"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Προσωπική επιστολή στο δήμαρχο Kωστούρο

Κύριε Δήμαρχε της πόλεως του Αναπλιού. Επειδής έχουμε γνωριστεί προσωπικά, γνωρίζετε πως τρέφω βαθιά συμπάθεια για τις ικανότητές σας και κυρίως για την τρομερή σας ευστοχία στα σουτ τριών πόντων. Οπότε, αν και υποστηρίζω πορωμένα ως γνωστόν στις επόμενες εκλογές τον κύριο Ιζνογκούντ, θα μου επιτρέψετε να σας κάνω στο όνομα του πικ εν ρολ μια μικρή παρατήρηση.
Τυχαίνει να διαμένω στην οδό Χαριλάου Τρικούπη. Για όσους δεν γνωρίζουν, πρόκειται για τη καινούρια μεγάλη οδό της πόλης, κάθετη της οδού Άργους. Είναι η κομβική  οδός που συνδέει την Άργους με την Ασκληπιού.

Αλλά κύριε δήμαρχε, δυστυχώς δεν την συνδέει. Εδώ και κάμποσο καιρό, η έξοδος και η είσοδος απο την πλευρά της Ασκληπιού είναι κλεισμένη απο συρμάτινα οδοφράγματα. Παλιότερα, που δεν έμενα στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, σαν κλασικός αυτόχθων κωλοπλένης, αδιαφορούσα για τη περαίωση του έργου.
Τώρα όμως μένω κύριε δήμαρχε. Και μου είναι ιδιαίτερα εκνευριστικό να βλέπω έναν δρόμο σχεδόν έτοιμο, να μη μπορώ να τον χρησιμοποιήσω και να αναγκάζομαι και εγώ και οι αγαπημένοι μου γειτόνοι να κάνουμε ολόκληρο κύκλο( είτε απο τη πλευρά του στρατοπέδου είτε απο τη στροφή του Κύκνου) για να βρεθούμε σπίτι μας.
Ο δρόμος φαίνεται έτοιμος κύριε δήμαρχε. Φαίνεται έτοιμος εδώ και καιρό. Μόνο τα συρμάτινα οδοφράγματα βγάλτε. Γιατί ώρες ώρες, απο τη τσαντίλα μας, θα πάμε να τα βγάλουμε μόνοι μας.
Σας ευχαριστώ.


Άρθρο στην ιστοσελίδα argonafplia.gr στις 22/9/2010

H Χαριλάου ΤΡΙΚΟΥΠΗ ανάσα ζωής για το κυκλοφοριακό στο Ναύπλιο
το γιοφύρι του Ναυπλίου συνεχίζεται...

Φαίνεται ότι το έργο της διάνοιξης της Χαριλάου Τρικούπη τελειώνει πλέον οριστικά. Το σύγχρονο γεφύρι της Άρτας του Ναυπλίου βρίσκεται ένα βήμα πριν την ολοκλήρωση του. Η ανάγκη τοποθέτησης σήμανσης καθυστέρησε το έργο λένε οι αρμόδιοι. Σε προεκλογική περίοδο λένε οι δημότες.
Όπως και να έχει όμως, η ολοκλήρωση ενός ζωτικού έργου για το Ναύπλιο είναι σημαντική. Αναμένεται να διευκολύνει την κυκλοφορία και συνεπώς είναι ανάσα ζωής για μια επιβαρυμένη κυκλοφοριακά πόλη. Η νέα οδός ενώνοντας τις δύο εξόδους του Ναυπλίου αποσυμπιέζει την γνωστή Ενδεκάτη και οδηγεί διερχόμενους σε περιφερειακή κίνηση.

Αυτή τη στιγμή, κατασκευάζεται και η νησίδα επί της οδού Ασκληπιού, η οποία θα διευκολύνει την είσοδο και έξοδο των οχημάτων από και προς την οδό Χαριλάου Τρικούπη. Παράλληλα συνεχίζονται οι εργασίες αμμοχαλικόστρωσης προκειμένου να ασφαλτοστρωθεί και το τελευταίο τμήμα της οδού Χαριλάου Τρικούπη.

Οι εργασίες που απομένουν, έτσι ώστε να δοθεί στην κυκλοφορία η παρακαμπτήριος αυτή οδός είναι η τοποθέτηση των στύλων φωτισμού και οι πινακίδες σήμανσης.



 

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Οι Αθηνάνθρωποι


Αθηνάνθρωπος ή Τσιμεντόβλαχος ονομάζεται το μέλος μιας αγέλης, ενός κοπαδιού ή ενός σμήνους που αποφασίζει ταυτόχρονα με τους συγκρατούμενούς του φυλακισμένους,  να αποδράσει για κάποιες μέρες σε ένα όμορφο και γαλήνιο μέρος. Λόγω του χρόνιου ιδρυματισμού του όμως ο Αθηνάνθρωπος, χωρίς να το καταλαβαίνει προφανώς, κουβαλά παντού τη φυλακή και την αγέλη του.


Εδώ και κάμποσα χρόνια, σύντροφοι ιθαγενείς, έχει απλωθεί στη πόλη μας ένα μικρόβιο, ένας σκόρος που μας ροκανίζει τη ζωή και μας καταστρέφει τη καθημερινή μας ευτυχία εντός του άστεως. Σε τακτά και άτακτα χρονικά διαστήματα, σε διακοπές και αργίες, η πόλη της Ναπολι καταλαμβάνεται από το παρασιτικό γένος των Αθηνανθρώπων ή Τσιμεντόβλαχων. Λόγω της κοντινής απόστασης των δύο πρωτευουσών του νεοελληνικού κράτους, λόγω και της κατασκευής της εθνικής οδού Τριπόλεως-Αθηνών, το γένος των Αθηνανθρώπων επιλέγει τα τελευταία χρόνια κοπαδικώς την πρώτη πρωτεύουσα της χώρας σαν τόπο αναψυχής, ανάπαυσης και σύντομης φυγής  από τη μίζερη και τσιμεντένια του καθημερινότητα.

Οι Αθηνάνθρωποι έρχονται στο Ναύπλιο κουβαλώντας μαζί τους τα υπέροχα πορτοφόλια τους, έτοιμοι να τα αδειάσουν στα ταμεία της πόλεως. Οι αυτόχθονες επιχειρηματίες τρίβουν τα χέρια τους και η πόλη μεταμορφώνεται κατά περίσταση σε ένα γιγάντιο ταμείο εισρροής πρωτευουσιάνικων ευρώ.

Τα λεφτά όμως, όπως έχουμε διδαχθεί από τις δεκάδες σαπουνόπερες που έχουμε παρακολουθήσει,  δεν φέρνουν πάντοτε την ευτυχία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα λεφτά του γένους των Αθηναθρώπων. Ίσως γιατί εκτός από χρήματα, οι Τσιμεντόβλαχοι Πρωτευουσιάνοι φροντίζουν να εξοπλίζουν τη  πόλη μας και με άλλα πράγματα.
 
έρχεται το δολλάριο

Καταρχήν, φέρνουν μαζί τους τα πανέμορφα και τόσο χαριτωμένα αυτοκινητάκια τους, τις μελωδικές κόρνες τους, τις ευγενικές μούντζες τους, τα γλυκομίλητα μπινελίκια τους και τις θαυμάσιες οδηγητικές τους αρετές. Η πόλη πλημμυρίζει από νευρικά τιμόνια, μποτιλιαρίσματα, ηλιθιωδώς σταθευμένα αυτοκίνητα, θορύβους και μουτρωμένους οδηγούς. To πάρκινγκ γίνεται αγώνας δρόμου για όλους και οι ελάχιστοι που θα κατέβουν στη παλιά πόλη με τα πόδια θα βιώσουν ένα μέρος της ακουστικής και ψυχολογικής κούρασης του κέντρου των Αθηνών. Μέσα σε λίγες μόνο ώρες οι Αθηνάνθρωποι ανεβάζουν τους στρεσογόνους δείκτες της πόλης, αυξάνουν τα ντεσιμπέλ και εισχωρούν βίαια στο νευρολογικό ιστό της τοπικής κοινωνίας.

Η αύξηση των ντεσιμπέλ και του θορύβου όμως δεν σταματούν εκεί. Οι Αθηνάνθρωποι ως γνωστόν συνηθίζουν να κινούνται σαν σμήνη και εκτός αυτοκινήτου. Καταλαμβάνουν μαζικά κάθε σημείο που θα περάσουν, καφετέριες, ταβέρνες, πεζόδρομους, και αφήνουν πάντοτε  πίσω τους ένα αριθμό μελών ικανών να προκαλούν παντού το αδιαχώρητο. Κι ενώ οι ίδιοι αντιμετωπίζουν όλη αυτή τη κατάσταση με τη πασίγνωστη πλέον ανέκφραστη, αναίσθητη και μουρόχαβλη φάτσα τους, ο ντόπιος πληθυσμός, όσος έχει το κουράγιο να βγεί έξω,  δυστυχώς δεν βρίσκει σημείο ούτε να κάτσει ούτε να χαλαρώσει. Βλέπεις οι Αθηνάνθρωποι, πέρα από τη βαβούρα που διαθέτουν, έχουν αναπτύξει και το προσόν της ιώβιας υπομονής ή αλλιώς του συνδρόμου της «ουράς». Έχοντας συνηθίσει τις απίστευτες και άπειρες ουρές στις δημόσιές τους υπηρεσίες, στις συγκοινωνίες, τους δρόμους,  τα θέατρα και τα σινεμά,  μπορούν ανελέητα και για όσο χρειαστεί να περιμένουν όρθιοι μαζί με τη παρέα τους μέσα ή έξω από ένα μαγαζί για να μπορέσουν να πάρουν το τραπεζάκι στο καφέ, στο μπάρ ή τη ταβέρνα που στάμπαραν. Και οι ντόπιοι, που βαριούνται όλη αυτή τη διαδικασία φυσικά, κάνουν μια απλή περατζάδα, άντε μέχρι το φάρο, σιχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισαν να βγούν, διαολοστέλνουν αυτόν ή αυτή που τους το πρότεινε, και επιστρέφουν με τα βαριά σημάδια του πολέμου, στο σπίτι τους, κατάκοποι κι εκνευρισμένοι. Κοινώς, αυτοεξορίσονται στα κλουβιά τους.

Όλο και μεγαλύτερος αριθμός αυτόχθονων ιθαγενών επιλέγει να μη βγεί στη πόλη του τις μέρες των γιορτών, των αργιών, των διακοπών και των όμορφων σαββατοκύριακων για να μη συναντηθεί με το εκνευριστικό και εγωκεντρικό κοπάδι των Αθηνανθρώπων. Αντ’΄αυτού επιλέγει συγκεντρώσεις φίλων και συγγενών σε σπίτια και εξορμήσεις σε κοντινές επαρχίες όπως το Τολό, η Πλάκα και το Άργος. Τιμή και δόξα βεβαίως στους αυτόχθονες που για καθαρά εκδικητικούς λόγους, εκείνες τις μέρες επισκέπτονται την πρωτεύουσα, την έδρα των Αθηνανθρώπων.

Μοναδικοί αλώβητοι, μη πω και ευχαριστημένοι με το φαινόμενο, είναι οι πιτσιρικάδες της πόλης, τα αυτόχθονα εφηβόπουλα, που μέσα στο γενικό χαμό και το αχανές τουριστικό πλήθος βρίσκουν την ευκαιρία να ζήσουν μια κάποια ανωνυμία, μακριά από τον καθημερινό μικροαστισμό της επαρχιακής πόλης,  και να κάνουν ελεύθερα τις μαλακίες της ηλικίας τους. Οι υπόλοιποι αυτόχθονες κωλοπλένηδες, που δεν μας ενδιαφέρει πιά να κρυφτούμε αλλά να βρεθούμε, δυστυχώς αποκοβόμαστε όλο και περισσότερο από τον κοινωνικό μας ιστό καθώς συνηθίζουμε να γιορτάζουμε και να γλεντάμε μακριά από τη τοπική μας κοινότητα. Σε απλά ελληνικά, δεν συναντιόμαστε καθόλου πιά στους δημόσιους χώρους της πόλης, τις μέρες της χαράς, της γιορτής και της ναυπλιώτικης λιακάδας. Εξαίρεση αποτελεί ίσως η Μεγάλη Παρασκευή, επειδή η κατάνυξη και η θρησκευτική ατμόσφαιρα αναγκάζει ακόμη και τους Τσιμεντόβλαχους να το βουλώνουν λιγάκι. Οπότε και μείς αρπάζουμε την ευκαιρία μέσα στη σχετική ηρεμία της γιορτής και ξαναγνωριζόμαστε όσο προλαβαίνουμε. Κατά τα άλλα μεταμορφωνόμαστε συνεχώς σε άτομα ξεκομμένα από το κοινωνικό μας περιβάλλον, γινόμαστε επομένως και λογικώς ωσάν τα μούτρα τους.

Και δεν φτάνει που μας κάνουν ολο και πιο πολύ σαν τα μούτρα τους, αλλά φεύγοντας, αφήνουν πίσω τους μια πόλη βομβαρδισμένη απ’ τη μαζική παρουσία τους. Μια πόλη πανέμορφη και άδεια. Μάλλον κούφια. Μια πόλη φάντασμα, κομμένη και ραμμένη μονάχα για τις τσέπες τους, τις ανάγκες τους και την επόμενη μαζική εξόρμησή τους. Μια τουριστική και πανάκριβη πόλη, χωρίς ιδιαίτερη καθημερινή ταυτότητα που το μίζερο και καταθλιπτικό διάστημα της απουσίας των Αθηνανθρώπων, το κουτσοκαλύπτει με τους σκόρπιους και  ξεχασμένους τουρίστες της. Τους αυτόχθονες ιθαγενείς κωλοπλένηδες. Εμάς τους απάτριδες μαλάκες.

(το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Τα Αργολικά" στις 24 Νοεμβρίου του εσχάτου έτους 2012)

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Οι γύφτοι

Σήμερα, μιάς και είναι και Δευτέρα και η τρελή επικαιρότητα δεν έχει τρέξει ως συνήθως στη γεμάτη ένταση, πάθος και σασπένς περιοχή μας, θα ασχοληθώ με ένα ζήτημα πολύ επίκαιρο και δύσκολο. Τους γύφτους.
Θα παραδεχτώ, γιατί δεν είμαι μαλάκας κομπλεξικός ούτε διπλωμάτης πολιτικός,  πως υπήρξα, όπως δεκάδες αυτόχθονες κωλοπλένηδες, ρατσιστής με τους γύφτους. Έτσι μεγάλωσα. Έτσι με μεγάλωσε η οικογένειά μου, το σχολείο μου και η κοινωνία όλη. Μόνο και μόνο η χρησιμοποίηση της λέξης "γύφτος", είναι άλλωστε ρατσιστική.
Οι γύφτοι ομολογουμένως μας δίνουν πολλές αφορρμές για να τους κατηγοράμε. Τα παιδιά τους ζητιανεύουν συνεχώς και κλέβουν. Κλέβουν ποδήλατα, ρούχα και ό,τι τσιμπήσουν στα διάφορα καταστήματα της πόλης.  Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε καταστηματάρχη θα στο επιβεβαιώσει. Θα σου πεί πως μόλις σκάει η μαρίδα των γυφτακίων, τρέχει πανικόβλητος να σώσει ό,τι μπορεί απο την πραμάτεια του. Επίσης οι γύφτοι φημίζονται για τους άγριους τσακωμούς και τις προσβολές τους. Τα μέρη που συνηθίζουν να στήνουν τον καταυλισμό ή το τσαντίρι τους γίνονται απροσπέλαστα απο το πλήθος των αυτοχθόνων ιθαγενών λόγω του φόβου και της άγριας φύσης τους.
Η άγρια φύση τους, τους οδηγεί πολλές φορές( μιλάω με ντοκουμέντα) να στήνουν τα παιδιά τους ως ανάχωμα στους δρόμους με σκοπό να σταματούν οι ανυποψίαστοι οδηγοί για να μη τα σκοτώσουν και εν συνεχεία οι γύφτοι να τους ληστεύουν. Τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί αρκετές φορές.
Κι ενώ παρουσιάζονται στα μάτια των ανήξερων ως μια φυλή φτωχική και δύσμοιρη, με ξυπόλυτα τάγματα, γυναίκες που δέρνουν τα παιδιά τους και άλλα παρόμοια, στη πραγματικότητα κυκλοφορεί η φήμη πως οι γύφτοι δεν είναι και τόσο φτωχοί. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή ψέμματα, δεν ξέρω αν τους αφορά όλους ή μια μικρή μερίδα αλλά η φήμη είναι αρκετά διαδεδομένη σε πολύ κόσμο.
Τα λεφτά τους προέρχονται απο δύο βασικές πηγές. Το εμπόριο καρεκλών, καρπουζιών, ξύλων και σίδερου και στη πώληση ναρκωτικών ουσιών. Πρέζας και χασίς.
Όλα αυτά λοιπόν, και πολλά περισσότερα, κυκλοφορούν μέσα στο μυαλό μου και προφανώς και στο μυαλό σας και διαιωνίζουν ανεπαίσθητα και χωρίς κανένας ίχνος τύψης τις ρατσιστικές μου τάσεις. Κι έρχονται και τα τελευταία γεγονότα, με τα όπλα, τους πυροβολισμούς και τους ξυλοδαρμούς, και λέω ρε πούστη μου, θα βρούν ευκαιρία οι χρυσαυγίτες και θα προβληθούν. Και  η μαλακία είναι πως για πρώτη φορά δεν θα είχα κανένα πρακτικό επιχείρημα ενάντια στη μισαλλόδοξη νοοτροπία τους.
Μέχρι που οι γιούφτοι, μέσα στη γαλήνια απραγία των πολιτικών μας συσκέψεων για την αντιμετώπισή τους, αποφάσισαν να μιλήσουν.
 
 
 
Δελτίο τύπου
του Συλλόγου
«ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ ΑΡΓΟΥΣ-Ν.ΚΙΟΥ»

Στην ευρεία σύσκεψη για την εγκληματικότητα που έγινε στην Νέα Κίο Αργολίδας, στις 17/11/2012,παρουσία των τριών βουλευτών του νομού και πολιτών της περιοχής, με μοναδικό θέμα την μεγάλη εγκληματικότητα και παραβατικότητα των τσιγγάνων, δεν θεώρησαν απαραίτητο να κληθούν να παρευρίσκονται τσιγγάνοι.

Ούτε προηγήθηκε της σύσκεψης καμία επαφή με τους τσιγγάνους από κανέναν εκπρόσωπο της πολιτικής ηγεσίας τουλάχιστον, προκειμένου να ενημερωθούν για την δική τους άποψη για το βίαιο περιστατικό που έγινε αφορμή να ξεσηκωθούν εναντίον τους.

Σήμερα στις συνθήκες κρίσεις όπου τα προβλήματα όλων, πολύ περισσότερο των τσιγγάνων έχουν τραγικά επιδεινωθεί, θα ήταν πιο χρήσιμη μια ευρεία σύσκεψη, όπου θα ακούγονταν οι προτάσεις μας και θα αναζητούσαμε όλοι μαζί τη λύση στο πραγματικό πρόβλημα που είναι η επιβίωσή μας, και είναι η κύρια αιτία της όποιας παραβατικότητας, όχι μόνο των τσιγγάνων.

Έχοντας αποδείξει στην πράξη ότι συμβιώνουμε ειρηνικά με τους συντοπίτες μας , μεμονωμένα περιστατικά παραβατικότητας δεν δικαιολογούν το φόρτωμα στις πλάτες μας όλης της εγκληματικότητας του νομού Αργολίδας.

Είναι επικίνδυνο να δίνουν διαστάσεις δυσανάλογες με την σημασία τους και να στρέφουν όλη την κοινωνία εναντίων μας, μετατρέποντας μας σε αποδιοπομπαίο τράγο.

Συναντήσεις βουλευτών με υπουργούς και δελτία τύπου όπου ζητάνε να παρθούν μέτρα καλύτερης αστυνόμευσης, δεν αντιμετωπίζουν την ουσία των προβλημάτων αλλά αντίθετα μπορούν να οδηγήσουν σε επιδείνωση αυτών και το χειρότερο να γίνουν μια ακόμη αφορμή για την καταστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων..


Ν. Κίος 22/11/2012

Βασίλης Ζαφειρόπουλος
Πρόεδρος του Συλλόγου
«ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ ΑΡΓΟΥΣ-Ν.ΚΙΟΥ»
 
 
Για πρώτη φορά (εξ'όσων γνωρίζω) η γύφτική φυλή, αυτή η ανίκανη για ενσωμάτωση κοινότητα, αυτό το συνεχές και άγνωστο πρόβλημα της ζωής μας, μας κάνει μαθήματα δημοκρατίας, διαλόγου, αλληλεγγύης, αυτονομίας, φιλικής συνύπαρξης, πολιτικής ανάλυσης και αντικατασταλτικής πολιτικής. Ωραία λόγια, θα μου πείτε. Καλοφτιαγμένα κι επικοινωνιακά. Και ίσως λιγάκι δικηγορίστικα.
Και γώ θα σας αντιμιλήσω και θα σας πω πως για πρώτη φορά, η απέναντι πλευρά, η βρώμικη και άγνωστη, μας κουνάει το μαντήλι και μας ζητάει λίγη κουβεντούλα για συνεννόηση.
Εμείς οι πολιτισμένοι, θα της απαντήσουμε;
 
 
 
 
 
 

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Παλαμπούρτζι στο χαρτί νούμερο 2


Διαβάστε στα «Αργολικά» που κυκλοφορούν αυτό το Σάββατο στα περίπτερα της Αργολίδας, το Παλαμπούρτζι με τίτλο «οι Αθηνάνθρωποι».

Ίσως είναι το μοναδικό κείμενο που αξίζει απ’ όλη την εφημερίδα και περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τη καταστροφή που προκαλεί στα εδάφη μας η κατά κύματα  εισβολή των βαρβάρων Τσιμεντόβλαχων σε περιόδους διακοπών και σουκού.

Η υπόλοιπη εφημερίδα δεν έχει τίποτα το αξιόλογο για μας τους κωλοπλένηδες, και επειδή το αφεντικό δεν μου δίνει και κανα φράγκο δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να πω καλά λόγια.

Οπότε αγοράστε την εφημερίδα, κόφτε προσεχτικά με το ψαλιδάκι τη σελίδα του Παλαμπουρτζίου και έπειτα δώστε την υπόλοιπη  για ανακύκλωση.

 

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Aλεξέι Μητροπουλένκο


Ο μεγάλος διεκδικητής των εργασιακών μας δικαιωμάτων, ο νέος ρομπέν των δασών,  ο επιτυχημένος αγωνιστής του λαού με τις τόσες λαμπρές νίκες στο ενεργητικό του, ο τηλεσελέμπριτι των πολιτικών παραθύρων του κυρίου Αυτιά, αγαπημένου δημοσιογράφου της ώριμης και υπεύθυνης ηλικίας της χώρας, σύντροφος κύριος Αλεξέι Μητροπουλένκο, έρχεται τη Δευτέρα, στις 26 του μήνα στη πόλη μας, και μέσα στο ναό της συνδικαλιστικής πάλης, το Εργατικό Κέντρο Ναυπλίου, θα εξηγήσει στους αυτόχθονες ιθαγενείς τις αρνητικές συνέπειες του Μνημονίου νούμερο 3 που δεν έπρεπε να ψηφιστεί αλλά αφού ψηφίστηκε, ας κάνουμε μια ομιλία.
 

Απο τα σοβιέτ των Αθηνών, ο σύντροφος Αλεξέι έχει ετοιμάσει έναν λόγο απλό και κατανοητό με σκοπό να κατανοήσουμε όλοι οι αυτόχθονες ιθαγενείς, αυτό που δεν έχουμε ακόμη καταλάβει, δηλαδή την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που μας περιβάλλει. Είναι γεγονός πως ζούσαμε στον κόσμο μας τον τελευταίο καιρό ως Ναυπλιώτες, κρίση ακούγαμε και κρίση δεν βλέπαμε, ζούσαμε μέσα στην άγνοια μας αλλά πάλι καλά που κατεβαίνει ο σύντροφος απο τας Αθήνας για να μας διαφωτίσει και να μας εξηγήσει πόσα και ποιά εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα έχουμε ήδη χάσει.

Κοινωνική υπηρεσία υψίστης σημασίας.

Μετά των πέρας της ομιλίας, ο σύντροφος Αλεξέι θα επισκεφτεί με πλήθος αυτοχθόνων επιφανών,  τους πασίγνωστους καταράκτες της παλιάς πόλης.
 
video

 

 

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Ο Μεγάλος Δρόμος


Mιάς και που είναι η πρώτη μου εμφάνιση σε έντυπο μέσο, όπερ σημαίνει πως θα διαβαστώ από πλήθος ενεργών ιθαγενών της πόλης, θα με μάθουν δηλαδή και αυτοί που δεν με γνώριζαν από το δαιμονικό, αντίχριστο και νεοταξικό διαδίκτυο, το όργανο του Σατανά, του Βερζεβούλ και όλων των εκπεσόντων αγγέλων, θα αρπάξω την ευκαιρία και θα θίξω ένα ζήτημα που προβληματίζει χρόνια τους αυτόχθονες ιθαγενείς αλλά για ένα μυστήριο λόγο δεν προβάλλεται καθόλου κι από κανέναν μέχρι τώρα.

Αιτούμαι λοιπόν από την επίσημη πολιτεία, το δήμο Ναυπλίου, τη Περιφέρεια, την Αρχιεπισκοπή, το Μέγαρο Μαξίμου, την Αστυνομία, τη Χρυσή Αυγή, το Κουμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, το Υπουργείο Μεταφορών, την τρόικα,  το Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το Μπάκινγαμ Πάλας να αλλάξει επιτέλους το όνομα της οδού βασιλέως Κωνσταντίνου και να ονομαστεί όπως όλοι οι αυτόχθονες γνωρίζουμε ως Μεγάλος Δρόμος. Οι λόγοι είναι πολλοί.

Πρώτον, το ζήτημα είναι πολιτειακό. Κοινώς τον έχουμε χεσμένο τον βασιλιά Κωνσταντίνο όπως και κάθε βασιλιά και πλήθος αυτόχθονων ιθαγενών δεν επιθυμεί ο ομορφότερος δρόμος της πόλης, ο δρόμος που συνδέεται με δεκάδες παιδικές, εφηβικές αλλά και ενήλικες αναμνήσεις, να έχει το όνομα ενός καλοαναθρεμμένου φλώρου.

Δεύτερον. Έχουμε βαρεθεί όλοι σχεδόν οι αυτόχθονες κωλοπλένηδες να μιλάμε σε γνωστούς, φίλους, περαστικούς, τσιμεντόβλακες Αθηναίους, βλάχους,  τουρίστες ή άτομα που το παίζουν ντόπιοι και Ναυπλιώτες και πρωτοπρωτευουσιάνοι και αστοί και άλλες τέτοιες αηδίες, να τους αναφέρουμε τον Μεγάλο Δρόμο και αυτοί να νομίζουν πως μιλάμε για την Άργους ή την Ενδεκάτη. Μας εκνευρίζουν γιατί μοιάζει να θεωρούν πως οι αυτόχθονες μοιάζουμε με κάτι καθυστερημένους τύπους που δεν έχουμε βγεί ποτέ από τη πόλη μας έξω και θεωρούμε σαν μικρά παιδιά πως η Άργους για παράδειγμα είναι ο μεγαλύτερος δρόμος που υπάρχει άρα τον βαπτίζουμε μεγάλο. Περιττό να πώ πόσο μας εκνευρίζουν κυρίως αυτοί που μας το παίζουν και ντόπιοι ενώ είδαν για πρώτη φορά στη ζωή τους θάλασσα στην ημερήσια  εκδρομή του δημοτικού του χωριού τους στο Ναύπλιο. Και καλά όμως πές πως μένουν εδώ τώρα πια. Και πως εντάξει, μετά από τόσο χρόνια εργασίας στη πόλη μας, είναι και αυτοί κωλοπλένηδες. Αυτοί οι κωλοπλένηδες δεν νοιάζονται καθόλου για την ιστορία και τα μέρη της πόλης που θεωρούνε πλέον πατρίδα τους; Μπίτι ντουβάρια είναι; Μοιάζουν θα έλεγα με τους βλάχους της δεκαετίας του 60 και έπειτα,  που αποίκησαν στο λεκανοπέδιο Αττικής και χωρίς να αισθανθούν τη βαριά ιστορία του χώρου που τους περιβάλλει, αρχαία και νεοκλασική,  κατάντησαν την Αθήνα αυτό το ερείπιο βαβούρας, ασχήμιας και μικροαστισμού που έχουμε σήμερα.

Τρίτον. Ιστορικοί λόγοι. Πάμε λοιπόν σε ένα μίνι μάθημα ιστορίας. Ο δρόμος αυτός λέγεται μεγάλος, όχι βεβαίως λόγω του πλάτους ή του μήκους του. Πρόκειται άλλωστε για ένα μικρό σοκάκι στο κέντρο της παλιάς πόλης. Tα χρόνια του Καποδίστρια ήταν γεμάτο χαμόσπιτα όταν ο κυβερνήτης αποφάσισε να τον μεγαλώσει για να ενώνει τη πύλη της ξηράς με τη πλατεία συντάγματος.(πρώτη οικία Καποδίστρια, το παλιό Λυρικόν στο Μεγάλο Δρόμο). Από τότε λέγεται μεγάλος και ήταν ο κεντρικός εμπορικός δρόμος, όταν το παλιό Ναύπλιο ήταν μια κανονική πόλη, με κανονικούς κατοίκους και κανονική ζωή. Υπήρχαν μπακάλικα, φιστικάδικα, μανάβικα, ζαχαροπλαστεία, βιβλιοπωλεία, περίπτερα και άλλα. Και κατέληγε φυσικά στη Πλατεία Συντάγματος. Τον δημόσιο χώρο που συναθροίζοταν η πλειοψηφία των βολταραίων Κωλοπλένηδων της τότε εποχής. Ήταν επομένως ο κεντρικότερος και εμπορικότερος δρόμος ενός Ναυπλίου με πλούσια καθημερινή ζωή, ενός σημείο συνάντησης όλων των κατοίκων  και με έντονα τα χαρακτηριστικά ενός πανέμορφου εν ενεργεία χωριού. Όπως έλεγε και ο Τερζάκης τότε, το Ναύπλιο έσφιζε από την καθημερινή του δραματουργία.


 
                                            προσωπικό αρχείο Κώστα Καράπαυλου



Σήμερα αντιθέτως το παλιό Ναύπλιο δεν έχει καθόλου αυτήν την εικόνα. Οι μόνιμοι του κάτοικοι είναι ελάχιστοι. Τα μαγαζιά πρώτης ανάγκης για κάθε νοικοκυρά είναι μετρημένα στο δάχτυλο του ενός χεριού. Τα νεοκλασικά του σπίτια ανήκουν σε τουρίστες ή συνταξιούχους πλουσίους του εσωτερικού ή του εξωτερικού, σε λίγους αυτόχθονες και μερικά από αυτά είτε σαπίζουν είτε μεταμορφώνονται σε πανσιον και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Το παλιό Ναύπλιο είναι γεμάτο καφετέριες, μπαρ, μαγαζιά με είδη λαικής τέχνης, ρουχάδικα, κοσμηματοπωλεία, παγωτατζίδικα, γιαουρτάδικα και δεκάδες άλλα που εξυπηρετούν κυρίως τουριστικές ανάγκες και όχι καθημερινές.

Η πόλη έχει μετατραπεί σε μια γραφική καρτ ποστάλ εικόνα, γεμάτη κόσμο τις μέρες αιχμής και ερείπιο τις μέρες της χειμωνιάτικής μας μοναξιάς.

Όσο λοιπόν δημιουργούνται γενιές και έρχονται κάτοικοι σε αυτό το μέρος που δεν γνωρίζουν την ιστορία του μεγάλου δρόμου και γενικότερα την καθημερινή ιστορία αυτής της πόλης, τόσο περισσότερο θα χάνεται από το συλλογικό ασυνείδητο όλων μας πως πέρα από τις τουριστικές φαμφάρες, τις πολύχρωμες καφετέριες, τα ομοιογενή μπαράκια, τις τουριστικές ταβέρνες, τα δεκάδες αγαλματάκια, τα πανάκριβα παγωτά, τις ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών και πάρκινγκ και την αειφόρο ανάπτυξη των νέων ρευμάτων της βάρβαρης δύσης, υπάρχει και μια άλλη ανάπτυξη, δική μας, ναυπλιώτικη. Η ανάπτυξη των κοινωνικών μας σχέσεων, της επανακατοίκησης της παλιάς πόλης και της καθημερινής της λειτουργικότητας και βεβαιώς διαφορετικότητας

Γι αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να ονομαστεί η βασιλέως Κωνσταντίνου και επίσημα Μεγάλος Δρόμος. Για λόγους δημοκρατίας και διαφορετικής άποψης. .

 
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Τα Αργολικά" στις 17 Νοεμβρίου του 2012

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

μελλοντική βουλευτίνα

Το κορίτσι μας επιτέλους επέστρεψε. Η μελλοντική βουλευτίνα του νομού Αργολίδας κυρία Μελίνα Τσιλιμίγκρα επέστρεψε στην αγκαλιά της μεγάλης δεξιάς οικογένειας της Νέας Δημοκρατίας. Το καθήκον για τη πατρίδα και ο διακαής της πόθος για προσφορά στο έθνος τούτες τις δύσκολες ώρες, την οδήγησαν επιτέλους στη θέση του στελέχους - συνεργάτη του τμήματος Μεταναστευτικής Πολιτικής του Κόμματος καθώς και της Γραμματείας Οργανωτικού της μεγάλης και σίγουρης φιλελεύθερης, νεοφιλελεύθερης, κεντροδεξιάς, φιλοευρωπαικής και ακροδεξιάς παράταξης. Θυσία έγινε η κοπέλα μας πάλι.
 
 
Το Μελινάκη μας είχε δεχτεί έναν ανήθικο πόλεμο όλο αυτό το καιρό που την εμπόδιζε να ασχοληθεί με τα κοινά (δεν κοροιδεύω), πρωταγωνιστούσε δήθεν σε ταινία ή φωτογράφιση πορνό (δεν κοροιδεύω) αλλά παρόλα αυτά, ακόμη και αυτοί οι ανόητοι Αργολιδείς που πίστεψαν την δολοπλοκία εις βάρος της και την κακολογούσαν, ήξεραν κατα βάθος πως πρόκειται για το πιο εύστοχο και βαθυστόχαστο πολιτικό μυαλό της περιοχής μας και των περιχώρων (κοροιδεύω). Τέτοιο πολιτικό κεφάλι μιά φορά τα χίλια χρόνια βγαίνει (κοροιδεύω ξανά).
Μελινάκη μου, τώρα που ξεδιαλύθηκαν όλα και θα κατέβεις επιτέλους υποψήφια βουλευτής με το κόμμα που πάντα υποστήριζες, να ξέρεις πως το μπλογκ και οι χιλιάδες οπαδοί του είναι στο πλευρό σου και έτοιμοι να στηρίξουν την προεκλογική σου εκστρατεία. Γιατί μια νίκη δικιά σου Μελίνα μου, είναι νίκη του λαού και της δημοκρατίας.
Πάντα τέτοια και γιατί όχι  και στη Χρύσή Αυγή με πλειοψηφία!!!
 
Ακολουθεί ένα απο τα δεκάδες βίντεο που κυκλοφορούν στο δίκτυο και δείχνουν το βάθος του πολιτικού στοχασμού της Μελίνας μας που τώρα καρπώνεται το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Τότε, το κόμμα του κυρίου Καρατζαφέρη. Απολαύστε!!!
 
 
 
 

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Το Παλαμπούρτζι στο χαρτί

Από σήμερα Σάββατο 17-11-12, και κάθε Σάββατο, μέσα στην εφημερίδα "Τα Αργολικά" θα υπάρχει κι ένα Παλαμπούρτζι.
Το αφεντικό με διάβαζε καιρό, του άρεσα, και μέσω κοινού γνωστού, όπως γίνεται πάντα στις μαφιόζικες πολιτείες, ήρθε, με βρήκε, μιλήσαμε και μάλλον τα βρήκαμε. Εγώ θα γράφω κάθε βδομάδα ότι θέλω, θα σατιρίζω και θα ειρωνεύομαι όποιον θέλω (εκτός απο μιά λίστα με 100 ονόματα Αργολιδέων που μου έδωσε το αφεντικό) και αυτός θα με κερνάει κάθε Κυριακή πρωί, λουκουμαδάκια στη Πλατεία Συντάγματος. Έτσι για να του μάθω και λίγο και το Ναύπλιο γιατ΄είναι Πρασάς ο κακομοίρης και δεν σκαμπάζ.
Οπότε να τηνε παίρνετε την εφημεριδίτσα, φθηνή είναι και βδομαδιάτικη, ενισχύστε τον  αδιάφθορο, αμερόληπτο και ανεξάρτητο τοπικό τύπο, σταματήστε να αγοράζετε τις εφημερίδες της νόθας πρωτεύουσας και μάθετε τα πάντα για τη μικρή κοινωνία που ζείτε.
Ή τουλάχιστον διαβάστε Παλαμπούρτζι που είναι και το μόνο που αξίζει.
 
 
 
Υ.Γ 1: επίσης, έχει παρατηρηθεί πως η ποιότητα χαρτιού των τοπικών φύλλων είναι περισσότερο ανθεκτικτή σε βάψιμο σπιτιών και γέμισμα παπουτσιών προκειμένου να κρατήσουν τη φόρμα τους. Δεν φθείρεται και δεν αφήνει έντονα σημάδια μελανιού. Σε σχέση με τα φύλλα της πρωτεύουσας πάντα.

Υ.Γ 2: το κείμενο, για τους τσιγγούνηδες και τους δεκαροθάφτες της περιοχής θα κυκλοφορεί ελεύθερο στο μπλογκ απο Τετάρτη.

δυό ειδησούλες


Και εκεί που είχε επικρατήσει άκρα του τάφου σιωπή και δεν είχαμε γεγονός να γράψουμε και να σχολιάσουμε τόσες μέρες, ήρθε το χθες, και μάνι μάνι μαζεύτηκαν δυό ειδησούλες συγκλονιστικές.

Η πρώτη αφορά τον αιώνια υποψήφιο δήμαρχο της πόλης κύριο Γραμματικόπουλο που όπως γράφεται σε πολιτικό κους κους θα ενισχύσει το ψηφοδέλτιό του με ηχηρά ονόματα της τοπικής πολιτικής σκηνής. Ονόματα έκπληξη για πολλούς. Εμείς δεν μπορούμε να ελέγξουμε την εγκυρότητα της πληροφορίας αλλά αν ισχύει τότε ο Χρήστος μας, το καμάρι μας, θα είναι επιτέλους το φαβορί για το θώκο του σημαντικότερου ανδρός της πόλεως, πράγμα που του το ευχόμαστε ολόψυχα καθότι το παιδί έχει χιλιοταλαιπωρηθεί τόσα χρόνια παλεύοντας για αυτό το σκοπό. Είναι και δικό μας παιδί, από τα σπλάχνα της κοινωνίας μας οπότε είναι κρίμα να τον έχουμε συνεχώς πικραμένο. Επίσης αν συνδυαστεί ο πύρρειος, καταγγελτικός και τοπικιστικός του λόγος με τον έτερο πύρρειο λόγο του κυρίου Καμπόσου στο Άργος, τότε φαντάζομαι πως η περιοχή μας θα ζήσει τις λαμπρότερες στιγμές της ιστορίας της.
 
...του Καράμπελα.
 

Το δεύτερο συγκλονιστικό γεγονός είναι η ανακοίνωση-καταγγελία της Χρυσής Αυγής Αργολίδας κατά της Αστυνομίας και της συνεχώς αυξανόμενα βίαιης συμπεριφοράς των Τσιγγάνων. Συγκεκριμένα οι έλληνες πατριώτες καταδικάζουν την αδράνεια της αστυνομίας απέναντι στα γεγονότα βίας των Ρομά έναντι των Ελλήνων. Αναφέρουν πως το κράτος αδιαφορεί και πως τέτοια γεγονότα δείχνουν ρατσισμό του Κράτους έναντι των ίδιων των Ελλήνων.

Ως εδώ καλά. Πώς μπορεί να διαφωνήσει κανείς άλλωστε. Το θέμα είναι άλλο. Την Χρυσή Αυγή γιατί την ψηφίσαμε; Για να κάθεται σε μια γωνιά να γκρινιάζει για το άχρηστο κράτος, την αδιαφορία των υπευθύνων και άλλα παρόμοια επιχειρήματα που χρησιμοποιούν συνήθως τα κουμουνιστοσυμμορίτικα κόμματα  της βουλής; Για να αναλάβει δράση θεωρώ πως την ψηφίσαμε όλοι μας. Οπότε, όπως συμπληρώνει το κενό του κρατικού ελέγχου στους πάγκους των λαικών αγορών, όπως ακριβώς κάνει αυταπάγγελτα ελέγχους σε αλλοδαπούς καλύπτοντας το κρατικό κενό, όπως δίνει δουλειές μονάχα σε Έλληνες καλύπτοντας το κενό του ΟΑΕΔ, όπως κυνηγάει τα πειρατικά σιντί των μαύρων καλύπτοντας και πάλι τον κρατικό έλεγχο, έτσι ακριβώς κι ομοίως οφείλει να λύσει μόνη της το πρόβλημα των Ρομά. Ας μαζευτούν επομένως όλοι οι Έλληνες Πατριώτες Αγωνιστές μέχρι τελευταίας Ρανίδος, ας φορέσουν τις περικεφαλαίες τους, τα δόρια και τα σπαθιά τους και ας αγωνιστούν ως ήρωες για τα ιδανικά του Έθνους καλύπτοντας φυσικά και πρωτίστως το κρατικό κενό. Ας αναλάβουν δράση επιτέλους  γιατί τα παληκάρια όπως ξέρουμε, δεν φοβούνται ποτέ.  Ή μήπως να κάνουμε μια εξαίρεση;

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Κρομμύδια Θηβών


Χαμός, ενθουσιασμός και πανικός μεγάλος έχει γίνει στη πόλη τ’ Αναπλιού με το προσφάτως ανακαινισμένο και υπερσύγχρονο μανάβικο της οδού 25ης Μαρτίου. Το κατάστημα με τη προχωρημένη ονομασία « Εργατικό Κέντρο Ναυπλίου» έχει κυριολεκτικά σαρώσει τις πωλήσεις όλων των ζαρζαβατικών ειδών της ελληνικής επικράτειας και έχει συνταράξει συθέμελα τον κόσμο της τοπικής παραγωγής και διακίνησης που παρκάρει κάθε Τετάρτη και Σάββατο λίγα μέτρα πιο δίπλα.

Αληθινά μαθήματα έξυπνης οικονομίας από τον αυτόχθονα ιθαγενή καταστηματάρχη που ξεπουλάει τα προιόντα του πρίν καλά καλά βγούν από το φορτηγό. Όπως συνέβη χθές και προχθές με μια τεράστια παρτίδα κρομμυδίων Θήβας.

Τα κρομμύδια εξαφανίστηκαν σε χρόνο ρεκόρ με αποτέλεσμα να απλωθεί σε όλη τη πόλη μια γλυκειά μυρωδιά στιφάδου ενώ σημειώθηκε αύξηση της πώλησης των χαρτομαντήλων και των κλαιγόντων γυναικών. Καθώς και των μποχόστομων ανδρών και πορδών.

 

Το Παλαμπούρτζι εύχεται ολόψυχα καλή συνέχεια και καλή «εργατική δύναμη».
 
 

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Oι τρείς βασικοί πρωταγωνιστές της μάχης του ΚΕΜΧ.


Η πόλη μας το Ναύπλιο, όπως ήδη ξέρετε, ζεί εδώ και πολλές μέρες έναν εφιάλτη. Το στρατόπεδο της πόλη μας, το ιστορικό ΚΕΜΧ Ναυπλίου κινδυνεύει να κλείσει. Ολόκληρος ο αναπλιώτικος λαός δίνει έναν αδυσώπητο αγώνα με αυταπάρνηση κι αυτοθυσία προκειμένου να μη χάσει μέσα από τα χεριά του το πολυτιμότερο κομμάτι της πολιτιστικής, οικονομικής αλλά και γιατί όχι, πατριωτικής ζωής της πόλης. Μαζί με τον λαό, οι πολιτικοί ταγοί της περιοχής, άξιοι απόγονοι των πρωτεργατών της Ναυπλιακής επανάστασης του 1862, γνήσιοι και απόλυτοι εκφραστές της πολιτικής βούλησης του λαού που υπηρετούν, αγωνίζονται πλάι πλάι μαζί του και δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό για την επίτευξη του υψίστης σημασίας τοπικού στόχου.

Τρείς είναι όμως αυτοί που πρωταγωνιστούν και που ίσως η ιστορία θα κρίνει ως ήρωες αν και εφόσον το στρατόπεδο παραμείνει στη πόλη. Οι πολιτικοί τους ελιγμοί, οι κινήσεις αλλά και ολόκληρη η πολιτική τους θεώρηση πάνω στο ζήτημα θα διδάσκεται σε λίγα χρόνια σε όλα τα πανεπιστήμια πολιτικών επιστημών της υφηλίου.

Πρώτος και καλύτερος, η υπουργάρα του νομού μας, ο άρχοντας του υπουργικού συμβουλίου, το υπερπρωτοκλασάτο στέλεχος της μεγαλύτερης και  δημοκρατικότερης  παράταξης του σύμπαντος κόσμου, κύριος Μανιάτης. Ο κύριος Μανιάτης αν και Πρασάς,  αν και το μεγαλύτερο μέρος των ψήφων του το παίρνει πάντα εκτός Ναυπλίου, με πνεύμα συνεργασίας και ευθύνης έναντι των αυτοχθόνων ιθαγενών,  έκανε μια κίνηση που ίσως φανεί καθοριστική για τη θετική έκβαση του αγώνα. Δήλωσε και κατήγγειλε χωρίς να μασήσει τα λόγια του πως την ευθύνη για το πιθανό κλείσιμο του στρατοπέδου την έχει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, υποννοώντας βεβαίως την προνομιακή του μεταχείριση έναντι του στρατοπέδου της Καλαμάτας, περιοχής που κατάγεται και πολιτεύται ο κύριος Σαμαράς. Σκληρά λόγια ενός υπόγειου πολέμου. Ένα ξεκάθαρο mind game ανάμεσα σε λαμπρούς εγκεφάλους.  Μόλις ο γαμπρός της εθνικής μας πεθεράς πληροφορήθηκε τις βαρύτατες καταγγελίες του Μανιάτη, έψαχνε τρύπα για να κρυφτεί. Φοβούμενος κιόλας την τεράστια πανελλήνια απήχηση που έχει ο υπουργός μας φημολογείται πως κωλώνει πλέον ξεκάθαρα να τα βάλλει μαζί του και να τον δυσαρεστήσει στο ελάχιστο. Κάποιοι κακοπροαίρετοι λένε βεβαίως πως ο Μανιάτης βρήκε ευκαιρία για μια έστω επικοινωνιακού τύπου τοπική κομματική αντιπαράθεση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νεας Δημοκρατίας και πως κατά βάθος χεσμένο το έχει το στρατόπεδο αλλα επαναλαμβάνω. Κακοήθειες. Άλλωστε  ο άνθρωπος για μας δουλεύει και φάνηκε ξεκάθαρα.

Δεύτερος στη λίστα είναι ο κύριος Ιζνογκούντ, γνωστός και ως Χρήστος Γραμματικόπουλος. Θα λέγαμε πως ο κύριος Ιζνογκούντ είναι κατά βάθος ένας Λιακόπουλος του Ναυπλίου. Ένας πατριώτης κωλοπλένης.  Όπου και να στάθηκε, όπου και να μίλησε δεν σταμάτησε με βροντερή φωνή να καταγγέλει αόρατα και ύποπτα αθηναικά κέντρα εξουσίας που επιθυμούν την απαξίωση της πόλης τ΄Αναπλιού. Μπορεί δηλαδή να έχουμε σύντροφοι ιθαγενείς, μια εθνικού τύπου κρυφή ομάδα Αθηναίων Ιlluminatoi ή  Τσιμεντόβλακων Νεφελίμ που στόχος της ζωή τους είναι ο αφανισμός του Ναυπλίου. Αυτή η αποκάλυψη ή έστω υποννόηση του Ιζνογκούντ προφανώς ξεγύμνωσε τα άγνωστα αυτά κέντρα που αμήχανα παρακολουθούν τις καινούριες εξελίξεις χωρίς να μπορούν να κάνουν το οτιδήποτε για να μην αποκαλυφθούν φυσικά. Φίλος κολλητός που επισκέφθηκε πρόσφατα την -δεν θα γίνεις αληθινή πρωτεύουσα ποτέ- Αθήνα, μου είπε πως όπου και να αναφέρεις το όνομα Ιζνογκούντ, στα καφέ, τα σινεμά, ακόμη και τα μπουγατσοπωλεία του κέντρου της Αθήνας,  βλέπεις στα μάτια των Αθηνάνθρωπων τρόμο και πανικό. Ο Ιζνογκούντ είναι πλέον ο χειρότερος και πιο επικίνδυνος εχθρός του κράτους των Αθηνών.

Τρίτος αλλά γεμάτος υποσχέσεις είναι ο βουλευτής του βασικού κόμματος της κυβέρνησης, ο κύριος κομιστής, με συγχωρείτε, ο κύριος Ανδριανός. Ο κύριος Ανδριανός κάνει πολύ χρήσιμη δουλειά. Τον έχουμε στείλει όλοι, επειδή αυτός ήταν χρόνια στο κόμμα πάνω στο Μαξίμου και τη Ρηγίλλης και τους ξέρει όλους και είναι φιλαράκια του και είναι στα μέσα και στα έξω και τόσο καλά και χρήσιμα πράγματα έχει κάνει για την Αργολίδα αλλά και το Ναύπλιο εξαιτίας αυτής της οικειότητας, και τον έχουμε στείλει λοιπόν να τα λέει με τον υπουργό τον Παναγιωτόπουλο, μπας και τονε ψήσει με το μπίρι μπίρι, το μπλα μπλα  και τις γαληφιές και το κερδίσουμε πίσω το στρατοπεδάκι μας. Είναι για να τα λέμε τα πράγματα απλά και ελληνικά, το Βίζμα μας. Είναι ο έτσι μας ρε παιδί μου. Το μεγαλύτερο μας Μέσο έναντι των υπολοίπων εχθρών-πόλεων (Σπάρτη, Καλαμάτα, κτλ).

πού σαι ρε Τάκη να τα ισοπέδωνες όλα νά χαμε το στρατόπεδο στο τσεπάκι μας τώρα;


Γενικώς όπως καταλαβαίνετε η μάχη είναι σκληρή. Το σάπιο σύστημα μας πολεμά και μας επιβουλεύεται. Εμείς όμως πρέπει να έχουμε ψηλά το κεφάλι. Με τόλμη και σχέδιο και με ανθρώπους οργανωτικούς, βαθυστόχαστους και αποφασισμένους η νίκη είναι κοντά. Βασικό μας πλεονέκτημα είναι οι σοφές επιλογές του αργολιδιώτικου λαού που εκλέγει πάντα τους καλύτερους αντιπροσώπους σε όλα τα επίπεδα, ανθρώπους που λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα το καλό του τόπου και ποτέ μα ποτέ  τις προσωπικές τους φιλοδοξίες ή την εικόνα τους προς τα έξω.

Όλοι μαζί σαν μια γροθιά αγωνίζονται για να μπορεί αυτός ο τόπος να δίνει συνεχώς και πάντα σουβλάκια και φραπέδες στους υπηρετούντες τη μαμά-πατρίδα.

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Πας μή Ναυπλιώτης, βλάχος


Πάς μη Ναυπλιώτης βλάχος. Μάλιστα βλάχος. Η λέξη ταμπού όλης της πόλης. Αυτή τη λέξη που την αναμασούμε αναμετάξυ μας, την σιγοψιθυρίζουμε στα στενάκια και την εκστομίζουμε μονάχα όταν ξέρουμε την αυτόχθονη εντοπιότητα των συνομιλητών μας.

Έφτασε η ώρα να ξεκαθαριστεί αυτή η λέξη, να αποσαφηνισθεί απο πιθανές παρερμηνείες της και να δηλωθεί ξεκάθαρα τί εννοεί ο αυτόχθων ιθαγενής κωλοπλένης όταν την χρησιμοποιεί.

Ας δούμε όμως πρώτα  μια γενική εικόνα της λέξης «βλάχος» και κατόπιν την προσαρμόζουμε στο τοπικό μας κόσμο. Σύμφωνα με το λεξικό της κοινής νεοελληνικής βλάχος σημαίνει αρχικά αυτός που μαζί με τα ελληνικά μιλάει και τα βλάχικα. Επίσης σημαίνει ο επαρχιώτης, ο κάτοικος χωριού. Άλλη μια ερμηνεία δείχνει τον άνθρωπο που η συμπεριφορά του δεν είναι ευγενική και εκλεπτυσμένη. Αυτός λέγεται και χωριάτης. Τέλος χρησιμοποιείται για να δηλώσει άνθρωπο βολικό και ευκολοπροσάρμοστο. Το τελευταίο προέκυψε απο την φράση «εμείς οι βλάχοι, όπου λάχει».
 

Παίρνοντας λοιπόν αυτές τις  4 βασικές ερμηνείες του ελληνικού λεξικού θα προχωρήσουμε στην ναυπλιώτικη προσαρμογή των όρων που καθεμία δηλώνει και θα απαλλαγούμε μιά για πάντα απο τα ενοχικά σύνδρομα που παθαίνουμε μόλις χρησιμοποιήσουμε τη λέξη. Γιατί και βέβαια έχουμε ενοχικά σύνδρομα, σύντροφοι ιθαγενείς. Το βασικό μας σύνδρομο είναι πως γνωρίζουμε καταβάθος και οι ίδιοι πως κάπου, κάπως, κάποτε και μείς, κωλόβλαχοι είμαστε. Οπότε θα μπορούμε ανέμελα απο δώ και πέρα να αποκαλούμε ο ένας τον άλλον κωλόβλαχο χωρίς να αισθανόμαστε τύψεις για τους πέριξ του άστεως κωλόβλάχους.  Είναι καιρός να απαλλαγούμε πια  απο τον γεωγραφικό ρατσισμό της λέξης. Ο βλάχος, ίσως κρύβεται μέσα μας.

Βλάχος σημαίνει αρχικά αυτός που μιλάει βλάχικα. Τώρα σε μάς τους εν ναυπλίω αργολιδείς,  το βλάχικα μεταφράζονται σε μια κωμική απόχρωση του νι και του λι και σε ένα μικρό τραγουδιστό άπλωμα της τελευταίας συλλαβής. Τί κάνεις μανάριιιι; Ας πούμε. Επίσης συμβαίνει και μια συγκόλλιση των λέξεων αρκετά γελοία. Στ’ Άργους αααα; Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Επίσης γραμματικοί όροι όπως «έχουτε», «θα ρθούτε» και άλλα παρόμοια συμπληρώνουν το σύγχρονο αργολιδιώτικο λεξικό των βλάχικων. Πέρα όμως απο τις μουσικές αποχρώσεις της φωνής, που σε ένα βαθμό γίνονται ανεκτοί απο τον πρωτοπρωτευουσιάνο κωλοπλένη, υπάρχει και η ένταση της φωνής που δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει απο κανέναν μας ανεκτή. Μιλάμε για το χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπων, εντός και εκτός του άστεως, που κατεβαίνουν κοπαδικά παρέα με τα σόγια τους, τις γυναίκες και τα παιδιά τους, τη τοπική ομάδα ποδοσφαίρου τους, τη ομάδα θηλέων της γειτονιάς τους και άλλα παρόμοια κοπαδικά και καταλαμβάνουν τον κόσμο του ήχου με τη παρουσία τους. Εκεί ο ντόπιος βγάζει δυστυχώς καντήλες και αναρωτιέται γιατί η προσφιλής αγέλη που του γαμάει την ηρεμία, δεν πάει στις ραχούλες του χωριού της να ουρλιάξει με την ησυχία της.

Βλάχος επίσης θεωρείται ο κάτοικος του χωριού. Αυτό δεν ισχύει με μάς τους κωλοπλένηδες. Δεν έχουμε πρόβλημα με τους κατοίκους των χωριών. Τουλάχιστον δεν δίνουμε αρνητική ερμηνεία στον όρο. Εκεί που έχουμε ξεκάθαρο πρόβλημα είναι με αυτούς τους κατοικούς χωριών που τους έχουμε πετύχει εκτός νομού, στη πανεπιστημιακή μας ζωή, στη διάρκεια της στρατιωτικής μας θητείας ή σε μια εξόρμηση μας στην τρισκατάρατη Αθήνα και μας είπαν πως είναι Ναυπλιώτες. Ε δεν είστε Ναυπλιώτες καλοί μου φίλοι. Είστε κωλόβλαχοι. Κομπλεξικοί, κομπλεξικότατοι κωλόβλαχοι. Γιατί να σας πω και κάτι; Και γώ απο χωριό είμαι. Αλλά δεν ντρέπομαι να το πω. Είσαι Ναυπλιώτης  και τη γειτονιά σου την ψάχνω στα σύνορα της Κορινθίας; Χέσε μας ρε μεγάλε!

Βλάχος σημαίνει και απολίτιστος. Εδώ έχουμε να γράψουμε για τη πόλη μας τόμους. Δυστυχώς, ενώ οι προηγούμενες κατηγορίες κωλόβλαχων αφορούν εκτός του άστεως κατοίκους, αυτή η κατηγορία αφορά και μέλη της μικρής μας κοινωνίας. Απολίτιστος και συνάμα κωλόβλαχος λοιπόν σημαίνει αυτός που ταρακουνάει με το παπάκι του όλη τη παλιά πόλη. Αυτός που σου τριβελλίζει τ’ αυτιά, σου τρυπάει το κρανίο με τα γούφερ του αυτοκινήτου του και εύχεσαι να τρακάρει στην επόμενη στροφή. Αυτός που μεταμορφώνει ιστορικά και γραφικά σημεία της πόλης σε πολύχρωμα φανφαρέ στέκια με στριμωγμένο κόσμο-γίδια  που μιμούνται αθηναικές και βλαχομοντέρνες πρακτικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περιοχή «βλάχικα» μπροστά στο εμπορικό λιμάνι της πόλης, η λεγόμενη και πασαρέλα ή η βλάχικη παραλία. Απο το σημείο εξαιρούνται οι ιστορικές ταβέρνες της πόλης οπότε απομένουν αυτά τα θορυβώδη  σκυλαδονταμπαντουμπάδικα που κυκλοφορούν σε ποικίλλα χρώματα κι ονόματα. Απολίτιστος και κωλόβλαχος είναι αυτός που πετάει σκουπίδια στο καρνάγιο και τη καραθώνα. Αυτός που φολιάζει τα ζωντανά της πόλης στη πρόνοια και αλλού.  Αυτός που ασχολείται μόνο με τη ζωή των υπολοίπων και δεν κοιτάει τα μούτρα του. Κωλόβλαχος είναι ο γείτονας που δεν σου λέει καλημέρα. Ο υπάλληλος που σε αντιμετωπίζει με αγένεια στην εφορία. Ο μπάτσος  που το παίζει εξουσία και γκόμενος με τη στολή μπροστά στο Π. Ο λιμενικός κι ο πυροσβέστης που το παίζει μπάτσος ενώ σαπίζει στο τάβλι. Ο οδηγός που τα γράφει όλα στ’ αρχίδια του, χρησιμοποιεί για κάθε μεταφορά το αυτοκίνητο, βρίζει τους ποδηλάτες στην Άργους  διπλοπαρκάρει στην Αμαλίας και σου κλέβει το πάρκινγκ τελευταία στιγμή. Ο πεζός που σε σκουντάει για να σε περάσει στο μεγάλο δρόμο και τη κανονική παραλία. Οι γκόμενες με τα ψηλά τακούνια  που δεν μπορούν να περπατήσουν στα πλακάκια της πλατείας συντάγματος και οι γκόμενοι που πίνουν γκόρντον σπέις μπροστά στα βλάχικα. Απολίτιστος και κωλόβλαχος είναι αυτός που μουντζουρώνει τα τείχη της ακροναυπλίας, το κλειστό Ξενία, τα πλακάκια της Αρβανιτιάς, το φάρο της παραλίας,τους βράχους στο Παλαμήδι, τα μισογκρεμισμένα και όχι μόνο  νεοκλασικά σπίτια, τα σχολεία και τα καρτοτηλέφωνα χωρίς να κάνει τέχνη. Τέλος κωλόβλαχος κι απολίτιστος είναι αυτός που δεν πατά ποτέ το ποδάρι του στο κινηματογράφο και το τοπικό  θέατρο, δεν έχει επισκεφθεί ποτέ το Παλαμήδι, το Μπούρτζι και την Ακροναυπλία ενώ ζεί εδώ και νομίζει ότι το Αρχαιολογικό Μουσείο, η Βιβλιοθήκη  και η Πινακοθήκη είναι απλά δημόσιες υπηρεσίες που δεν συντρέχει κανένας λόγος να τις επισκεφθείς.

Όσο αφορά την τελευταία ερμηνεία της λέξης, δηλαδή ότι βλάχος σημαίνει βολικός θα φέρω τις αντιρρήσεις μου. Και θα τις φέρω επειδή έμαθα πως αυτή η ερμηνεία βγήκε από τη φράση «εμείς οι βλάχοι όπου λάχει», φράση που όταν την ακούω μου θυμίζει τα μίνι πανηγύρια που στήνονται τα τελευταία χρόνια στη καλοκαιρινή καραθώνα. Εκεί δηλαδή που είχαμε τη καραθωνίτσα μας το καλοκαίρι για μια ήσυχη βραδυνή απόβαση, έσκασε η μόδα των γλεντιών με τα πλαστικά τραπεζάκια, τα ψητά της σούβλας, τα laptops και τα τεράστια ηχεία και μας γάμησαν τις ήρεμες νύχτες. Πάρε μαναράκι μου τα σουβλάκια σου από τον Καλλίνη, φώναξε τη παρέα σου, βάλλε το ραδιάκι σου, άπλωσε τις πετσετούλες σου και μη μας αναγκάζεις να ζήσουμε από κοντά το πανηγύρι του χωριού σου. Αμα γουστάρουμε πανηγύρι θα ρθούμε εμείς να σε βρούμε. Εντάξει πουλάκι μου;

 
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους τους μη βλάχους κωλοπλένηδες!
 
 

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

«Μάνα, μη με περιμένεις το μεσημέρι για φαγητό, έχουμε πόλεμο»


Ήταν μια συνηθισμένη μέρα του καλοκαιριού του 2011. Μόλις είχα γυρίσει από το σπίτι της μαμάς, χορτάτος από τα εύγευστα καλοκαιρινά της κεφτεδάκια και έμπαινα στην είσοδο της πολυκατοικίας μου μαζί με τη γυναίκα μου και τα δυό μας τριχωτά παιδιά κουβαλώντας ωσάν τον κλασικό αυτόχθονα κωλοπλένη σύζυγο μια εξάδα νερά, τάπερ γεμάτα φαγητούλι από τις πεθερές, δύο φρέντο και την εφημερίδα μου.

Την ίδια μέρα στη Αθήνα ψηφίζοταν το μεσοπρόθεσμο. Το λεγόμενο και μνημόνιο 2. Στο Ναύπλιο όμως, αυτό το ρομαντικό και ερωτικό προάστιο των Αθηνών, πέρα από τους ελάχιστους γραφικούς κουμουνιστοσυμμορίτες και μπαχαλάκηδες κουκουλοφόρους που καταλαμβάνουν τα πρωινά τις πλατείες και τους δρόμους της πόλης , δεν κουνιόταν φύλλο. Άκρα του τάφου σιωπή. Αγαπημένο και γλυκό ναυπλιώτικο μεσημεράκι. Άλλωστε δεν συνέτρεχε και σοβαρός λόγος διαμαρτυρίας από τους αυτόχθονες ιθαγενείς. Τα λεφτά στη πόλη ρέουν από τα μπατζάκια ολωνόνε. Είμαστε όλοι μεγαλοαστοί, μεγαλοπιασμένοι, αριστοκράτες και κρατικοί. Το σύστημα δικό μας είναι. Επίσης όσοι κατά λάθος τυχαίνει να έχουν οικονομικές δυσκολίες για ποιό λόγο να βγούν στους δρόμους να το δείξουν; Για να γενούν ρεζίλι; Να τους δεί η κενωνία ούλη και να τους λυπηθεί;  Οπότε προς τί το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Ας κάτσουμε όλοι ήσυχα ήσυχα στα σπιτάκια μας και έχει ο Θεός.

Μέσα σε αυτή τη γαλήνια και φιλήσυχη ατμόσφαιρα της πόλης πάτησα το κουμπί του ασανσέρ που κατέβαινε από τον τρίτο όροφο. Μέχρι να κατέβει ο ανελκυστήρ, μαλακιζόμουν με τα ζωντανά μου, μιλούσα με το γυναικάκι μου και παρατηρούσα από συνήθεια των γύρω χώρο της εισόδου της πολυκατοικίας. Και τότε ξαφνικά, μέσα στην απόλυτη γαλήνη της πολυκατοικίας με απέξω το μεσημαριανό αγωνιστικό τίποτα της πόλης, είδα γραμμένο, στη θέση που συνήθως αναρτώνται τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας, ένα σύνθημα που συντάραξε όλη μου την ηρεμία.

 

«Μάνα, μη με περιμένεις το μεσημέρι για φαγητό, έχουμε πόλεμο»

 

Το σύνθημα το είχε γράψει ένας νεαρός αυτόχθων κωλοπλένης που ακόμη αναζητώ ανάμεσα στους ενοίκους και ιδιοκτήτες γειτόνους μου. Επειδή δεν τον έχω βρεί, ούτε του έχω μιλήσει μέχρι τα σήμερα, του αφιερώνω ολόψυχα το σημερινό μου απεργιακό φύλλο.
 
 

Ο νεαρός κωλοπλένης, προφανώς εφηβόπουλο πάνω στα μεγάλα του γκάζια, έβαλλε τα γυαλιά σε εκατοντάδες δήθεν μπουρζουάδες της περιοχής, σε ακούνητους καναπεδάτους σαν την αφεντιά μου  και δυστυχώς στους λιγοστούς γραφικούς αγωνιστές της πλατείας δημαρχείου και φιλελλήνων    (λαικιστί και πλατεία Δονητή). Γιατί ο αγώνας ο σκληρός σύντροφοι ιθαγενείς γίνεται πάντοτε έξω από τα βασιλικά ανάκτορα και ποτέ στα ξεπεσμένα προάστια της βασιλεύουσας.

Αλλά ο νεαρός κωλοπλένης το κατάφερε ακόμη κι αυτό. Φαντάζομαι πως δεν υπήρχε ένοικος της πολυκατοικίας ή επισκέπτης εκείνη την ημέρα που είδε το συνθηματάκι ξανικά μπροστά του  και δεν κατάλαβε ξεκάθαρα πως η μυρωδιά που του ενοχλούσε εκνευριστικά τη μύτη εδώ και κάμποσο καιρό, όσο και να μην ήθελε  από φόβο ή καλοπέραση να παραδεχτεί, ήτανε το φρέσκο μπαρούτι του πολέμου που είχε ήδη ξεκινήσει. Και μόλις είχαμε στείλει ένα παιδί μας στο μέτωπο.
Προς τιμή λοιπόν του μπαρουτοκαπνισμένου και επίκαιρου αυτόχθονα νεαρού, σήμερα δεν έχω ανάρτηση. Mη με περιμένετε.  Σήμερα έχουμε πόλεμο.






Υ.Γ. : Είχα βάλλει κατά λάθος στην ανάρτηση σχολίων την επιλογή της αναγνώρισης λέξης που έσπασε τα νεύρα σε πολλούς αυτόχθονες που θέλαν να πούν κι αυτοί τη μαλακία τους. Από σήμερα το πρόβλημα λύθηκε. Τα σχόλια είναι ελεύθερα.

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Στη Πρόνοια


Δέχτηκα εψές το απόγεμα, χαζεύοντας τα μέιλ μου, ένα μήνυμα διαμαρτυρίας προς το πρόσωπό μου από κάτοικο αυτόχθονα ιθαγενή που κατοικεί στον ιστορικό οικισμό της Πρόνοιας Ναυπλίου. Και ενώ ήμουν έτοιμος να ασχοληθώ με τον 16χρονο αυτόχθονα νεαρό που συνελήφθη το Σάββατο από τα τσακάλια της αστυνομικής διεύθυνσης έχοντας στη κατοχή του το αστρονομικό νούμερο των 5 ολόκληρων γραμμαριών ινδικής κάνναβης που προφανώς ήταν έτοιμος να διοχετεύσει σε δεκάδες χιλιάδες αυτόχθονες νεαρούς της περιοχής και να δώσω θερμά συγχαρητήρια στην αστυνομία της περιοχής που αντιμετωπίζει το πρόβλημα των ναρκωτικών στη ρίζα του, δηλαδή συλλαμβάνοντας τους γνωστούς  μεγαλεμπόρους της Αργολίδας, όπως κάνει και με τις γνωστές και θαρραλέες εξορμήσεις της στους οικισμούς των Ρομά και στα στέκια της μαφίας,  δυστυχώς από σεβασμό στον αναγνώστη, αν και δεν τον αξίζει με αυτά που λέει,  δεν θα το κάνω και θα ασχοληθώ με την επιστολή του.

Σας παραθέτω λοιπόν αυτούσια την επιστολή του αυτόχθονα ιθαγενή και έπειτα θα δώσω τις απαντήσεις μου.

 

«Αγαπημένο μου Παλαμούρτζι. Σας διαβάζω εδώ και καιρό και βρίσκω το χιούμορ και τον λόγο σας  διασκεδαστικό . Με έχετε όμως στεναχωρήσει. Ενώ λέτε πως είστε ένας αυτόχθων ιθαγενής, δεν ενδιαφέρεστε καθόλου για περιοχές εκτός παλιού Ναυπλίου. Μιλάτε συνεχώς για το παρκάκι του ΟΣΕ, τη παραλία, το μεγάλο δρόμο, το καρνάγιο και δεν ενδιαφέρεστε καθόλου για τον συνοικισμό, τη συνοικία Κούρτη και τη Πρόνοια που τυχαίνει να είμαι κάτοικός της. Η Πρόνοια, αν δεν το ξέρετε βρίσκεται σε μια διαδικασία συνεχόμενης παρακμής και απαξίωσης. Θα σας αναφέρω περιληπτικά τί συμβαίνει μόνο στη πλατεία της Πρόνοιας και βγάλτε μόνο σας τα συμπεράσματά σας.


1. Σιντριβάνι, το οποίο χρόνια τώρα περιμένει μια προεκλογική περίοδο για να ζωντανέψει
2. Σπασμένες πλάκες, τις οποίες με ευρηματικότατο τρόπο οι μικροί Ρομά της περιοχής χρησιμοποιούν δημιουργικά για την αναβίωση του λαϊκού πολιτισμού, παίζοντας με αυτές παραδοσιακά παιχνίδια τα ονόματα των οποίων αγνοώ.
3.Σπασμένες λάμπες
4. Σκουπίδια
5. Στύλους από καλαθάκια απορριμμάτων, χωρίς τα καλαθάκια
6. Πέτρινη βρύση, χωρίς νερό
7. Ηλίθια συνθήματα ή απλά μουτζούρες, γραμμένα παντού: στους τοίχους των σπιτιών και του σχολείου, ακόμη και στην πέτρινη βρύση


Η υπέροχη πλατεία μας επίσης, έχει μετατραπεί –σχεδόν επίσημα- σε αποχωρητήριο σκύλων – δε μιλώ για τα αδέσποτα, μιλώ για εκείνα που φέρνουν οι κυρίες και οι κύριοι φιλόζωοι της γειτονιάς  και στους οποίους κανένας δεν έχει μιλήσει για γαντάκια και σακουλάκια.
Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό της παρακμής και της εγκατάλειψης, ήρθαν να προστεθούν και τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Με τα συρματοπλέγματα στο μπαλκόνι και το δυνατό προβολέα……. για να ολοκληρώσουν την εικόνα της φρίκης.

 
Καταλάβατε κύριε Παλαμπούρτζι;»

                                          1950...

Αγαπημένε μου κάτοικε και αναγνώστη του μπλογκ. Επειδή είσαι αναγνώστης και δεν θέλω να σε προσβάλλω ενώπιον των συμπολιτών σου, θα σου απαντήσω όσο πιο ευγενικά μπορώ. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Θέλετε αρχικά συντριβάνι στη πλατεία. Δεν σας φτάνει το συντριβάνι που έβαλε ο δήμαρχος στο πάρκο Καποδίστρια; Θέλετε και δεύτερο; Έτσι νά 'χουμε νερό να ξοδεύουμε; Τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε και διψάνε και σείς έτσι άκαρδα ζητάτε επιπλέον σπατάλη φυσικών πόρων; Αν βέβαια το χρειάζεστε τόσο πολύ, οι εκλογές κοντά είναι. Μαζευτείτε όλοι οι κάτοικοι και ψηφίστε χωρίς δεύτερη σκέψη τον δήμαρχο που θα σας το υποσχεθεί. Όπως γίνεται σε όλες τις συνοικίες της πόλης. Τυφλοί είστε;

Έπειτα μιλάτε για σπασμένες πλάκες της πλατείας που γίνονται αντικείμενο παιχνιδιών από τα γυφτάκια. Και πολύ καλώς κάνουν τα γυφτάκια και ξηλώνουν τις πλάκες και τις κάνουν τζαμί, πλακωτό, κουτσό και πετροπόλεμο. Μπας και ξεστραβωθούν και τα δικά μας και σταματήσουν να ζητάνε συνεχώς playstation και καινούρια λάπτοπς και άλλες αηδίες. Γιατί σε λίγο καιρό, όχι λάπτοπ δεν θα έχουν, ούτε κινητό με φιδάκι στο μενού δεν θα μπορούν να αγοράσουν.

Νούμερο τρία, σπασμένες λάμπες. Γιατί να καίμε ρεύμα τσάμπα; Γιατί να σπαταλάμε τα λεφτά των δημοτών απερίσκεπτα; Τί το χρειάζεσθε το φώς στη πλατεία; Για τον περιορισμό της εγληματικότητας; Αφού μόνος σας το είπατε. Δεν σας έχει κάνει τη τιμή η αστυνομία νούμερο 2 του κράτους και άνοιξε γραφεία στη περιοχή σας; Οπότε τι φοβάσθε; Ηρεμία, τάξις και ασφάλεια.

Νούμερο τέσσερο, σκουπίδια. Ε και; Μόνο εκεί έχει σκουπίδια δηλαδίς; Στη Καραθώνα δεν έχει; Στο καρνάγιο δεν έχει; Στη παραλία μετά από κάθε επέλαση των βαρβάρων δεν έχει; Στην Αρβανιτιά δεν έχει; Στα μυαλά μας μέσα δεν έχει; Μην είστε υπερβολικός καλέ μου αναγνώστη.

Νούμερο πέντε, στύλοι για καλάθια απορριμάτων χωρίς καλάθια. Παλιότερα υπήρχαν θυμάμαι καλάθια αλλά με τρύπιους πάτους. Και πηγαίναμε όλοι σαν του ζαβούς, ρίχναμε τα σκουπίδια μας  μέσα, αυτά έπεφταν στο πάτωμα και μετά φεύγαμε. Οπότε οι στύλοι χωρίς καθόλου καλάθια νομίζω πως είναι από τη πλευρά της δημοτικής αρχής μια πιο ειλικρινής κίνηση.

Νούμερο έξι, πέτρινη βρύση χωρίς νερό. Εδώ νομίζω πως δεν έχετε φαντασία καλέ μου αναγνώστη. Κρίμα γιατί διαβάζετε και Παλαμπούρτζι. Η πέτρινη βρύση χωρίς νερό δεν είναι μια συνηθισμένη βρύση. Δεν έχει χρηστική αξία. Είναι ένα εικαστικό αριστούργημα. Είναι για να το καταλάβουν και οι πιο καθυστερημένοι της πόλης, που μπορεί να βρίσκονται και εκεί γύρω, κάτι σαν άγαλμα. Πώς έχει το πάρκο τον Κωλοκοτρώνη. Έτσι και η Πρόνοια έχει μια πέτρινη βρύση χωρίς νερό. Σαφώς ανώτερο έργο βεβαίως, επηρεασμένο από το κίνημα του ιμπρεσιονισμού, αγαπημένο κίνημα όλων των πολιτών της Napoli.

Nούμερο επτά, συνθήματα και μουντζούρες παντού. Στους τοίχους των σπιτιών, στο σχολείο, ακόμη και πάνω στην ιμπρεσιονιστική πέτρινη βρύση. Νομίζω πως απλά πρόκειται για ντόπιους καλλιτέχνες που παρεμβαίνουν καλλιτεχνικά στον αστικό χώρο. Το ίδιο εξαίσιο θέαμα συμβαίνει και στους αρχαίους βράχους της Ακροναυπλίας και της Αρβανιτιάς. Το παλιό συναντιέται με το μοντέρνο για να δημιουργήσουν το όμορφο μελλοντικό. Το αρχαίο τείχος συναντιέται με το ΠΑΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΘΥΡΑ 13 ενώ η Καμάρα φιλοξενεί το ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΡΕΜΑΛΕΣ. Γίνετε λιγάκι ανοιχτόμυαλος όπως όλοι μας επιτέλους…

Ύστερα μιλάτε για τα σκυλιά. Σας ενοχλούν οι σκύλοι που χέζουν δώθε κείθε. Είπε κανείς να μην σας ενοχλούν; Αλλά λέτε τώρα να παίρνουμε γαντάκια για να μαζεύουμε τα σκατουλάκια; Σώπασε καημένε τώρα που θα μπαίνουμε σε τόση ταλαιπωρία! Γαντάκια, σακουλάκια και δυτικότροπες σκατοαηδίες. Φόλα και μια κι έξω. Να φάει τη φολίτσα του το μαλακισμένο να δούμε, θα ξαναχέσει αμέριμνο; Άλλωστε η Πρόνοια, δόξα τω Θεώ, φημίζεται για τα φιλοζωικά της αισθήματα.

Κλείνοντας, αναφέρετε κάποια ανήκουστα πράγματα περί Χρυσής Αυγής, γραφείων και άλλα παρόμοια. Δεν καταλαβαίνω. Ποιό είναι ακριβώς το πρόβλημά σας; Νόμιμο πολιτικό κόμμα ψηφισμένο από το ελληνικό λαό δεν είναι; Και μάλιστα κόμμα που στη περιοχή μας ξεπέρασε το 10%; Ένας στους δέκα αργολιδιώτες. Το νούμερο είναι τέλειο. Αντιστοιχεί ένας σε κάθε πολυκατοικία ή ένας σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο. Σκεφτείτε το λίγο αυτό και μην προτρέχετε να τους κατηγορήσετε. Οι καιροί που έρχονται είναι δύσκολοι. Γι αυτό και τα παιδιά φροντίζουν να μας το θυμίζουν σε κάθε τους κίνηση. Το συρματόπλεγμα μπορεί να το βλέπουμε συχνότερα στο μέλλον και πρέπει να το συνηθίζουμε σιγά σιγά και όσο για τον προβολέα μές τα μούτρα μας, ρωτήστε ίσως  καλύτερα τον 16χρονο μεγαλέμπορα των 5 γραμμαρίων. Μπορεί να ξέρει κάτι. Και να μην είναι ο μόνος.

Yπάρχουν κάποιοι κωλοπλένηδες


Yπάρχουν κάποιοι κωλοπλένηδες που ζούν ανάμεσά μας, που λές και ζούνε σε άλλο σύμπαν, λές και είναι κλεισμένοι στο μικρόκοσμό τους, λες και δεν ακούν και δεν διαβάζουν πλέον τίποτα για το τόπο τους, και διατυπώνουν τις πιο παράλογες και ανεπίκαιρες απαιτήσεις.

Σαν το κύριο ανώνυμο ιθαγενή που έστειλε επιστολή σε τοπικό μπλόγκ της Αργολίδος  τις προάλλες, διαμαρτυρόμενος για την κατάσταση της Καραθώνας και απαιτώντας, απαιτώντας λέω να ενημερωθεί άμεσα από κάποιον υπεύθυνο για τη λύση του προβλήματος.
 
υγιεινά και θρεπτικά λασπόλουτρα στο μαγευτικό Ναύπλιο
(παραλία Καραθώνας)
 
Συγνώμη κύριε ανώνυμε αλλά από όλον τον χαμό που γίνεται γύρω σας, αυτό καταλάβατε ότι είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα; Δεν ξέρω αν σας έχουν ενημερώσει αλλά κύριε ανώνυμε χάνουμε το στρατόπεδο μας. Η πόλη ολόκληρη είναι ανάστατη. Περπατάμε στο δρόμο και μουρμουρίζουμε σαν τους τρελούς. Το βράδυ δεν κοιμόμαστε από την αγωνία μας. Μπαινοβγαίνουμε στα μπλογκς να δούμε κανα ελπιδοφόρο μήνυμα του Ανδριανού, που μιλάει απευθείας με τον υπουργό ή καμιά στεντόρια δήλωση του Ιζνογκούντ εναντίον της τρισκατάρατης Αθήνας μπάς και αναθαρρήσουμε αλλά μάταια. Όπου και να περπατήσεις στη πόλη, με όποιον άνθρωπο και να μιλήσεις μόνο για το στρατόπεδο θα συζητήσεις. Τέτοιο κακό είχε να μας βρεί από τον πόλεμο μας λένε οι παππούδες. Τα γυροπιτάδικα κλαίνε κι οι καφετέριες κοπανιούνται ανάσκελα. Στη πόλη έχει απλωθεί εδώ και μέρες ένα γοερό θρηνητικό τραγούδι.

Και σείς μου λέτε για τη Καραθώνα; Για τις λάσπες που κατέβασε η κωλοβροχή τις προάλλες και έχουν κάνει την παραλίτσα σας πίστα του μοτοκρός; Πού δεν μπορείτε να κάνετε ήσυχα το μπανάκι σας επειδή έχει γεμίσει ο κόσμος σκουπίδια από τη χωματερή; Ε πηγαίντε να κάνετε το πλίτσι πλίτσι σας στην Αρβανιτιά. Στο Τολό και στη Πλάκα. Τόσες παραλίες έχουμε. Ή τραβήχτε στη τελική, αν είστε τόσο κολλημένος με το μέρος, λιγάκι πιο δίπλα που τα νερά δεν είναι τόσο θολά απο τις λάσπες και τα σκουπίδια. Συμβιβάζεστε; Και για τα σκουπίδια που λέτε πως  αρχίζουν να πέφτουν στη πλαγιά, τί πρόβλημα έχετε; Χωματερή είναι, σκουπίδια έχει. Τώρα το καταλάβατε;  Μήπως θέλετε να έρθουμε να σας τα μαζέψουμε;  Γιατί δεν τα μαζεύετε μόνος σας; Κουλός είστε; Η μήπως θέλετε να έρθει ο ίδιος ο Δήμαρχος να τα μαζέψει που τρέχει ο δόλιος από δώ και από κεί, ανεβοκατεβαίνει στην Αθήνα σαν τον τρελό  γλυκομιλώντας και γαληφιάζοντας τους ανωτέρους του κράτους  μπας και μας λυπηθούν και κρατήσουν ανοιχτό το στρατοπεδάκι μας;

Και πές ρε άνθρωπε μου, ρε αυτόχθονα ανώνυμε ιθαγενή, πως σου κάνουμε το χατήρι και στο λύνουμε το θεματάκι σου. Σου κάνουμε τη Καραθώνα σου κουκλί. Διώχνουμε και τη χωματερή που φαγώθηκες να φύγει, να δούμε βέβαια που θα βρούμε καλύτερο και πιο ευρύχωρο μέρος για τα σκουπίδια μας αλλά πες πως άντε, τη διώξαμε. Κάνουμε και αναδάσωση στα καμμένα για να μην έρχονται οι λασπούλες που σε ενοχλούνε στο μπανάκι σου και σου καθαρίζουμε ακόμη και τις γόπες από την αμμουδίτσα  για να μην ενοχλούνται οι φτερνούλες σου. Και πές πως γεμίζει κόσμο, τουρισμό, καταστήματα όμορφα και ψυχαγωγικά, γάργαρα νερά και καλαίσθητο περιβάλλον. Αλλα παράλληλα το στρατόπεδο της πόλης κλείσει. Τί θα έχουμε  καταφέρει;

Μετά πώς θα ζήσουμε χωρίς φαντάρους κύριε ανώνυμε; Κολυμπώντας;

 
Υ.Γ. το κείμενο καταγγελία του κυρίου ανώνυμου ιθαγενή μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

"Βαβυλωνία" στο Ναύπλιο

 
Κινηματογραφική μεταφορά του πασίγνωστου θεατρικού έργου του Δημητρίου Βυζαντίου, το οποίο γράφτηκε στα χρόνια που ακολούθησαν την Επανάσταση του 1821 και μαζί με το έργο "Ο Υπάλληλος" του Χουρμούζη αποτελούν τα θεμέλια του νεοελληνικού θεάτρου.
 


Έχει ως θέμα τις ζώσες ντοπιολαλιές που κάθε περιοχή του ελλαδικού χώρου ανέπτυξε κατά τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά χρόνια. Έτσι λοιπόν, στην πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους το Ναύπλιο, σε μια ταβέρνα διασκεδάζει μια παρέα ανδρών από διάφορα μέρη της Ελλάδος.
-
Υπόθεση: Λίγο μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, σε ένα χάνι (λοκάντα) στο Ναύπλιο, ο τοπικός αστυνόμος προσπαθεί να διαλευκάνει τον τραυματισμό ενός θαμώνα, που συνέβη κατά τη διάρκεια ενός γλεντιού. Κάθε μάρτυρας μιλάει τη διάλεκτο του τόπου του και ο αστυνόμος δε μπορεί να βγάλει άκρη.
-
Ηθοποιοί: Ηλίας Λογοθέτης, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Γιάννης Κοντούλης, Δημήτρης Ιωακειμίδης, Γρηγόρης Στεφανίδης, Κάρολος Παυλάκης, Αλέκος Ουδινότης, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, Θανάσης Παπαδόπουλος, Ρία Δελούτση, Νίκος Μπακογιάννης, Κώστας Φραγκιαδάκης, Γιώργος Χαραλαμπίδης, Βέρα Βασδέκη, Τζίνα Σπηλιωτοπούλου, Δημήτρης Κατσούλης, Γιάννης Κονιδάρης.
Σκηνογραφία: Τάσος Ζωγράφος.
Μουσική: Λίνος Κόκκοτος.
-
Σημειώσεις: Η ταινία Βαβυλωνία προβλήθηκε στις αίθουσες Αθηνών - Πειραιώς - προαστίων το 1970 και έκοψε 83.349 εισιτήρια. Ήρθε στην 60η θέση σε 87 ταινίες. Κινηματογραφική μεταφορά του πασίγνωστου θεατρικού έργου του Δημητρίου Βυζαντίου, το οποίο γράφτηκε στα χρόνια που ακολούθησαν την Επανάσταση του 1821 (και μαζί με το έργο Ο Υπάλληλος του Χουρμούζη αποτελούν τα θεμέλια του νεοελληνικού θεάτρου), έχει ως θέμα τις ζώσες ντοπιολαλιές που κάθε περιοχή του ελλαδικού χώρου ανέπτυξε κατά τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά χρόνια. Έτσι, λοιπόν, στην πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους, το Ναύπλιο, σε μια ταβέρνα διασκεδάζει μια παρέα ανδρών από διάφορα μέρη της Ελλάδος. Ανάμεσά τους βρίσκονται ένας Χιώτης, ένας Αρβανίτης, ένας λόγιος, ένας Μωραΐτης κι ένας Κρητικός, ο Μανωλιός, που είναι ερωτευμένος με τη Γαρουφαλιά, την όμορφη κόρη του Μπαστιά. Πάνω στο γλέντι ξεσπά ένας καβγάς - για τα μάτια της Γαρουφαλιάς - και ο Αρβανίτης λαβώνει τον Μανωλιό στο χέρι. Ο επτανήσιος αστυνόμος Γεώργιος Φάντες προσπαθεί να διαλευκάνει αν το όλο επεισόδιο ήταν εκ προμελέτης ή κατόπιν ατυχήματος. Επειδή δεν καταλαβαίνει τίποτα απ ότι του λένε, διατάζει να συλληφθούν όλοι και να οδηγηθούν στη φυλακή, απ όπου και απελευθερώνονται μόλις γίνεται κατανοητή η αιτία του επεισοδίου.
-
Βραβείο β` ανδρικού ρόλου (Ηλίας Λογοθέτης) στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1970.
Τιμητική διάκριση στον Γιώργο Διζικιρίκη σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1970.

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Ανταπόκριση απο το Φάρο


Για χρόνια ο Φάρος της παραλίας είναι ένα κομβικό σημείο συνάντησης και βολταδούρας για κάθε αυτόχθονα ιθαγενή. Αποτελεί σημείο πολλών και έντονων αναμνήσεων για όλους μας. Κρυφά κι εφηβικά ζευγαρώματα, ατελείωτες συζητήσεις με φίλους, πλάκες και πασαρέλα παντός είδους, πάρτυ με μπύρες, κιθάρες και τα συναφή, ηρεμιστικές περατζάδες τις ήσυχες ώρες και μπόλικες αυτοψυχαναλύσεις.

Κυρίαρχη ομάδα απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και από ιστορίες μεγαλυτέρων κωλοπλένηδων αλλά και με βάση τη κοινή λογική του σημείου, είναι φυσικά η νέα γενιά. Η μαθητική νεολαία της πόλης και η ένδοξη φοιτητική της. Το μέρος κοινώς πλημμυρίζει από πιτσιρικαρία και υπερκινητική και υπερφωνακλάδικη εφηβεία. Δεκάδες χιλιάδες είναι οι δύσμοιροι τουρίστες που θέλησαν σε ώρες πεζοποριακής ακμής να χαρούν τη γαλήνη και την αισθητική του μέρους αλλά μια μεγάλη παρέα των πραγματικών αφεντικών της περιοχής τους χάλασε τα σχέδια. Οι ντόπιοι, τουλάχιστον αυτοί που δεν διέπονται από το σύνδρομο «του κατηχητικού» αναγνωρίζουμε την διαχρονική ιδιοκτησία των νεαρών της πόλης και απολαμβάνουμε πάντοτε τη βόλτα μας απερίσκεπτοι. Αν θελήσουμε ησυχία, ξέρουμε πότε να πάμε.

Οι νέοι της πόλης, έχουν σαν σύμβολο, σαν έμβλημα της ιδιοκτησίας τους, σαν πινακίδα που δηλώνει ποιός κάνει κουμάντο τελοσπάντων στο μέρος, τί άλλο πέρα από τον ίδιο τον Φάρο. Ο Φάρος εδώ και χρόνια γίνεται ένας καμβάς διαρκών συνθημάτων που γραφοσβήνονται διαρκώς και δηλώνουν την ιδιοσυγκρασία, τον ψυχισμό αλλά και την ενέργεια των δημιουργών τους.
 
η ΄σημασία του photoshop ή εναλλακτική πραγματικότητα
 
Οπότε…

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012, Φάρος Παραλίας Ναυπλίου.

 

Mπροστά μας, με όπισθεν φόντο το Μπούρτζι, έχουμε τον Φάρο. Στεκόμαστε μπροστά στις 2 από τις 5 λευκές πλευρές του. Γεμάτες γραμμένα και ψαγμένα πολιτικά συνθήματα.

« Ο Κέννυ σας γαμάει φασιστάκια» δηλώνει κάποιος Κέννυ αποκαλύπτοντας στην αναπλιώτικη κοινωνία τα τρελά του βίτσια..

Άλλο αγόρι γράφει «Γαμώ τη Χ.Α». Φίλος του Κέννυ φαντάζομαι.

Μετά ξεκινάνε τα βαθιά. « Είμαστε όλοι μετανάστες». Σόρρυ φιλαράκι αλλα εγώ είμαι αυτόχθων ιθαγενής κωλοπλένης. Έχω ψάξει και το αίμα μου και το βρήκα με υψηλούς δείκτες σκατολιμανίασης. Άρα;

 Ένα άλλο χρήζει πολλαπλών ερμηνειών.  «Το νού σας, κάθε ψήφος αντιστοιχεί σε μια ρατσιστική επίθεση». Βάλτε με το νού σας πόσους έχετε δείρει μέχρι τώρα.

Υπάρχουν και τα κλασικά συνθήματα όπως «αντιφά ναυπλίου», «φασίστες πάλι πούτσα», «μουνιά ρε» που μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως προς το παρόν οι φασίστες είτε δεν πατάνε το πόδι τους στο φάρο, είτε δεν υπάρχουν, είτε και το πιο πιθανό, ξεχνάνε πάντοτε το μαρκαδοράκι τους.

Πάντως από τη μπροστά πλευρά του Φάρου,το σύνθημα που ξεχωρίζει μέσα στη βαβούρα των πολιτικών σχολίων, το σύνθημα που κυριεύει το νου και παρασέρνει την ψυχή στο κόσμο του έρωτα και της καψούρας είναι το «σε θέλω για πάρτυ μου». Γραμμένο με στυλό αχνό και προπάντων ανορθόγραφο για να τονίζεται το νταλκαδιάρικο πάθος.

Μεταφερόμαστε στα πίσω μέρος της περιοχής. Στην λεγόμενη και κατουροπεριοχή του Φάρου. Τουλάχιστον τις έρημες ώρες. Μια που το θυμήθηκα, όσοι έχετε αυτή την αξιολάτρευτη συνήθεια να κατουράτε πίσω από το Φάρο, θα σας παρακαλούσα να το κάνετε μόνο κοιτώντας τη θάλασσα και ποτέ όταν έχει αέρα. Γιατί θα γίνεται χάλια.

Στο πίσω μέρος του Φάρου τα συνθήματα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εκπληκτικά εικαστικό είναι το γραμμένο με ρόζ μαρκαδοράκι ( προφανώς από κορίτσια) και με κεφαλαία γράμματα «Ζωή, Κοπάνα, Αλητεία». Όλο το νόημα της ζωής γραμμένο σε τρείς λέξεις.

Ένα παραδοσιακό «fuck you» γραμμένο με έντονο μαύρο μαρκαδοράκι επιβεβαίωνει τα γνωστά σε όλους μας σεξουαλικά προβλήματα της περιοχής που ξεκινούν φυσικά από την εφηβεία.

Τρείς φιλενάδες επιβεβαιώνουν την «αιώνια» φιλία τους που θα κρατήσει βάση διαχρονικών στατιστικών μέχρι να μπογιατιστεί ξανά ο τείχος, με τη πατροπαράδοτη πρόσθεση ονομάτων που καταλήγει στο κλασικό πιά F.F.E. ( friends for ever).

Το ίδιο ακριβώς κάνει γράφοντας με μπλε στυλό  και ένα ζευγαράκι με τη κατάληξη όμως love for ever δηλαδή L.F.E. Να πληροφορήσουμε το ζευγαράκι αν τυχόν μας διαβάζει πως μακάρι, αλλα δυστυχώς η στατιστική δεν είναι ούτε με το δικό τους μέρος.

Ακολουθούν κάποια ακατανόητα όπως «molto τζους», «ολγού ελέ!!!» και άλλα σατανιστικά και αλλόθρησκα μέχρι το μάτι να πιάσει το νούμερα ένα πολιτικό σύνθημα όλου του φάρου. «Εδώ πατάς, εκεί ματάς». Η πίσω πλευρά του φάρου, η χιλιοκατουρημένη που λένε κι οι παλιοί, πήρε με ένα και μόνο σύνθημα το βραβείο καλύτερης πολιτικής ατάκας. Συγχαρητήρια στο παλικάρι που το έγραψε, είναι ο μόνος που δεν θα σατιρίσω μαζί με τον τελευταίο που κατά τη γνώμη μου έχει σπάσει όλα τα ερωτικά κοντέρ.

Πριν πάω σε αυτό όμως, να δώσω συγχαρητήρια στον φίλο με το όνομα molto που έχει γεμίσει μια ολόκληρη πλευρά γράφοντας με μεγάλα γράμματα το όνομά του καμιά δεκαριά φορές.. Το παρατσούκλι του μάλλον. Φίλε molto, και πάλι μπράβο σου. Τώρα οι πάντες σε γνωρίζουν. Έκανες αισθητότατη τη παρουσία σου.

Θα κλείσω με τον μεγάλο γκουρού των συνθημάτων. Aυτόν τον τελευταίο που λέγαμε. Τον νικητή των νικητών. Όνομα δημιουργού άγνωστο. Πρόκειται για έργο ανώνυμο που συνεχίζει την παράδοση των κλασικών ανώνυμων νεοελληνικών έργων όπως το δημοτικό τραγούδι, "η ελληνική Νομαρχία" και άλλα.

«Βίκυ, Βικάκι, όσα ρούχα και να φορέσεις, εγώ θα σε σκέφτομαι πάντα γυμνή».

Βικάκι! Και μείς γυμνή θα σε σκεφτόμαστε από εδώ και πέρα. Γιατί μάλλον σου αξίζει!!!
΄
 Καλό σαββατοκύριακο σε όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς  που έχουν κατουρήσει πίσω απο το φάρο τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους. Κάποιοι και με κόντρα τον άνεμο.

 

Υ.Γ. υπάρχει ακόμη μια πλευρά τελείως λευκή...
 
Y.Γ  νικητές του χθεσινού διαγωνισμού για τα πανέμορφα παραλίσια πλακάκια είναι ο raindog, η dimi και ο Sam Alakas. Μπορούν όποτε θέλουν να μεταβούν στο μέρος και να ξηλώσουν τα πλακάκια που τους αναλογούν. Περίπου 14 στο άτομο.

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

παναπλιώτικος διαγωνισμός


Έχεις αυλή αλλά δεν έχεις λεφτά για να την επιστρώσεις με πλακάκια; Έχεις περιβολάκι και δεν βρίσκεις πλακάκια για να δημιουργήσεις πέρασμα ανάμεσα στις λάσπες και τα χώματα; Έχεις δωμάτιο ή σπίτι που παραμένει εδώ και χρόνια με τσιμεντένιο πάτωμα γιατί δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα να το καλωπίσεις;

Μην αγχώνεσαι και μην απελπίζεσαι!

Ο δήμος Ναυπλίου βρίσκεται εδώ για σένα, πάντα κοντά στο πολίτη και στα καθημερινά του προβλήματα.

Ένας, δύο ή τρείς υπερτυχεροί θα κερδίσουν από σήμερα, αν προλάβουν, δωρεάν πλακάκια για επίστρωση εξωτερικών ή άμα λάχει εσωτερικών χώρων.

Στη παραλία Ναυπλίου λοιπόν, ακριβώς μετά το Ακταίον, στο χώρο της βολταδούρας αλλά από τη μέσα πλευρά, του Αμφιτρύωνα (όποιος δεν κατάλαβε δεν είναι αυτόχθων και δεν μας ενδιαφέρει), εδώ και χρόνια οι ποδηλάτες και οι πεζοί παρατηρούν ένα-ένα τα πλακάκια να ξεμπασκώνονται με αποτέλεσμα μόλις χθές να διαπιστώσω κατόπιν μιας ποδηλατικής αποδράσεως, πως τα περισσότερα πλέον από δαύτα είναι ξεκολλημένα από το έδαφος, δημιουργώντας ένα ασταθές και ετοιμόροπο  παζλ εδάφους εδάφους. Προσωπικά τα υπολογίζω τα ξεμπασκωμένα πάνω από 40. Μπορεί και περισσότερα.

Οπότε όποιος τυχερός ή τυχερή θελήσουν να επενδύσουν τον χώρο τους με καλαίσθητα, αναπλιώτικα  και παραλίσια πλακάκια δεν έχει παρά να μεταφερθεί τις μεταμεσονύχτιες κυρίως ώρες στο χώρο της παραλίας Ναυπλίου και με ένα απλό μαχαιράκι να ξηλώσει άνετα τον αριθμό πλακακίων που του αναλογούν. Απαραίτητη κρίνεται και η χρησιμοποίηση κάποιου μεταφορικού μέσου διότι τα πλακάκια διαθέτουν κάποιο βάρος. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που στέκουν ακόμη στη θέση τους.

                                         έλα το καλό πλακάκι λέμε.....


Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να επικοινωνήσουν στο μέιλ του μπλογκ ή στα σχόλια από κάτω για να διαμοιραστεί η ποσότητα των πλακακίων ακριβοδίκαια σε όλους τους ενδιαφερομένους  καθότι και το μπλογκ και ο δήμος της πόλεως υποστηρίζουν το καθεστώς της δικτυακής αμεσοδημοκρατίας και ισότητας.

Δυστυχώς, η προσφορά για να έχει αξία δεν μπορεί να μοιραστεί σε περισσότερα από 3 άτομα. Οπότε οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να βιαστούν.

Οι τρείς πρώτοι κερδίζουν!!!

 
Ήταν μια ευγενική χορηγία του δήμου Ναυπλίου