"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Κοπή πρωτοχρονιάτικης νεοδημοκρατίλας


Τί θα γίνει με αυτές τις κοπές της πρωτοχρονιάτικης βασιλόπιτας; Θα μας τα ζαλίσουν για πολύ καιρό ακόμη; Κοντεύει να μπεί Φλεβάρης και κάθε μέρα διαβάζουμε και βλέπουμε δεκάδες ομάδες, συλλόγους, συντεχνίες, κόμματα κι αποκόμματα να συνεχίζουν να κόβουν τη πρωτοχρονιάτική τους βασιλόπιτα, να ποζάρουν σοβαροφανώς στη κάμερα και να βγάζουν λόγους βαρετούς, μίζερους και χιλιοειπωμένους.

Έκαναν λέει προχθές, με μεγάλη επισημότητα και προσέλευση κόσμου τη κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας τους τα μέλη του ορειβατικού συλλόγου «Νέα Ιμαλάια». Χεστήκαμε! Χεστήκαμε, το καταλάβατε; Να πάτε στα Ιμαλάια να κόψετε τη πίτα σας να μην σας δεί και άνθρωπος.

Κάθε μέρα πλημμυρίζουν τα μπλογκς, τα ραδιόφωνα, τα κανάλια και οι εφημερίδες με κοπές βασιλόπιτας, λές και γίνεται της πουτάνας στη περιοχή από συλλογικότητες, λες και ζούμε το δεύτερο χρυσό αιώνα του Περικλέους με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με ενεργούς και δραστήριους πολίτες, συνειδητοποιημένους και κυρίως με κριτική σκέψη. Και βλέπεις κάτι κοιμησιάρικες δεξιώσεις, με κουστουμαρισμένους βλάκες και βλαχοκυριλέ ντυμένες κυρίες, δεξιώσεις γεμάτες ανελέητη βαρεμάρα, συνεχόμενο κατινιάρικο κουτσομπολιό, παχυλούς λόγους για την αξία του κάθε υπερσημαντικού συλλόγου και μιζεροευχούλες για το χρόνο που μπήκε.

Πρέπει οπωσδήποτε από του χρόνου να περιοριστεί ο χρόνος που κάθε κατακαημένη συλλογικότητα της Άνω Ραχούλας θα μπορεί να κάνει τη κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας της. Να οριστεί για παράδειγμα πως από τις 2 Ιανουαρίου μέχρι τις 15 το πολύ, θα μπορεί κάθε σύλλογος, συντεχνία, κόμμα, ομάδα να κάνει την μανιοκαταθλιπτική δεξιωσούλα του για το χρόνο που ήρθε, για να ησυχάζουμε γρήγορα γρήγορα κι εμείς οι υπόλοιποι.Οι περισσευούμενοι βρε αδερφέ. Και αν τύχει και κάποιος χριστιανός έχει να πάει σε τρείς δεξιώσεις μέσα σε μια μέρα επειδή ανήκει για παράδειγμα και στο σύλλογο Αστυνομικών Μηδεάς και στο σύλλογο Δωρητών Σπέρματος Κουτσοποδίου και στο σύλλογο γυναικών Νέας Δημοκρατίας Πουλακίδας, είναι απλό. Ας διαλέξει. Εγώ πάντως στους δωρητές Σπέρματος θα πήγαινα.

Δεν τελείωσα. Μη βιάζεστε.  Έχει κι άλλο. Μιάς που πιάσαμε τις δεξιώσεις και τις βασιλόπιτες, τη Κυριακή είχα πάει καλεσμένος στη κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας της Νέας Δημοκρατίας Αργολίδας. Ήταν εξαιρετικά. Καμία σχέση με τη μίζερη κατάσταση που περιγράφω παραπάνω.

Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή, φιλική και σχεδόν συντροφική. Λέω σχεδόν για να μη παρεξηγηθώ.

Δεν ήταν μόνο το γεγονός πως βρισκόμουν ανάμεσα σε καρδιακούς φίλους αλλά κυρίως ανάμεσα σε ανθρώπους με υπεύθυνη και ώριμη πολιτική σκέψη, με βαθειά θέαση των προβλημάτων της κοινωνίας και αισιόδοξους. Βασικά αισιόδοξους.

Τα ειλικρινά χαμόγελα αναμετάξυ μας έπαιρναν και έδιναν, τα γέλια πλημμύριζαν το χώρο και μια ατέρμονη χαρά για το μέλλον ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων των ομιλητών και των καλεσμένων.

Μπορεί να μην είμασταν πολλοί, φαντάζομαι λόγω κακοκαιρίας και μόνο, αλλά είμασταν αρκετοί για να ηχήσουμε ένα γερό σάλπισμα νεοδημοκρατίλας σε όλο το νομό.

Βολεμένοι και παρακολούντες αβόλευτοι, με τα σινιέ σακάκια μας οι άνδρες, τις εξαιρετικές τουαλέτες τους οι γυναίκες, χαιρετίσαμε εγκαρδίως το κομψοτέχνημα της πολιτικής κύριο Γραμματικόπουλο, θαυμάσαμε τους πύρρειους πολιτικούς λόγους του εκ της αυτοκρατορίας ορμωμένου γραμματέως κυρίου Δασκαλάκη, μιλήσαμε με μεγάλες πολιτικές οντότητες προσφοράς, έργου και σκέψης όπως ο πρώην νομάρχης κύριος Σωτηρόπουλος και ο παντοτινός δήμαρχος της καρδιάς μας και παρολίγον βουλευτής, Τάκης Αναγνωσταράς. Άνθρωποι που έχουν χαράξει ανεξίτηλα με το τεραστίας σημασίας έργο τους, τη πορεία όλου του νομού. Το μέγα Ανδριανό δεν τον ξεχνάω απλά περιμένω το τέρμα και της δικής του θητείας, που μακάρι να μην έρθει σύντομα,  για να τον υμνήσω όπως ακριβώς του αρμόζει.

Ψυχή της βραδιάς ήταν για άλλη μια φορά η ραχοκοκκαλιά της παράταξης, η νέα γενιά.  Η νέα γενιά που τις δύσκολες αυτές ώρες που το κόμμα ψηφίζεται μόνο από τους 50 χρονών και άνω, κρατάει Θερμοπύλες με κόντρα άνεμο. (Γι αυτό παίζει και πολύ ζελέ στο μαλλί).  Από αυτούς τους φρέσκους σε ιδέες νεαρούς περιμένουμε τη σπίθα, όπως  λέει εύγλωττα ο αρχηγός, αφέντης και πρωθυπουργός μας  κύριος Σαμαράς, να γίνει φλόγα. Να γίνει πυρκαγιά!
 

Και ποιοί άλλοι θα μπορούσαν να  καταφέρουν κάτι τέτοιο παρά μονάχα αυτοί που πίστευαν και  πιστεύουν πάντοτε αυτό που τους λέει η μαμά τους και ο μπαμπάς τους. Οι μικροί και λαμπροί εγκέφαλοι της απολύτου καμίας αμφισβήτησης.  Τα μικρά, χαριτωμένα και στρουμπουλούδικά μας δαπιτάκια.
 
Ζήτω η αναγέννηση του τόπου μας!

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Ναυπλιώτες είστε κομπάρσοι


Το σύνθημα δεν είναι δικό μου. Ούτε φυσικά με εκφράζει σε καμία περίπτωση. Εγώ είμαι ένας αυτόχθων ιθαγενής, περήφανος, ψηλομύτης  και αρκετά σοβαροφανής για να μπορεί ένα τέτοιο τιποτένιο σλόγκαν να με αγγίξει έστω και ελάχιστα.

Το συνάντησα σ’ έναν από τους περιπάτους μου στην ακροναυπλία και συγκεκριμένα στο σημείο που βρίσκεται το ρολόι της πόλης. Εκεί μπορείτε να το συναντήσετε και εσείς. Με μεγάλα μαύρα γράμματα κυριεύει την αριστερή πλευρά του ρολογιού. «Ναυπλιώτες είστε κομπάρσοι».

Ποιός να το έγραψε άραγε; Μην είναι Αργείτης, κανάς Πρασάς κομπλεξικός; Μην είναι Τσιμεντόβλακας Αρκουδιαρέος;  Μην είναι κατσίβλαχος από τα πέριξ που του φάγαμε τη γκόμενα; Ή μήπως είναι κανα δικό μας παιδί ντόπιο που πήρε το στραβό το δρόμο και δεν έχει καταλάβει ακόμη πόσο γαμάτη και γκλαμουράτη φυλή είμαστε εμείς οι Ναυπλιώτες;

Και τί θέλει να πεί ακριβώς δεν μπορώ να καταλάβω. Κομπάρσοι, γιατί κομπάρσοι;

Μήπως επειδή τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει αμιγώς τουριστική πόλη και οι επισκέπτες μας μας βλέπουν μόνο σαν ιθαγενείς φραγκοφονιάδες; Όπως ακριβώς τους κατοίκους της Μυκόνου, της Αράχωβας και άλλων τουριστικών τόπων που δεν παρατηρεί κανένας και ποτέ τον ντόπιο πληθυσμό;

Μήπως γιατί δεν υπάρχει καμία νεωτερική διάθεση στη πόλη; Καμία απολύτως πρόοδος και πνεύμα αλλαγής; Επειδή είμαστε πιθηκοειδή μιμητές ξενόφερτων συνηθειών και συμπεριφορών χωρίς καμία απολύτως τοπική ταυτότητα και σεβασμό στην ιστορία μας; Μήπως δεν γνωρίζουμε αυτή τη δόλια  ιστορία;

Μήπως γιατί οι πολιτικοί μας ταγοί, που εκλέγουμε εμείς,  δεν έχουν πιά καμία απολύτως πολιτική σκέψη και αναλώνονται σε εσωτερικές διαμάχες, κινήσεις εντυπωσιασμού, δημόσιες σχέσεις και επικοινωνιακές μαλακίες χωρίς πολιτική ουσία;

Μήπως γιατί δεν εκλέγουμε πλέον κανέναν βουλευτή Ναυπλιώτη και είμαστε οι μαλάκες της Αργολίδας;

Ή μήπως το σύνθημα εννοεί πως οι Ναυπλιώτες είμαστε πια μια ελάχιστη ρομαντική μειοψηφία μέσα στην όμορφη και γλυκειά μας πατρίδα που κυριεύθηκε από τσοπανόβλαχους των πέριξ χωριών και του μεγάλου χωριού των Αθηνών;

Πολλές οι ερωτήσεις και οι θεωρίες που θα μπορούσε να διατυπώσει κάποιος αλλά στο τέλος μου φαίνεται πως όπως σε κάθε έργο, θα παραμείνουν άγνωσται αι βουλαί του ανωνύμου καλλιτέχνη που τόλμησε θρασύτατα να μας προσβάλλει στη κορυφή της ένδοξης μας ιστορίας, μουτζουρώνοντας και αντιαισθητικώς το μνημείο του ιστορικού μας ρολογιού.

Ο άξεστος! Ο απολίτιστος! Το ζώον!

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Όλοι στους δρόμους


Το τελευταίο σαββατοκύριακο του Ιανουαρίου έρχεται φουριόζο και κρύο και πάλι καλά που δεν θα έχουμε πιά αυτούς τους θορυβώδεις χρυσαυγίτες  από τη μία και από την άλλη τους βρωμιάρηδες και περιθωριακούς αντιφασίστες να μας χαλάνε το σουκού και την γαλήνια ναυπλιώτικη περατζάδα μας. Βέβαια ο σελέμπριτι Κασιδιάρης έδινε μια αίγλη στη πόλη, ένα κάτιτις κοσμοπολίτικο που της ταιριάζει, σε αντίθεση με τον καραφλοδαίμονα βουλευτή της βίας, της ανομίας και προσφάτως και τρομοκρατίας Κοδέλα που είναι κι Αργείτης και που παραμένει κολλημένος στα βρωμοκουμμουνιάρικα και παλαιολιθικά του διαγγέλματα  αλλά από την άλλη ήτανε κρίμα για όλα τα πρεζάκια και τους χασικλήδες εξωτερικών χώρων της πόλης που δεν μπορούσαν με την ησυχία τους να πάρουν τα ναρκωτικούλια τους εξαιτίας της υπερβολικής αστυνόμευσης σε κάθε γωνιά της κωλοπλενίας.

Λέγεται πως εκείνη την ημέρα, την προηγούμενη Κυριακή δηλαδίς, ο ναρκωτουρισμός στη πόλη τ’ Άργους και στα πέριξ της Ναυπλίας χωριά έσπασε όλα τα ρεκόρ. Αργολίδος Άμστενταρμ σαν να λέμε και δεν συμμαζεύεται. Σόδομα και Γόμορα.

Κατά τα άλλα ήσυχα. Ηρεμία, τάξις και ασφάλεια. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια βεβαίως όχι ακόμη, αλλά υπομονή, όπου να ‘ναι θα σημάνουν οι καμπάνες. Που όπως μου λένε κάτι πουλάκια που κινούνται δώθε κείθε, θα είναι του ιερού ναού της Παναγίας στο παλιό Ναύπλιο. Έναντι Ρόσσο και Αγίου Αναστασίου του Ιερομάρτυρος.

Ο Τίμος ο γάτος εσώθη τελικώς, αν και περάσαμε μεγάλη αγωνία με αυτή την ιστορία ενώ στη φιλτάτη πόλη του Άργους ετέθη σε εφαρμογή το σχέδιο της κατάρας του Ναυπλιώτη. Μια μαθήτρια της σχολής Τουριστικών Επαγγελμάτων Άργους έπεσε και τραυματίστηκε μόλις υποχώρησε ένα φρεάτιο. Τα μάγια, οι προσευχές και τα κουκλάκια με τις καρφίτσες των μαγιστρών της Νάπολι έπιασαν επιτέλους τόπο στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα στον απόλυτο άρχοντα, με ποσοστά επταετίας, κύριο Καμπόσο και μόλις το κλίμα κατάρας επικρατήσει και συμβούν και άλλα «ασυνήθιστα» περιστατικά  θεωρούμε πως θα αναγκαστεί να επιστρέψει τη σχολή με σκυμμένο το κεφάλι, εκεί που πραγματικά ανήκει. Στη φιλόξενη και γλυκιά πόλη τ’ Αναπλιού.

Ξεκατίνιασμα δημοτικών συμβούλων, κόντρες, δολοπλοκίες και ανταλλαγές δελτιών τύπου  είχαμε ευτυχώς και αυτή την εβδομάς. Ο αιώνια υποψήφιος δήμαρχος της πόλης κύριος «Ιζνογκούντ» άστραψε και βρόντηξε εναντίον του ανίκανου όπως είπε ο ίδιος κυρίου «Φοράω Στράικ και Καρφώνω» αλλά κι ο τελευταίος απάντησε αντιστοίχως με τη κόρνα της λήξης ενώ παράλληλα έστειλε αυτόφωρο τον κύριο μεγαλοδημοσιογράφο που ακόμη περιμένω να απαντήσει στην επιστολή-καταπέλτη του αντιδημάρχου και νυν φούρναρη κυρίου Μπακέτου( χαιδευτικό μάλλον). Σε γενικές γραμμές…της πουτάνας.
 

Επίσης κάτι χρήσιμο. Αναμένω σχετικώς αυξημένη για την εποχή επίσκεψη Τσιμεντόβλαχων αυτό το σουκού καθότι η απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς στη πρωτεύουσα πρέπει να τους έχει τρελάνει το κεφάλι, οι δείκτες τσιμεντόφρενειάς τους πρέπει να έχουν ανέβει στα ύψη, οπότε θα θελήσουν να ξελασκάρουν λιγάκι και να έρθουν μέσα στην τρελή χαρά για να μας σπάσουν τ’ αρχίδια. Προτείνω υπομονή, μετρημένες χρήσεις αυτοκινήτων και χρήση του ποδηλατόδρομου προς εξυπήρετηση του οδηγικού κοινού. Δεν χρησιμεύει άλλωστε και σε τίποτα άλλο οπότε γουάι νοτ;

 Τέλος μια ερώτηση. Το καλλιτεχνικό πατινάζ που δείχνει αυτές τις μέρες η κρατική τηλεόραση γιατί δεν διεξήχθη στο παγοδρόμιο της πόλης μας; Επειδή είναι μικρό; Ας κάνουμε ένα πιο μεγάλο. Εν ανάγκη ας γκρεμίσουμε καμιά νεοκλασική ακατοίκητη σαβούρα. Τόσες έχουμε.
 
 
                                                        Καλό σαββατοκύριακο!!!

Η γνωστή αφισούλα είναι δημιουργήμα του Αχιλλέα, που δεν είναι αυτόχθων ιθαγενής αλλά έπινε νερό της ΔΕΥΑ Ναυπλίου για 2 περίπου χρόνια. Καταλαβαίνετε...
 
 
 
 

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Μακρυά απο τα λαμπερά φωτάκια


Λοιπόν, δεν θέλω να γκρινιάξω σήμερα αν και υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να το κάνω. Περιληπτικά θα σας πω μόνο πως ο κύριος Ανδριανός, εξαίρετος βουλευτής και γνώστης της επιδαυριακής, με συγχωρείτε της αργολιδιώτικης πραγματικότητας, παραπονέθηκε για την μη ύπαρξη νηπιαγωγού στον Αχλαδόκαμπο. Τί λές ρε μεγάλε ανθρωπιστή; Τί λές ρε μέγα άρχοντα;

 Δεν έχει καταλάβει ακόμη ο χριστιανός τί έχει ψηφίσει, τι υποστηρίζει και μας το παίζει και κοινωνικά ευαίσθητος. Και το Μουσικό Σχολείο Αργολίδας κύριε Ανδριανέ υπολειτουργεί άμα το μάθατε, τα παιδάκια πήγαν χθές στη Νομαρχία να διαμαρτυρηθούν και πήραν από τα τρία το μακρύτερο του μνημονίου σας κύριε Ανδριανέ. Αλλά ξέχασα, περιμένουμε τον Αντωνάκη σας πρώτα να φέρει την δόλια την ανάπτυξη και να βρούμε όλοι μας δουλειά του ενός ευρώ την ώρα. Μετά θα έχουμε εργασία, θα πληρώνουμε τους φόρους μας και ίσως, σε καμιά δεκαριά χρόνια τα σχολεία να μην έχουν πλέον τόσες ελλείψεις. Στο μεταξύ βεβαίως κύριε Ανδριανέ, δεν έχουμε βρακί ν’ αλλάξουμε αλλά δεν γαμιέται. Η πατρίδα πάνω απ’όλα. Σταματώ εδώ.

Πάμε στα ευχάριστα.

Εξαιρετική βραδυά χθές το βράδυ για όλους τους Ναυπλιείς και όχι μόνο που είχαν την όρεξη και το κουράγιο να περάσουν από το καφέ μπαρ του Μαύρου Γάτου κατά τις 9 και να απολαύσουν έναν ορεξάτο και φοβερό Γιώργο Χατζηπαύλου.
 
Ο τυπάκος έδωσε ρεσιτάλ όρθιας κωμωδίας για τουλάχιστον μιάμιση ώρα, ήταν ασταμάτητος και το μαγαζί δεν σταματούσε να γελάει, να πίνει το ποτάκι του και να διασκεδάζει πρωτόγνωρα για τις συνήθειες της πόλης και γενικά της νυχτερινής της ζωής.

Μοναδικό λοιπόν γεγονός που όσοι το έχασαν, καλά να πάθουν (μπηχτή στους φίλους μου που βαρέθηκαν να βγούν).

Φαίνεται πως κάτι αλλάζει επιτέλους στο σάπιο βασίλειο της Ναυπλίας και ελέω κρίσης, κοινωνικής κατάθλιψης και γενικευμένης πίεσης, αρχίζουμε σταδιακά να επιστρέφουμε στα στέκια μας, να βρίσκομαι εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης, πιο ζεστούς και ποιοτικούς και ίσως σιγά σιγά να ξαναγίνουμε γλυκές μεγάλες παρέες.

Βοήθησε βέβαια και ο καλλιτέχνης καθώς το είδος της τέχνης του σε απενοχοποιεί από εμμονές και προκαταλήψεις, ειδικά για ένα επαρχιακό κοινό, αλλά όντας και ο ίδιος επαρχιώτης από τη Λιβαδειά έδειχνε να γνωρίζει τους κομπλεξικούς σκοπέλους μιας κλειστής κοινωνίας και προχωρούσε αργά και σταθερά στη διακωμώδηση των παθών μας.
Επιστροφή λοιπόν στα ζεστά μας μέρη και τις όμορφες μουσικές και καλλιτεχνικές  βραδυές που η πόλη έχει αρχίσει να προσφέρει ολοένα και περισσότερο, μακριά από τα λαμπερά φωτάκια που μας τραβούσαν τόσα χρόνια το ενδιαφέρον χωρίς όμως  να μας δείχνουν απολύτως τίποτα, όπως πολύ σοφά είπε κάποια στιγμή της όμορφης βραδυάς ο φίλος μας πλέον Γιώργος.

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Η αίσθηση των χρωμάτων


Λοιπόν, όσοι με διαβάζετε σήμερα, θα περιμένετε φαντάζομαι μια φαντεζί παλαμπουρτζιανή ανάλυση των χθεσινών γεγονότων που διαδραματίστηκαν στη πόλη και την έκαναν έστω για λίγο το επίκεντρο της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας.

Δυστυχώς θα σας απογοήτευσω. Δεν πρόκειται να το κάνω. Αν θέλατε πραγματικά να μάθενατε τι έγινε εψές, δεν είχατε από το να κατεβαίνατε μια όμορφη και γαλήνια βολτίτσα στη πόλη, ανάμεσα σε χιλιάδες περιπολικά, κλούβες,  μπάτσους, ασφαλίτες και ματάδες, χρώματος μπλέ, και φυσικά ανάμεσα στα δύο ξακουστά πλέον αντίπαλα στρατόπεδα. Θα μπορούσατε δηλαδίς να ντυθείτε τον όμορφο μανδύα του ναυπλιώτη παρατηρητή, να τα βλέπατε όλα ιδίοις όμμασι και να μην χρειαζόσασταν το παλαμπούρτζι μια μέρα μετά να σας πεί τί πραγματικά συνέβη.  Άλλωστε το παλαμπούρτζι δεν φημίζεται για την αντικειμενικότητά του.

Οπότε σήμερα θα μιλήσω για κάτι άσχετο. Θα φορέσω τον καρούζιο μανδύα που πλανάται σαν φάντασμα στη πόλη και θα κουλτουριαστώ. Θα μιλήσω για χρώματα.

Σύμφωνα λοιπόν με πρόσφατες ανακαλύψεις βιολόγων όλου του κόσμου,  ο ανθρώπινος χαρακτήρας, οι συμπεριφορές και οι δεξιότητες ενός ατόμου εξαρτώνται από δύο και μόνο βασικούς παράγοντες. Τα γονίδια του, που υποδεικνύουν όλες του τις προδιαθέσεις αλλά κυριώς και βασικώς το περιβάλλον που μεγαλώνει, ζεί και συνηθίζει. Το περιβάλλον είναι ο καταλυτικός παράγοντας για την ανθρώπινη διαμόρφωση και αυτό συμβαίνει είτε συνειδητά  είτε ασυνείδητα. Το περιβάλλον και συμπερασματικώς ο τρόπος ζωής του ατόμου καθορίζει ποιά γονίδια μπορούν να αναπτύξουν τις προδιαθέσεις τους, ποιά να σιωπήσουν για πάντα και ποιά να μεταλλαχθούν σε κάτι τελείως διαφορετικό από το αρχικό τους πλάνο.

Και σκέφτομαι σύντροφοι ιθαγενείς. Πόσο ευτυχισμένοι πρέπει να νιώθουμε  εμείς οι Ναυπλιείς ζώντας και μεγαλώνοντας σε ένα τόσο όμορφο μέρος. Ξέρω. Ώρες ώρες, μοιάζει με μια μίζερη, χλιαρή σούπα που αναγκαστικά πρέπει να φάμε σαν να είμαστε άρρωστοι. Μυρίζει και λιγουλάκι μούχλα μερικές φορές αλλά  παρόλα αυτά δεν παύει να είναι ένας τόπος εξαιρετικής ομορφιάς, υψηλής αισθητικής κι αρχιτεκτονικής, πλούσιος σε φυσικά και τεχνητά χρώματα.
 

Καθείς από μας τους αυτόχθονες, έχει μεγαλώσει σε αυτό το περιβάλλον, σε αυτόν τον γλυκό παράδεισο παιδικών χρωμάτων κι αναμνήσεων, μέσα σε σούρουπα και δειλινά, εφηβικά περπατήματα, ηλιόλουστα νερά και πέτρινα γρασίδια και είτε το ξέρει είτε όχι έχει αποκτήσει μια ιδιαίτερη ευφυία στην αναγνώριση και την αίσθηση όλων των χρωμάτων. Τα χρώματα, έχουν παίξει κυρίαρχο ρόλο στη  διαμόρφωση του.

Καθείς από μας τους αυτόχθονες, αναγνωρίζει κατά βάθος πως το μοναδικό εμπόδιο της ελεύθερης ζωής του είναι το μη χρώμα. Το μαύρο.

Είχα δεν είχα λοιπόν, για τα χθεσινά γεγονότα μίλησα.

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Επόπτης ανεργίας


Πληροφορηθήκαμε μέσα στη βδομάδα που μας πέρασε σύντροφοι ιθαγενείς, και μας ράγισε η καρδούλα, πως η σημαντικότατη και τόσο ουσιαστική υπηρεσία του επόπτη εργασίας κινδυνεύει να κλείσει ελέω οικονομικής κρίσης και συγχώνευσης φορέων και υπηρεσιών. Δυστυχώς για μας λοιπόν, όλους τους ναυπλιείς, αργείους και αργολιδείς που η μοίρα μας έπαιξε άσχημο παιχνίδι και δεν θα έχουμε πιά στους κόλπους μας, τουλάχιστον τόσο άμεσα και αποτελεσματικά, τον αληθινό προστάτη των εργασιακών μας δικαιωμάτων, τον υπερασπιστή του λαού και της εργατικής τάξης, τη μητέρα τερέζα όλων των καταπιεσμένων κι απλήρωτων εργατών, τον κύριο Επόπτη.

Όπως ήδη έχετε καταλάβει, τον έχω χεσμένο τον επόπτη εργασίας όπως και την υπηρεσία του ολόκληρη. Και αυτό δεν στηρίζεται, προς Θεού, σε μια τεχνοκρατική και νεοφιλελεύθερη ανάλυση της οικονομικής μας ζωής αλλά δυστυχώς στην ωμή αλήθεια της εργασιακής μας πραγματικότητας.

Πρώτον, δεν μπορούμε να μιλάμε για επόπτη εργασίας σε μια κοινωνία ανεργίας και εξαπλωμένης μαύρης εργασίας. Είναι σχήμα οξύμωρο και αντιφατικό. Θα προτιμούσα έναν επόπτη ανεργίας μπας και βρούμε καμιά δουλειά της προκοπής παρά έναν διακοσμητικό υπάλληλο, άριστο χειριστή της μυγοσκοτώστρας και της πασιέντζας αράχνης.
 

Δεύτερον, είναι ο επόπτης εργασίας διακοσμητικός; Σε ότι έχει να κάνει με το δημόσιο και τις απλήρωτες οφειλές του είναι. Από προσωπική εμπειρία γνωρίζω πως αν το δημόσιο χρωστάει λεφτά, υπερωρίες, αργίες και δώρα σε συμβασιούχους και μόνιμους υπάλληλους, ο επόπτης το μόνο που κάνει είναι να σε παραπέμπει στα ποινικά δικαστήρια όπου δικηγόροι, εργατολόγοι και άλλοι επιτήδειοι τσιμπάνε τις αμοιβούλες τους και το ελληνικό κράτος αναβάλλει διαρκώς την τελεσίδικη απόφαση με αποτέλεσμα τα χρήματα που είναι να πάρεις, να εξανεμίζονται σε αμοιβές και ταλαιπώριες.

Στον ιδιωτικό τομέα βεβαίως, τα πράγματα είναι χειρότερα. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις που ο επόπτης έχει αποδόσει τα δεδουλευμένα στους αδικημένους εργάτες και υπαλλήλους αλλά είναι κοινό μυστικό σε όλη την αργολίδα, η μαύρη, ανασφάλιστη και σκληρή εργασία αλλοδαπών κι ελλήνων στα χωράφια της περιοχής σε τιμές σκλάβου και δούλου. Είναι κοινό μυστικό πως μεγάλα εργοστάσια της περιοχής έχουν πίσω πόρτα για να διώχνουν άμεσα τους ανασφάλιστους κουβαλητές την ώρα που εισβάλλει από την κεντρική είσοδο ο έλεγχος. Είναι κοινό μυστικό τα κουτσουρεμένα ένσημα υπαλλήλων και εργατών σε πλήθος μικροεπιχειρήσεων και μεγαλοεπιχειρήσεων, τα εικονικά ωράρια, οι ψεύτικες ατομικές συμβάσεις όπως και η μαύρη λίστα των εργαζομένων που πηγαίνοντας στον επόπτη να βρούνε το δίκιο τους, δεν ξαναβρίσκουν περιέργως δουλειά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μια πραγματικότητα διαρκής και ανεξέλεγκτη.

Και επειδή ρε μαλάκα, κομπλεξικέ παλαμπούρτζη ο επόπτης δεν κάνει σωστά τη δουλειά του ή το σύστημα, η γραφειοκρατία και τα συμφέροντα δεν τον αφήνουν να λειτουργήσει όπως θα έπρεπε, προτείνεις να αδιαφορήσουμε για το κλείσιμο της υπηρεσίας αντί απλά και πρακτικά να τη βελτιώσουμε και να την ενισχύσουμε;

Καταρχήν μη με λές μαλάκα και κομπλεξικό. Απλά Ναυπλιώτη πές με και καλύπτεσαι. Και δεύτερον…ναι. Αυτό λέω.

Ο θεσμός του επόπτη εργασίας, όπως και άλλες παρόμοιες θέσεις (συνήγορος του πολίτη, προστασία καταναλωτών κ.α) είναι θεσμοί που έχουν δημιουργηθεί στα πλαίσια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αποτελούν επέκταση της και υποκαθιστούν τον κοινωνικό έλεγχο, την κοινωνική συνοχή και τους δεσμούς αλληλεγγύης των μελών της εκάστοτε τοπικής κοινωνίας. Είναι θεσμοί που οδηγούν τους πολίτες στην αδράνεια, στη διαρκής κριτική ενός κράτους που δεν τους ανήκει ποτέ και βαθμιαία εξυπηρετούν (ηθελημένα ή αθέλητα) τα συμφέροντα αυτών που αδικούν και όχι αυτών που αδικούνται. Και εξηγούμαι…

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ ως Ναυπλιείς ποιοί επιχειρηματίες πληρώνουν ικανοποιητικά τους υπαλλήλους τους; Έχουμε συζητήσει μεταξύ μας ποιά μέλη της κοινωνίας μας είναι ευχαριστημένα με τη δουλειά τους; Έχουμε αναρωτηθεί όταν απολαμβάνουμε το καφέ μας στο στέκι μας, αν το αφεντικό πληρώνει καλά τα γκαρσόνια και τους μπάρμαν; Έχουμε σκεφτεί ψωνίζοντας το γιαουρτάκι μας σε προσφορά αν ο τάδε μεγαλοσουπερμαρκετάς συμπεριφέρεται πολιτισμένα στους υπαλλήλους του; Στα δικά μας παιδιά; Στους γειτόνους, φίλους και γνωστούς; Διαφημίζουμε και προωθούμε τους καλούς επιχειρηματίες ή νοιαζόμαστε μόνο για τη δική μας τσέπη και άνεση; Έχουμε σκεφτεί ποτέ να οργανωθούμε σε συλλογικότητες και να μποικοτάρουμε υπηρεσίες και προιόντα εκμετάλλευσης και εργασιακού μεσαίωνα;

Γιατί αν το κάναμε αυτό σύντροφοι, ούτε εργασιακός μεσαίωνας θα υπήρχε, ούτε επιχειρηματίες που το παίζουν μάγκες, φραγκάτοι και γαμάτοι στις πλάτες νεόπτωχων πολιτών. Σε ένα τέτοιο κόσμο, αλληλέγγυο και κοινωνικά ευαίσθητο, ο επόπτης εργασίας θα έπαιζε πασιέντζα αράχνη, μόνος του πια, άχρηστος και άνεργος, στο γραφειάκι του σπιτιού του.

 
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους τους άνεργους και καταπιεσμένους εργασιακώς αυτόχθονες ιθαγενείς.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Βίλα Ξενία

Το χάος γεννάει την τάξη. Η τάξη είναι αρετή των μετριοτήτων.

Φρειδερίκος Νίτσε.


Σε ένα από τα γνωστά κείμενα του με τίτλο «Που με βιά μετράει τη γή», ο συγγραφέας και διαννοούμενος Νίκος Δήμου είχε πει πως πρέπει να προσέχουμε καλά τους αναρχικούς γιατί είναι το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν σημαίνει πως «η νόμιμη» βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής. Για του λόγου το αληθές το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Το συνιστώ κιόλας.

Τί να πεί όμως για θερμόμετρο, αγανάκτηση και όρια επιφυλακής  το δόλιο και δύστυχο Ναπλάκι μας που έχει την ατυχία να μη φιλοξενεί στους υπερπροοδευτικούς κύκλους του ούτε μισό αναρχικό. Φανερό τουλάχιστον ή κοινωνικά ενεργό. Τώρα αν θεωρούν κάποιοι ως αναρχικούς κάτι πιτσιρικάδες τρεντοπάνκηδες που το μόνο που κάνουν είναι να σπάνε καμιά λάμπα στο γύρο της Αρβανιτιάς, να τσαμπουκαλεύονται σε καταστήματα και να βάφουν ηλιθιωδώς την ακροναυπλία, το φάρο και διάφορα νεοκλασικά κτίρια με το χαρακτηριστικό αλφάδι τους και τα αντιγραμμένα συνθήματα των Αθηνών, ευτυχώς για μένα και τη  νοημοσύνη μου, δεν εννοώ αυτούς. Εννοώ όλους αυτούς που οργανώνονται σε συλλογικότητες, δημιουργούν ελεύθερους κοινωνικούς χώρους, καλλιτεχνικά δρώμενα και δίκτυα αλληλεγγύης  και αγωνίζονται για ένα κόσμο με περισσότερη παιδεία, ελευθερία και δημοκρατία.

Ε λοιπόν τέτοιους δυστυχώς δεν έχουμε. Και επειδή δεν έχουμε, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κυρίου Δήμου, δεν έχουμε ένα θερμόμετρο, ένα κοντέρ που να μας δείχνει τα όρια της δικής μας ναυπλιώτικης καταπίεσης και βίας, πολιτικής, κοινωνικής και ψυχολογικής. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που νιώθουμε που και που, ζώντας και βολτάροντας σε αυτήν την κατά τα άλλα πανέμορφη πόλη, το κεφάλι μας να γεμίζει βρύα και λειχήνες και στα πόδια μας να φυτρώνουν μούχλες και αυτοφυή μανιτάρια. Ενίοτε και φύκια. Αυτός είναι ο λόγος που ουσιαστικά στη πόλη δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα το ξεχωριστό και το ιδιαίτερο. Που είμαστε όλοι ντυμένοι με την ίδια αστική βαρεμάρα, που συνηθίζουμε τις ίδιες και τις ίδιες τυπικές χαιρετούρες αναμετάξυ μας, που είμαστε πάντοτε καλά όταν μιλάμε με γνωστούς ή τουλάχιστον το παλεύουμε και έχει ο Θεός. Που χαιρετάμε με το μισό χαμόγελο της αμηχανίας και του αναγκασμού και που μας ενδιαφέρει περισσότερο τί κάνει ο γείτονας παρά τα χάλια μας.

Το Παλαμπούρτζι λοιπόν, με αίσθημα ναυπλιώτικης ευθύνης, κωλοπλένικης περιέργειας και αυτόχθονης βαρεμάρας προτείνει πως πρέπει να σταματήσει άμεσα αυτή μας η άγνοια. Πρέπει επιτέλους να αποκτήσουμε αυτό το πολύτιμο κατά Νίκο Δήμου θερμόμετρο για να διαπιστώσουμε επιτέλους τη κρισιμότητα της αστικής μας νωχελικότητας και μιζέριας. Και επειδή δεν μπορούμε τώρα στα γεράματα να γίνουμε αναρχικοί πρέπει να εισάγουμε μερικούς. Οι συνθήκες άλλωστε είναι με το μέρος μας.
 
Ο πρωθυπουργός μας και καμάρι μας, κύριος Αντώνης, σώγαμπρος κωλοπλένης, είχε την ευγενή καλοσύνη να ξαποστείλει μερικούς από δαύτους τώρα τελευταία, να τους εκδιώξει από την κατάληψη της Βίλας Αμαλίας στη τρισκατάρατη πρωτεύουσα και να τους αφήσει άστεγους και πένητες στη μέση του πουθενά να παλεύουν ματαίως για την επανάκτηση των κεκτημένων τους. Αυτούς μπορούμε με δική μας πρωτοβουλία, δημοτική, πολιτική, περιφερειακή ή κοινωνική,  να τους φωνάξουμε στα μέρη μας.

Ωραία θα πείτε. Άντε και τους φωνάξαμε. Πού θα τους βάλλουμε; Μα φυσικά στο πανέμορφο, εγκαταλελειμμένο, βρώμικο και σιχαμερό Ξενία, αυτό το  εξελισσόμενο ερείπιο, το επιβλητικά σαπισμένο  σκιάχτρο της ιστορικής και γραφικής Ακροναυπλίας μας.
 

Το Ξενία, παλιό φιλέτο του δημοσίου, έχει περάσει από χίλια μύρια κύματα φιλολαικών κυβερνήσεων, ιδιωτικοποιήσεων,  συμβάσεων, πωλήσεων, αντιδράσεων, κοινοβουλευτικών ερωτήσεων και ενδιαφερομένων πολιτικών που νοιάζονται για το τόπο με την γνωστή νεοελληνική κατάληξη της ερήμωσης, της απαξίωσης και της σήψης. Είναι δηλαδή ιδανικός τόπος για τη στέγαση των εν λόγω αναρχικών.

Οι αναρχικοί, άπαξ και εγκατασταθούν, θα το βάψουν, θα το περιποιηθούν, θα διαμορφώσουν τους χώρους του ανάλογα με τις ανάγκες τους και θα το ξαναζωντανέψουν. Θα κάνουν συναυλίες, καλλιτεχνικές νύχτες και μέρες, εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής και χειροτεχνίας, θεατρικά δρώμενα, κοινωνικά φροντιστήρια, προβολές ταινιών, εκδόσεις εντύπων, σιτίσεις απόρων, στέγαση και περίθαλψη απόρων, λαικές συνελεύσεις και φυσικά ενθουσιώδεις και ενδιαφέρουσες για το μίζερο μάτι μας πορείες. Θα τονώσουν ιδιαίτερα την τοπική οικονομία, θα κάνουν φοβερά πάρτυ το καλοκαίρι στη παραλία της Αρβανιτιάς και αν τυχόν θελήσουν σαν αναρχικοί που είναι κανα τσιγαράκι ύποπτο θα τονώσουν και την «φημισμένη» αγροτική οικονομία της περιοχής και μάλιστα χωρίς απόδειξη. Και μαζί με όλα αυτά θα αποτελέσουν και ένα σημαντικό μετρητή όπως προείπαμε της κοινωνικής και πολιτικής μας παθογένειας.
 

Και μόλις το ελληνικό δημόσιο αποφασίσει μετά από καμιά 20αριά χρόνια τί επιτέλους σκοπεύει να  κάνει με αυτό το αναξιοποίητο προς το παρόν κτίσμα, μπορεί κάλλιστα να φωνάξει τα ματ, τους οπκε, τους δίας, τις τηλεοράσεις, τα ράδια και βεβαίως εμάς, τους αυτόχθονες ιθαγενείς, που μετρημένοι και ζυγισμένοι πλέον ως κοινωνία, θα κάτσουμε στην ακρούλα μας και παρέα με ποπ-κορν, μπύρες και πατατάκια θα χαζέψουμε το γλυκό συμβάν της καταστολής και της σύλληψης των παρανόμων καταληψιών και αληταμπουραίων.

Ας το τολμήσουμε επομένως σύντροφοι. Ας τους καλέσουμε στη πόλη μας. Στη τελική, κότσο θα τους πιάσουμε.

 

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

Αρχαιοελληνική Σπονδή σε πορτοκαλί κολωνάκια


Επιστροφή λοιπόν στην όμορφη Δευτέρα μας με μπόλικη ξεκούραση, με γεμάτες μπαταρίες αναπόλησης και χαλάρωσης, με όρεξη για δουλειά, τουλάχιστον για τους λιγοστούς που έχουν ακόμη αυτό το νεοφιλελεύθερο αγαθό  αλλά και με τη δυστυχή παραδοχή σε όλους πως τα λεφτά στο πορτοφόλι δεν φτάνουν πια ούτε για πασατέμπα. Δεν βαριέσαι. Πρώτα ο Θεός, η διατήρησή μας στο ευρώ και την ιδιωτική υγειά μας νά ‘χουμε που λέει και ο πάνσοφος λαός. Υπομονή και συνήθεια χρειάζεται. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται.

Πίσω στα δικά μας. Είχα την τύχη να  βολτάρω ποδηλατικώς το Σάββατο το απόγεμα, μιας και ο καιρός κι η συγκυρία ήταν κατάλληλη, όλη τη παλιά πόλη, τη παραλία, το γύρο της Αρβανιτιάς και της Καραθώνας με στόχο την απόλαυση αλλά και την εξεύρεση κάποιου ενδιαφέροντος θέματος για το μπλογκ καθώς η πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα της πόλης είναι ελάχιστη πλην βεβαίως του «περίπου» εξαιρετικού άρθρου της Μελίνας μας και του πολύ σημαντικού γεγονότος του ανοίγματος ενός ακόμη φούρνου στο Ναύπλιο και μάλιστα με ιδιοκτήτη αντιδήμαρχο!!! Ομολογώ πως βρήκα πολλά.

Καταρχήν, η παλιά πόλη πίσω ακριβώς από τα βλάχικα είναι ένα χάλι και μισό. Το έργο της πλακόστρωσης προχωράει πάρα πολύ αργά και το μέρος είναι γεμάτο λακούβες, νερά, μισοτελειωμένα πλακάκια, λάσπες και κουράδες διαφόρων μάλλον όντων, μία εκ των οποίων πασαλείφθηκε ολοκληρωτικώς στη μπροστινή ρόδα του ποδηλάτου μου.

Επίσης, μπορώ να δεχτώ με νηφαλιότητα και καρτερικότητα το κλείσιμο του Πι λόγω έργων συντήρησης, όπως ανακοινώθηκε από το Λιμενικό Ταμείο, αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω είναι τη μανία που έχει πιάσει τους αρμόδιους του χώρου να γεμίσουν όλο το μέρος, μέχρι δηλαδή το πάρκινγκ του Καραμανλή ( του Trendy για τους μη αυτόχθονες)   με αυτά τα εκνευριστικά πορτοκαλί κολωνάκια. Μπήκαν δέκα, μπήκαν είκοσι, μπήκαν τριάντα αλλά πλέον γίνεται της πουτάνας. Προσπαθείς να περάσεις, να παρκάρεις ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και νομίζεις πως συμμετέχεις σε ραλάκι μικρής πίστας. Τα σενάρια είναι δύο. Ή κάνανε κάποιοι μεγάλη παραγγελία από δαύτα τα κολωνάκια και δεν ήξεραν τί να τα κάνουν, οπότε γεμίσαν τον τόπο ή προσπαθούν υποσυνείδητα να μας προετοιμάσουν για την ιδιωτικοποίηση μέρους του πάρκινγκ. Να συνηθίσει το μάτι μας δηλαδίς το πάρκινγκ της παραλίας με ολοένα και περισσότερους κλειστούς χώρους. Πάντως πρακτικότητα στη στάθμευση τα κολωνάκια δεν προσφέρουν στη καμία. Αντιθέτως. Για να μη μιλήσω για τον έρμο, τον τσουρούτικο ποδηλατόδρομο εκεί μπροστά, που καταπατείται συνεχώς από αυτοκίνητα. Είναι που είναι μικρός, ελάχιστος και ελλειματικός, δεν λειτουργεί κιόλας τις μέρες αιχμής, όπως γιορτές, Σάββατα και τα λοιπά χάριν της εξυπηρέτης των επισκεπτών. Και ο Ναυπλιώτης πότε θα κάνει ποδήλατο δηλαδίς; Τις μέρες που δουλεύει;
 
                                                         "πολυεργαλείον"

Τέλος, το παγοδρόμιο. Είναι όντως αντιαισθητικό του κερατά. Ομολογώ πως το έκραζα, άνηκα δηλαδή στους φανατικούς αντιπαγοδρομιακούς αλλά δεν το είχα πλησιάσει από κοντά από το φόβο της βαβούρας. Το Σάββατο δεν είχε βαβούρα και το επισκέφθηκα. Είναι μια σκετή βλαχιά. Μια βλαχοπανηγυριτζίδικη αισθητική. Μια τεράστια κουράδα στη μέση της πλατείας( έχω άχτι σήμερα με τις κουράδες λόγω του ατυχήματος). Το μέρος είχα να το δώ τόσο αντιαισθητικό από τη μέρα που έκανε στον ίδιο χώρο το πρωινό του Αντέννα η Ρούλα Κορομηλά πριν από 19 χρόνια. Και τότε, δεν είχε κατασκευαστεί ακόμη η πλατεία.

Αντιαισθητικά μιλώντας και για να κλείσω εύθυμα, θυμήθηκα τους αγαπημένους μου συντρόφους πατριώτες αυτόχθονες της Χρυσής Αυγής που κάλυψαν τα πρόσωπά τους στη κοπή της χριστιανικής τους βασιλόπιτας. Φαντάζομαι πως μετά τον υπέρλαμπρο εορτασμό μέσω βραδυνού περιπάτου του χειμερινού ηλιοστασίου, ενός παμπάλαιου αρχαιοελληνικού εθίμου, θα ακολουθήσουν τα μικρά Διονύσια, τα μεγάλα εν άστει Διονύσια, τα Ελευσίνια Μυστήρια, σπονδές στο Μαντείο των Δελφών και την Πυθία, σφαγές αγελάδων, προβάτων, γιδιών, γιατί όχι ανθρώπων (βλέπε Ιφιγένεια) και αναγνώσεις εντοσθίων των σφαγιασθέντων όντων από εξειδικευμένους του είδους ιερομάντεις.

Και όσοι τυχόν έχουν κινητικά ή άλλα παρεμφερή προβλήματα (ο αρχηγός θα κρίνει), να τοιμάζονται για Καιάδα μεριά.

Υ.Γ: ζητώ συγνώμη απο τον αρχαίο πολιτισμό που τον ειρωνεύομαι ένεκα της σάτιρας. Νομίζω πως αυτός θα με καταλάβει. Αλλιώς δεν θα ήταν πολιτισμός.
 

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Το γαμημένα όμορφο Ναπλάκι μας


Έφτασε επιτέλους η ώρα σύντροφοι ιθαγενείς, που απομείναμε μονάχοι μας σε αυτή τη ζωή. Εμείς οι μονάχοι, οι ατούριστοι κι ανεπίσκεπτοι,  και μπροστά μας το πρώτο του χρόνου ολόδικό μας σαββατοκύριακο.

Με λιγοστά λεφτά στη τσέπη, κυρίως κέρματα, ένεκα εορτών, δώρων, μειωμένων μισθών, απλήρωτων εργασιών, απολύσεων, ακάλυπτων επιταγών, χρεών και  λιγοστών μπουρμπουάρ των φετινών μας Χριστουγεννιάτικων Αθηνανθρώπων, με σφιγμένα συναισθήματα, άγχη, τρεχάματα, λογαριασμούς, υποχρεώσεις, θλίψεις και καταθλίψεις  αλλά τουλάχιστον με περιουσία ολότελα δική μας, τη πόλης μας. Το γαμημένα όμορφο Ναπλάκι μας.
 
η φώτο ανήκει στον Κώστα Δημητρούλη και του την έκλεψα απο το facebook

Ευκαιρία λοιπόν, από τις λίγες του χρόνου, να ξανακατακτήσουμε τη πόλη μας. Να τη βολτάρουμε, να την ποδηλατίσουμε, να τη περπατήσουμε και να τη γουστάρουμε όσο προλαβαίνουμε. Πριν να έρθει ξανά η κακούργα Δευτέρα και μας χώσει ξανά στο τρυπάκι του υγιούς ανταγωνισμού και της αειφόρου ανάπτυξης του κεφαλαίου. Στο κυνήγι του χρήματος και της αθηναιομιμητικής μας αποξένωσης.

Ας προσποιηθούμε λοιπόν πως δεν κάνει κρύο και τα χρήματά φτάνουν και περισσεύουν για έναν πολύωρο καφέ με τους φίλους στα ζεστά στέκια μας. Ας προσποιηθούμε πως έχουμε ακόμη στέκια. Ας χαιρετήσουμε γνωστούς κι αγνώστους στο δρόμο,  χωρίς τα πατροπαράδοτα κόμπλεξ ανωτερότητας και κατωτερότητας που μας κατατρέχουν και ας νιώσουμε επιτέλους κοινότητα αγαπημένη, ζωντανή κι αλληλέγγυα.

Και επιτέλους, επιτέλους ας εξομολογηθούμε όλα μας τα προβλήματα σε αυτούς που αγαπάμε γιατί αν δεν το κάνουμε τώρα σύντροφοι, τώρα που θα μείνουμε για λίγο  διάστημα μόνοι, έρμοι και παγωμένοι, τα προβλήματα θα μεταμορφωθούν ξανά σε  χιόνι και πάγο. Και μετά, η μόνη μας ελπίδα θα είναι και πάλι η μακρινή άνοιξη.

Γαμώ τη πουτάνα μου γαμώ, στο Ναύπλιο ζούμε! Πόσο καλύτερα να μας συμπεριφερόταν η ζωή;

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Ο κύριος Τσούρνος και τα εν Άργει Διονύσια


Πήγα τις προάλλες καλεσμένος, με επίσημη πρόσκληση παρακαλώ, στο Βουλευτικό για να τιμήσω με τη παρουσία μου φυσικά τη μεγαλύτερη πολιτική φυσιογνωμία που έχει περάσει από το τόπο, τον μεγαλύτερο δήμαρχο όλων των εποχών, τον κύριο Γεώργιο Τσούρνο.

Η εκδήλωση ήταν ιδιαιτέρως συγκινητική για όλους εμάς τους φανατικούς ψηφοφόρους του δημάρχου που θυμηθήκαμε τα χρυσά χρόνια, τη χρυσή δεκαετία, όπως συνηθίζει ο ίδιος να λέει με τόση ταπεινοφροσύνη, που βάσταγε γερά τα ηνία της πόλης και την ανέδειξε ως μία πρωτοπόρα και πολυπολιτισμική γειτονιά ολόκληρης της υφηλίου.

Η εκδήλωση ήταν μια καλή ευκαιρία για όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς να ενημερωθούν για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο δήμαρχος στη θητεία του, τον σκληρό πόλεμο που δέχτηκε από όλους τους εχθρούς της προόδου και της πόλης, κάποιοι εξ’ αυτών ζούν ακόμη ανάμεσά μας,  και τις μεθόδους που χρησιμοποίησε σοφά και πρακτικά για να αποφύγει τις κακοτοπιές.

Το βιβλίο με τον σεμνό και ταπεινό τίτλο « η χρυσή δεκαετία στο δήμο Ναυπλίου» που ήταν και ο βασικός λόγος της εκδήλωσης (νομίζω) αποτελεί ένα απόσταγμα όλης της σοφίας ενός τεραστίου πολιτικού ανδρός και αποτελεί πολύχρωμο φάρο (με φουρφουλέ λαμπάκια) για όλους τους μελλοντικούς δημάρχους της πόλης.

Μόνο και μόνο από τον πνευματώδη και ποιητικό τίτλο του βιβλίου μπορεί να συμπεράνει κάποιος τον συνεργατικό, εποικοδομητικό και γεμάτο αυταπάρνηση τρόπο που διοίκησε τη πόλη ο κύριος Γιώργος όλα τα χρόνια της ταγμένης στο καλό του τόπου θητείας του.

Συγχαρητήρια στους οργανωτές αυτής της λαμπρής βραδιάς, μάλλον συγχαρητήρια στην οργανώτρια κυρία Μαντά που πρόσφερε με το κοφτερό, γυναικείο και οργανωτικό μυαλό της μια εξαιρετική εκδήλωση, χρήσιμη στο τόπο, ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης, αντάξια του ανδρός της αλλά και των εκλεκτών καλεσμένων της.

Την εκδήλωση τίμησε πλήθος τοπικών και περιφερειακών αρχόντων, λαμπερών και χαμογελαστών, που για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μοναδικών συμμετεχόντων της εκδήλωσης αλλά ικανών να γεμίσουν τον χώρο ώστε ο φωτογραφικός φακός να μην εστιάζει σε άδεια καθίσματα.
 

Ο Ναυπλιώτικος λαός, γνωστός αγνώμων και αχάριστος, αποφάσισε κείνη την ημέρα να μείνει σπίτι του ή να απολαύσει το καφέ του μερικά μέτρα πιο δίπλα από το χώρο της εκδήλωσης, αφήνοντας τους τελευταίους υπάτους της παρηκμασμένης αυτοκρατορίας να χαρούν μονάχοι τους ένα από τα τελευταία όργιά τους.

Και μιας που λέμε για όργια. Εκεί στο Άργος πάνε καλά οι ανθρώποι; Κάνουν μια εκδήλωση, ένα φεστιβάλ, μια γιορτή, όπως θέλετε πείτε το με τον εμφατικό τίτλο «Εν Άργει Διονύσια». Την διαφημίζουνε, την προωθούνε και τη θεωρούν ως μεγάλο γεγονός της πόλης τους. Ωραία, λέει το κωλοπλένικο μυαλό μου. Θα γαμήσουμε. Διονύσια είναι, στο Άργος είναι, την αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης είναι, θα θέλει ο καμποσοδήμαρχος να προσελκύσει τουρισμό,  να θυμηθούμε την αρχαία μας παράδοση και να επιδοθούμε σε διονυσιακά όργια, παρτούζες και μεθύσια. Ε, και να δούμε και λίγο θεατράκι τη τελευταία μέρα, ως είθισται,  για να συνέλθουμε.

Λίγο πριν ξεκινήσω από τη πρωτεύουσα, ντυμένος όπως αρμόζει σε μια σωστή και πρέπουσα διονυσιακή γιορτή, με παραγεμίσματα στα γεννητικά μου όργανα (είναι έθιμο, δεν σημαίνει κάτι), κέρατα τράγου, προβιά γιδιού και μια προσωπίδα για το ανώνυμο του πράγματος μου κόβει το μυαλό τη τελευταία στιγμή και γκουγκλάρω το πρόγραμμα της γιορτής.
 

Εκεί διαπίστωσα έκπληκτος ο χριστιανός  πως όχι μόνο δεν πρόκειτο για μία, όπως τη φανταζόμουνα, διονυσιακή γιορτή, αλλά αντιθέτως πρόκειτο για μια συνηθισμένη, ξενέρωτη και επαρχιακή γιορτούλα για να χαρούνε τα παιδάκια του χωριού, να πιούνε ένα κρασάκι παραπάνω οι γονείς, να τα μιλήσουν μεταξύ τους οι παραγωγοί, να μας δείξουν τη πραγμάτεια τους διάφοροι δημιουργοί  και να χαζέψουμε και λίγο θεατράκι, το μόνο έθιμο που κρατήθηκε ας πούμε ζωντανό. Όλα τα υπόλοιπα, στα τάρταρα της ιστορίας.

Και τι θες ρε παλαμπούρτζι; Να γαμήσεις όλο το Άργος για να είναι τα εν Άργει Διονύσια όπως ακριβώς τα γουστάρει εσύ;

Όχι, θα σου πω εγώ. Δεν θέλω αυτό. Αλλά δεν γουστάρω το θράσος και την ημιμάθεια κάποιων, να χαρακτηρίζουν γιορτούλες τοπικές με ιστορικούς  τίτλους βαρύνουσας σημασίας. Γιατί αν θες να μάθεις καλέ μου αυτόχθονα αργολιδέα, το διονυσιακό όργιο τότε, πέρα από τη μέθη και την έκσταση που διδάχθηκες κουτσά στραβά στο σχολείο, δεν έχει καμία σχέση με το φαλλοκρατικό και σεξιστικό σεξ που έχεις καρφωμένο μέσα στο νεοελληνικό κεφαλάκι σου. Ήταν ένας βασικός θεσμός ένωσης της κοινότητας μέσω της ερωτικής εκτόνωσης και της ανωνυμίας που προσέφερε η χρήση της μάσκας-προσωπίδας.

Δεν μπορείς να το κάνεις τώρα; Δεν το καταλαβαίνεις; Έχει αλλάξει ο πολιτισμός, η θρησκεία, οι χαρακτήρες,  οι ντροπές κι ανασφάλειες; Εντάξει. Πάσο. Αλλά σταμάτα να το χρησιμοποιείς. Γιατί υποβιβάζεις την ίδια σου την ιστορία και μουντζουρώνεις το παρελθόν σου. Γίνεσαι μεγαλύτερος βλάχος, αμερικανόβλαχος για την ακρίβεια(βλέπε Ζήνα, Ηρακλής κτλ), και συνεχίζεις τη παράδοση του κτισίματος της πόλης σου πάνω στα ερείπια του παρελθόντος.

Το καλό βέβαια είναι πως τελικά δεν πήγα, γιατί με αυτά τα παραγεμίσματα που είχα βάλλει στα μεμέ μου, θα έβγαινε κακό όνομα για τους Ναυπλιώτες. Η γιδίσια προβιά αντιθέτως θα έκανε μόδα, αλλά δεν βαριέσαι.

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Xριστούγεννα ήτανε και πάνε


Xριστούγεννα ήτανε και πάνε. Αυτό ήταν. Μπήκε για τα καλά το 2013, χωρίς καταστροφές κι αρμαγεδόνες, γεμάτο ευχές, πράξεις αλληλεγγύης κι αγάπης, με υποσχέσεις και όνειρα για το μέλλον και με ένα στομάχι γεμάτο κοραμπιέδες, μελομακάρονα, δίπλες και μεζέδια που η ιδέα και μόνο της κρίσης έχει αρχίσει να τα τοποθετεί βιαίως και ταχυτάτως στα βάθη του πεπτικού μας συστήματος. Κοινώς, τρώμε τα πάντα σαν τα μοσχάρια με το φόβο και μόνο της πείνας που οσονούπω μας πλησιάζει σεινάμενη, κουνάμενη.

Και τώρα μόνοι, σύντροφοι ιθαγενείς. Φύγανε κι οι τελευταίοι, κλείσαν και τη πόρτα και μας αφήσαν φορτωμένους με δυο μήνες κρύους, μοναχικούς και μίζερους, χωρίς αργίαν καμίαν, και με τιςς ενθουσιώδεις και ένδοξες αναπλιώτικες αποκριές να μας κουνάν το μαντήλι κατά Μάρτη μεριά. Οι ευγενείς επισκέπτες είχαν τουλάχιστον τη καλοσύνη φεύγοντας να μας αφήσουν για ενθύμιο τα κατοικίδια που δυστυχώς δεν μπορούσαν να φροντίσουν στη πρωτεύουσα οπότε κάποιοι εξ’υμών θα μπορέσουμε ευρωπαικά, χριστιανικά κι ορθόδοξα να μαγειρέψουμε με την ησυχία μας τα δηλητήριά μας για να συμμορφώσουμε άλλη μια φορά την κατοικίδια εικόνα της πόλης. Είναι μια κάποια απασχόλησις κι αυτή.
 
Ναύπλιο 21/12/09, Καραθώνα.

Μέχρι τότε, συνήθως Φλεβάρη συμβαίνει, θα θυμόμαστε με μεγάλη ανακούφιση την επίσκεψη του ηγέτη κι πρώτου άρχοντα της Χώρας στο ρομαντικό Ναπλάκι μας, κυρίου Αντωνάκη, με τη συνοδεία των εξαιρετικών και πιο επιτυχημένων νομάρχηδων της περιοχής κυρίου Σωτηρόπουλου και Σαραβάκου( μητσάρα βαζέλα βγάλε τη φανέλα). Ο τελευταίος και αξιότερος, κατέκτησε και μια περίοπτη θέση προσφάτως στην εθνική μας τηλεόραση, πράγμα που αποδεικνύει περίτρανα την αξιοκρατική και μέσω πάντοτε του ΑΣΕΠ κοινωνική αναβάθμιση που συντελείται ολούθε στη χώρα. Θα είμαστε πάντοτε περήφανοι που ένα δικό μας παιδί ανήκει στη νέα  ελληνική κοινωνία των αρίστων.
 
 το νεοελληνικό κράτος

Στις άγριες και μοναχικές νύχτες του χειμώνα, πλην Σαββάτου βεβαίως, θα έχουμε συντροφιά μας όλες τις ευχές, την αγάπη, τα διαγγέλματα και τα κείμενα των αγαπημένων μας και εκλεγμένων τοπικών αρχόντων. Μα τι καλά παιδιά! Τι ήθος! Τι ευγένεια! Τι καλοσύνη κι ανυστεροβουλία! Μα ένας δεν βρέθηκε να πεί « σας γράφω σταρχίδια μου, εγώ μόνο τη καρέκλα θέλω και σείς να κόψετε το λαιμός σας»; Ούτε ένας; Απίστευτο! Μπράβο τους και μπράβο και σε μας που εκλέγουμε τα καλύτερα παιδιά της κενωνίας.

Τέλος, θα έχουμε να ζήσουμε όλο αυτό το κενό διάστημα, την αγωνία στο σοβαρότατο και πολιτιστικότατο  ζήτημα του παγοδρομίου της πλατείας Φιλελλήνων ή αλλιώς πλατείας Δονητή (αν  παρατηρήσετε το μνημείο… μοιάζει). Τι θρίλερ κι αυτό που ζήσαμε μέσα στις γιορτές. Θα μείνει το παγοδρόμιο; Θα φύγει; Και να σου τα συμβούλια, τα άρθρα, οι πολεμικές ανακοινώσεις εκατέρωθεν, οι απαντήσεις, οι φωνές! Χαμός!

Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Και χιλιάδες συμπολίτες μου. Η πόλη είχε χωριστεί στα δύο. Στους παγοδρομιομανείς και τους αντιπαγοδρομιακούς. Και το θρίλερ θα συνεχιστεί. Δεν έχει λήξει. Μεγάλη αγωνία.
 
                                                              ολυμπιακή πίστα


Εγώ ανήκω στους αντιπαγοδρομιακούς. Δεν είναι μόνο το αντιαισθητικό του πράγματος. Ένα παγοδρόμιο τεχνητό και ανοιχτό,  στη μέση της παλιάς πόλης, με ντεκόρ νεοκλασικά κτίρια, την ακροναυπλία, το Μπούρτζι και τα σχετικά είναι όντως κάτι κιτς. Το κιτς όμως το έχω συνηθίσει. Στο Ναύπλιο ζώ.

Ούτε βεβαίως έχω πρόβλημα με το ανασφαλές και ηλεκτροπληκτικό περιβάλλον του. Και ποιο πράγμα τη σήμερον ημέρα είναι ασφαλές; Απολύτως τίποτα. Μόνο το νερό και αυτό όχι πάντα. Ιδίως στο Ναύπλιο.

Ούτε και με το πανάκριβο εισιτήριο του διαφωνώ. 8 ευρώ την ώρα. Μια χαρά το βρίσκω. Σου λέει ο τυπάκος που το έχει, «είχες μαλάκα προηγουμένως παγοδρόμιο στη πόλη σου; Θές να μην έχεις εσύ και να έχει τ’ Άργους; Οπότε πλήρωνε σαν το μαλάκα το μισό σου μεροκάματο». Και καλά λέει.

Το βασικό μου πρόβλημα ήταν, είναι και θα είναι πως άλλο ένα μέρος της πόλης πλημμύρισε  από το αγαπητό  γένος των κωλοπλένηδων  γονέων, των τόσο πρόσχαρων και ευγενικών, που με τις μελωδικές και παιδαγωγικές φωνούλες τους, με την ηρεμία που διακρίνει τη προσωπικότητα τους, η οποία μεταδίδεται αυτούσια στη προσωπικότητα και των πρόσχαρων τέκνων τους,  δεν αντιλαμβάνεσαι και δεν ακούς σε καμία περίπτωση και καθόλου ούτε τα κόμπλεξ τους, ούτε τα άγχη τους, ούτε τους συμβιβασμούς που κάναν στη ζωή τους, ούτε φυσικά τις εγωπάθειες και τους μικροαστικούς εγκεφάλους που τους δώρισε η ζωή τόσο ανέξοδα και μοναδικά αφού είχαν την τύχη  να μεγαλώσουν και να ζήσουν στο όμορφο, γραφικό και συνάμα πολιπολιτισμικό Ναπλάκι μας.

Άλλη μια εστία επομένως τσιρίδων, υστεριών, αγριοφωνάρων και κλαμμάτων ήρθε να προστεθεί στην ήδη επιβαρυμένη, από τα τζακίσια και πυρηνίσια νέφη, ατμόσφαιρα της πόλης.

Δεν θα κάψουμε πετρέλαιο ποτέ! Ανέραστε Στουρνάρα Tσιμεντόβλακα!

Καλή χρονιά σε όλους.
 
 
Eπί του Πιεστηρίου: Τον Σταυρό, αφού του αλλάξανε που του αλλάξανε θέση, γιατί δεν το έκαναν στο κολυμβητηρίο; Τα νερά είναι και εκεί πλέον το ίδιο κρύα.