"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Αnd a happy new fear in Nafplio

Το τελευταίο Παλαμπούρτζι του 2013

Η πόλη του Ναυπλίου είχε στην ιστορία της πολλούς τρελούς. Δεκάδες ίσως εκατοντάδες. Μέχρι πρόσφατα. Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε παλιοναυπλιώτη, παλιοπρονοιώτη και παλιοσυνοικισμιώτη θα έχει να σου καταμετρήσει δεκάδες τρελούς με χιλιάδες ιστορίες να του συνοδεύουν την μνήμη.

Τα αίτια αυτού του παράδοξου φαινομένου φαντάζομαι θα είναι πολλαπλά και σύνθετα. Ιστορικά, γεωγραφικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά αλλά κυρίως ψυχολογικά.

Τα ψυχολογικά πέρα από αυτά που στηρίζονται σε οικογενειακές ιστορίες επαρχιακής τρέλας, είμαι σίγουρος πως αφορούν την όλη πίεση που σου ασκεί η πόλη. Η μικρή κοινωνία, οι περιορισμένες δυνατότητες κι επιλογές, οι εξαναγκαστικές κοινωνικές συμβάσεις, οι συμβάσεις γενικώς, οι προκαταλήψεις, οι δεισιδαιμονίες, οι φήμες, οι ψίθυροι, οι μικροεγωισμοί, η συντηρητική γεωγραφία και αρχιτεκτονική και πολλά άλλα.

Σήμερα όμως γιατί δεν έχουμε τρελούς; Τουλάχιστον φανερούς;

Μήπως γιατί εξαλείψαμε ή μειώσαμε όλα τα αίτια που τους γεννούν; Μια ανάγνωση είναι και αυτή.

Μια άλλη λέει πως οι τρελοί δεν χάθηκαν αλλά αντιθέτως εξαπλώθηκαν. Τρελοί είμαστε πλέον όλοι μας. Έχουμε χάσει τα μυαλά μας, χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια, χάσαμε την πυξίδα μας και δεν ξέρουμε κυρίως και βασικώς να φτιάχνουμε άλλη.

Έτσι η τρέλα σταμάτησε να είναι προνόμιο λίγων και τυχερών και εξαπλώθηκε μέσα σε όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Μόνο που η δική μας η τρέλα, σε αντίθεση με τους φιλτάτους και τρισχαριτωμένους τρελούς της σύγχρονης μας ιστορίας,  δεν εξωτερικεύεται. Δεν γίνεται φανερή. Δεν παρουσιάζεται στο πλατύ κοινό της πόλης. Δεν αποτελεί αντικείμενο λαογραφικής παράστασης και λαικού θεάματος παρά  κρύβεται ύπουλα μέσα σε δωμάτια και μυαλά. Θάβεται κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας που κανένας δεν του δίνει πια σημασία γιατί είναι κοινό. Και ό,τι είναι κοινό, ό,τι δεν είναι αποκλειστικά δικό μας, δεν μας ενδιαφέρει.

Το αγνοούμε, το πουλάμε, το μουντζουρώνουμε, το φτύνουμε, το χέζουμε, το κατουράμε γιατί πολύ απλά δεν είναι δικό μας.

Έτσι λειτουργούμε μόνο με βάση την κούτρα μας. Ό,τι κατεβάσει η κεφάλα μας. Βλέπεις μόνο αυτή είναι αποκλειστικά δικιά μας.

Και επειδή μία κεφάλα μόνο έχουμε ας μην ξεχάσουμε και φέτος τα χριστούγεννα να κλείσουμε όλοι τα κουδούνια μας για να μην μας ξυπνήσουν τα πιτσιρίκια που λένε τα κάλαντα. Χρόνο με το χρόνο γίνονται, δόξα τω Θεώ, όλο και λιγότερα και επίσης γλιτώνουμε κι από τα ενοχλητικά γυφτάκια. Και το πιο σημαντικό πράγμα της ζωής μας. Τα λεφτά. Γλιτώνουμε μπόλικα λεφτά.

Έτσι η προόδος καλπάζει μαζί και η θεία παραφροσύνη μας.

Και του χρόνου!




Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Ναύπλιο, η πόλη του Έρωτα

Τελικά πηδιόμαστε ικανοποιητικώς οι αυτόχθονες ιθαγενείς; Ιδού η απορία. Ας μου συγχωρήσετε το χοντροκομμένο της διατυπώσεως αλλά το κείμενο δεν αναφέρεται προφανώς στην ρομαντική πλευρά της πόλης, στα γραφικά σοκάκια της, στα χαριτωμένα χεράκια που πιάνονται και πάνε βόλτα  ούτε στις τρυφερές αγκαλίτσες των ερωτευμένων. Σε αυτά είμαστε αδιαμφισβήτητα πρωταθλητές. Έχουμε πάρει και βραβείο άλλωστε. Ναύπλιο, ο πιο ρομαντικός προορισμός της Ελλάδας, έτος 2000 και κάτι. Βραβείο «Φιλοξένια» για τους ανιστόρητους.

Το κείμενο όμως αυτό θα αγνοήσει παντελώς τον όποιο ρομαντισμό εκπέμπει η πόλη, θα παραβλέψει ολοκληρωτικά την ποιητική της διάσταση και θα επικεντρωθεί αποκλειστικά κι απόλυτα στην ικανοποίηση των αρχέγονων και ζωωδών αναγκών των αυτοχθόνων ιθαγενών που από όλες τις σύγχρονες έρευνες θεωρείται βασικός παράγοντας ψυχικής ισσοροπίας και φυσικά ευτυχίας.

Για να επανέλθουμε. Πηδιόμαστε ικανοποιητικώς οι αυτόχθονες ιθαγενείς; Ιδού η απορία. Για να απαντήσουμε σε αυτό το καίριο ερώτημα θα πρέπει να κάνουμε πολλές στάσεις, αν με εννοάτε. Χρειαζόμαστε μπόλικο στατιστικό δείγμα.

Στάση πρώτη λοιπόν. Έξω από τα πάσης φύσεως φροντιστήρια και σχολεία της πόλης. Σε ένα βασικό μέρος καθημερινής εμφάνισης της αυτόχθονης οικογένειας. Αυτόχθονη οικογένεια που παρεπιμπτόντως αναφέρω πως είναι η πλειοψηφούσα δύναμη της πόλης. Οπότε το δείγμα μας θα είναι δυνατό.

Είναι δε η πλειοψηφούσα δύναμη, καθώς το Ναύπλιο είναι μικρή πόλη, γραφική, πρακτική, με ποιότητα χρόνου, με άνετες αποστάσεις, κατάλληλη για μεγάλωμα παιδιών και άλλες τέτοιες μαλακίες-δικαιολογίες που μας κράτησαν τελικά όλους εδώ, με αποτέλεσμα η οικογένεια να είναι και το κυρίαρχο κοινωνικό συστατικό μας. Πέρα δε αυτού, τίποτα.

Αυτό που μας ενδιαφέρει βεβαίως σήμερα εδώ δεν είναι το ψυχογράφημα της αυτόχθονης οικογένειας αλλά μόνο η σεξουαλική της δράση. Η οποία σε πρώτη ματιά, φαντάζει ανύπαρκτη. Μπαμπάδες νευρικοί, να κοιτάνε με λοξές ματιές και με μια αγγαρεία ζωγραφισμένη στη φάτσα, μαμάδες γκρινιάρες, με το βλέμμα του ανελέητου κουτσομπολιού, να στήνουν πηγαδάκια και να περνάνε κόσκινο ό,τι κινείται ή τρώγεται και όλα αυτά βεβαίως μέχρι να τελειώσει το παιδί. Μετά ακούς νεύρα, φωνές, κορναρίσματα, τσακωμούς, στριγκλιές πάνω σε μικρά παιδάκια και πάσης φύσεως ψυχονευρωτικά μέχρι να γίνουν οι πάντες καπνός.

Κάποιος δεν εκτονώνεται ικανοποιητικά νομίζω. Αλλά δεν είμαι ακόμη σίγουρος.

Εκεί που σιγουρεύομαι και δένει το γλυκό είναι στη παραλία της πόλης. Εκεί, εκ της ασφαλούς και υπερπολύτιμης απόστασης του φάρου, μπορείς να αγναντέψεις την αυτόχθονη οικογένεια χωρίς να σε πάρει κανείς χαμπάρι. Και μάλιστα την συναντάς συχνά χωρίς την συνοδεία του παιδιού. Χωρίς δηλαδή αυτόν τον αστάθμητο παράγοντα που σου προκαλεί αβεβαιότητα. Οι δυό τους. Μόνο το ζευγάρι. Τί βλέπεις όμως;

Απόσταση. Νούμερο ένα χαρακτηριστικό της αυτόχθονης μικροαστικής οικογένειας. Αυτό που λέμε τυπικής οικογένειας. Ο άνδρας διατηρεί πάντοτε μια απόσταση από την γυναίκα κατά την διάρκεια της βολταδούρας. Το ίδιο και η γυναίκα. Δεν αγγίζονται. Μόνο μιλάνε ή περπατάνε βουβοί και βαριεστημένοι. Αν μιλάνε, μιλάει μόνο ο άντρας συνήθως και η γυναίκα θα ακούει τον μαλάκα που της δικαιολογεί τα λάθη του. No sex, no party επομένως σύντροφοι. Τουλάχιστον αναμετάξυ τους.

Στάση Τρίτη. Τα καφέ και τα μπαρ της περιοχής. Εκεί που μαζεύεται ο νέος κόσμος, ο γεμάτος ζωντάνια, ο γεμάτος όνειρα, ενέργεια, αισθήματα και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Παρέες ανδρών από τη μία, παρέες γυναικών από την άλλη. Μαγαζιά μόνο με άντρες εδώ, μαγαζιά μόνο με γυναίκες εκεί. Ακόμα και όταν αναμειχθούν αυτές οι παρέες επικρατεί πάντοτε και παντού και εκατέρωθεν ο παραδοσιακός ναυπλιώτικος χορός της Πόζας. Έτσι οι περισσότεροι δυστυχώς δεν θα καταφέρουν μέχρι το τέλος της νύχτας να βυθιστούν στον βούρκο της ακολασίας αν και το επιθυμούν διακαώς. Και για πολλές παρόμοιες νύχτες ακόμη δεν θα το καταφέρουν. 

Στάση τέταρτη. Τα θορυβώδη παπάκια και αυτοκίνητα των αντρών που κατακλύζουν τους δρόμους μας και ο σαββατιάτικος σημαιοστολισμός εθνικής επετείου των γυναικών που σκεπάζει τα σοκάκια μας είναι δείγματα μεγάλης αγαμίας. Επιικίνδυνης και κυρίως αντιαισθητικής. Ας το παραδεχτούμε επιτέλους.

Στάση πέμπτη και τελειωτική. Δεν έχουμε μπουρδέλο σύντροφοι. Το καταλαβαίνετε; Τουλάχιστον επίσημο. Για να ικανοποιήσει κάποιος χριστιανός τις ορμές του σε μέρες δύσκολες και ψιλογκαντέμικες πρέπει να εισχωρήσει στον κόσμο του περιθωρίου. Δεν μπορεί σαν άνθρωπος, απλά και ήσυχα,  να δώσει τα λεφτάκια του στην αρχαιότερη επαγγελματία του πλανήτη. Όχι. Είναι ντροπή. Είναι όνειδος. Εϊναι αίσχος. Ας κυλιστεί καλύτερα στο βούρκο της νύχτας και του υποκόσμου προκειμένου να γαμήσει παρά να έχουμε τέτοιο ψεγάδι στη κοινωνία μας.

Οπότε μάλλον σύντροφοι δεν φαίνεται να πηδιόμαστε ικανοποιητικώς. Και στην τελική καλά κάνουμε.  Συντηρητική κοινωνία είμαστε, με χρηστά ήθη και έθιμα, έτσι γουστάρουμε, έτσι κάνουμε.

Ας είναι καλά οι χειρωνακτικές εργασίες και τα παράνομα ζευγαράκια των Αθηνών που μας ταίζουνε. Μας δίνουν και τιμητικούς τίτλους ενίοτε.





Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Πωλούνται παραθαλάσσια οικόπεδα στο Άργος ή Venice di Romania

Χρυσή ευκαιρία για όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς κωλοπλένηδες και όχι μόνο αποτελεί πλέον η αγορά πάμφθηνων οικοπέδων της φιλτάτης και χιλιοτραγουδισμένης γειτονικής πόλης του Άργους, της αρχαιοτέρας, ως γνωστόν, πόλης του σύμπαντος.

Σύμφωνα με έγκυρες οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις μεγάλων οίκων αξιολογήσης διεθνούς κύρους, η αγορά αργείτικων οικοπέδων είναι μια επένδυση χαμηλού ρίσκου και άμεσης απόδοσης.

Και αυτό σύντροφοι αυτόχθονες συμβαίνει για τον προφανή λόγο της βραχύχρονης μετατροπής του Άργους σε Βενετία των Βαλκανίων. Το όνομα Venice di Romania ακούγεται πολύ το τελευταίο διάστημα μέσα στα ευρωπαικά και διεθνή σαλόνια.

Ποτάμια, ρυάκια και γενικώς τρεχούμενο νερό θα διασχίζει τους πολυαγαπημένους και απλωτούς δρόμους της πόλης των Αργείων ενώ αρκετά πιθανή είναι η διαρκής τροφοδότηση του τρεχούμενου νερού από τον μεγάλο ποταμό-σήμερα δρόμο-που ενώνει την Νέα Κίο με το Άργος.

Σας φαίνονται όλα αυτά φανταστικά σύντροφοι αυτόχθονες; Σας φαίνονται απίθανα; Εξωπραγματικά; 

Και όμως. Είναι πέρα για πέρα αληθινά.

Πέρα από τις αναλύσεις διεθνούς κύρους, δείτε μόνοι σας τα αντικειμενικά δεδομένα και αποφασίστε να επενδύσετε στο μέλλον σας και κυρίως στο μέλλον των παιδιών σας. Αγοράστε αργείτικα και φτηνά οικόπεδα σύντροφοι αυτόχθονες και σύντομα θα είστε ιδιοκτήτες γονδολών και υπερπολυτελών κατοικιών. Τρέξτε να προλάβετε προτού σας προλάβουν οι κουτόφραγκοι και οι μισητοί Τσιμεντόβλαχοι πρωτευουσιάνοι.

Δείτε τα δεδομένα.

Δεδομένο πρώτο. Δήμαρχος ολοκληρωτικά ανίκανος. Ούτε μισό αντιπλημμυρικό έργο. Στην πρώτη μεγάλη νεροποντή της θητείας του, το μόνο που έκανε είναι να εμφανιστεί παλαιοκομματικά και πιασάρικα βρεγμένος, αγωνιστής και παιδί του λαού σαν  ένας από εμάς. Μετά ειρωνεύτηκε την φλώρικη αντιπολίτευση που δεν έβρεξε το κωλαράκι της, που άραξε στο καναπέ, που κιότεψε μπροστά στον μεγάλο κίνδυνο και πάει η δουλειά του. Πολιτικό επίπεδο τρούμπας και σίγουρη επανάληψη αντίστοιχων καταστροφικών φαινομένων αφού δεν ακούστηκε ίχνος αυτοκριτικής ή κάποιας ελάχιστης αντιπλημμυρικής πρότασης.

Δεδομένο δεύτερο. Η αντιπολίτευση. Ανύπαρκτη. Σύρεται και άγεται πίσω από τις ορμές του φωνακλά αντιπάλου της όπως ακριβώς οι αντιφασίστες πίσω από τις κινήσεις της Χρυσής Αυγής. Καμία πρωτοβουλία και καμία απολύτως θετική πρόταση. Επικοινωνιακού τύπου συγκαλέσεις δημοτικών συμβουλίων για να δείξουμε ενεργοί κι ευαίσθητοι μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν στον αντίπαλο που η νίκη του φαντάζει βεβαία. Όπως και η πλημμύρα και πάλι της πόλης.

Δεδομένο τρίτο. Πολιτική εξουσία. Οι βολευτές-υπουργοί. Έσπευσαν να εμφανιστούν ενώπιον του μεγαλύτερου σε αριθμό ψηφοφόρων ακροατηρίου, να δείξουν την αγάπη τους, τον πόνο τους, να μοιράσουν λεφτάκια για να χρυσώσουν το χάπι των μελλοντικών ψηφαλακίων τους και ξαναγύρισαν στα πολυτελή υπουργικά σαλόνια τους. Πρόταση καμία, σκέψη ουδεμία. Μόνο τον σταυρό μας να μην ξανασυμβεί. Για τον αντιπεριφερειάρχη δεν σχολιάζω. Η διακόσμηση δεν ήταν ποτέ του γούστου μου.

Δεδομένο τέταρτο και οριστικό. Θα ξανασυμβεί. Ελέω κλιματικής αλλαγής, ελέω παράνομης δόμησης, ελέω αχρηστίλας των υπευθύνων είναι σίγουρο πως θα ξανασυμβεί.

Οπότε μάγκες πιάστε τα γιοφύρια να μην μας φύγει το νερό μόλις ξανάρθει. Πνιγόμαστε που πνιγόμαστε ας βγάλουμε και κανά φράγκο.

Αν το καλοσκεφτείς, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο σχέδιο πόλης.



*Αφιερωμένο στη μνήμη της  Ροζίτας Μιλοσάβλεβιτς.


Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Όνειρο ήτανε…

Το σημαντικότερο γεγονός της εβδομάδας που μας πέρασε δεν ήταν φυσικά η μυστηριώδης εξαφάνιση των παιδιών στον Παλαμήδειο Δρόμο. Αν και μυστηριώδης η εξαφάνιση, που δημιούργησε ποικίλες συνομωτικές θεωρίες, όπως η θεωρία περί ύπαρξης κρυφών και μεταφυσικών στοών παραλλήλων διαστάσεων μέσα στη πόλη του Ναυπλίου ή και ακόμη η θεωρία περί απαγωγής των παιδιών από εξωγήινα όντα, παρόλα αυτά, δεν ήταν το πιο σημαντικό γεγονός της εβδομάδας.

Ούτε βεβαίως η ενθρόνιση του νέου μητροπολίτη Αργολίδας που αποκάλυψε σύμφωνα με δηλώσεις τοπικών αρχόντων της πόλης τ’ Άργους ποια είναι η πραγματική πρωτεύουσα της Αργολίδος. Ποιά είναι; Το Άργος φυσικά. Ποιό άλλο; Και σε χριστιανικό συναίσθημα και σε σεβασμό στην εκκλησία αλλά και σε πίστη στις αρχές και τους θεσμούς. Δεν τα λέω εγώ αυτά. Ένας Αργείος τοπικός παράγων τα είπε που ζήλεψε μάλλον τη δόξα του Καμπόσου και τον ακολουθεί πιστά στον λαμπρό δρόμο των αυτοδιοικητικών εκλογών μπας και τσιμπήσει κι αυτός τοπικιστικά ψηφαλάκια.

Το σημαντικότερο γεγονός της εβδομάδας όμως δυστυχώς δεν γράφτηκε σε κανένα ενημερωτικό μέσο, δεν απασχόλησε κανέναν εξέχοντα γραφιά της περιοχής και δεν προβλημάτισε το νού κανενός Αργολιδέα. Και αυτό γιατί ήταν από εκείνες τις ειδήσεις τις ύπουλες, τις μυστικές, που μόνο ένας δαιμόνιος κλειδοκράτορας ονείρων σαν και του λόγου μου μπορούσε να ανακαλύψει. Και αυτό επαναλαμβάνω σύντροφοι αυτόχθονες συμβαίνει, γιατί το σημαντικότερο γεγονός της εβδομάδας ήταν ένας περίεργος εφιάλτης ενός αυτόχθονα ιθαγενή.   

Ήταν Παρασκευή μετά το μεσάνυχτο. Ο αυτόχθων ιθαγενής Κ. αφού είχε περάσει άλλη μια μέρα μέσα στην αυτόχθονή του καθημερινότητα, έπεσε κατάκοπος για ύπνο. Το κρεβάτι του έβλεπε λιμάνι και το στρώμα του τον βύθιζε όλο και περισσότερο στον κόσμο του ονείρου. Είδε πως ξύπνησε και βγήκε στο μπαλκόνι του για πρωινό καφεδάκο και αγνάντεμα της θάλασσας. Δεν την είδε όμως. Μπροστά του απλώνονταν τείχη σιδερένια, ψηλά κάγκελα και το λιμάνι το σκέπαζαν τεράστια κρουαζιερόπλοια που άφηναν διαρκώς τουρίστες. Κόσμος πολύς. Πότε συνέβησαν όλα αυτά, σκέφτηκε μέσα στην ονειρική του δίνη.

 Κουτόφραγκοι με πορτοφόλια γεμάτα έτρεχαν δώθε κείθε και αγόραζαν ότι μπορούσαν. Παγωτά, καφέδες, τσιγάρα, τραπέζια, καρέκλες, κτίρια, σπίτια, αισθητικές, συνήθειες, τα πάντα. Επικρατούσε αναβρασμός. Τα μεγάφωνα του λιμανιού μιλούσαν όλες τις γλώσσες της οικουμένης ενώ μπατίρηδες ιθαγενείς με πρόσωπα βρώμικα ζητιάνευαν λίγο πιο έξω από τα κάγκελα, μόνο εκεί τους άφηνε η τοπική αστυνομία, και ζητούσαν γονυπετείς ένα κομμάτι ψωμί. Μερικοί φιλέλληνες κουτόφραγκοι τους έδιναν και τα πρόσωπά τους γέμιζαν χριστιανική αγαλλίαση.

Ο αυτόχθων Κ. δεν άντεξε. Άρχισε να βαριανασαίνει στενάχωρα. Φόρεσε ότι πιο πρόχειρο είχε και βγήκε έξω για να βρεί διέξοδο ηρεμίας στην βολταδούρα του Φάρου. Δυστυχώς ούτε εκεί την βρήκε. Στον δρόμο τον κοιτούσαν όλοι υποτιμητικά για τα ευτελή του ρούχα. Κουτόφραγκοι, πλούσιοι Τσιμεντόβλαχοι και Νεοαστοί Βλάχοι τον έβλεπαν σαν τιποτένιο σκατό. Σαν καθυστερημένο πληβείο. Φτάνοντας στο Πί αντίκρυσε μια ουρά μεγαλοπρεπών σκαφών ενώ η δημοτική αστυνομία μπουζούριαζε στην σειρά μερικούς ψαράδες που ενοχλούσαν το προσάραγμα των πλοίων. Από το Μπούρτζι έβγαιναν βεγγαλικά. Μια πλούσια κυρία το είχε κλείσει για το διήμερο πάρτυ γενεθλίων της κόρης της που θα αραβωνιαζόταν κιόλας την άλλη εβδομάδα ένα πολύ καλό παιδί, γόνο γερμανών αριστοκρατών.

Πανικόβλητος και μέσα στο αγχώδες και αργό τρέξιμο του ονείρου ο αυτόχθων Κ. με όσες δυνάμεις του έδινε το ιθαγενές υποσυνείδητό του κατευθύνθηκε προς τον Φάρο για να βρεί αυτήν την έρμη πρωινή ησυχία της πόλης που θυμόταν. Δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Στο ύψος του Ακταίον είχε μαζευτεί κόσμος, άλλος και πολύς, και του έκλεινε τον δρόμο. Κάμερες, δημοσιογράφοι, οπερατέρ, γυναίκες που κρατούσαν λουλούδια ντυμένες την τελευταία λέξη της μόδας, άλλες που τσίριζαν από ενθουσιασμό, άντρες σοβαροί με επίσημο ύφος, δήμαρχοι, σύμβουλοι, παράγοντες και φυστικάδες για το μεροκάματο. Περίμεναν όλοι τον γιό του βασιλιά που θα έσκαγε από ώρα σε ώρα με το ιστιοπλοικό του και όλη του την κουστωδία.

Σκέφτηκε για καταφύγιο την Ακροναυπλία ή τον γύρο της Αρβανιτιάς αλλά αμέσως θυμήθηκε πως ήταν κλεισμένες από μια μεγάλη αμερικάνικη εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών. Γύριζαν εδώ και μέρες μια μαφιόζικη κωμωδία με πρωταγωνιστές τον Zach Galifianakis και την Nia Vardalos. Είχαν χτίσει και μια χολυγουντιανή βίλα κοντά στο σημείο του Φάσου (μπαλκόνι για τους αλλόθρησκους) ενώ ο δρόμος της Αρβανιτιάς λειτουργούσε σκηνογραφικά ως μονοπάτι για το σπίτι του μεγαλομαφιόζου.

Να πάει να πέσει από το Παλαμήδι; Σκέφτηκε. Δεν μπορούσε. Το είχαν κάνει φυλακή για μικροοφειλέτες του Δημοσίου και η φύλαξη ήταν ισχυρή.

Ο αυτόχθων Κ. τελικά απελπίστηκε. Με αργό βήμα πήρε τον δρόμο για το σπίτι. Στην Αμαλίας συνάντησε έναν περιφερόμενο θίασο διαδηλωτών που φώναζαν εναντίον της κυβέρνησης και των νέων μέτρων που πρόκειται να ψηφιστούν. Τους χαιρέτησε από απόσταση αλλά αυτοί δεν τον είδαν. Μόνο τον δρόμο έβλεπαν.


Κουρασμένος και γεμάτος θλίψη επέστεψε σπίτι. Έκλεισε πόρτες, παράθυρα και μια μαύρη σιωπή απλώθηκε στον χρόνο του. Πήρε αγκαλιά την αγαπημένη του φωτογραφία κι αποκοιμήθηκε.  

πηγή φώτο: Παλαιές Φωτογραφίες Ναυπλίου

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Η Φάρσα των δημοτικών εκλογών

Ήταν μια εξαιρετική εβδομάς. Όλα κύλησαν ομαλώς, ησύχως και χωρίς πολλά πολλά. Τα νέα λιγοστά, ο καιρός κρύος και η διάθεση ζεστή για να του φέρνει αντίβαρο, όπως πάντα. Μια κλασική πρωτοχειμωνιάτικη εβδομάδα στον Δήμο Ναυπλιέων.

Στον Δήμο που σε λίγους μήνες, ακολουθώντας τους νόμους και τους κανόνες του κρατιδίου των Αθηνών, θα κληθεί να εκλέξει τους νέους του δημοτικούς άρχοντες. Τους εξ’ αναθέσεως αφέντες των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεών του. Γιατί η δημοκρατία είναι περισσότερο υποχρέωση παρά δικαίωμα. Ας το θυμόμαστε καμιά φορά.

Η πόλη αλλά και η ευρύτερη περιοχή ενδέχεται να ζήσει μεγάλες στιγμές. Η μάχη θα είναι σκληρή. Οι τυπικές χαιρετούρες, οι γλοιώδεις συναντήσεις, τα ψεύτικα χαμόγελα, τα μεγάλα λόγια, τα πληρωμένα δημοσιεύματα, τα απόκρυφα κουτσομπολιά, τα δεκάδες ανώνυμα ιστολόγια, τα μακρόπνοα  οράματα, τα κομματόσκυλα, οι κολλημένες ιδεολογίες, η αγάπη για την πόλη και τους ανθρώπους της, οι χαρούμενες φωτογραφίες των οικογενειών των υποψηφίων, τα πάθη για ένα μέλλον διαφορετικό, σύγχρονο, πρωτοπόρο και χιλιάδες άλλες παρόμοιες μαλακίες και παπαριές θα κατακλύσουν την περιοχή της Ναυπλίας από το ένα άκρο ως το άλλο και θα στήσουν μεγαλοπρεπώς το παραδοσιακό τσίρκο των δημοτικών εκλογών. Την μεγάλη φάρσα της αυτόχθονης δημοκρατίας.

Σε αυτές τις δημοτικές εκλογές, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων, για να μην πω όλο και παρεξηγηθώ, δεν γνωρίζει τα όρια του Δήμου του. Δεν γνωρίζει ποιες περιοχές, ποια χωριά, ποιες στάνες και ραχούλες είναι συμπολίτες του. Το φαινόμενο παρατηρείται κυρίως στους κατοίκους της πρωτεύουσας, ένας εκ των οποίων είναι και ο γράφων. Πραγματικά πιστεύω πως αν έκανα ένα γκάλοπ στο δρόμο μεταξύ των αυτοχθόνων ιθαγενών, ελάχιστοι θα γνώριζαν όλα τα χωριά και τις κοινότητες που αποτελούν τον Δήμο τους.

Οι Ναυπλιώτες προφανώς αδιαφορούν, περί αλλού τυρβάζουν, γι αυτό δεν παίζουν πια και καθοριστικό παράγοντα στα τελικά αποτελέσματα. Γενικώς οι Ναυπλιώτες πλέον δεν παίζουν καθοριστικό ρόλο πουθενά.  Οι δε βλάχοι χαίρονται γιατί εκτός της αισθητικής, οικονομικής και πολιτικής πια  επιβολής τους στα κοινά της πόλης,  για πρώτη φορά στη ζωή τους μπορούν ελεύθερα και χωρίς ντροπή να πούν σε κάποιον κόσμο εκτός περιοχής πως κατάγονται από το Ναύπλιο. Ήρθε η ώρα τους λοιπόν και αυτοί να το παίξουν πρωτοπρωτευουσιάνοι και αστοί. Να συνεχίσουν την μακρά παράδοση της πόλης στην ψευτοαριστοκρατία και τον δηθενισμό για να συνεχιστεί ομαλώς ο κύκλος της ιστορίας που διαρκώς επαναλαμβάνεται.

Αλλά μη με πείτε κακό με τους έρμους τους βλάχους. Κατά βάθος τους λυπάμαι και το ξέρετε. Εκμεταλλεύτηκαν την χαρά τους, την ανακούφιση από το κόμπλεξ που μόνοι τους τόσα χρόνια δημιουργούσαν, και με αυτό τον τρόπο, με αυτόν τον αποπροσανατολισμό, τους πήραν τις κοινότητες μέσα από τα χέρια τους. Οι βλάχοι δεν είναι πια κυρίαρχοι του τόπου τους και ας το παίζουν κουμανταδόροι σε ξένα χωράφια (βλέπε Ναύπλιο). Αυτό είναι το δόλωμα που τσίμπισαν απερίσκεπτα.  Γιατί η κεντρική διοίκηση που αποφασίζει γι’ αυτούς, χωρίς αυτούς, βρίσκεται πολλά λίτρα βενζίνης μακριά και δεν συμφέρει. Η δε τοπική τους κοινότητα δεν υφίσταται πια ούτε νομικά αλλά ούτε και πραγματικά.

Επίσης, σε αυτές τις δημοτικές εκλογές, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων, για να μην πω όλο και παρεξηγηθώ, δεν γνωρίζει για ποιους λόγους ψηφίζει. Δεν γνωρίζει δηλαδή τις αρμοδιότητες, τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες ενός Δήμου. Θα ρίξει δηλαδή την ψήφο του στον κουμπάρο, τον κολλητό, αυτόν που τον έφτιαξε με κάποιο τρόπο ή του υπόσχεται πως θα τον φτιάξει αλλά δεν ξέρει σε τι πράγματα θα είναι υπεύθυνος αυτός. Απλά θα τον ψηφίσει. Το μυαλό του θα φτάσει μέχρι την συγκομιδή των σκουπιδιών, καμιά λάμπα στο δρόμο και μια εκδήλωση πολιστικού ενδιαφέροντος με βιολοτσέλα και κλαπατσίμπανα. Και φυσικά στο βόλεμα. Ως εκεί. Παραπέρα δεν κόβει το ξερό του και ούτε πρόκειται να κόψει ποτέ.

Τέλος και πιο σημαντικώς, σε αυτές τις δημοτικές εκλογές, όπως προμηνύουν οι δυσάρεστοι οιωνοί, δεν θα κατέβουν καθόλου παρέες. Δεν θα κατέβουν φίλοι, γειτονιές, γλέντια, καλαμπούρια, χαμόγελα αληθινά και κεφάτα, μεράκια, έρωτες, καημοί, ντέρτια, ειλικρίνειες και νοσταλγίες. Δεν θα κατέβουν καθόλου νέοι άνθρωποι. Κάποια νεαρά ρομποτοειδή του κομματικού σωλήνα και της πολιτικής κενότητας φυσικά και δεν πιάνονται.  
Θα κατέβουν μόνο καριερίστες, στελέχη, παράγοντες, τσιφλικάδες, μπέηδες, μικροαστοί, μικρόννοοι, ανθρωπόμορφα κομματόσκυλα και  ιδεοληπτικά ζόμπι.

Εν κατακλείδι…

Σε αυτές τις δημοτικές εκλογές, «η πόλις», με όλη την σημασία του όρου της λέξης, θα απουσιάζει ολοκληρωτικώς και επ’αόριστον.

Γιατί όχι φάρσα επομένως αγαπημένοι μου αυτόχθονες ιθαγενείς;





Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

O αγώνας τώρα ξεκινάει!(θα δούμε αν δικαιωθεί)

Με το χρέος της ιστορικής ευθύνης που βαραίνει τους ώμους μας και ολόκληρο το εσωτερικό μας γίγνεσθαι, με την τόλμη και το θάρρος του ιερού τούτου μέρους που γέννησε ήρωες, λεβέντες και τσολιάδες και με μοναδικό σύμμαχο το ήθος, την παιδεία και τον πολιτισμό που μοιράζει απλόχερα εδώ και αιώνες αυτός ο μικρός τόπος, ο μέγας, εμείς, τα δύο πιο αντίπαλα ιστολόγια της πόλης, οι μεγαλύτεροι ανταγωνιστές των ναυπλιώτικων hits και views, οι αυτοκράτορες της αυτόχθονης AGB, κάνουμε την καρδιά μας πέτρα, παραμερίζουμε τις διαφορές, τις κόντρες και τις μικροψυχίες μας και ενώνουμε τις δυνάμεις μας για το καλό της πόλης αλλά και της Ευρώπης ολόκληρης.


Ο Στόχος είναι ιερός, άγιος, αμόλυντος,  οικολογικός, εκσυγχρονιστικός, μεταμοντέρνος αλλά κυρίως δίκαιος :

Να αναδειχθεί η πόλη μας Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2021 και γιατί όχι για πάντα.

Από τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς!!!
Όλες οι υγιείς αλλά και ανθυγιεινές δυνάμεις της πόλης πρέπει να ενωθούν κάτω από τον ίδιο σκοπό.

Εμείς, θα κάνουμε ότι περνάει από τις δυνάμεις μας το επόμενο διάστημα για να αναδείξουμε όλο το πολιτιστικό εύρος και την αρχοντιά της πόλεως μας για να καταλάβει όλος ο πλανήτης, αλλά κυρίως εμείς οι ίδιοι, οι αυτόχθονες Ναυπλιείς, πως αυτή η θέση, αυτό το υπερπολύτιμο βραβείο για τις ζωές μας, μας αξίζει δικαιωματικά.

Τίποτα όμως δεν χαρίζεται σε αυτή τη ζωή!

Ο αγώνας τώρα ξεκινάει!



Palamidi.gr
Palabourtzi.blogspot.gr

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Γραφείο Τελετών : «Η Σοβαροφάνεια».

Την προηγούμενη εβδομάδα γίναμε όλοι μας μάρτυρες μιας πράξης ανίερης, άτιμης ατιμωτικής και επικίνδυνης για την κοινωνική ειρήνη του τόπου μας. Και δυστυχώς, ντρέπομαι που το λέω, αίτιοι αυτής της ανήθικης πράξεως ήσαν κάποιοι άγνωστοι αυτόχθονες ιθαγενείς κωλοπλένηδες. Δικά μας παιδιά σύντροφοι.

Οι ανεγκέφαλοι αυτοί συμπολίτες μας τόλμησαν να διαταράξουν την δημόσια ησυχία και την κοινωνική μουργέλα που προστατεύουμε εδώ και χρόνια ωσάν την τρίτη κόρη των οφθαλμών μας και τοιχοκόλλησαν στην φιλτάτη και χιλιοτραγουδισμένη πόλη τ’ Άργους, την αρχαιοτέρα του σύμπαντος κόσμου,  μερικές δεκάδες κηδειόχαρτα για την δοξασμένη ομάδα των Αργείων Λύκων, προμηνύοντας την ήττα της από την αυτόχθονη ομάδα των Λιμανίσιων Κανονιών της πόλεως μας.



Η ανεύθυνη αυτή κίνηση των Κωλοπλένηδων, όπως ήτανε αναμενόμενο, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων εκατέρωθεν.

Το Εl Clasico της Αργολίδος είχε πάρει φωτιά και οι τραγικές συνέπειες αυτής της κίνησης ήταν προ των πυλών. Η περιοχή ήταν έτοιμη να ζήσει έναν νέο πελοποννησιακό πόλεμο.

Ευτυχώς, κατόπιν παρεμβάσεως των ψυχραιμοτέρων και πιο συνετών πολιτών και των δύο πόλεων, τα χειρότερα απετράπησαν και το παιχνίδι έληξε σχετικά ομαλώς. Η κοινωνική ειρήνη επέστρεψε δια πυρός και σιδήρου και οι αυτόχθονες κωλοπλένηδες ταραξίες τελικώς δεν πέτυχαν τον δαιμόνιο και διχαστικό σκοπό τους.  

Τουλάχιστον, μη πόλεμος, όπως είχε πεί κάποτε και ο Αντρέας.

Μέχρι τον επόμενο γύρο όμως σύντροφοι. Γιατί ποιος μου λέει εμένα πως ύστερα από μια τόσο μεγάλη προσβολή, οι φιλτάτοι Αργείοι που τόσο πολύ πληγώθηκαν, δεν θα αναγκαστούν να μας πετάξουν μέσα στην έδρα τους μικρά και χαριτωμένα πράσινα σαπουνάκια για να πλύνουμε τα οπίσθιά μας προτού πατήσουμε το γήπεδό τους;  Φαντάζεσθε προσβολή; Φαντάζεσθε ταπείνωση που θα νιώσω εγώ, ένας αριστοκράτης αυτόχθων κωλοπλένης; Θα μπορούσα να το αφήσω ποτέ αναπάντητο κάτι τέτοιο; Θα έχω την τύχη να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να μην χτίσω αδιαπέραστο τείχος επί του δρόμου της Δαλαμανάρας κηρύσσοντας ταυτόχρονα ανηλεή πολιορκία;

Ας μην σκέφτομαι όμως αρνητικά. Μέχρι τον επόμενο γύρο έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας.

Ας ακολουθήσουμε μέχρι τότε τα σοφά λόγια του μεγάλου ηγέτη της γείτονος πόλης κυρίου Καμπόσου, που με γνώση βαθιά της ζωής, με ανυστερόβουλη αγάπη για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή, προτείνει στα Αργείτικα σχολιαρόπαιδα να μην πραγματοποιούν εκδρομές σε γειτονικές πόλεις αλλά να αφήνουν τα λεφτά τους στο τόπος τους. Ελπίζω και εύχομαι την ίδια τακτική να ακολουθήσουν και οι Κωλοπλένηδες τοπικοί άρχοντες. Ο καθείς στο τόπο του δηλαδίς. Διαχωρισμένοι και με το κεφάλι μας ήσυχο.

Και με ένα τεράστιο κηδειόχαρτο στα σύνορα της Δαλαμανάρας που να γράφει ενθάδε κείται ο Πολιτισμός, το Καλαμπούρι και πάσης φύσεως Λαική Ζωή.


Γραφείο Τελετών : «Η Σοβαροφάνεια».

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Τα πιτσιρίκια της πλατείας Φιλελλήνων

Την πλατεία Φιλελλήνων δεν την συμπάθησα ποτέ μου. Κυρίως την τελευταία της όψη, την Τσουρνική. Δεν ξέρω πόσοι θα το θυμούνται αλλά «η Φιλλελήνων» δεν ήταν πάντοτε μια τόσο μεγάλη και απλωτή πλατεία.

Όταν γεννήθηκα και δώθε, θυμάμαι το μεγαλύτερο μέρος της να είναι δρόμος και χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων.

Ύστερα, ανέλαβε την διοίκηση του Δήμου ο κύριος Τσούρνος, ο εξ Αρκαδίας ορμώμενος δήμαρχος, και συνηθισμένος από τους κάμπους και τις ραχούλες που αγνάντευε στα πάτρια, είδε το Ναύπλιο σαν στολίδι νεοκλασικής ουτοπίας, αριστοκρατικής φινέτσας και δεξιάς νομεκλατούρας, αγνοώντας παντελώς την λαική του κληρονομιά και παράδοση. Επαρασύρθη ο δυστυχής από το φυσικό και αρχιτεκτονικό κάλλος της πόλεως, εθαμπώθη και δεν παρατήρησε αυτό που αποκαλούμε εμείς οι πληβείοι, νταλκά και καημό.

Έφτιαξε λοιπόν αυτήν την ψυχρή και φαρδιά μαλακία που σήμερα ονομάζουμε πλατεία Φιλελλήνων και πού στη μέση της ακριβώς, βρίσκεται αυτό το μακρουλό μνημείο που οι φίλοι μου αποκαλούν προς χάριν συντομίας, Δονητή.


Δεν την συμπάθησα επομένως ποτέ μου. Μπορεί βέβαια να μην φταίει ο πρώην Δήμαρχος και οι αισθητικές του αποφάσεις και μπορεί να φταίει μόνο το ναυπλιώτικο μου γονίδιο. Αυτό που με κάνει να γουστάρω μόνο το παρελθόν, να μην θέλω να αλλάξει τίποτα, όλα να μένουν ίδια και γραφικά και να αρνούμαι μανιωδώς καθετί καινούριο, σύγχρονο και νεωτερικό.

Ακόμη και αυτό να φταίει, η πλατεία Φιλελλήνων παρέμενε μέχρι πρόσφατα στο νου μου ως ένα ψυχρό κατασκεύασμα, μια πλατεία χωρίς καμία απολύτως δημόσια χρήση, δράση και λειτουργία, ένας πεθαμένος δημόσιος χώρος,  ένα απλό πέρασμα για κάποιο άλλο σημείο της πόλης, ένα κρύο και αδιάφορο ντεκόρ.

Όλα αυτά μέχρι πρόσφατα.

Δεν μου άλλαξε βεβαίως την γνώμη η αντιαισθητική και αντιναυπλιώτικη επιλογή Κωστούρου με τους Επιταφίους. Ούτε η καγκουρομάζωξη στο ίδιο σημείο όλου του συρφερτού της Κυριακής των Αποκρεών. Όταν αναφέρομαι σε δημόσια χρήση δεν έχω στο νού μου φαμφαροσυνάξεις και οχλαγωγίες αλλά αυτό που αντίκρισα το περασμένο Σάββατο.

Το περασμένο Σάββατο, ένεκα πηγμένου εγκεφάλου και γενικής σπαρίλας, σε αντίθεση με τον ναυπλιώτικο όρκο που έχω πάρει ενώπιον Θεού και Ανθρώπων να μην ξαναβγώ Σαββάτο βράδυ στην πόλη, άρπαξα το υπερσύγχρονο δικυκλάκι μου και άρχισα να σουλατσάρω στους δρόμους και τα στενά.

Κάποια στιγμή ο δρόμος με έβγαλε στο Πί όπου γεμάτος έκπληξη αντίκρισα απέναντι, στη πλατεία Φιλελλήνων, πλήθος κόσμου να στέκεται, να γελά, να φωνάζει, να αράζει χάμου και γενικώς να καταλαμβάνει πλήρως τον χώρο. Δεν υπήρχε κάποια εκδήλωση. Ούτε κάποια έκθεση, ούτε παγοδρόμιο, ούτε τίποτα.

Πλησίασα πιο κοντά και παρατήρησα πως αυτός ο κόσμος ήταν η γνωστή μαρίδα της πόλης, οι μαθητές του Λυκείου, η λεγόμενη και πιτσιρικαρία που απλά άραζε εκεί.

Με το γνωστό θράσος που με διακρίνει ρώτησα μερικούς και συνέλεξα χρήσιμες πληροφορίες.

Έμαθα πως τα καλοκαίρια, εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, η πλατεία είναι το στέκι τους. Το σημείο συνάντησης και μερικές φορές όλη τους η βόλτα. Ομολογώ πως δεν το γνώριζα. Άλλωστε το καλοκαίρι στο Ναύπλιο, ο βλάχος χάνει το παιδί και το παιδί τον βλάχο.

Το χειμώνα όμως, ειδικά φέτος, ένεκα ίσως έλλειψης χρημάτων ή από άποψη θέλω να ελπίζω, τα πιτσιρίκια συνεχίζουν να κρατάνε την πλατεία ζωντανή, να συναντιούνται εκεί, να αράζουν, να μιλάνε και να πλακώνονται, σίγουρα να φλερτάρουν αναμετάξυ τους, να πίνουν φθηνές μπύρες από το περίπτερο ή τα γύρω καταστήματα και γενικώς να είναι τα αφεντικά της γειτονιάς.

Τους εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου, φέτος το χειμώνα να έχουμε όσο το δυνατόν λιγότερες βροχές τις Παρασκευές και τα Σάββατα για να μπορούν να απολαμβάνουν ανέμελοι τη νέα τους ιδιοκτησία και τους συμβουλεύω αν τους ενοχλήσει το οτιδήποτε και θελήσει να τους διώξει (βλέπε παγοδρόμιο ας πούμε), να του βάλουν φωτιά και να το κάψουν*.





*μεταφορική φράση προς ενημέρωση όλων των ανωτέρων αρχών του τόπου και των απανταχού ελεγκτών του ορθού λόγου

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Ένα μπουρδέλο μας λείπει

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο σύντροφοι αυτόχθονες ιθαγενείς πως ζούμε σε μία από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου. Το γραφικό και ξακουστό Ναπλάκι μας. Όπως αρέσκονται να λένε αναμετάξυ τους και αυτάρεσκα οι Ναυπλιείς, η πόλη μας είναι ένα αληθινός παράδεισος. Και είναι βεβαίως βεβαίως. Κανείς δεν μπορεί να πεί το αντίθετο. Πρώτον γιατί θα ήταν παράλογος και δεύτερον γιατί θα τον εκτελούσαν όλοι οι ιθαγενείς με δημόσιο λιθοβολισμό πιθανότατα στη πλατεία του Συνοικισμού ή της Πρόνοιας και όχι φυσικά στη πλατεία Συντάγματος ή Δημαρχείου για να μην αμαυρώσουμε και την τουριστική εικόνα της πόλεως. Πάνω και πέρα απ'όλα η δημόσια εικόνα μας.

Αυτή η εικόνα είναι το άγιο μας Δισκοπότηρο και την φυλάμε ωσάν τις κόρες των ματιών μας. Αυτή μας βοηθά να επικαλύψουμε όλα μας τα προβλήματα, τα κόμπλεξ, τις μικροαστικές μας ανασφάλειες, τα μίση και τα πάθη, τις ενοχές, τις τύψεις και τις ντροπές μας. Μας βοηθά επίσης να γιομίζουμε τις τσέπες μας με ζεστό χρήμα Τσιμεντόβλαχων ή Κουτόφραγκων επισκεπτών. Μας κάνει επίσης να αισθανόμαστε για λίγο κοσμοπολίτες και πρωτευουσιάνοι. Και ύστερα επιστρέφουμε δειλά στις φωλιές μας για να κρυφτούμε και πάλι. Αλλά δεν βαριέσαι. Η εικόνα είναι που μετράει. 

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, η τουριστική μας εικόνα είναι ιδιαιτέρως αναβαθμισμένη. Όπως έδειξε και το τριήμερο της 28ης ο κόσμος συνεχώς και αυξάνεται είτε από αυτόχθονες Έλληνες είτε από ξένους. Λαοθάλασσα αυτοκινήτων, κρουαζέρες με χιλιάδες επισκέπτες, Ρώσοι, Κινέζοι, Βλάχοι κι Αθηναίοι επιλέγουν σταθερά την πόλη μας για διακοπές και χαλάρωση. Με το καινούριο λιμάνι ή την μαρίνα ενδέχεται οι επισκέπτες να πολλαπλασιαστούν και το Ναύπλιο να είναι πια ένας top προορισμός σε όλη τη Μεσόγειο. Μαζί με διάφορες ιδέες που ακούγονται για υδατοδρόμια ή επανενεργοποίηση της γραμμής του τραίνου από Αθήνα, τότε σύντροφοι είναι πιθανόν να βρεθούμε στην ευχάριστη θέση μην χωράμε πια όλοι σε τούτη την πόλη. 

Ανεξαρτήτως ποιοί θα μείνουν ή για να το πω καλύτερα ποιοί θα αντέξουν και δεν θα φύγουν, είναι η κατάλληλη στιγμή να ξεκινήσουμε να οργανώνουμε σωστά και μεθοδικά τις τουριστικές δομές μας. Είναι ξεκάθαρο ακόμη και στο πιο καθυστερημένο αυτόχθονα πως η πόλη δεν έχει και τις καλύτερες υποδομές τουρισμού και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να φροντίσει αξιοπρεπώς τα κοπάδια που κατακλύζουν ορμητικά όλα μας τα τριήμερα και τις αργίες. 

Οπότε ξεκινάμε με το βασικό. Το άλφα και το ωμέγα της τουριστικής ανάπτυξης. Το μπουρδέλο. Η πόλη δεν έχει μπουρδέλο σύντροφοι. Δεν υπάρχει μέρος να πάει να γαμήσει ο τουρίστας. Θα έρθει ο δόλιος να μας επισκεφτεί, θα φάει, θα πιεί, θα βολτάρει για να χωνέψει και μετά; Δεν πρέπει να του έχουμε του χριστιανού ένα πολυτελές οίκημα να πάει να ικανοποιήσει τις αρχέγονες ορμές του; Και λέω πολυτελές γιατί προφανώς σύντροφοι, όταν αναφέρω την λέξη μπουρδέλο, δεν εννοώ φυσικά ένα οίκημα της τρούμπας, της λάσπης, του περιθωρίου και του υποκόσμου αλλά ένα μπουρδέλο αντάξιο της ιστορίας, της δόξας και του πολιτισμικού βάθους της πόλης και τον συγχρόνων κατοίκων της.

Καταρχήν το μπουρδέλο θα στεγάζεται στη παλιά πόλη και θα είναι νεοκλασικής αρχιτεκτονικής. Οι πουτάνες του δεν θα είναι απλές και ταπεινές πουτανίτσες του εικοσάευρου αλλά πόρνες πολυτελείας και μάλιστα ντυμένες με τρόπο που συνάδει στην ιστορία της πόλης. Κάποιες θα φοράνε παραδοσιακές ελληνικές στολές. Το λαογραφικό θα μας βοηθούσε ίσως πολύ σε μια τέτοια προσπάθεια. Θα έχουμε λοιπόν παραδοσιακές Αμαλίες, Αμαλίες Λουξ, Αμαλίες Παρελάσεων, Μανιάτισες, Ηπειρώτισες, Βλάχες για όλα τα γούστα και σε ποικίλες στάσεις και γιατί όχι Τσολιάδες, Ευζώνους και φουστανέλες για τα άλλα κόλπα. 

Επίσης οφείλουμε να αξιοποιήσουμε και την ξενικιά μας παράδοση κυρίως την Βενετσιάνικη. Γιατί να έχουμε τις Βενετσιάνικες στολές του Καρναβαλιού να κάθονται όλο το χρόνο; Γιατί να μην έχουμε πουτανίτσες πολυτελείας ντυμένες Βενετσιάνες για να αναδείξουμε την ποικιλία των πολιτισμών που μας έχουν διαμορφώσει ως ανθρώπους αλλά και ως πόλη γενικότερα;

Αν βάλουμε και μια-δυο ιερόδουλες ντυμένες Τουρκάλες ελέω τζαμιού και οθωμανικής κατάκτησης τότε θα έχουμε συμπληρώσει το παζλ και το μπουρδέλο μας θα αντικατοπτρίζει πλήρως την ιστορία της πόλης μέσα στο χρόνο. 

Το πλεονέκτημα βέβαια μιας τέτοιας επιχείρησης δεν μένει μόνο στα τουριστικά της πλεονεκτήματα αλλά αποτελεί και ένα αποκούμπι των αυτοχθόνων στις δύσκολες μέρες της μοναξιάς και της χειμωνιάτικης σαπίλας. 

Κατά πρώτον, οι ντόπιοι δεν χρειάζεται πλέον να ξενιτεύονται στο μακρινό Άργος για να γαμήσουν καίγοντας και πολύτιμη βενζίνα και αφήνοντας τα ωραία τους λεφτά στους αιώνια εχθρούς Πρασάδες. Οι έφηβοι της πόλης που χυλοπιτιάζονται συνεχώς από τις πιο ώριμες συμμαθήτριες τους δεν θα χρειαστεί να φύγουν για την φοιτητική ή στρατιωτική ζωή γεμάτοι ψυχολογικά προβλήματα αγαμίας και υπερβολικής χειρωνακτικής εργασίας. Οι παντρεμένοι συμπολίτες μας δεν θα ακουμπάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους στα στριπτιτζάδικα του νομού προκειμένου να τους κάτσει στο τέλος της βραδιάς όλο το ανατολικό μπλοκ. Το στρατόπεδό μας θα γίνει προορισμός όλων των βιζματιούχων και πλουσίων φαντάρων και το πανεπιστήμιο της πόλης θα μπορούσε πλέον ανετότατα να κλείσει χωρίς τραγικές σεξουαλικές συνέπειες για τους αυτόχθονες που είναι και ο μόνος λόγος που επιθυμούσαν την παραμονή του. 

Τέλος και βασικώς, θα μπορέσουμε επιτέλους  δυνατά, καθαρά και τελείως απενοχοποιημένα να φωνάξουμε με φωνή σθεντόρια πως ένα μπουρδέλο είμαστε.




Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Μικρή Αγγελία

Ζητούνται αυτόχθονες γραφιάδες, νεαροί και άνεργοι κατά προτίμηση, για να είναι και ευκόλως διαχειρίσιμοι, για την δημιουργία και διαχείριση τοπικών ιστολογίων για λογαριασμό υποψηφίων δημοτικών συμβούλων και υποψηφίων δημάρχων στις επερχόμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοικήσεως. 
Οι νεαροί οφείλουν να μην έχουν σταθερό ιδεολογικό υπόβαθρο, να βρίσκονται σε άθλια οικονομική κατάσταση και να παρακαλάνε τα βουλευτικά και όχι μόνο γραφεία για ένα κομμάτι ψωμί. 
Επίσης πρέπει να κατέχουν άριστα την χυδαιολογία, την υβρεολογία, τις βασικές αρχές προπαγάνδας και εξύβρισης του αντιπάλου, την μεροληπτική ενημέρωση, τον κιτρινισμό, τον λαικισμό, την λασπολογία, την πολιτική των εντυπώσεων, τον αθέμιτο ανταγωνισμό και φυσικά να είναι πιστοί στους αφέντες τους ωσάν οικιακά σκυλιά.
Δεν θεωρείται απαραίτητη η σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας, ούτε κάποιας άλλης, όπως και η ορθογραφική ακρίβεια και η ικανότητα καλαίσθητης διαμόρφωσης των ιστολογίων, γι' αυτό παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να μην προσκομίσουν τα ανάλογα πιστοποιητικά ικανότητας.
Αντιθέτως υπερμοριοδοτείται η παντελής έλλειψη αυτοεκτίμησης και αξιοπρέπειας, η ολοκληρωτική κατάργηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και οποιασδήποτε άλλης πολιτισμικής αξίας. 
Αυτονόητη θεωρείται επίσης η εχεμύθεια τόσο από την πλευρά του υποψηφίου-εργοδότη όσο και από την πλευρά του εργαζομένου-υποχειρίου καθώς και η ανωνυμία κατά τη διάρκεια και μετά το πέρας της συνεργασίας των.
Τυχόν επιπλέον γνώση στο χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθότι οι μελλοντικοί δημοτικοί άρχοντες είναι μπίτι μπαστουνόβλαχοι και απαίδευτοι και δεν κατέχουν χριστό, θα εκτιμηθεί δεόντως.
Πληρωμή κατόπιν μυστικής συνεννοήσεως. 
Αποστολή βιογραφικών στο mail : palabourtzi@gmail.com
Επιμέρους πληροφορίες, γλειψίματα και άλλα σχετικά στα κατά τόπους γραφεία συγκεκριμένων  δημοτικών παρατάξεων της Αργολίδος.
Συνοπτικός πίνακας προσόντων διατίθεται σε όλα τα εν λειτουργία τοπικά ιστολόγια ιδίων στόχων και σκοπών. Δεν θα δυσκολευτείτε να τα βρείτε. Είναι πολλά. Και όπως φαίνεται, θα γίνουν περισσότερα.

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Παλαμπούρτζι. Η επόμενη μέρα.

Λόγω μεγάλων και αξεπέραστων υποχρεώσεων που ο γράφων ανέλαβε τούτο τον δύσκολο χειμώνα που θα διανύσει η πόλη μας και όχι μόνο, το Παλαμπούρτζι θα κυκλοφορεί πλέον μόνο κάθε Κυριακή. Οι λόγοι που οδήγησαν τον γράφοντα σε μια τέτοια απόφαση είναι πολλοί και διάφοροι.

Πρώτον, όπως προείπαμε, είναι οι μεγάλες και αξεπέραστες υποχρεώσεις που έχει ο γράφων. 

Με αίσθημα ευθύνης και κωλοπλένικου πατριωτισμού, ο γράφων αποφάσισε να συστρατευτεί με την δημοτική παράταξη του μεγαλύτερου μπασκετμπολίστα στην ιστορία του Ναυπλίου και της Αργολίδας κυρίου Κωστούρου με τον εμφατικό τίτλο " Ναύπλιο, η επόμενη μέρα ". Ο κυριότερος λόγος που αποφάσισε επιτέλους να διαλέξει στρατόπεδο και να ξεφύγει από τα βίαια και αντιδημοκρατικά πλοκάμια της αριστεράς είναι- τί άλλο- ο τίτλος. Ο τίτλος του προκάλεσε τόσο μεγάλη έλξη που του θύμισε το αλησμόνητο πρόγραμμα μεταναστευτικής τάξης και πειθαρχίας, το γνωστό σε όλους μας ως "Ξένιος Δίας". Όπως λοιπόν ο Ξένιος Δίας, ο θεός της φιλοξενίας, οδήγησε χιλιάδες μετανάστες σε αυτά τα υπερπολυτελή ιδρύματα διαβίωσης κι ανέμελης ζωής, έτσι και "η επόμενη μέρα" του κυρίου Κωστούρου, θα φέρει μια πραγματική επόμενη μέρα στη πρώτη πρωτεύουσα του νεοελληνικού κράτους. Ο προεκλογικός μας αγώνας μόλις ξεκίνησε, οι υποχρεώσεις μας είναι πολλές, η συντριβή του Ιζνογκούντ και άλλων λοιπών δυνάμεων θέλει τη μέγιστη δυνατή αφοσίωση και δεν υπάρχει πολύς χρόνος για ανούσια χρονογραφήματα.


Επίσης ο γράφων, εκτός από τον προεκλογικό αγώνα που θα συμμετέχει με όλη του τη ψυχή, έχει και άλλες μελλοντικές υποχρεώσεις, γραφιάδικες επίσης, που δεν είναι επί της παρούσης να κουβεντιαστούν αλλά σύντομα θα μαθευτούν. 

Άλλος ένας λόγος που οδήγησε τον γράφοντα στην επιλογή της κυριακάτικης έκδοσης και μόνο, είναι πως είναι μεγάλο ψώνιο. Επιθυμούσε διακαώς, εδώ και πολλά χρόνια, να δεί τα κείμενά του να περιλαμβάνονται και να στολίζουν κυριακάτικα φύλλα. Επειδή όμως κανένα δεν δεχόταν, για αδιευκρίνιστους μέχρι τώρα λόγους, το τεράστιο ταλέντο του, αποφάσισε να το κάνει μόνος του. 

Επίσης από το Σάββατο το βράδυ μέχρι την Κυριακή το απόγευμα που κατακλύζουν την όμορφη πόλη του Ναυπλίου οι Βλάχοι και οι Τσιμεντόβλαχοι, ο γράφων δεν το κουνάει από το σπίτι του. Αν αναλογιστεί κάποιος πως ούτε καν εκκλησία δεν πηγαίνει, τότε είναι προφανές πως εκείνο το διάστημα του μένει άπειρος χρόνος για να συγγράψει τα αριστουργήματά του.

Τέλος, είναι το τακτικό ραντεβού του ιστολογίου με τους αναγνώστες του. Καλώς ή κακώς σύντροφοι αυτόχθονες, ο πρωθυπουργός μας και αφέντης μας κύριος Σαμαράς, όταν μιλάει για νόμους και για τάξη, έχει δίκιο. Η αταξία, το ακανόνιστο και το κάθε αυθόρμητο μόνο προβλήματα μπορεί να προκαλέσουν στη κοινωνία. Ακολουθώντας επομένως πιστά τις προσταγές του αφέντη Αντώνη, το Παλαμπούρτζι αποκτά πλέον τακτικότητα και συνέπεια. 

Με τιμή, 
Μario Vagman.

Ραντεβού την άλλη Κυριακή.

Υ.Γ : Όποιος καταλάβει από αυτό το κείμενο πως κατεβαίνω στ' αλήθεια με τον Κωστούρο, να δέσει μια πέτρα μεγάλη στο λαιμό του και να βουτήξει στο λιμάνι της πόλης από την πλευρά του παλιού Καραμαλή.  Κάποια στιγμή, κάπου στο πολύ βάθος, θα συναντήσει και την κρεμ καραμελέ που έτρωγα παιδάκι. Να της δώσει πολλά χαιρετίσματα. 

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Ο πορνόγερος της παλιάς πόλης

( Τα πρόσωπα της ιστορίας είναι φανταστικά και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Αυτό μας έλειπε, να είχαν.)

Σύντομα θα ξημερώσει Κυριακή στο Ναύπλιο. Ο γέρος της παλιάς πόλης θα σηκωθεί από το άγριο χάραμα χωρίς ξυπνητήρι. Το βιολογικό του ρολόι έχει ρυθμιστεί απόλυτα και ειδικά τις Κυριακές ένεκα εκκλησίας.
Με αργά βήματα θα κατευθυνθεί στα ιδιαίτερα, θα κατεβάσει την ριγωτή πυτζαμούλα του και θα βγάλει έξω το μόνιμα πεσμένο θηρίο του με την κωδική ονομασία "Λαλάκης ο πρώην εξολοθρευτής". Θα σταθεί για μερικά λεπτά όρθιος μπροστά στη λεκάνη εξαιτίας της ουρητικής του χρονοκαθυστέρησης. Ο γέρος όμως δεν πτοείται. Αντίθετα δείχνει να το απολαμβάνει. Είναι η μόνη στιγμή που του θυμίζει την πάλαι ποτέ σεξουαλική του δραστηριότητα.
Έπειτα θα πάει στη κουζίνα για να ετοιμάσει το καφεδάκι του. Η γυναίκα του ακόμη κοιμάται. Το βιολογικό της ρολόι έχει ρυθμιστεί περίπου μία ώρα μετά. Χρόνος αρκετός για την απαραίτητη πρωινή ηρεμία του γέρου και την εσωτερική του γαλήνη χωρίς γκρίνιες και περιττές σκοτούρες.
Ταυτόχρονα με τον τούρκικο καφέ, ζεσταίνει ένα ακόμη δηλητηριασμένο κεφτεδάκι για τον σκύλο του γείτονα που δεν τον αφήνει τα βράδια να κοιμηθεί και κατουράει συνεχώς το σκαλοπάτι της εξώπορτας. Του έχει πετάξει καμιά δεκαριά μέχρι τώρα αλλά το μαλακισμένο έχει εκπαιδευτεί και δεν ζυγώνει ποτέ μεζέ που δεν προέρχεται από το αφεντικό του. Αυτή τη φορά όμως θα ρίξει στον κεφτέ extra σάλτσα από το ψητό της Παρασκευής και ελπίζει να τα καταφέρει.
Η επόμενη ώρα τον βρίσκει στο μισοσκόταδο σαλόνι να ρουφάει αργά δόσεις τούρκικης καφείνης. Στα κρυφά θα βγεί στο μικρό του μπαλκονάκι να τραβήξει και μερικές τζούρες καρέλι κασετίνα που κρύβει σε διάφορα άκυρα σημεία του σπιτιού. Μιά τσίχλα με γεύση μέντας με την δικαιολογία της βρώμικης αναπνοής λίγο πριν ξυπνήσει ο έλεγχος και όλα είναι έτοιμα.
Η γυναίκα ξυπνάει. Μετά την δική της επίσκεψη στα ιδιαίτερα, γκρινιάζει πως το σπίτι βρωμάει τσιγαρίλα και επιπλήττει νυσταγμένα τον ένοχο. Η παρατήρηση είναι ψαρωτική. Το έμπειρο θηλυκό ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα. Ο γέρος δεν τσιμπάει. Έχει εκπαιδευτεί. Χωρίς την παραμικρή ένδειξη ενοχής ξεπερνάει τον ύπουλο σκόπελο και της προτείνει να ετοιμαστεί γρήγορα για την εκκλησία. Το ίδιο κάνει και αυτός.
Φορώντας το καρό του σακάκι, τα καλά του παπούτσια και το σινιέ παντελονάκι που του είχε κάνει δώρο φίλος του αξιωματικός επί χούντας βγαίνει στη κοινωνία παρέα με την γυναίκα του και έναν δηλητηριασμένο κιοφτέ στη τσέπη. Τον ρίχνει σε μια γωνία του δρόμου γεμάτο θαρραλέα χορταράκια. Καλή κρυψώνα ομολογουμένως.
Κινούνται προς την εκκλησία με γοργά βήματα. Τώρα το γοργά όπως φαντάζεσθε είναι τρόπος του λέγειν. Σχετικά γρήγορα για την ηλικία τους σκεφτείτε. Θα κάνουν και μια στάση στο δρόμο να γκρινιάξουν για τις μουντζούρες των τοίχων, τα σκουπίδια στα πεζοδρόμια και τα σκαλιά, θα κουτσομπολέψουν την μισή γειτονιά, θα τσακωθούν και λίγο μεταξύ τους, θα θυμηθούν τα όμορφα χρόνια της τάξης και της πειθαρχίας, θα σιχτιρίσουν πάνω στον εμετό ενός ξενύχτη τεντυμπόι και θα μπούν στην εκκλησία με κατάνυξη και σκυμμένο κεφάλι.
Με το πέρας της λειτουργίας ο γέρος αφήνει την γυναίκα με τις φιλενάδες της να πάνε να απολαύσουν κάπου τον καφέ τους και ο ίδιος θα περπατήσει παρέα με δυό φίλους μέχρι τον Φάρο.
Έπειτα θα επιστρέψει βιαστικά στο σπίτι μόνος του, ώρα 12 περίπου μεσημβρινή. Είναι η ώρα που ξυπνούν οι φοιτήτριες στο απέναντι σπίτι και ο γέρος γουστάρει να τις κάνει χάζι.
Εκείνες είναι πρωτοετείς, αθώες και πρωτευουσιάνες και τα Σάββατα συνηθίζουν να το ρίχνουν έξω. Ειδικά το φθινόπωρο που ο καιρός είναι ακόμη γλυκός, κοιμούνται με ανοιχτά τα παράθυρα και το πρωινό τους ξύπνημα είναι γεμάτο εκπλήξεις.
Ο γέρος κρύβεται πίσω από την κουρτίνα και παρακολουθεί. Τα γυμνά τους βυζάκια του προκαλούν μελαγχολία αλλά το μάτι του δεν λέει να φύγει. Ενώ τραβάει ηδονικά τζούρες από καρέλι άφιλτρο, φαντάζεται το εφηβικό τους αιδοίο σερβιρισμένο σαν γλυκό του κουταλιού να το τρώει λαίμαργα σε μια μπουκιά. Τί άλλο θα μπορούσε να φανταστεί. Οι φοιτήτριες εντέλει ντύνονται και φεύγουν για μεσημεριανό καφέ στη πόλη και η παράσταση κάπου εδώ τελειώνει. 
Στη γωνία του δρόμου ο σκύλος του γείτονα ξεκίνησε τους σπασμούς και στη πόρτα  ακούγονται κλειδιά.  
Θα ακούσει γκρίνια και πάλι για την τσιγαρίλα και αυτή τη φορά δεν θα μπορέσει να πεί ψέμματα αλλά σκέφτεται πως άξιζε τον κόπο. Τουλάχιστον θα της πεί πως κατάφερε να σκοτώσει το σκυλί. Αυτό το τελευταίο θα την κάνει σίγουρα χαρούμενη και πολύ λιγότερο νευρική.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Tα σέβη μου στον Ιζνογκούντ

Το κείμενο αποτελεί την απόλυτη κατάντια της πολιτικής σκέψης της πόλης. Και δή για τα δημοτικά πράγματα. Καταδεικνύει την απόλυτη φτώχεια σχεδίου και φαντασίας για το μέλλον της. Γιατί;

Θέλει και ερώτημα; Το κείμενο πρόκειται να υποκλιθεί, όπως εξυφαίνεται από τον τίτλο και χωρίς καμία απολύτως δόση ειρωνείας,  στην αυτού μεγαλειότητα της τελειότητας του κυρίου πολιτικού ανδρός, ονόματι Ιζνογκούντ. Του κυρίου Χρήστου Γραμματικόπουλου. Γιατί;


Μήπως ο κύριος Χρήστος μας έσκασε κανά φραγκάκι στο Παλαμπούρτζι και εκεί που τον είχε στη γωνία, θα αρχίσει αιφνιδίως και λυρικώς τους ύμνους και τα προσκυνήματα προς το πρόσωπό του;

Μην είστε ανόητοι και μην σκέπτεστε καχύποπτα. Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν πουθενά στην Αργολίδα. Κανένας γραφιάς δεν χρηματίζεται για αυτά που γράφει ούτε βεβαίως κανένας πολιτικός άρχων δεν διανοείται να χρηματίσει. Αυτά είναι αστειότητες που τις διαδίδουν κακοήθεις. 

Δεύτερον, έχετε την εντύπωση πως το Παλαμπούρτζι έχει κάποια σοβαρή απήχηση σε αυτά που γράφει ώστε να χρειαστεί να χρηματιστεί για να κατευθύνει μυαλά και συνειδήσεις; Καμία απολύτως απήχηση δεν έχει. Σας το δηλώνω με πλήρη γνώση. Το διαβάζουν μερικοί αυτόχθονες, αυτό είναι αλήθεια, αλλά όχι αυτό που λένε οι σοβαροί και τεχνοκράτες πολιτικοί κι αναλυτές, η κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων. Αυτός ο κινούμενος πολτός που κρίνει τις ζωές μας σε όλα τα επίπεδα.

Οπότε κορόιδο είναι ο κύριος Χρήστος μας να πετάξει τα λεφτά του στη θάλασσα; 

Οπότε ποιός ο λόγος του σεβασμού και της απόδοσης καλών λόγων στο πρόσωπό του;

Μην φανταστείτε κάτι τρομερό. Ο ύμνος δεν θα είναι και ιδιαιτέρως μακρύς. Απλά εντυπωσιακή εισαγωγή ήθελα να κάνω. Και κυρίως να απενοχοποιηθώ από τις κατηγόριες και τους ψιθύρους. 

 Απλά ο κύριος Χρήστος μας, στις 9 Οκτωβρίου του 2013, εξέδωσε ένα δελτίου τύπου. Σε αυτό το δελτίο τύπου, όσο και να φαίνεται απίστευτο σε κάθε λογικό αυτόχθονα που παρακολουθεί τα κοινά, διατυπώθηκαν πρακτικές πολιτικές προτάσεις και ω, του θαύματος, λύσεις! Αυτό δεν έχει ξαναγίνει εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια που παρακολουθώ όλα τα τοπικά δρώμενα(!!!).


Εκτός από τον έρμο τον Μπάμπη που έβγαζε κάπου κάπου καμιά πρόταση, ο τοπικός τύπος ήταν όλο αυτό το διάστημα γεμάτος ύβρεις, τσακωμούς, επικοινωνιακές παπαριές, δελτία τύπου της πεντάρας, τσαμπουκάδες, εκβιασμούς, μπινελίκια, πληρωμένους γραφιάδες, ασυναρτησίες, ανορθογραφίες και άλλα πολλά.

Μέσα σε αυτό το μπουρδέλο, μια παράγραφος που εξηγεί πως το υδατοδρόμιο είναι λάθος κίνηση για την πόλη και πως δεν πρόκειται να φέρει τα αναμενόμενα τουριστικά αποτελέσματα λόγω δυσκολιών που περιγράφονται αναλυτικά και αντιπροτείνει την προσήλωση της δημοτικής αρχής στον σιδηρόδρομο, είναι πραγματική όαση. Αυτό το απλό, το ένα και ένα κάνουν δύο, φάνηκε σαν μια μικρή ηλιαχτίδα μέσα σε ένα δωμάτιο ξεχειλισμένο από σκατά.

Τέτοια είναι η κατάντια μας. Να χειροκροτείται πια μόνο και μόνο μια πρόταση. Απλά επειδή διατυπώθηκε. Ανεξαρτήτως της αξίας της. Τέτοια πολιτική αφασία στα μέρη μας σύντροφοι αυτόχθονες . 

Τα σέβη μου επομένως στον κύριο Ιζνογκούντ.

Nα με συγχωρήσετε για το παράπτωμα αυτό, αλλά έτυχε χθές το μεσημεράκι, ημέρα Κυριακή, να πάρω το γυναικάκι μου και να βγούμε για καφέ στη πόλη και δυστυχώς κόλλησα οξεία τσιμεντοβλαχίτιδα και τα έχω ελαφρώς χαμένα. Ειδικά στα στενάκια πίσω από τα βλάχικα που εδράζονται οι ταβέρνες της πόλης με τα τραπεζάκια τους που κλείνουν πλέον όλο το δρόμο, αν έχεις την ατυχία και περάσεις,  αν ο δρόμος σου  για το αυτοκίνητο σε οδηγήσει εκεί βρε αδερφέ, θα συναντήσεις πλήθος Τσιμεντόβλαχων να τρών, να περιμένουν όρθιοι και να χαιρετιούνται αναμετάξυ τους. Εκεί, ο αέρας φυσά επικίνδυνος και τα πνευματικά νοσήματα καραδοκούν.

Καλή εβδομάδα. 

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Οι δυο παλιοί συμμαθητές

Δύο αυτόχθονες Ναυπλιώτες, συμμαθητές παλιοί, περπατώντας στο εμπορικό πεζοδρόμιο της Άργους, πλησιάζουν ο ένας τον άλλον σε απόσταση τυπικής χαιρετούρας.


Και οι δύο έχουν αντιληφθεί την παρουσία του άλλου και το ενδεχόμενο συνάντησης αλλά και οι δύο επιθυμούν να την αποφύγουν. Είναι από τη μία που έχουν να τα πουν από καιρό,  μάλλον από την περίοδο του σχολείου, οπότε βαρεμάρα να προσπαθήσεις να εξηγήσεις την ζωή σου μέσα σε λίγα λεπτά και σε ένα άτομο που δεν σε ενδιαφέρει πια και τόσο, και από την άλλη δεν μπορούμε να πούμε πως είχαν από τότε και τις καλύτερες σχέσεις. Όχι πως είχαν τσακωθεί, αντιθέτως. Είχαν βρεθεί κάποτε με κοινές παρέες  αλλά μέχρι εκεί.  Ο καθείς την δουλίτσα του, την ζωή και φυσικά τον δικό του κοινωνικό κύκλο. Η κλασική σχέση μεταξύ των γνωστών μιας επαρχιακής πόλης.

Προσπάθησαν ματαίως να αποφύγουν το αντάμωμα  με τις κλασικές ναυπλιώτικες κινήσεις του στυλ "κοιτάω δήθεν μια βιτρίνα που με ενδιαφέρει πολύ" ή "προσποιούμαι πως με παίρνουν τηλέφωνο", αλλά δυστυχώς και για τους δύο δεν τα κατάφεραν. 

Ύστερα από χρόνια πολλά λοιπόν, οι δύο παλιοί συμμαθητές συναντιούνται πρόσωπο με πρόσωπο καταμεσής της εμπορικής κίνησης της πόλης. Είναι και οι δύο άνεργοι. Παλιότερα είχαν μια δουλίτσα, βγάζαν ένα αξιοπρεπές μεροκαματάκι αλλά η κρίση τους έχει οδηγήσει στο εργασιακό ράφι εδώ και χρόνια. Την βγάζουν με ανασφάλιστα μικρομεροκάματα, χαρτζιλίκια και δανεικά. Τα ρούχα τους σινιέ αλλά αγορασμένα την περίοδο των καλών και παχιών αγελάδων και η διάθεσή τους αγγίζει πλέον τα όρια της ντροπής και της παντελούς έλλειψης αυτοεκτίμησης. 

Ζωγραφίζοντας στο πρόσωπό τους το δήθεν χαμόγελο της  ευτυχίας και του "όλα καλά" επιτέλους χαιρετιούνται. 

Έλα τί κάνεις; Καλά; Εσύ τί κάνεις; Χαθήκαμε. Περάσανε τα χρόνια. Φυσικά και πέρασαν. Εδώ; Ναύπλιο; Δεν σε έχω δεί. Δεν κυκλοφορώ και πολύ. Ξέρεις ήσυχα. Σπίτι. Και εγώ σπίτι. Το βαρέθηκα το έξω. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Από δουλειά; Όλο και κάτι γίνεται. Δεν λες που είμαστε στην επαρχία και δεν πεινάμε; Στην Αθήνα τρώγονται μεταξύ τους. Πού να βρούν φαγητό; Εδώ και να πεινάσεις, μαζεύεις που λέει ο λόγος χόρτα από το Παλαμήδι. Ναι, σίγουρα. Παντρεύτηκες; Μπά. Ούτε εγώ. Δύσκολες εποχές. Με τους γονείς μένεις; Με τους γονείς. Αλλά έχω αυτονομηθεί. Το έχω φτιάξει ωραίο. Να έχω την ησυχία μου. Και εγώ, πολύ γκρίνια. Όταν γερνάνε, είναι δύσκολο. Εμένα θα μου πείς; Λέω να φύγω. Να νοικιάσεις; Όχι έξω. Α! Και εγώ το σκέφτομαι. Το ψάχνω. Λέω για Καναδά. Καναδάς έχει κλείσει μάλλον. Δύσκολα. Έχω συγγενείς. Κανέναν άλλο βλέπεις; Βλέπω αλλά ξέρεις τώρα. Μπλέξαμε όλοι και χαθήκαμε. Σπούδασες; Στην Αθήνα. Εγώ Πάτρα. Και; Στρατός και εδώ. Τα γνωστά. Δεν βαριέσαι. Αν βγαίνει... Και εγώ αυτό λέω. Πού να πάς.  Όλο και κάτι θα γίνει. Χάρηκα που τα είπαμε. 

Με το βλέμμα μιας κάποιας ανακούφισης και της  απαλλαγής από βάρη τυπικά, όπως όταν φεύγεις από ένα βαρετό πάρτυ μεταξύ αγνώστων και ελάχιστων γνωστών, οι δυο παλιοί συμμαθητές έδιωξαν το στημένο χαμόγελο της επιτυχίας από το πρόσωπο, ξαναφόρεσαν τις συνηθισμένες τους ναυπλιώτικες φάτσες και ακολούθησαν αντίθετες πορείες. 

Ο ένας κατευθύνθηκε στη στάση του λεωφορείου με προορισμό τον ΟΑΕΔ για μια ακόμη άσκοπη ανανέωση της κάρτας ανεργίας του. Την δωδέκατη κατά σειρά.

Ο άλλος θα άφηνε το βιογραφικό του σε ένα κατάστημα στην Ενδεκάτη που ζητούσε κάποιον εργάτη αποθήκης για ημιαπασχόληση. 280 ευρώ και μισό ένσημο την ημέρα. 

Μέχρι το βράδυ θα σχολίαζε ο ένας τον άλλον αρνητικά σε κάποιον φίλο ή συγγενή, θα ανέλυε λεπτομερώς την κατάντια του για να νιώσει κάπως καλύτερα με τον εαυτό του και να καταφέρει να κοιμηθεί ένα βράδυ πιο ήσυχος.

Και η επόμενη μέρα θα ξημέρωνε για άλλη μια φορά απείραχτη.

video


Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Οδηγίες προς αυτόχθονες χρυσαυγίτες

Αγαπημένοι μου αυτόχθονες χρυσαυγίτες. Μην τρομάζετε καταρχήν με τον τίτλο και με το γεγονός πως θα σας πιάσω στη πένα μου σε ένα ολόκληρο κείμενο. Δεν πρόκειται ούτε να σας βρίσω, ούτε να σας κατηγορήσω για κάτι. Άλλωστε τις τελευταίες μέρες εσείς και το κόμμα σας έχετε δεχτεί τόση πίεση που μια δική μου παρόμοια προσθήκη θα φάνταζε απλά μια τιποτένια και μικροσκοπική αυτόχθονη σκατούλα μέσα σε μια πανελλήνια, για να μην πω παγκόσμια, πεδιάδα.  
Φιλικές συμβουλές θα ήθελα μόνο να σας δώσω.  

Κάποια πουλάκια της πόλης λοιπόν, που πετάνε από κλαδάκι σε κλαδάκι και κελαηδάνε διάφορα, με πληροφόρησαν πως τις τελευταίες μέρες, λόγω της πολιτικής πίεσης που δέχεσθε, αναρτάτε στα προφίλ σας μέσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και τραγουδάτε ενθέρμως και πορωτικώς αναμετάξυ σας, το πατριωτικό ποίημα του Ρήγα Φεραίου "Θούριος". Συγκεκριμένα την μελoποιημένη εκτέλεσή του ποιήματος σε μουσική Χρήστου Λεοντή και με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη. 

"Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά / μονάχοι σαν λιοντάρια στες ράχες τα βουνά...κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή / παρά σαράντα χρόνους σκλαβιά και φυλακή και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά ..."

Καταρχήν σύντροφοι. Ο Ξυλούρης ήτο κομμουνιστής. Το γνωρίζετε; Είναι λίγο ανόητο να προσπαθείτε να συμβολίσετε τον δίκαιο για εσάς αγώνα του εθνικιστικού σας "κινήματός" με την φωνή ενός κομμουνιστή. Δεν βρίσκετε; Δεν παρατηρείτε πως περιέχει μια κάποια αντίφαση η προσπάθεια; 
Επίσης. Πείτε πως η ιδεολογία του τραγουδιστή του άσματος, ουδόλως σας ενδιαφέρει. Ας ήταν και ταλιμπανέζος αναρχοφασίστας. Καμία διαφορά δεν θα είχε. Αυτό που κάνει την διαφορά για εσάς είναι μάλλον οι στίχοι. Τα λόγια. Η επαναστατική και πατριωτική διάθεση των λέξεων. 
Ας πάμε επομένως στο ποίημα. Δημιουργός, όπως είπαμε, ο Ρήγας Φεραίος. Ο γνωστός σε όλους μας εθνομάρτυρας και πνευματικός πρόδρομος της επανάστασης του 1821. Εκτός όμως από πρόσωπο, μέσα στην ελληνική ιστορία ο Ρήγας Φεραίος ήταν και πολιτική οργάνωση της νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού. Το γνωρίζατε αυτό; Δεν σας κάνει εντύπωση μέσα στην δική σας κοσμοαντίληψη που μια οργάνωση κομμουνιστών πήρε το όνομα της από έναν πατριώτη ήρωα; Και όχι απλά έναν ήρωα αλλά ίσως το μεγαλύτερο σύμβολο της ελληνικής επανάστασης; Προφανώς δεν το γνωρίζατε.
 Αλλά ακόμη και να το γνωρίζατε θα μπορούσατε εύκολα να μου πείτε πως σας είναι παντελώς αδιάφορο τί κάνουν οι σταλινοτσολιάδες και οι απανταχού ανθέλληνες με τις ονομασίες των κομματικών τους οργανώσεων. Θα μπορούσατε επίσης να μου πείτε με το καχύποπτο μυαλό σας πως οι κομμουνιστές τότε, επίτηδες έδωσαν πατριωτικό όνομα στην οργάνωσή τους για ξεκάρφωμα. Να μην καταλάβει ο ελληνικός λαός πόσο προδότες είναι.
Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι όπως τα σκέφτεσθε. Οι κομμουνιστές τότε, συγκεκριμένα το 1967 για να μαθαίνετε, δεν έδωσαν τυχαία αυτό το όνομα στην οργάνωσή τους. Ούτε βεβαίως για ξεκάρφωμα. Το έδωσαν αγαπημένοι μου αυτόχθονες χρυσαυγίτες γιατί δυστυχώς για εσάς, τα πιστεύω τους ταίριαζαν λιγουλάκι με τα πιστεύω του Ρήγα Φεραίου του εθνομάρτυρος. 
Απόδειξη για αυτό είναι τα ίδια τα λόγια του ποιήματος "Θούριος" που τραγουδάτε και ποστάρετε συνεχώς για να δηλώσετε εν τη αγνοία σας την πίστη σας στη πατρίδα, τον αγώνα και την επανάσταση. Την ίδια πίστη είχε και ο Ρήγας αλλά ευτυχώς η πατρίδα, ο αγώνας και η επανάστασή του δεν ήταν ίδια με την δική σας. 
Αν κάνατε τον κόπο και διαβάζατε όλες τις στροφές του ποιήματος, και όχι αυτές μόνο που έχουν μελoποιηθεί  ( οι 3 πρώτες) θα βρίσκατε μέσα τους εξής ενδιαφέροντες στίχους:

Σ’ ανατολή και δύση, και νότον και βοριά,
για την πατρίδα όλοι, να `χωμεν μια καρδιά.
Στην πίστην του καθ’ ένας, ελεύθερος να ζει,
στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.

Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
πως είμαστ’ αντρειωμένοι, παντού να ξακουσθεί
..................................
Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν’ αρπάξουμε για μια
τα άρματα, και να βγούμεν απ’ την πικρή σκλαβιά.

Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψει ο σταυρός,
και στην δικαιοσύνην, να σκύψει ο εχθρός.

Ο κόσμος να γλιτώσει, απ’ αύτην την πληγή,
κι ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.


Τί είναι αυτά που λέει ο ποιητής; Αράπηδες και άσπροι μαζί; Βούλγαροι, Αρβανίτες κι Έλληνες; Χριστιανοί και Τούρκοι να ξεσηκωθούν και να επαναστατήσουν; Σε κοινό αγώνα ενάντια στην σκλαβιά του Σουλτάνου; Πάει καλά ο Ρήγας; Έχει κάψει τελείως; Λίγο πριν την Επανάσταση προτείνει να πολεμήσουμε στο πλευρό των Τούρκων ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό; Και ύστερα όλοι μαζί, άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι να ζούμε ελεύθεροι και να γίνουμε αδέλφια χωρίς τυραννία; Και είναι αυτός σοβαρός πατριώτης κι Έλληνας; 

Συμπερασματικά. Καλύτερα να τραγουδάγατε ή  να γράφατε  για να δηλώσετε την πίστη σας στον δικό σας αγώνα το "έλληνες και ξένοι, εργάτες ενωμένοι" ή το "η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμος στο πόλεμο των αφεντικών" παρά τον Θούριο που κάνατε σημαία σας. Και τραγουδισμένο κιόλας από τον Ξυλούρη. Πιστέψτε με, θα ήταν προτιμότερο και θα σας έκανε λιγότερο ρεζίλι.
Τώρα αν έχετε καταλάβει το λάθος σας ύστερα  από τη  λεπτή και γεμάτη καλοκάγαθες προθέσεις παρέμβασή μου και με ρωτήσετε με ποιά λογική ένας τέτοιος άνθρωπος σαν τον Ρήγα Φεραίο αναγνωρίστηκε ως πατριώτης και εθνομάρτυρας, η απάντηση  είναι προφανής. 
Φταίει, όπως πάντα, η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς! Tί άλλο θα μπορούσε να ήταν σύντροφοι; Nα υπήρχε λέτε στ' αλήθεια αριστερός πατριώτης; Θεός φυλάξοι!
Μόνο εσείς!


Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

4 μήνες χωρίς τον παππού

Δεν είναι και λίγο διάστημα. Ήταν άρρωστος βέβαια. Βαριά άρρωστος αλλά κανένας δεν του έδινε σημασία. Τον είχαμε αφήσει στη γωνίτσα του παρατημένο και λέγαμε δεν βαριέσαι, παππούς είναι. Ή από χέσιμο ή από πέσιμο θα πάει ο γέρος. Και επειδή το χέσιμο στη κατάστασή του ήταν αδύνατο, το πέσιμο φαινόταν ο μόνος σίγουρος δρόμος.
Τώρα νιώθουμε όπως ακριβώς τα εγγόνια που είχαν να επισκεφτούν τον παππού τους καιρό αλλά τώρα που μπήκε κλινήρης στο θεραπευτήριο, συνειδητοποιήσαμε ξαφνικά πόσο μας λείπει και πόσο απαραίτητος είναι στις ζωές μας. 
Ας ευχηθούμε τουλάχιστον οι γιατροί να είναι καλοί άνθρωποι και να τηρήσουν πιστά τον όρκο του Ιπποκράτη γιατί λεφτά για φακελάκι δυστυχώς δεν έχουμε. Αυτά και σιδερένιος!


Κατά τα άλλα τί νέα σύντροφοι αυτόχθονες; Τίποτα το ιδιαίτερο φαντάζομαι. Ηρεμία, τάξις και ασφάλεια ως συνήθως. Έμαθα πως προσέλαβαν extra προσωπικό στις φυλακές Ναυπλίου. Είκοσι άτομα για την ακρίβεια. Λογικό. Θα περιμένουν κόσμο.
Επίσης αν βαριέστε ελεεινά τη ζωή σας στη πόλη και δεν την παλεύετε με τίποτα, θα σας έκανε πολύ καλό μια επίσκεψη στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Άργους-Μυκηνών. Είναι πραγματικά εξαιρετική εμπειρία, μια αληθινή περιπέτεια γεμάτη σασπένς και ίντριγκα. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να φάτε κανά παππούτσι στη μούρη, κανά ξεγυρισμένο μπινελίκι ή οποιαδήποτε άλλη προσβολή αλλά αξίζει τον κόπο. Οι δημοτικοί συμβουλάτορες του πιο αρχαίου Δήμου στο Γαλαξία μας έχουν στήσει μια μασονική στοά σοφών και ξενερώνουν αφάνταστα με την παρουσία πολιτών. Είναι μια καλή ευκαιρία λοιπόν να νιώσετε σκουπίδια, τιποτένιοι, μιαροί και πληβείοι. Μη το πάρετε όμως προσωπικά. Και μεταξύ τους έτσι ακριβώς συμπεριφέρονται.
Την πάτησα και χθές το πρωί με το ξυπνητήρι και έχασα ο μαλάκας ένα πολύ σημαντικό επαγγελματικό ραντεβού. Ήξερα πως θα βαρέσει ο συναγερμός της πόλης και την είδα αλλιώς και δεν έβαλα ξυπνητήρι καθόλου. Λέω θα βαρέσει η σειρήνα και θα ξυπνήσω μέσα στο άγχος και στους ιδρώτες για να γουστάρω. Και θα πάω και στη δουλειά μου μετά. Έλα μου όμως που μέχρι και ο συναγερμός σε αυτή τη πόλη είναι τζούφιος και δεν άκουσε κανείς τίποτα. Να άκουσαν βαριά βαριά γύρω από το μέγαρο του ΟΤΕ που στεγάζεται η σειρήνα, οι πυροσβέστες, οι κτελατζήδες και άντε και οι καθαριστές του Δήμου που βρίσκονται δίπλα. Όλη η υπόλοιπη πόλη κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Δηλαδή θα γίνει κάνας πόλεμος πραγματικός και θα μας πιάσει ο εχθρός όλους τους αυτόχθονες πάνω στο πρωινό και ξαλαφρωτικό μας κατούρημα με το πουλί στο χέρι.
Και ένα τελευταίο που ήθελα από καιρό να το γράψω. Έχετε καταλάβει αγαπημένοι μου αυτόχθονες ιθαγενείς τί πρόκειται να γίνει με το λιμάνι του Ναυπλίου που πανηγυρίζουν όλοι; Σύμφωνα λοιπόν με την αναβάθμιση του λιμανιού της πόλης με στόχο να μπορούν να προσαράξουν στις ακτές μας μεγάλες κρουαζέρες, το ΣΑΛΕ, το λεγόμενο Σχέδιο Ασφαλείας της Λιμενικής Εγκατάστασης, προβλέπει κατασκευή ενός κικλιδώματος συνολικού μήκους 230 μέτρων και απόστασης 10-15 μέτρων από την ακτή. Και δεν σταματάει εδώ. Θα κατασκευαστεί και δεύτερο κικλίδωμα συνολικού μήκους 390 μέτρων και απόστασης από την ακτή 45 μέτρων. Κοινώς, το Μπούρτζι και το μεγαλύτερο μέρος του λιμανιού της πόλης θα μπεί πίσω από ψηλά και μακρουλά κάγκελα. Το πάρκινγκ θα εξαφανιστεί και η βολταδούρα με την ποδηλατάδα μας θα πάει περίπατο σε άλλη γή και άλλα μέρη. Το λιμανάκι μας θα γίνει παντελώς απρόσιτο και κρύο.
Και πές πως όλα αυτά γίνονται για το δολάριο. Για την τουριστική αναζωογόνηση της πόλης. Να μπορούν να σκάνε κρουαζέρες γεμάτες κουτόφραγκους και άλλους μεγαλοπορτοφολάδες που θα γεμίσουν τα σοκάκια και τις τσέπες της παλιάς πόλης. Έχει προβλεφθεί κάποια σχετική αναβάθμιση των τουριστικών μας υπηρεσιών ή όλα γίνονται στο κουτουρού; Θέλω να πώ τον ίδιο καφέ και τα ίδια φαγητά θα συνεχίσουμε να προσφέρουμε; Τα ίδια δωμάτια; Θα κάνουμε και τίποτα να προβάλουμε τον αυτόχθονα πολιτισμό μας και την ιστορία της πόλης; Θα βάλουμε εντέλει τους ξένους στους ρυθμούς μας ή αυτοί θα μας χώσουν στους δικούς τους ρυθμούς για να καταντήσουμε ένα φωσφοριζέ και γκλαμουράτο θέρετρο περαστικών; Και οι τιμές; Πού θα φτάσουν οι τιμές;
Με βλέπω τα επόμενα χρόνια να απολαμβάνω τον φραπέ μου στην εξαίσια πλατεία των Πυργιωτίκων ή των Λευκακίων. Άντε και της Δαλαμανάρας στο τσακίρ κέφι.
Καλό σαββατοκύριακο να έχουτε! 

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Xoρωδία Συναγερμών και μια ιστορία πορνό του 60

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές είναι ξημερώματα Σαββάτου, 28 Σεπτεμβρίου του 2013, ώρα τρείς και κάτι μεταμεσονύχτια. Σκεφτόμουν να γράψω μια ιστορία, ένεκα έλλειψης τοπικής επικαιρότητας, που μου διηγιόταν ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου και αφορούσε κάποιες λεσβιάζουσες καλόγριες της περιοχής την δεκαετία του 60. Είχα όμως δίλημμα. Μήπως προκαλέσω υπερβολικά το θρησκευτικό αίσθημα των συμπολιτών μου, σκεφτόμουν. Μήπως θίξω τα θρησκευτικά πιστεύω των συντηρητικών αυτοχθόνων. Δεν είχα τέτοια πρόθεση βεβαίως. Και η ιστορία με τις λεσβιάζουσες καλόγριες είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ούτε θεωρώ πως κάποιες αμαρτωλές και λεσβιάζουσες μοναχές ακυρώνουν μια ολόκληρη θρησκεία. Αλλά στο Ναύπλιο είμαστε, τα μυαλά των ανθρώπων ως γνωστόν δεν είναι και ιδιαιτέρως ανοιχτά οπότε αμφιταλαντευόμουν. 
Και εκεί που ήμουν έτοιμος να αυτολογοκριθώ, εκεί που πατούσα το backspace για να σβήσω τις πονηρές γραμμές, κόπηκε το ρεύμα. Όχι μόνο σε εμένα, αλλά στο μεγαλύτερο τμήμα της πόλης.  Ώρα 2 και κάτι μεταμεσονύχτια.  
Και έτσι ξαφνικά, μέσα στην φθινοπωρινή δροσιά της ναυπλιώτικης νύχτας, μέσα στο ρομαντικό και φοβιστικό σκότος τ' Αναπλιού, απλώθηκε ολούθε του Αργολικού κάμπου μια γλυκιά χορωδία δεκάδων, εκατοντάδων και ίσως χιλιάδων οικιακών συναγερμών.
Αυτά τα τεχνολογικά αηδόνια της ιδιοκτησιακής προστασίας έμειναν να τραγουδούν το τσιριχτό ατονάλ κομμάτι τους για μία ώρα περίπου όπου το φώς το αληθινό επανήλθε στις ψυχές και τα αυτιά όλων των αυτοχθόνων ξενύχτηδων.
Μιλάμε για πολλούς, πάρα πολλούς συναγερμούς σύντροφοι. Βγήκα ο έρμος στο μπαλκόνι μου να απολαύσω τα ελάχιστα λεπτά απόλυτου σκοταδιού, να κάνω τις παραδοσιακές σκέψεις πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς ρεύμα και τεχνολογία, πώς ζούσανε παλιά και πως έβγαιναν οι ιστορίες με τα φαντάσματα και χρειαζόμουν ωτοασπίδες για να την παλέψω.
Και αφού τις φόρεσα τις ωτοασπίδες, γιατί είμαι ψυχάκιας, και ο ήχος έγινε σχετικά αχνός μέσα στον εγκέφαλό μου, φανταζόμουν ανθρωπάκια που τόσα χρόνια παρακαλούσαν και έγλειφαν βουλευτικά γραφεία, που ξεσκόνιζαν παππούτσια δημάρχων και άλλων επιφανών για μια δουλίτσα και ένα κομμάτι ψωμί, να κρύβονται τρεμάμενοι πίσω από πόρτες αγκαλιάζοντας τα προικιά και τα λούσα τους μπας και τους τα πάρουν.
Σιγά την περιουσία σύντροφοι! Σιγά την πολύτιμη κληρονομιά! Με μιά αλλαξιά βρακί έχουμε μείνει όλοι και δεν θέλουμε από ντροπή να το παραδεχτούμε. Δίνουμε κάθε μήνα σε φόρους, λογαριασμούς και δάνεια ατελείωτα ποσά, οι πάντες χρωστάνε στους πάντες, η πόλη σαπίζει εμπορικά και μείς φοβόμαστε μη μας κλέψουν το σπίτι και χάσουμε το τελευταίο περσικό χαλί που μας άφησε κληρονομιά η γιαγιά μας. Και τα χρυσαφικά μας τα έχουμε δώσει προ πολλού στα αρίθμητα ενεχυροδανειστήρια της πόλης για μια χούφτα ευρώ. Ή δεν τα έχουμε δώσει; Και τα ενεχυροδανειστήρια γιατί είναι τόσα πολλά και δεν κλείνουν τότε;
Αλλά ο κλασικός ο μαλάκας ο Ναυπλιώτης δεν βάζει μυαλό με τίποτα. Θα πληρώσει την εταιρεία συναγερμών για να νιώθει ήρεμος και να το παίζει και μούρη. Μπορεί να του κόβουν το ρεύμα, το νερό, να του παίρνει η τράπεζα το σπίτι αλλά ο συναγερμός συναγερμός.  Λες και οι διαρρήκτες δεν γνωρίζουν απέξω κι ανακατωτά την τεχνολογία συναγερμών και θα κωλώσουν σε κουμπάκια και ψηφιακά νούμερα. Έτσι για να μας χαλάσει με την βαβούρα του και τον μικροαστικό του φόβο την ειδυλλιακή διακοπή ρεύματος που πλέον σπάνια ζούμε.
Γι αυτό λοιπόν και γώ αποφάσισα να μην αλλάξω καθόλου την ιστορία μου και να την διηγηθώ όπως ακριβώς την ξέρω, αγνοώντας κάθε συντηρητικό αυτόχθονα κακομοίρη. Αγνοώντας και αυτόν και τις πανηλίθιες φοβίες του.
Όταν ήμουν μικρός λοιπόν και έκανα κοπάνες από το σχολείο, ο διευθυντής επειδή μου είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία ειδοποιούσε πάντοτε τους γονείς μου. Η μάνα μου, κλασική ελληνίδα μάνα, με έψελνε χωρίς να ρωτήσει ποτέ ούτε το γιατί ούτε το πως. Ο πατέρας μου όμως με έβαζε σε μία γωνία και με ρώταγε ήρεμα. Γιατί έκανες κοπάνα; Για να γλιτώσεις μάθημα; Είχες κάτι σημαντικό να κάνεις; Εγώ παιγμένο εφηβόπουλο που ήμουν, δεν του απάνταγα τίποτα. Και τότε αυτός, μου έλεγε κάθε φορά, μα κάθε φορά, την ίδια ναυπλιώτικη ιστορία για να με ορμηνέψει κωλοπλένικα.
Όταν ήταν στην ηλικία μου, δεκαετία του 60, αυτός και η παρέα του αλλά και όλα τα αγόρια του γυμνασίου αρρένων της εποχής,  έκαναν συχνά κοπάνες (σκασιαρχείο το λέγαν τότε) από τα μαθήματα του σχολείου. Ειδικά τις πρώτες ώρες. Οι κοπάνες όμως είχαν πάντοτε έναν σκοπό, δεν ήταν δηλαδή απλά για να χάσουνε μάθημα ( εδώ κολλάει το δίδαγμα), και ένα συγκεκριμένο μέρος. Την σπηλιά του δρόμου  Αρβανιτιάς-Καραθώνας. Η τοποθεσία δεν ήταν καθόλου τυχαία. Σε εκείνο το μέρος συνήθιζαν να αράζουν τα πρωινά κάποιες καλόγριες που μαζεύαν χόρτα, σαλιγκάρια και άλλα καλούδια από την γύρω περιοχή. Και αφού άραζαν στη σπηλιά για να ξαποστάσουν από την επίπονη εργασία, επιδίδονταν σε αχαλίνωτες ερωτικές περιπτύξεις αναμετάξυ των. Οι ξαναμμένες καλόγριες όμως δεν ήταν καθόλου μόνες τους. Παρέα τους, χωρίς βεβαίως να το γνωρίζουν, ήταν τα αυτόχθονα εφηβόπουλα της εποχής που τους έπαιρναν μάτι σε απόσταση ασφαλείας. Το μέρος είχε γίνει must και τα αγόρια μοίραζαν τις κοπάνες σε βάρδιες για να μπορούν να απολαύσουν όλοι το πικάντικο θέαμα.
Ω, ποία ντροπή  για την φιλήσυχη πόλη μας! Στο μπανιστήρι αναφέρομαι βεβαίως.

έργο του Μilo Manara 

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Αυτόχθων φασισμός

Φασισμός. Λέξη με πολλές ερμηνείες, οπτικές, γωνίες και αποχρώσεις. Άλλοι την χρησιμοποιούν κομματικά, άλλοι πολιτικά ή ιδεολογικά ενώ δεν λείπουν και αυτοί που της δίνουν καθαρά ιστορική προσέγγιση μέσα στους αέναους κύκλους της ανθρώπινης κοινωνίας. 
Ο γράφων, ως γραφικός αυτόχθων ιθαγενής, έχοντας την τύχη, όπως και πολλοί συνιθαγενείς του, να μεγαλώσει μέσα σε δρόμους, σοκάκια και στενά  που διαρκώς γεννούσαν καινούρια μονοπάτια, λημέρια και κρησφύγετα προς χάριν της παιδικής φαντασίας και της νεανικής εξερεύνησης, δεν πάσχει από μονόδρομες οπτικές. Γι' αυτόν φασισμός σημαίνει απλά και μόνο αδιέξοδο. Το τέρμα της σκέψης και της μνήμης.  Το μαύρο πέπλο της αισθητικής και το τέλος του πολιτισμού. Και πιστεύει πως αυτή η κακιασμένη οχιά έχει αρχίσει να εμφανίζεται εδώ και πολύ καιρό στη πόλη.
Το τέλος της ναυπλιώτικης γειτονιάς ήταν η αρχή. Μεγαλώσαμε σε γειτονικούς δρόμους και πλατείες που έσφυζαν από ζωή, παιδικές φωνές, παιχνίδια, γονείς και παππούδες σε παγκάκια και σκαλιά, φασαρία και ενέργεια. Ο δημόσιος χώρος ως δώρο, δικαίωμα, υποχρέωση και σκαλοπάτι για αυτοδίδακτη κοινωνικοποίηση και εμπειρία του κόσμου. Όλα αυτά πλέον είναι παρελθόν. Τα παιδιά τρέχουν σε φροντιστήρια, πιάνα, μπαλέτα, κολυμβητήρια, ξένες γλώσσες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νούς του ανθρώπου για να κλείσει τα παιδιά μέσα στην ασφάλεια των τοίχων, έχουν ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μέσα σε μια πόλη παραδοσιακά αργών ρυθμών, οι γειτονιές είναι άδειες και έρημες και ελάχιστες πλατείες παραμένουν ζωντανές μόνο και μόνο γιατί συνδυάζουν το παιδικό παιχνίδι και τον ενήλικο καφέ. Ακόμη και μέσα στις πολυκατοικίες οι σχέσεις έχουν σχετικώς αποξενωθεί, για να μην πούμε αθηναιοποιηθεί.
Ακολούθησε η παρακμή και η μείωση του αριθμού των παραδοσιακών καφενείων και η αντικατάστασή τους από τα μοντέρνα καφέ. Η διαφορά είναι τεράστια. Το παραδοσιακό καφενείο λειτουργούσε ως χώρος πολιτικής συνέλευσης. Ατελείωτες κουβέντες, συζητήσεις, τσακωμοί, διαχωρισμοί, ομαδικά καλαμπούρια, ζήλιες και γλέντια. Το παραδοσιακό καφενείο ήταν μια ζωντανή πολιτική κοινότητα, άμεσος αντίκτυπος όλων των πολιτικών εξελίξεων, σημαντικών κι ασήμαντων. Αντίθετα το καφέ είναι γνήσιο παιδί της τουριστικής ανάπτυξης, της άκριτης μοντερνοποίησης της ζωής και του ατομισμού. Κλειστές παρέες, μοναχικές ψυχές, δυνατές μουσικές που καλύπτουν τις συζητήσεις, κουτσομπολιά, πασαρέλες και εγωπάθειες,  και όλα τα προβλήματα να θάβονται κάτω από το χαλί μέχρι να φουσκώσουν.
Ακολουθεί ο μονόδρομος της τουριστικής ανάπτυξης. Η πόλη αργά και σταθερά μεταμορφωνόταν σε μια γραφική καρτ ποστάλ του σαββατοκύριακου, των διακοπών και πάσης φύσεως αργιών. Με μόνη κληρονομιά την νεοκλασική ομορφιά της, την θαυμάσια θέα της και τα αρχαιολογικά της τοπία αποκτά όλο και περισσότερα πανομοιότυπα καταστήματα που παίζουν τις ίδιες και τις ίδιες μοδάτες μουσικές, σερβίρουν τα ίδια φαγητά και πουλάνε παρόμοια σκατολοίδια. Η ποικιλία και το διαφορετικό γίνεται είδος προς εξαφάνιση.  Μόνος στόχος είναι το πορτοφόλι όλο και περισσότερων βαρβάρων. Τα στέκια μειώνονται δραματικά. Ο αυτόχθων πολιτισμός περνάει στο περιθώριο. Η ιστορία της πόλης και οι σημαντικοί της άνθρωποι, επώνυμοι κι ανώνυμοι, αγνοούνται μέχρι και από τους ίδιους τους αυτόχθονες. Η παλιά πόλη αδειάζει από κόσμο για χάρη των ενοικιαζόμενων δωματίων και άλλων τουριστικών ειδών και μετατρέπεται ακόμη και για τους ίδιους τους κατοίκους του Ναυπλίου σε μια όμορφη φωτογραφία περιπάτου χωρίς καμία απολύτως πολιτική ζωή και ιστορική μνήμη.
Κεφάλαιο πολιτισμός. Λίγα πράγματα. Ένας κινηματογράφος, μόνο χειμερινός, με ταινίες μόνο πρώτης προβολής. Κοινώς αμερικανιές. Ένα τοπικό θέατρο ερασιτεχνών και μερακλήδων, μια δανειστική βιβλιοθήκη μαθητών και ελαχίστων άλλων, το λαογραφικό μουσείο και το Πανεπιστήμιο της πόλης με φοιτητές χαμένους ή και ακόμη υποτιμημένους από την τοπική κοινωνία. Ένα παράρτημα του Χάρβαντ σηκώνει κάποιες εκδηλώσεις αλλά κανείς δεν πρέπει να ακούει κι ακολουθούν μεμονωμένες περιπτώσεις κι εξαιρέσεις. Καμία χειμωνιάτικη συναυλία, καμιά πρωτοπορία, κανένα κίνητρο και ουδεμία όρεξη. Κυριαρχεί ο πολιτισμός του καφέ, της μπύρας, του champions league και της κρεατοφαγίας. Ας είναι καλά τα βλαχοπανηγύρια του καλοκαιριού που μας θυμίζουν τις ζουλού ρίζες μας.
Πάμε στη πολιτική. Ποιά πολιτική όμως; Μιλάμε πάντα για τοπικό επίπεδο. Για την τοπική αυτοδιοίκηση. Για τα δημοτικά πράγματα συγκεκριμένα. O πολιτικός διάλογος και ο προγραμματικός λόγος εδώ και πάρα πολύ καιρό έχει πάει περίπατο στη πόλη. Οράματα, ιδέες, σχεδιασμοί και τα τοιαύτα έχουν πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων και το μόνο που παρακολουθούμε είναι προσωπικές κόντρες, ξεκατινιάσματα, χυδαιότητες και ύβρεις μεταξύ των υποψηφίων. Μέσα στο παιχνίδι έχουν προστεθεί και ντόπιοι δημοσιογράφοι που έχουν πετάξει τον μανδύα της αντικειμενικότητας υποστηρίζοντας παθιασμένα τη μία ή την άλλη πλευρά και συνεχίζουν το έργο των ύβρεων των πολιτικών προισταμένων τους. Βάλε και λίγο χρίσματα, κόμματα, παράγοντες, ρουσφέτια και αλισβερίσια και το μυαλό των αυτοχθόνων έχει γίνει μια υπέροχη παχύρευστη σούπα. Η δε πολιτική τους σκέψη, το ενδιαφέρον τους για το ντόπιο γίγνεσθαι αναζητείται στην προιστορία. Με λίγα λόγια, οι εκπομπές και οι στήλες των κουτσομπολιών και του lifestyle ενδέχεται να κρύβουν περισσότερη πολιτική σκέψη από την τοπική πολιτική πραγματικότητα.
Kαι μέσα σε αυτό το κλίμα, και για χίλιους άλλους λόγους, ο νέος λείπει. Σπουδάζει, είναι στρατό, μεταναστεύει στην όμορφη πρωτεύουσα ή στα εξωτερικά και αφήνει πίσω του μια πόλη γερόντων. Αν όχι γερόντων, από τη μέση κι απάνου. Οι σπουδαγμένοι αριβάρουν κατά κύματα, το ίδιο και οι ταξιδιάρικες ψυχές, οι φευγάτες, και μένουν εδώ οι αιώνια εδώ και οι μεγάλοι. Και προσφάτως οι βλάχοι. Πόσο μπροστά να πάει μια τέτοια πόλη; Τί θα μπορούσε να αλλάξει; Σε κάθε νέα γνώμη ακούς να διαχέεται στην ατμόσφαιρα ένα "δεν ξέρεις εσύ", "είσαι μικρός", "τί να μας πείς εσύ τώρα" και πολλά τέτοια. Όπου και να κοιτάξεις, σε όποιο μέρος της διοίκησης και να δείς, σε κάθε πόστο καθοριστικό, έναν σκατόγερο ή μια σκατόγρια θα δείς να σου κουνάει το δάχτυλο. Έτσι ενώ οι γέροι είναι γέροι, γίνονται γέροι και οι νέοι για να επιβιώσουν. Τυποποιούνται σε χρόνο ρεκόρ κι ενσωματώνονται.
Όπως ο γράφων. Πού κάθεται σε τόσες γραμμές και γκρινιάζει και μιρμιλίζει σαν τον σκατόγερο ενώ εσύ πίστευες από τον τίτλο πως θα μιλήσει για ντόπιους φασίστες.
Το είπαμε όμως φίλε από την αρχή. Πάνω απ'όλα ο γράφων, είναι αυτόχθων.