"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Περί Φουγάρου


Xθές το απόγεμα, σαν κλασικός κουτσομπόλης κωλοπλένης και γώ, πέρασα μια βολτά από το διαδραστικό έργο τέχνης με τη κωδική ονομασία «Φουγάρο», αυτόν το καινούριο πολυχώρο που έκανε εγκαίνια και άνοιξε τις πύλες του μόλις χθές στον αργολιδιώτικο λαό. Ήθελα που λέτε και γώ, να έχω γνώμη κι άποψη για το πολιτιστικό αυτό συμβάν της περιοχής και ως εκ τούτου να μπορώ να πώ άνετα και εμπεριστατωμένα ως αυτόχθων ιθαγενής τη μαλακία μου.

Δυστυχώς όμως δεν έχω να πώ και πολλά πράγματα. Θέλετε που ήταν η πρώτη μέρα, θέλετε που δεν θέλω να σατιρίσω ακόμη μια προσπάθεια που μου φαίνεται αρχικώς αξιόλογη, θέλετε που δεν έχω πάρει κανα φράγκο για να τη διαφημίσω, για όποιον λόγο και να σκεφτείτε, δεν έχω να πω πολλά.
 
 
Για τον κόσμο μόνο να πώ, πως ήταν ο κλασικός, παραδοσιακός αργολιδιώτικος λαός, με τις λοξές ματιές, τα καρφώματα, την οικογενειακή φασαρία  και τη πατροπαράδοτη πασαρέλα σε κάθε ευκαιρία με τη διαφορά βέβαια πως φαινόταν λιγάκι πιο εξευγενισμένος λόγω ίσως της καλαισθησίας του χώρου. Αλλά να είμαστε και  ρεαλιστές. Δεν μπορεί  απότομα κι ακαριαία να μας μεταφορφώσει ένα προχωρημένο για τη περιοχή πολιτιστικό συμβάν σε σικ αστούς κι άτομα με καλλιτεχνικές ευαισθησίες. Βλάχοι είμαστε και το παλεύουμε όσο μπορούμε. Να είμαστε ειλικρινείς.

Τώρα σχετικά με το χώρο το εγχείρημα φαίνεται να έχει ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα κλασικό παλιό εργοστάσιο που έχει φυσικά ανακαινιστεί. Οι ανοιχτοί του χώροι έχουν γίνει πάρκα, κούνιες, δρόμοι περατζάδας, τεχνητά ποταμάκια και άλλα, ενώ οι κλειστοί του περιλαμβάνουν εκθέσεις έργων, μια δανειστική βιβλιοθήκη με υπολογιστές, ένα παιδότοπο και φυσικά μια καφετέρια- εστιατόριο.

Και εδώ καλοί μου σύντροφοι, αγαπημένοι κωλοπλένηδες είναι και το ζουμί όλης της υπόθεσης. Η καφετέρια-εστιατόριο ήτανε κλειστή. Θα ανοίξει επίσημα τη Τετάρτη. Και αυτό το τόσο ασήμαντο γεγονός με εμπόδισε τα μάλα για να βγάλω το αλάνθαστο συμπέρασμά μου για το μέλλον του εγχειρήματος. Πρώτον γιατί δεν είχα καφέ οπότε με πιάσαν τα δαιμόνια και δεύτερον  διότι δεν έμαθα  τις τιμές των βασικών ειδών της ναυπλιώτικης βόλτας. Του καφέ δηλαδή και των κυρίως πιάτων.

Πείτε με βλάχο, πείτε με απολίτιστο, πείτε με ό,τι γουστάρετε αλλά εγώ θεωρώ πως οι τιμές είναι το άλφα και το ωμέγα για να ανακαλύψουμε τί πραγματικά είναι το εγχείρημα του φουγάρου. Αν μιλάμε επομένως για φυσιολογικές, στα όρια του κανονικού τιμές, τότε μιλάμε για έναν πολυχώρο που επιθυμεί να φιλοξενεί το σύνολο του λαού της αργολίδας και επιθυμεί να γίνει μέρος της καθημερινότητας ή της βόλτας του. Μιλάμε για ένα εγχείρημα που κύριο στόχο έχει να φέρει κοντά στο λαό διάφορες μορφές τέχνης και εναλλακτικής διασκέδασης.

Αν όμως μιλάμε για τιμές πέραν του κανονικού, τότε δυστυχώς το μέρος θα μετομορφωθεί σε ένα ελιτίστικο μεγαλοαστικό στέκι που στόχο θα έχει την πώληση έργων σε μεγάλα πορτοφόλια και κάποιους κλασικούς μικροαστούς της γνωστής θεωρίας «όλη τη βδομάδα τρώς αγγούρι μα το σαββάτο είσαι μούρη» να βολοδέρνουν αμήχανα στους χώρους. Πέραν αυτού, θα μιλάμε για μια τέχνη και ένα πολιτισμό μακριά από τις πλατιές μάζες δηλαδή μακριά από τον αληθινό τους προορισμό. Και όποιος ελιτίστας κωλοπλένης  της τέχνης έχει αντίρρηση με αυτό το τελευταίο ας μου απαντήσει τεκμηριωμένα αν η Οδύσσεια του Ομήρου, το πιο αξιόλογο ποίημα της ανθρώπινης ιστορίας, είναι εργό λαικό, που τραγουδιόταν στα ταβερνεία της εποχής ή όχι. Έχω και άλλα, άπειρα παραδείγματα αλλά βαριέμαι να τα αναφέρω.

Πάντως η επιλογή της ζωντανής ορχήστρας με τις ρεμπέτικες και λαικές επιλογές στα εγκαίνια του χώρου, περιορίζει ίσως τη δεύτερη πιθανότητα. Εκτός αν ισχύσει και εδώ ο τοπικός νόμος των τσιπουράδικων που ενώ σε όλη τη χώρα τα τσιπουράδικα είναι χώροι λαικοί, φθηνού και καλού μεζέ με συνοδεία αγνού και φθηνού οινοπνεύματος,  στο Ναύπλιο θεωρούνται μαγαζιά πολυτελείας, αρχοντοκουτούκια και παραδοσιακώς τουριστικά με τιμές χέσε μέσα.

Το μέλλον θα δείξει. Κοινώς, θα ιδούμε που λέν και στο χωριό μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου