν οι άρρηκτοι δεσμοί συνέχειας του λαού; Να κάνομε μόκο; Τουμπεκί ψιλοκομμένο; Τσάμπα σχεδιάζουμε τόσο καιρό και σκίζουμε και πετάμε ιδέες στα χαρτιά; Είναι επικίνδυνες; Πές μου να ξέρω ποιές απο τις δυό λειτουργίες να χρησιμοποιήσω επιτέλους;



«Σήμερα, χρειαζόμαστε επιτακτικά και τις δύο αυτές λειτουργίες».
Και τις δύο;  Θα μας τρελάνεις; Η μία αν δεν το κατάλαβες αναιρεί την άλλη. Δεν το κατάλαβες όταν το έγραφες; Ή στο γράψανε; Καλά δεν βλέπεις τις δοκιμασίες που περνάμε και μας πιλατεύεις;

«Χρειαζόμαστε να δούμε τις σκληρές δοκιμασίες που περνά η χώρα και η κοινωνία μας και στην ιστορική τους διάσταση. Τόσο για να πάρουμε δύναμη, βλέποντας ότι η Ελλάδα ξεπέρασε ακόμη και πολύ μεγαλύτερες περιπέτειες, όσο και για να δούμε τους όρους και τις προϋποθέσεις της υπέρβασης: την δημοκρατία, την ενότητα και την ομοψυχία, την δικαιοσύνη, την υπευθυνότητα, την αποτελεσματικότητα.»
 
Ώπα, ώπα φίλε μου. Μπάστα. Να ξεσηκωθούμε ενάντια στη βαυαρική κατοχή και στη συγκεντρωτική εξουσία των Αθηνών όπως κάνανε οι πρόγονοι μας κατά τη διάρκεια της Ναυπλιακής Επανάστασης για να συνδεθούμε όπως τα λες και σύ ωραία και μόρτικα  με τις γενιές των προγόνων μας ή να μή το κάνουμε; Πρέπει κάπου εδώ να ξεκαθαρίσεις μιά και καλή. Ήτανε λάθος η επανάσταση; Και γιατί τη θυμόμαστε;

«Και βεβαίως, χρειαζόμαστε την διαρκή υπενθύμιση των λαθών του ιστορικού μας παρελθόντος. Οι διχόνοιες, ο λαϊκισμός, αλλά και η αδιαφορία της εξουσίας απέναντι στις ανάγκες και τα αιτήματα των πολιτών, μας οδήγησαν κάθε φορά σε δύσβατα μονοπάτια. Σήμερα, είναι πιεστικά αναγκαίο να θωρακιστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα έναντι αυτών των θανάσιμων κινδύνων».
 
Φιλαράκι; Φιλαράκι; Ποιό ήταν το λάθος; Ότι δεν θέλαμε βασιλιά; Κάτσε γιατί μου φαίνεται τα εξισώνεις λιγάκι τα πραγματάκια. Επειδή οι τσιμεντόβλαχοι οι Αθηναίοι τότε ήτανε αδιάφοροι και μπλαζέ και μας είχανε πάρει το παιδί στα δικά τους μέρη και το είχαν παρασύρει και μας είχε γαμήσει το παιδί και μείς γουστάραμε να τονε στείλουμε από εκεί πού ρθε φταίμε και μείς; Είμασταν διχαστικοί και λαικισταί; Δηλαδή τί εννοείς ρε φιλαράκι; Ότι εμείς, αν εσύ για παράδειγμα και τελείως τυχαία σε φέρνω για παράδειγμα, αποφασίσεις να ψηφίσεις κει πάνω στα κεντρικά σου έδρανα πράγματα που θα μας καταστρέψουν την ύπαρξη εμείς πρέπει να κάτσουμε απλά σαν μαλάκες να σε κοιτάμε που τα λές ωραία; Για να μη σπείρουμε τη διχόνοια; Να πηγαίνουμε σε συμπόσια απο δω και απο κεί ανέμελοι;



«Το Συμπόσιο αυτό θα συμβάλει σημαντικά στην ανάδειξη των ιστορικών γεγονότων της Ναυπλιακής Επανάστασης, αλλά και του πλαισίου μέσα στο οποίο αυτά έλαβαν χώρα. Και είμαι βέβαιος ότι τα πορίσματα που θα εξαχθούν, πέραν του ότι θα εμπλουτίσουν την ιστορική γνώση, θα αποτελέσουν χρήσιμες πηγές έμπνευσης και προβληματισμού σε ό,τι έχει να κάνει με την αντιμετώπιση των προβλημάτων του σήμερα».
 
Αυτό είναι σίγουρο φιλαράκι. Αν δεν είχατε και τόσους επισήμους, κορδοτές κυρίες κομμωτηρίου και αστυνομικούς να σας φυλάνε, ίσως θα μπορούσε να ερχόταν περισσότερος κόσμος να μάθει τί έκαναν οι πρόγονοι του στο παρελθόν και τί κάθονται και ανέχονται οι ίδιοι τώρα. Ίσως θα είχε μεγαλύτερη επιτυχία το Συμπόσιο.







«Εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία στις εργασίες του Συμποσίου».

 
Να σαι καλά πουλί μου! Άντε και του χρόνου στα 151. 2013-1862=151.

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Ο Γιαννάκης ο Καποδίστριας

Την Κυριακή, 14 Οκτωβρίου το Ναύπλιο γιορτάζει τη μνήμη των 181 χρόνων απο το θάνατο του πρώτου κυβερνήτη της χώρας, κυρίου Ιωάννη Καποδίστρια. Προσωπικά δεν βρίσκω κάποιο σοβαρό λόγο στο να γιορτάζουμε τον θάνατο ενός ανθρώπου και κυρίως όταν εμείς οι ίδιοι, οι προγόνοι μας δηλαδίς, είναι υπαίτιοι για αυτό το θάνατο. Γιατί ο ένδοξος κυβερνήτης, ως γνωστόν, σκοτώθηκε απο χέρια τοπικά, αργολιδιώτικα και μεγαλοτσιφλικιώτικα.

Βέβαια ο κυβερνήτης, όπως απέδειξε η ιστορία, λειτούργησε ενάντια στα οικονομικά συμφέροντα της περιοχής επιθυμώντας να μεταφέρει τη πρωτεύουσα του νέου κράτους στην τρισκατάρατη και ζηλοφθόνα Αθήνα. Επειδή κιόλας γνώριζε πως η ζωή του κινδύνευε, είχε αφήσει διαθήκη που δήλωνε ξεκάθαρα την επιθυμία του γι αυτή τη μεταφορά. Οπότε, αν το δεί κανείς ανοιχτόμυαλα και καθόλου συμφεροντολογικά, καλά του κάναμε του κερατά. Και μείς, καλά κάνουμε με τη σειρά μας και γιορτάζουμε με δόξες και τιμές την επέτειο του θανάτου του.

Χάρη σε αυτή την επέτειο, έχω να σας εξιστορήσω μια σύγχρονη ιστορία της πόλης, μια ιστορία καθημερινής τρέλας με τη κυριολεξία όμως του όρου.

Ήταν περίπου στα μισά της δεκαετίας του 90. Βρισκόμαστε στο πάρκο Καποδίστρια και η ολόλευκη προτομή του κυβερνήτη δεσπόζει στο χώρο. Καιρός ικανοποιητικός. Δεν θυμάμαι ακριβώς εποχή αλλά θυμάμαι πως υπήρχε αρκετός κόσμος έξω, στα γύρω καφέ και στις βόλτες. Παιδάκια παίζανε στις κούνιες, μανάδες τσιρίζανε υστερικά, μεγάλες παρέες χλαπάκιαζαν στο Καλκανάκο και το Carreras, οι ταρίφες στη πιάτσα ακτινογραφούσαν και σχολίαζαν τους πάντες και αυτοκίνητα μποτιλιάριζαν την είσοδο της παλιάς πόλης.  Όλα κυλούσαν ήρεμα, γαλήνια και συνηθισμένα μέχρι που ξαφνικά, ξεπρόβαλλε απο τη γωνία του Ταχυδρομείου ο Χρηστάρας.

                                   άσπρη πέτρα ξέξασπρη και απο τον ήλιο ξεξασπρότερη



Ο Χρηστάρας, για όσους δεν θυμούνται, ήταν μία απο τις κλασικές και θεοπάλαβες μορφές της πόλης, που σχοινοβατούσαν στα όρια της παράνοιας και της θυμοσοφίας. Εξωτερικά έμοιαζε πολύ με τον γνωστό σκυλά Τάσο Μπουγά και το μαύρο γυαλί που συνεχώς φόραγε τόνιζε ιδιαίτερα αυτή την ομοιότητα.

Ο Χρηστάρας λοιπόν, κρατώντας έναν κουβά μαύρη μπογιά κατευθύνεται με γοργά βήματα στο κέντρο της πλατείας και κοντοστέκεται μπροστά στη  λευκή προτομή του Γιαννάκη του Καποδίστρια.

Έχοντας ήδη τραβήξει πάνω του τα μισά και βάλλε βλέμματα της περιοχής, κοιτάει τον κυβερνήτη και του λέει: "Δεν μου λές εσύ; Μια ζωή άσπρος θα είσαι;" Και δίνει μιά με το κουβά και τον κάνει μαύρο απο πάνω μέχρι κάτω.

Κόσμος πολύς μαζεύτηκε γύρω απο το συμβάν, ο Χρηστάρας γεμάτος νεύρα και φωνές απολάμβανε το μεγαλείο του, πιτσιρίκια ούρλιαζαν, παρέες γελούσαν και καλαμπούριζαν με το σκηνικό, ήρθε η αστυνομία, αρμόδιοι φορείς σκάσαν μύτη, αρχαιολογίες και τα συναφή, γενικός χαμός.

Φήμες λένε πως ο Χρηστάρας ηρέμησε τελικά όταν ένας αυτόχθονας ιθαγενής του ψιθύρισε στο αυτί πως χάρη στο κυβερνήτη, που μαύρισε προ ολίγου,  μπορούμε σήμερα όλοι οι Έλληνες και τρώμε πατάτες. Προφανώς του έκανε εντύπωση και το συμβάν έληξε ησύχως.

Για όσους δεν ξέρουν, ο Καποδίστριας επιθυμούσε να εντάξει στην ελληνική κουζίνα τη πατάτα. Οι Έλληνες όμως, πλάσματα ξενοφοβικά και περίεργα, δεν την ήθελαν καθώς δεν τη γνώριζαν μέχρι τότε. Έβαλε λοιπόν ο πανούργος Γιαννάκης σακιά με πατάτες στο Παλαμήδι, τοποθέτησε έναν φρουρό και δήλωσε πως δεν πρέπει κανείς να πλησιάσει το μυστικό εμπόρευμα. Οι Έλληνες κουτοπόνηροι και σκατοπερίεργοι πλησίασαν για να το κλέψουν. Ο Γιαννάκης είχε δώσει εντολή στο φρουρό να τους αφήσει, κάνοντας το μαλάκα, να το κλέψουν. Έτσι και έγινε. Οι Έλληνες, οι Κωλοπλένηδες συγκεκριμένα, το έκλεψαν και απο τότε η πατάτα είναι μέρος της διατροφής μας.

Φίλε μου Γιαννάκη, αυτός ο τόπος σε μαύρισε δυό φορές. Περαστικά σου και καλή μας επέτειο. Να είμαστε καλά, να τρώμε πατάτες και να σε θυμόμαστε.


Υ.Γ. τα λέμε πάλι τη Δευτέρα. Καλό σουκού σε όλους τους κωλοπλένηδες της υφηλίου.

Αόρατα και σκοτεινά κέντρα εξουσίας

Αόρατα και σκοτεινά κέντρα εξουσίας, κατα κύριο λόγο Αθηναικά και Αργείτικα, που επιθυμούν να καταστρέψουν την ωραία εικόνα της πόλης μας και να την αποψιλώσουν απο βασικές υπηρεσίες, όπως λέει και ο Ιζνογκούντ- αιώνια υπόψήφιος δήμαρχος, Χρήστος Γραμματικόπουλος, μάζεψαν μαύρα σύννεφα στη περιοχή της Καραθώνας, έριξαν καντάρια νερό και συνέλεξαν τόνους μαύρης λάσπης ρίχνοντας την στα καταστήματα της περιοχής, δημιουργώντας ανυπολόγιστες καταστροφές, οικονομικές και αισθητικές.
 
μαύρη τρύπα έτοιμη να ρουφήξει ανίδεο Ι.Χ.
 
Τα ίδια σκοτεινά κέντρα εξουσίας προκάλεσαν τη δημιουργία μιάς τάφρου στην άκρη του δρόμου που στόχο έχει να ρουφήξει στα σωθικά της όλη τη πόλη του Ναυπλίου και τους αυτόχθονες ιθαγενείς της. Φημολογείται πως χρησιμοποίησαν για το σκοπό τους υψηλή νανοτεχνολογία πάνω σε πειράματα στις μαύρες τρύπες του σύμπαντος.
Τα αμείλικτα κέντρα εξουσίας όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Εκμεταλλευόμενοι τη καταιγίδα που ξέσπασε τη Τετάρτη, με περίσσιο θράσος έγειραν εξεπίτηδες τα δέντρα του πάρκου της ενδεκάτης, καθιστώντας τα επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία. Ως αποτέλεσμα αυτών είχαμε τη χθεσινή κοπή των επικίνδυνων δέντρων και τη μετατροπή της περιοχής σε καραφλό τοπίο.
 
 
Μετά απο αυτή την άσχημη τροπή των πραγμάτων, όλοι μας ευκόλως αντιλαμβανόμαστε πως στη περιοχή μας δεν έχει ξεκινήσει μόνο ένα σατανικό σχέδιο αποψίλωσης αλλά ένα ολοκληρωμένο, οργανωμένο, σκοτεινό και μοχθηρό σχέδιο κοτζάμ αποξύλωσης.
Ιζνογκούντ, ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!
 
 
Υ.Γ περί Ιζνογκούντ και θεωρίας αποψίλωσης, που είναι πολύ γαμάτη λέξη, μπορείτε να ενημερωθείτε στο κείμενο του Παλαμπουρτζίου της Δευτέρας 8 Οκτωβρίου

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Γραφείο Δημάρχου

Εκτελούνται εκκενώσεις βόθρων, καθαρισμοί  βιολογικών λυμμάτων και φρεατίων, αποφράξεις αποχετεύσεων, συντηρήσεις δικτύων, αντλήσεις υδάτων, υδροβολές, εγκαταστάσεις υδραυλικών πάσης φύσεως απο έμπειρο και καταρτισμένο προσωπικό ικανό να αντεπεξέλθει σε κάθε σας ανάγκη.
 
Κοντά σας όλο το 24ωρο με ένα τηλεφώνημα.
 
Εκεί που σταματούν οι άλλοι, αναλαμβάνουμε εμείς.
 
Δήμος Ναυπλίου, Γραφείο Δημάρχου
 
O Δήμαρχος εν ώρα εργασίας
 
 
Τηλ. 2752023332

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

κακομαθημένοι μαθητές


Είναι ντροπή για τη πόλη μας, την ιστορία της και την αξιοπρέπεια της αυτό που συνέβη χθές στο δρόμο της Νέας Κίου μέχρι το ύψος της παλιάς Νομαρχίας, νυν Περιφερείας Πελοποννήσου.

 

Μαθητές απο τα Λύκεια και τα Γυμνάσια της περιοχής πραγματοποίησαν πορεία, διαδηλώνοντας και διαμαρτυρόμενοι για την άρνηση των ΚΤΕΛ Αργολίδας να τους μεταφέρουν τις πρωινές ώρες στα σχολικά τους κτίρια και να τους επιστρέφουν μετά το σχολείο στους τόπους κατοικίας τους. Το προβληματάκι δημιουργήθηκε απο τη στιγμή που η Περιφέρεια χρωστάει χρήματα στα ΚΤΕΛ και αυτά με τη σειρά τους διέκοψαν τα δρομολόγια των μαθητών.

 

Οι νεαροί, παρασυρόμενοι απο τις μόδες των εποχών και των Αθηνών, έκλεισαν για περίπου μισή ώρα τον δρόμο της Νέας Κίου, εμποδίζοντας τους οδηγούς να πάνε στις δουλειές τους, κάνοντας ουσιαστικά κατάληψη σε δημόσιο χώρο και δημιουργώντας ένα μίνι κυκλοφοριακό πρόβλημα στη πόλη.

νεαροί ιθαγενείς εκπαιδεύονται για χούλιγκανς
 

Αυτά που βλέπαμε στη τηλεόραση και κοροιδεύαμε που γίνονται στη τσιμεντούπολη των Αθηνών ήρθαν και στη πόλη μας και μάλιστα με κύριους εκφραστές τη νέα γενιά του τόπου που συνηθίζει σε «αριστερές» και περιέργων φρονημάτων διαδικασίες που εμποδίζουν τον τόπο μας να ακολουθήσει τον δρόμο της ανάπτυξης, του εκσυγχρονισμού και της προόδου. Την ίδια ώρα μάλιστα, στην αμαρτωλή και απάνθρωπη Αθήνα, οι αρχές αποφάσισαν επιτέλους για το καλό της κοινωνικής και οικονομικής ζωής να απαγορεύσουν τις διαδηλώσεις και τις πορείες στο μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Η Αθήνα που τόσο ταλανίστηκε απο περιττές και αντικοινωνικές διαμαρτυρίες, μας δείχνει τον δρόμο της σύνεσης και της προκοπής, και εμείς μιμητές όλων των αρνητικών της χαρακτηριστικών,  διδάσκουμε στα παιδιά μας τη διαμαρτυρία εις βάρος όλων των υπολοίπων. Θα έπρεπε απλά να ντρεπόμαστε. Ως πότε θα επικρατεί αυτή η γελοία ηγεμονία της αριστεράς που λέει και ο κύριος Δάκογλου συνέχεια αλλά δυστυχώς δεν τον αγοράζει κανείς;

 
Και όλα αυτά για ποιό λόγο σύντροφοι ιθαγενείς; Γιατί δεν μπορούν οι μπέμπηδες, οι φλούφληδες, οι σκατόφλωροι και κακομαθημένοι μαθητές να πάνε το πρωί στο σχολείο τους. Λές και οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους πάθανε τίποτα που όλα τα χρόνια της σχολικής τους ζωής μεταφερόντουσαν με γαιδούρια, μουλάρια και πεζοί. Λες και αυτοί δεν έγιναν σωστοί ανθρώποι στη κοινωνία  και δεν έμαθαν τα σωστά γράμματα.

 

Και τα σωστά γράμματα έμαθαν και ξύλο έτρωγαν και μορφώθηκαν και χούντα πέρασαν αμάσητη και μεταπολίτευση πέρασαν χαρούμενοι και γιαλαντζί σοσιαλισμό ψήφισαν και στο δημόσιο άπαντες διορίστηκαν και ψεύτικες επιδότήσεις έπαιρναν και στο χρηματιστήριο τους κορόιδεψαν και μπροστά στη τηλεόραση χάζεψαν και τα λεφτά τους ξόδεψαν  και τη πατρίδα μας χρεωκόπησαν και τη εξυπνάδα και την εμπειρία της ζωής μετέφεραν  και μέχρι τις πρόσφατες εκλογές τους μαλάκες ακόμη ψήφισαν.

 

Ας παραδειγματιστούν επιτέλους οι νέοι της περιοχής απο τα κατορθώματα των πατεράδων και παππούδων τους και ας σταματήσουν διαρκώς να διεκδικούνε με αντικοινωνικό τρόπο πολυτέλειες κακομαθημένων πλουσιόπαιδων. Η χώρα και η πόλη μας δεν χρειάζεται τεμπέληδες!!!