"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες...




Λοιπόν, αφήνουμε σήμερα το λαοπληθή χώρο του Σοσιαλιστικού Κινήματος, αφήνουμε και τους λαικούς μύθους των ροζ σκανδάλων της πόλης και εστιάζουμε δυναμικά και ελληνικά στο μεγάλο, ελληνικό, πατριωτικό, κεντροδεξιό, νεοφιλελεύθερο, φιλελεύθερο σκέτο, λαικοδεξιό, ακροδεξιό και εθνικοπατριωτικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Αφού λοιπόν την Κυριακή μου όλη έτρεχα πανικόβλητος να οργανώσω τις εκλογές του ΠΑ.ΣΟ.Κ, το βράδυ ήμουνα και επίτιμος καλεσμένος στη κοπή της βασιλόπιτας της ΝΟΔΕ Αργολίδας. Τι να κάνω; Πήγα και εκεί. Όλα άλλωστε για τη πατρίδα γίνονται, για μια αξιοπρεπή προβολή στα μάτια της κενωνίας και για μια παλιοθεσούλα στο δημόσιο, μόλις η μπόρα της λιτότητας κοπάσει επιτέλους. Και τότε, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θά ‘ναι, που λέει και το πατριωτικό ρητό.
Μη περιμένετε να σας πώ και πολλά πράγματα. Τα κλασικά. Ήρθαν από την Πόλη δυό επιφανείς κομματάρχες, οι λεγόμενοι και βοσκοί,  και μαζεύτηκαν γύρω τους τα βλαχοστελέχη της περιοχής, τα λεγόμενα κομματοπρόβατα,  για να το παίξουν του κόμματος, της φιλίας, της αμοιβαίας σχέσης και φυσικά του αγώνα για την επικράτηση και κυριαρχία της παράταξης. Η αυτοπροβολή και το δήθεν σε όλο του το μεγαλείο.
Καθόλη τη διάρκεια της βραδυάς είχα την απορία αν ο κύριος Αγγελάκας, ο εξ’ Αθηνών ορμώμενος βοσκός, έχει κάποια συγγένεια με τον Γιάννη τον Αγγελάκα τον τραγουδιστή, στιχουργό και συνθέτη, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβα να τονε ρωτήσω, οπότε δεν ξέρω να σας πω. Φαντάζομαι πάντως πως κάποια συγγένεια θα υπάρχει, έστω και μακρυνή, λόγω του κοινού ονόματος αλλά κυρίως της κοινής ευρύτητας πνευματικών οριζόντων!!!

Σημείο αναφοράς της βραδυάς και μοναδική ύπαρξη αληθινής λάμψης ήταν φυσικά η παρουσία της μελλοντικής βουλευτίνας του κόμματος, της κυρίας Μελίνας Τσιλιμίγκρα.
Τώρα θα περιμένετε καθηλωμένοι όλοι στις LCD οθόνες σας να κάνω κριτική και να σαρκάσω το κορίτσι μας με τρόπο περιπαιχτικό και παλαμπουρτζιανό αλλά δυστυχώς για εσάς δεν πρόκειται να το κάνω.
Βλέπετε το τελευταίο διάστημα, έχω γίνει διαδικτυακός φίλος με τη Μελίνα μας και οι σχέσεις μας περνάνε το πρώτο στάδιο γνωριμίας και εμπιστοσύνης.
Οφείλω δε να ομολογήσω πως σχολιάζοντας τα όσα κατά καιρούς έχω γράψει για το πρόσωπό της, δεν εξέφρασε προς τιμήν της κανένα παράπονο και μου είπε πως ο καθένας έχει δικαίωμα να υποστηρίζει και να πιστεύει ό,τι θέλει. Αντιθέτως βεβαίως με πολλούς τοπικούς στάρ που τους έχω περιλάβει και αποκαλύφθηκε πίσω από το σοβαροφανές προφίλ τους πως είναι αρκετά παρεξηγησιάρηδες.
Αυτά για την απονομή δικαιοσύνης.
Κατά τα άλλα, μιας και έχω τη δυνατότητα ακόμη να εκφράζομαι ελεύθερα, πρέπει να πώ πως η μελλοντική μας βουλευτίνα, της οποίας φιλοδοξώ με νύχια και με δόντια να γίνω ο προσωπικός της γραμματέας, ο άνθρωπος πίσω απο την κουρτίνα, πάσχει από μια μορφή πολιτικά διχασμένης προσωπικότητας.
Από τη μία σχολιάζει αρνητικά ανακοινώσεις, δηλώσεις ή πράξεις του κόμματος της χρυσής αυγής, τους αντιπολιτεύεται σκληρά οφείλω να ομολογήσω αλλά από την άλλη ο πολιτικός της λόγος, όπως και η πρακτική του κόμματός της γενικότερα, δεν απέχει και πολύ από τη ρητορεία του.
Όταν ισχυρίζεσαι δηλαδίς δημόσια πως η αριστερά δεν έχει ιστορία αλλά μόνο ποινικό μητρώο, τότε υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι στη δημοκρατική σου σκέψη. Δεν βρίσκετε; Εγώ αριστερός δεν είμαι. Προς Θεού τέτοια κατάρα μέσα στο πατριωτικό μυαλό μου.
Αλλά ρε παιδί μου κράτα κάποια ενδεικτικά προσχήματα δημοκρατίας. Τουλάχιστον προς το παρόν. Μετά που θα σαλπίσσουν οι παιάνες, δεν λέω, ας τους αφανίσουμε τους κερατάδες τους άπλυτους.
Επίσης, αν ο καλός θεούλης και η κακούργα κενωνία με ανάγκαζε να γίνω μετανάστης σε μια χώρα που το κόμμα που κυβερνά είχε για υπεύθυνο μεταναστευτικής πολιτικής ένα άτομο που δηλώνει δημόσια πως οι γηγενείς(οι Έλληνες εν προκειμένω)  δέχονται ρατσισμό στην ίδια τους τη χώρα, πως οι μετανάστες δέχονται αδίκως δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (γιατί δεν έφερα ένσημα μαζί μου ο μαλάκας;) και επιδόματα και πως εγώ, ο δόλιος μεταναστάτης της ζωής, καταδιώκω και εξευτελίζω τους γηγενείς, τότε δεν θα αισθανόμουνα και τόσο καλά. Για να το πώ απλά, δεν θα περίμενα τίποτα το καλό και το ελπιδοφόρο για τη ζωή και τη τύχη μου από τη συγκεκριμένη «μεταναστευτική» κατά τα άλλα πολιτική. Αλλά θα μου πείς τι περισσότερο να περιμένω; Τσάμπα ιατροφαρμακευτική και ένα τεράστιο επίδομα ολόδικό μου έχω. Όλη η ζωή απλώνεται μπροστά μου σαν παραδεισένια αυλή! Ας είναι καλά οι μαλάκες οι Έλληνες!
Μπουχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

παιδιά Ελλήνων μεταναστών της Αμερικής των λεγομένων τότε απο τους "γηγενείς" και Βρωμοελλήνων



Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Ο Ρώσος Οδοντίατρος


Ουφ! Πέρασε και αυτό το σαββατοκύριακο, σύντροφοι ιθαγενείς, και ούτε που το κατάλαβα. Έκανε και καλό καιρό απ’ ότι έμαθα αλλά δυστυχώς είχα πολλά τρεχάματα και δεν πρόλαβα ούτε ένα ρημαδοκαφέ στη παραλία να πιώ.
Είχαμε μωρέ αυτές τις μέρες τις αγωνίες με το συνέδριο του κόμματος και είχα αναλάβει πολλές υποχρεώσεις, τηλέφωνα, συναντήσεις, στησίματα και άλλα πολλά. Δόξα τω Θεώ, όλα πήγαν υπέροχα. Ήρθε κόσμος πολύς, κυρίως νέοι, και όπως έδειξαν τα αποτελέσματα, εκλέξαμε τους καλύτερους σοσιαλ(η)στές αυτόχθονες για να μας εκπροσωπήσουν στας Αθήνας.
Δεν βαριέσαι, το περάσαμε κι αυτό. Τη δείξαμε την αφοσίωση στο κόμμα μας και τώρα περιμένουμε με αγωνία να γυρίσει και πάλι ο τροχός της εξουσίας μπας και βρούμε και μείς οι ταλαίπωροι, τόσα χρόνια αγνοί αριστεροί, καμιά ξεχασμένη θεσούλα στο δημόσιο τομέα. Ή έστω ένα καλό δανείο. Μια εξυπηρέτηση βρε αδερφέ. Δεν την αξίζουμε;
Κατά τα άλλα καλά; Εσείς πως τα περάσατε; Ήσυχα φαντάζομαι. Είδα και στα πεταχτά πως ξεκίνησαν τα πρώτα καρναβαλέ σκηνικά και πολύ το χάρηκα. Θα τα σπάσουμε όλα φέτος.
Κέφι, χορός, τραγούδι, μεθύσια και όργια!
Τώρα που είπα όργια. Σκεφτόμουνα τις προάλλες πως έχει πολύ καιρό να σκάσει σεξουαλικό σκάνδαλο στη περιοχή. Όχι πως είναι του επιπέδου μου φυσικά να ασχοληθώ με κάτι τέτοιο. Ήμαρτον! Ναυπλιώτης είμαι άλλωστε. Οι Ναυπλιώτες δεν ασχολούνται καθόλου με λαικά κουτσομπολιά και πιπεράτα νέα. Έχουν ένα επίπεδο Α. Αλλά έλεγα…
Γιατί τόσος καιρός; Το τελευταίο νέο που θυμάμαι ήταν με μια ροζ βιλίτσα στο Τολό που διέμεναν κάτι σιτεμένες κυρίες, που ποτέ δεν μάθαμε τα ονόματά τους, αλλά οι φήμες έδιναν και έπαιρναν τότε, που αποκαλύφθηκαν λόγω του ότι ένα νεαρό παλικάρι είχε πάει στο νοσοκομείο με πρόβλημα στη καρδιά λόγω υπερβολικής χορηγίας Viagra. Μεγάλη η χάρη του!
Από τότε τίποτα. Λέτε να  έχουν σταματήσει ολοκληρωτικώς τα σεξουαλικά σκάνδαλα και τα σεξουαλικά όργια στη περιοχή; Λέτε να είμαστε πιά μια κοινότητα πιστών, μονογαμικών και ακεραίου ηθικής πολιτών;
Δηλαδή πόσο πάτο έχει ακόμη το βαρέλι για μας; Πού είναι το ξακουστό και χιλιοπαιγμένο «Παλαμάρι του Βαρκάρη» που γυρίστηκε στη πόλη μας; Πού είναι τα Καμάκια της πόλεως; Και τα κανονικά και τα κινηματογραφικά φυσικά.
Αλλά κυρίως που είναι πια εκείνος ο πασίγνωστος Ρώσος Οδοντίατρος της δεκαετίας του 80; Δεν τον ξέρετε; Θα σας τον πώ εγώ.
Όταν πήγαινα σχολείο, κυκλοφορούσε ένα μύθος, από αυτούς που σέρνονται σαν ψίθυροι στη πόλη και από το ένα στόμα στο άλλο προσθέτουν ακόμη πιο πιπεράτες λεπτομέρειες, που έλεγε πως την δεκαετία του 80 είχε έρθει στο Ναύπλιο ένας πανέμορφος Ρώσος, ψηλός και σωματαράς, που παρουσιάστηκε ως οδοντίατρος. Αυτός άνοιξε ένα οδοντιατρείο και λόγω της ομορφιάς του δέχτηκε τις επισκέψεις των πιο όμορφων γυναικών της περιοχής. Παντρεμένων και μη.
Ο τύπος όμως δεν ήτανε λέει στ΄αλήθεια οδοντίατρος. Ήτανε παραγωγός ταινιών πορνό. Και επειδή πολλές γλυκιές και αθώες Ναυπλιωτοπούλες του εκάθησαν, αυτός τις κινηματογραφούσε κρυφά και έστελνε τις ταινίες στη Ρωσία (τότε Σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση) κερδίζοντας πολλά χρήματα. Και ξαφνικά, μετά από ένα, δύο χρόνια, ο Ρώσος, αφού είχε τακτοποιήσει όλον τον καλό τον κόσμο,  εξηφανίσθη, αφήνοντας πίσω του δεκάδες αναφιλητά των ερωτευμένων νεανίδων, παντρεμένων και μη.
Η ιστορία προφανώς θα κυκλοφορεί και σε παραλλαγές, όπως συνήθως συμβαίνει με όλους τους τοπικούς μύθους, αλλά το ρεζουμέ της, η κεντρική ουσία της είναι πως τότε, στη χρυσή δεκαετία του 80, στο όμορφο και γραφικό Ναπλάκι μας, ο σοσιαλισμός, παρά τα ψεύδη που ακούγονται δώθε κείθε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μας τον είχε ακουμπήσει για τα καλά σύντροφοι. Γι’ αυτό και μέχρι τις μέρες μας, του μένουμε ακόμη πιστοί.

ΠΑ.ΣΟ.Κ
Δύναμη Ευθύνης
Δύναμη Προοπτικής.

με θέα το Μπούρτζι!!!

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Ο προσφυγικός οικισμός της Νάπολι


Νομίζω πως έφτασε επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου να αποκαλύψω στους δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες του ιστολογίου πως στη πραγματικότητα δεν είμαι και 100% αυτόχθων ιθαγενής κωλοπλένης.
Δεν είμαι καθότι όπως διδάχθηκα στους δρόμους και στους ψιθύρους της πόλης, το προσωνύμιο «κωλοπλένης» αναφέρεται κυρίως στους κατοίκους της παλιάς πόλης του Ναυπλίου και στόχο έχει να σατιρίσει την δήθεν αστική τους νοοτροπία, την εμφανή τους υπεροψία και την υποτιθέμενη αλλά ξεπεσμένη πλέον αριστοκρατική τους υπόσταση.
Οι ταμπέλες, θα μου πείτε, είναι πολύ κακό πράγμα και φυσικά χρησιμοποιούνται από μέρους μου μόνο προς χάριν ευθυμίας και σάτιρας και καθόλου με σκοπούς αφηρημένων γενικεύσεων, απλοποιήσεων και ευρέων χαρακτηρισμών.
Με βάση λοιπόν αυτή τη σατιρική χρήση της λέξης «κωλοπλένης», δεν είμαι επαναλαμβάνω προς απογοήτευση των οπαδών της «καθαρότητας» και 100% παιδί της παλιάς πόλης.
Το μισό μου αίμα αναπνέει Βραχατέικα( περιοχή της παλιάς πόλης κάτω ακριβώς από το ρολόι) και το άλλο μισό ατενίζει τους πρόποδες του Παλαμηδιού καθισμένο στη πλατεία της ιστορικής Πρόνοιας Ναυπλίου. Και το σημερινό μου κείμενο είναι αφιερωμένο σε αυτήν.


Η Πρόνοια, τόπος καταγωγής του συγχωρεμένου του πατέρα μου και μέρος που τον έκανε πάντοτε να νιώθει περήφανος, αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά μέρη της περιοχής με μεγάλη προσφυγική ιστορία.
Πέρα από την αρχαία της ιστορία (αρχαία νεκροταφεία κτλ.) η Πρόνοια κατοικείται από τον 15ο αιώνα μέχρι περίπου τον 18ο αποκλειστικά από εργάτες και κατόπιν ερημώνεται.
Το 1822, όταν το Ναύπλιο απελευθερώθηκε από τους Τούρκους, συρρέουν στην περιοχή πρόσφυγες από όλη τη χώρα, κυρίως τη Κρήτη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τεράστιο ζήτημα στέγασης. Το πρόβλημα το έλυσε ο Γιαννάκης ο Καποδίστριας το 1828 ιδρύοντας επίσημα τον προσφυγικό οικισμό της Πρόνοιας Ναυπλίου.
Από τότε μέχρι σήμερα, η Πρόνοια είναι μέρος που κατοικείται κυρίως από την εκάστοτε εργατική τάξη κάθε εποχής, πρόσφυγες, μετανάστες, φτωχούς, καταφρονεμένους και «λαικούς». Το προσφυγικό και εργατικό dna της περιοχής παραμένει επομένως αναλλοίωτο ανα τους αιώνες και όσοι είχαν τη τύχη να το λάβουν έχουν πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες να σας διηγηθούν.
Το πρώτο που έχουν να σας πουν είναι πως Πρόνοια σημαίνει αλληλεγγύη. Τόσοι άνθρωποι που γνώρισαν και γνωρίζουν την φτώχεια, τη πείνα, τη στέρηση, το κρύο και το χαμηλό μεροκάματο δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τη ζωή διαφορετικά παρά μόνο στηρίζοντας ο ένας τον άλλον και προσφέροντας ο καθείς με το υστέρημά του.
Μια τέτοια συνήθεια φέρνει τους ανθρώπους κοντά, τους κάνει φίλους κι αδερφούς, δημιουργεί θαυμάσιες ιστορίες και γειτονιές, λαικές και αλληλέγγυες, και διαμορφώνει συνειδήσεις φιλανθρωπίας και αγάπης προς τον πλησίον πέρα από φυλετικές, κομματικές, θρησκευτικές  ή όποιες άλλες διαφορές.
Κάθε οικογένεια που αντιμετώπιζε πρόβλημα, τουλάχιστον τα δικά μου χρόνια εκεί, ήταν οικογένεια όλων, έχαιρε της συμπαράστασης και της βοήθειας των περισσότερων κατοίκων και τα παιδιά της ήταν παιδιά όλης της γειτονιάς. 


Αυτές σε γενικές γραμμές είναι οι δικές μου αναμνήσεις από την περιοχή, οι δικές μου αφηγήσεις και οι ιστορίες που κυλάν ακόμη μέσα στο ναυπλιώτικο κεφάλι μου.
Έπειτα ήρθε ο καταναλωτισμός, ο ατομισμός και ο υπερδανεισμός. Πολύς κόσμος έφυγε από την περιοχή ζητώντας καλύτερες συνθήκες και πιο γκλαμουράτες γειτονιές και τα σπίτια τα κατέλαβαν οι μεταναστάτες που αποτελούσαν τη καινούρια φθηνή εργατική δύναμη της περιοχής αλλά και της χώρας ολάκερης. Το προσφυγικό dna συνέχιζε απτόητο.
Το ίδιο και το κλίμα της αλληλεγγύης. Μόνο που αυτή τη φορά, αυτό το κλίμα εκφράστηκε κυρίως μέσα από μια μαγική και μυστήρια Πύλη. Μια Πύλη τοποθετημένη στη θέση του παλιού ψιλικατζίδικου δίπλα από το παλιό αστυνομικό τμήμα της πόλης.
Αυτή η Πύλη στέκει μέχρι τις μέρες μας εκεί και θα συνεχίζει να στέκει θυμίζοντας σε όλους εμάς τους αυτόχθονες Προνοιώτες και κωλοπλένηδες, το ιστορικό παρελθόν μας και το γεμάτο ευθύνες μέλλον μας.
Η Πύλη αυτή δυστυχώς, μέσα στο ζοφερό περιβάλλον της εποχής, βάλλεται αδίκως και χρειάζεται την αμέριστη συμπαράσταση όλων όσων ακούνε ακόμη το αίμα της αληθινής  ιστορίας τους. Ας της δώσουμε μια βοήθεια. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας, τους γονείς και τους παππούδες μας.

Το κείμενο αφιερώνεται στην Προνοιώτισσα κυρία Λέλα Λαπαθιώτη, εθελοντικό μέλος της Πύλης Πολιτισμού, στον αδερφικό Προνοιώτη δεξιό φίλο της και πατέρα μου Αντώνη και στον συμμαθητή μου στο 3ο δημοτικό σχολείο της Πρόνοιας Νίκο Χουσείν που τον είχαμε τότε σαν αδερφό μας.

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Απεργιακόν φύλλον ήτοι σοβαρόν


Τετάρτη σήμερον, 20 του Φλεβάρη του σωτηρίου έτους 2013 που λέει και το καλεντάρι και έχει κηρυχθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Ελλαδιστάν γενικήν απεργίαν προς διεκδίκησην των εργατικών και κοινωνικών κεκτημένων όλων των πληβείων της επικράτειας.
Το αυτό θα συμβεί και στη μικρή μας πόλη όπου πλήθος κόσμου θα διαδηλώσει, θα φωνάξει και θα διαμαρτυρηθεί για όσα έχουν συμβεί και για όσα πρόκειται να γίνουν για εμάς χωρίς βεβαίως εμάς.
Το Παλαμπούρτζι σαν γνήσιος απόγονος της επαναστατικής Ναυπλίας συμπαρίσταται στον δίκαιο αγώνα των συμπολιτών του αλλά ταυτόχρονα επιθυμεί να διαφοροποιηθεί σχετικά με τον τρόπο και τη μέθοδο της τοπικής μας απεργίας.
Σύντροφοι αυτόχθονες ιθαγενείς λοιπόν. Καλώς ή κακώς, μάλλον κακώς, ζούμε σε μια περιοχή που δεν φημίζεται για τις προοδευτικές της διαθέσεις. Αντιθέτως. Η περιοχή είναι πλημμυρισμένη από συντηρητικές πρακτικές, κοινότυπες πολιτικές συμπεριφορές και σκέψεις, συμφεροντολογικές κινήσεις, μικροαστισμούς και φοβικά σύνδρομα. Αποτελούμε δυστυχώς μια μικρή κοινωνία με εμφάνιση πόλης και χαρακτήρα κλειστού χωριού. Το τουριστικό μας ιματζ δυστυχώς δεν αρκεί για να καλύψει τα επαρχιώτικά μας σύνδρομα και η αστική μας κοψιά μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να χρησιμοποιηθεί( βλέπε Παλαμπούρτζι).
Δεν είναι επομένως δυνατόν, μέσα σε ένα τέτοιο γενικευμένο κλίμα συντήρησης και παρελθοντολογίας, οι υγιείς δυνάμεις της αντίδρασης, της ανυπακοής, της δράσης και των αγώνων να μείνουν ανεπηρέαστες. Πλήττονται δηλαδή και αυτές από εθιμοτυπικές εκδηλώσεις και πρακτικές, από δράσεις ναι μεν παγιομένες, ιστορικές και διαχρονικές αλλά χωρίς φαντασία και αίσθημα κοινωνικής γιορτής.
Θέλω να πώ πως αφού δεν πρόκειται σήμερα να κάνουμε κατάληψη σε κάποια φάμπρικα, σε ένα εργοστάσιο της περιοχής ή κάποια επιχείρηση που δεν πληρώνει καλά τους εργαζομένους της και να διεκδικήσουμε τα δίκαια και τα πρέποντα καθ’ημάς, πράγμα που θα είχε βεβαίως μεγάλη αξία, για ποιο λόγο πραγματοποιούμε απεργιακές κινητοποιήσεις παρόμοιες με των μεγάλων αστικών κέντρων χωρίς βεβαίως την ίδια δύναμη και αποτελεσματικότητα με αυτά; Για ποιό λόγο, αντί να κάνουμε αυτές τις μίζερες και τυπικές επαρχιακές πορείες, με τα ίδια και τα ίδια συνθήματα που ηχούν βάρβαρα στ΄αυτιά των συντηρητικών συμπολιτών μας, δεν στήνουμε μια μεγάλη κοινωνική γιορτή, ένα γλέντι χαράς, συμπαράστασης και αλληλεγγύης που ταιριάζει αρμονικά με τη ζεστή μας πόλη και που έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να συσπειρώσει περισσότερες κοινωνικές δυνάμεις;
Ας μαζευτούνε μια φορά οι φορείς της πόλης που επιθυμούν να συμμετέχουν στην απεργία, τα σωματεία, οι σύλλογοι, τα κόμματα, οι ομάδες και ας ανακοινώσουν πως την τάδε μέρα η πόλη του Ναυπλίου τελεί υπο απεργία. Την προηγούμενη της απεργίας ας γεμίσουν τη πόλη με τα πανό τους, στις εισόδους και σε κεντρικά σημεία του άστεως, ας κολλήσουν τις αφίσες, ας μοιράσουν τα φυλλάδια τους και ας δημοσιοποιήσουν στο τύπο τις ανακοινώσεις τους. Κεντρικό σύνθημα της απεργίας ας είναι πέρα από τις τυπικές και χιλιοειπωμένες πολιτικές τοποθετήσεις, ένα σύνθημα που καλεί όλους τους πολίτες να εγκαταλείψουν για μια μέρα την εργασία τους και να γιορτάσουν. Ένα σύνθημα αληθινής αργίας.
Την μέρα της απεργίας ας μη γίνουν πορείες. Ας γίνουν συναυλίες από τοπικά ή μαθητικά συγκροτήματα στις πλατείες, χαριστικά παζάρια στους δρόμους, λαικές συνελεύσεις, θεατρικά δρώμενα, χοροί και πανηγύρια, τσιμπούσια και κρασοκατανύξεις. Ας μοιάσει η πόλη με μια μεγάλη σχολική εκδρομή.
Ας γεμίσει το Ναύπλιο με ανθρώπους που διασκεδάζουν, γλεντάνε, χορεύουν, γνωρίζονται καλύτερα μεταξύ τους, λένε ελεύθερα τη γνώμη τους και απολαμβάνουν το καφέ και το μεζέ τους.
Μέσα από αυτή την σύναξη της πόλης, θα ξεπηδήσουν αυθόρμητα συνθήματα, ατομικές πρωτοβουλίες, συλλογικές ενέργειες και ρεαλιστικές δράσεις.
Αλλά κυρίως μια τέτοια γιορτή, θα ξεκουνήσει όλους τους σκουληκόκωλους από το καναπέ τους, τους φοβισμένους για το μεροκάματο συμπολίτες μας και όλους τους πασοκοδεξιοβολεψάκηδες της μεταπολίτευσης από την εργασία τους που το μόνο που ξέρουν μέχρι τώρα να κάνουν είναι να βολεύουν το τομάρι τους και να κατηγορούν «τους γραφικούς και άπλυτους» συμπολίτες τους για κάθε αγώνα, δράση ή πρωτοβουλία που κάνουν.
Τότε και μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για μια απεργία όσο το δυνατόν πιο μαζική και ανοιχτή στη κοινωνία, που θα μπορεί να προσφέρει κάτι χρήσιμο στη τοπική κοινότητα, πέρα από αθηναιοκεντρικές κομματικές επιδιώξεις και εξυπηρετήσεις  προσωπικών συμφερόντων συμπολιτών μας, πολιτικών ταγών του νομού και αρχισυνδικαλισταράδων.
Με αυτά τα γλυκά λόγια καλωσορίζω σήμερα στη πόλη μου τις απεργιακές κινητοποιήσεις στις οποίες και ασφαλώς θα παρευρεθώ με την ιδιότητα του μακροχρόνια άνεργου, ιδιότητα που απέκτησα λόγω της ανιδιοτέλειας και της φιλάνθρωπης προσφοράς του νεοφιλελεύθερου κόσμου μέσα στον οποίον γεννήθηκα. Ενός κόσμου αγγελικά πλασμένου.(βλέπε εικόνα)

έργο του Ben Heine

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Γελάει μαζί μας ο κάθε Πικραμμένος


Επίκαιρο όπως πάντα το Παλαμπούρτζι εύχεται χρόνια πολλά στους ερωτευμένους και τις ερωτευμένες της περιοχής  καθώς και συλληπητήρια στους άνδρες γαύρους της πόλης που δεν τους άφησε η γυναίκα τους, κείνο το φλογερό βράδυ της Πέμπτης, να παρακολουθήσουν την ομάδα τους. Σε καλό τους βγήκε πάντως αφού οι υπόλοιποι, μπακούρηδες και πολλά βαρείς, που είναι και περισσότεροι, δεν είδαν και το πιο ευχάριστο θέαμα της ζωής τους. Να ζήσουμε να τον χαιρόμαστε εν πάσει περιπτώσει τον Άγιο, και του χρόνου να είμαστε καλά, αμήν παναγία μου που λέει κι η μάνα μου και άλλα τέτοια.

Είχαμε επίσης και την ορκωμοσία της καινούριας ΕΣΣΟ στη στρατοπεδάρα μας. Μέγα γεγονός! Δημοσιογραφικότατο και με ουσία. Θέμα για να γεμίσουν οι κενές στήλες του χειμώνα και οι χιονισμένοι δέκτες των τοπικών καναλιών, όταν δεν δείχνουν τις βλάχικες απομιμήσεις των αθηναικών σταθμών.

Αλήθεια το στρατόπεδο για πόσο καιρό θα παραμείνει στη θέση του; Δεν παίζει το θέμα  τελευταία και ανησυχώ. Διερωτούμαι απλώς αν κάνει τουμπεκί η κεντρική εξουσία  και μείς σαν κλασικοί πονηρόβλαχοι σιωπούμε μπας και ξεχαστεί. Σαν τα παιδάκια που δεν θυμίζουν στη μαμά τους το ραντεβού με τον οδοντίατρο. Μπας και περάσει η μέρα και το ξεχάσουν.

Έγινε και η Νομαρχιακή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχουν λήξει οι διεργασίες αλλά γενικότερα φαντάζομαι πως θα έχει πλήθος κόσμου. Λαοθάλασσα σχεδόν. Το μόνο αρνητικό είναι πως ο κύριος Μανιάτης λείπει στη Ρόδο απ’όσο ξέρω, οπότε δεν είχαμε, εμείς οι πασοκτζήδες, κάποιον καλύτερο στη περιοχή που να τα λέει έμορφα και σοσιαλιστικά και φέραμε τον Κορίνθιο Μπεγλίτη. Δεν βαριέσαι. Πατριωτάκι είναι κι αυτό. Γείτονας. Και με μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του. Το κίνημα, όπως γίνεται σαφές σε όλους, αναγεννάται μέσ’ απ’ τις στάχτες και τα κάρβουνά του, και είναι έτοιμο να κυριαρχήσει σε έναν κατεξοχήν προοδευτικό και εκσυγχρονισμένο από το ίδιο το κόμμα, νομό. Η σοσιαλιστική επανάσταση είναι πλέον πιθανόν να ξεκινήσει, λόγω κληρονομικότητας, από το Ναύπλιο.

 Θερμά επίσης συγχαρητήρια στο βουλευτή Αργολίδας κύριο Ανδριανό που συναντήθηκε σε γνωστή καφετέρια του Ναυπλίου με τον πρώην υπηρεσιακό πρωθυπουργό κύριο Πικραμμένο, δίνοντας έτσι συμβολικά, το στίγμα της πολιτικής του ταυτότητας, δείχνοντας δηλαδή σε όλους τους πολίτες του νομού πως ο κύριος βουλευτής συνομιλεί κι ακούει τον κάθε πικραμμένο.

To Πανεπιστήμιο της περιοχής μας τί θέλει συνεχώς και μας τα πρήζει με βαρετές εκδηλώσεις; Διοργανώνει ημερίδα λέει την Κυριακή που μας έρχεται με συμμετοχή 30 Θεατρολόγων απο όλη την Ελλάδα, πρώην αποφοίτων της σχολής,  με τίτλο "Καλημέρα σας, είμαι απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών Ναυπλίου". Καλημέρα και απο μένα καλό μου πανεπιστήμιο, εγώ είμαι αυτόχθων ιθαγενής κωλοπλένης και δεν καταλαβαίνω χριστό απο τέχνη, κουλτούρα και τα σχετικά. Τα νοίκια θέλω να μου δίνεις και απο κεί και πέρα φέρε στη πόλη όποιους θές. Σκηνοθέτες, καθηγητές, ηθοποιούς, καλλιτέχνες, όλους. Μήπως σε κάποια φάση παίζει να φέρεις και τον Παντελίδη να γουστάρουμε και μείς οι ντόπιοι λιγάκι;

Τέλος ευχαριστώ εκ μέρους όλων των αυτόχθονων ιθαγενών, τον κομήτη που ταλαιπώρησε τη Ρωσία και τη ΝΑΣΑ μέσα στο σαββατοκύριακο που μας πέρασε αλλά και τη Παρασκευή, και τον ευχαριστώ γιατί δεν μας έκανε τη τιμή να μας επισκεφθεί ούτε αυτός ούτε βεβαίως τα φυσικά παράγωγά του, τα γλυκά και τόσο χαριτωμένα κομητάκια του. Μη μου πείτε πως δεν το σκεφτήκατε καθόλου; Θα του είμαστε  για πάντα υπόχρεοι.
Kαλή μας εβδομάς!
 
 Ο Καποδίστριας ονειρεύεται ένα Ναύπλιο ευρωπαϊκό.
Στα λίγα χρόνια που του μέλλεται να ζήσει, θα εμφανιστεί
ο κλασικισμός στ’ Ανάπλι, πρώτη φορά στην Ελλάδα. (φώτο)

Παράδειγμα κλασικιστικού κτιρίου στο Ναύπλιο, το
«Παλατάκι» του Καποδίστρια, στην αρχή του Μεγάλου
Δρόμου που καταλήγει στην Πλατεία και στο βενετσάνικο
Οπλοστάσιο (Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου από
το 1933).

 

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

Συνομωσία των Πυρήνων της Κλανιάς


Λοιπόν, βούλη-βούλη παρασκευούλη σήμερα, ορμητικό σαββατοκύριακο κρύου καταφτάνει στη πόλη, τα πράγματα φαίνονται εκ πρώτης όψεως ήσυχα αλλά αντιθέτως δεν είναι καθόλου.

Τη Κυριακή στις  12 το μεσημέρι πραγματοποιείται μια εκδήλωση χορού στο λιμάνι του Ναυπλίου με στόχο τη διαμαρτυρία των συμμετεχόντων χορευτών και κουνισταράδων  απέναντι στη βία κατά των γυναικών. Η είσοδος είναι ελεύθερη φυσικά και ο χορός διατίθεται δωρεάν προς κάθε ενδιαφερόμενο. Πρόκειται για ένα event παγκόσμιο που φτάνει και στη πόλη μας και φιλοδοξεί να ταρακουνήσει κυριολεκτικά και μεταφορικά τους ευαισθητοποιημένους πολίτες της περιοχής. Νομίζω πως αξίζει να το επισκεπτεί κανείς, να δηλώσει τη συμπαράστασή του, να χορέψει, να διασκεδάσει και φυσικά, γιατί στο Ναύπλιο ζούμε, να κουτσομπολέψει με την άνεση του πλήθος γνωστών, συγγενών και «φίλων».

Επίσης, μια μέρα μετά, τη Δευτέρα, ξεκινά τις δραστηριότητές του στη περιοχή, και στο Άργος αλλά και το Ναύπλιο, το Δίκτυο Ανταλλαγής Ανθρώπων, ένα δίκτυο Ανταλλαγής μεταξύ των ανθρώπων χωρίς τη μεσολάβηση χρημάτων. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε αυτό το ιστολόγιο και ενημερωθείτε γι αυτό το πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα.

Εγώ το μόνο που έχω να πώ και για τα δύο συμβάντα είναι πως κάτι έχει αρχίσει να κινείται στο σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον, φαινομενικά αυτόνομο και ακομμάτιστο αλλά βαθιά πολιτικό. Γιατί αν η διαμαρτυρία με χορό και η κάταργηση των χρημάτων δεν είναι πολιτικό ζήτημα τότε τί είναι;

Βέβαια, σαν κλασικός καχύποπτος ιθαγενής, κρατάω μικρό καλάθι γιατί πολλά έχουνε δεί τα μάτια μου και άλλα τόσα έχουν ακούσει τα αυτιά μου. Δεν μπορώ όμως να μη ταχθώ με θετική ενέργεια σε τέτοιες κινήσεις και να μην τους δώσω ευχές για επιτυχία, επέκταση της δράσης τους και καλύτερα πράγματα στο μέλλον.

Επίσης, για να το σοβαρέψω και λιγάκι, από σήμερα Παρασκευή, 15 Φλεβάρη ξεκινά η κοινωνική και επαναστατική δράση της Ναυπλιώτικης οργάνωσης «Συνομωσία των Πυρήνων της Κλανιάς».

Το όνομα της οργάνωσης προέκυψε από σχόλιο ανωνύμου αυτόχθονα στο μπλογκ που μου έδωσε την έμπνευση να υλοποιήσω αυτήν την ιδέα. Ηθικός αυτούργος και πνευματικός καθογητής όμως της οργάνωσης δεν είναι άλλος από τον πατροπαράδοτο ανώνυμο Έλληνα και δή Ναυπλιέα. Η οργάνωσις συνεπώς ανήκει στο λαό της πόλης όπως ακριβώς και το αιγαίο ανήκει στα ψάρια και τα φύκια του.

Λίγα πράγματα μπορώ να πώ προς το παρόν για την οργάνωση καθώς βρίσκεται σε στάδιο οριοθέτησης  των τακτικών της κινήσεων.

Στόχος της βεβαίως είναι η ανατροπή του πολιτικού, κοινωνικού και πολιτισμικού κατεστημένου της τοπικής κοινωνίας και κατ’ επέκταση του πανελλήνιου και γιατί όχι παγκοσμίου.

Η οργάνωση έχει τις ρίζες της στο επαναστατικό γονίδιο των αυτόχθονων ιθαγενών (βλέπε ναυπλιακή επανάσταση), στις σύγχρονες τακτικές του Αντάρτικου Πόλεως καθώς και στις καθημερινές και κοινωνικές συνήθειες των αυτόχθονων ιθαγενών εδώ και δεκαετίες.

Όπλο της οργάνωσης όπως γίνεται κατανοητό είναι το ύπουλο και μοχθηρό υλικό του «αερίσματος», λαικιστί κλανιάς.

Η κλανιά χρησιμοποιείται ως όπλο είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά. Κυριολεκτικά αποτελεί ένα σημαντικό και μαζικό όπλο απώθησης των αντιπάλων, εκκένωσης χώρων, διάλυσης συγκεντρώσεων και γενικών συνάξεων, δημιουργίας επικινδύνου κλίματος και τρόμου ενώ μεταφορικά προκαλεί την άγνοια και την αδιαφορία των μελών της οργάνωσης απέναντι σε κάθετι καταπιεστικό και οπισθοδρομικό. Σε κλάνω, που λέμε. Όπερ σημαίνει…αδιαφορώ για τη πάρτη σου.
 

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όμως η λέξη κλανιά έρχεται να συνεχίσει τη λαική παράδοση της περιοχής και να προσδώσει στο προσωνύμιο «κωλοπλένης» το άρωμα που του αρμόζει. Επίσης έρχεται να δημιουργήσει και να συνθέσει ένα καινούριο μέλλον από τη νέα γενιά της πόλης που γαλουχήθηκε όλα αυτά τα χρόνια με το γλυκό άρωμα του λιμανιού( ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες) που έγινε πέρα από παιδικό και εφηβικό της βίωμα, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητάς της.

Τα μέλη της οργάνωσης, όπως φαίνεται και από το τίτλο της, συγκροτούν έναν Πυρήνα Συνομωτικό. Μη πάει ο νού σας σε μυστικές συναντήσεις, μυστήριες γιάφκες και σκοτεινά περπατήματα.

Πρόκειται απλά για τον γνωστό Πυρήνα των Δύο Εργοστασίων στο δρόμο της Κίου που μολύνει την ατμόσφαιρα με τα νέφη του και την απαίσια μυρωδιά του. Μέσα στη αποπροσανατολιστική ευωδία  που χαρίζει ο Πυρήνας σε όλη τη πόλη, τα μέλη της οργάνωσης μπορούν ανενόχλητα να πραγματοποιούν τα τρομοκρατικά τους χτυπήματα χωρίς να τους υποψιάζεται σε αρχικό στάδιο κανείς. Τους δίνετε επομένως χάριν του Πυρήνα, χρόνος αρκετός για να διαφεύγουν πάντοτε από το τόπο του χτυπήματος.

Μέλος της οργάνωσης μπορεί να γίνει κάθε αυτόχθων ιθαγενής. Τα μέλη της οργανώσης δεν συναντιούνται ποτέ και δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Λειτουργούν αυτόνομα και ανεξάρτητα από υποδείξεις και στόχους. Τους ενώνει μόνο η πίστη στη κωλοπλένικη παράδοση και η αγάπη για το τόπο και τις μυρωδιές του. Η οργάνωση επομένως είναι φάντασμα. Ένα μυστήριο αέριο που πλανάται από σήμερα στην ατμόσφαιρα της πόλης μέχρι τη τελική του επικράτηση.
 
 Ο καθένας ας πάρει τις αποφάσεις του και ας διαλέξει στρατόπεδο. Εμείς, "η συνομωσία των πυρήνων της κλανιάς" είμαστε πολλοί, είμαστε αποφασισμένοι, είμαστε αόρατοι και σε πρώτο χρόνο άοσμοι. Όπως λέει άλλωστε και ο σοφός λαός μας, ο πρωτοκλάστης και πρωτομυριστής. Έπειτα, θα έχουμε γίνει καπνός. Ή αέρας.
 

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Πασοκάρα, Ναυπλία κι Αναρχία


Ήμουνα τις προάλλες, ημέρα Δευτέρα, επίτιμος καλεσμένος της ανοιχτής συνέλευσης που πραγματοποίησε η μεγάλη προοδευτική παράταξη του τόπου  (το ΠΑΣΟΚ εννοώ αν δεν σας πάει ο νούς) στο Τριανόν, με θέμα φυσικά το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας και την αντιμετώπιση της κρίσης.

Πολλοί και διάφοροι οι εξαίρετοι σύντροφοι ομιλητές, ανάμεσα τους και η βουλευτάρα του κόμματος κύριος Μανιάτης, αλλά μετά μεγάλης μου λύπης διαπίστωσα πως η τόσο σημαντική εκδήλωση για την αντιμετώπιση της δύσκολης συγκυρίας δεν έτυχε μεγάλης προσέλευσης.

Ο Ναυπλιώτικος λαός, για άλλη μια φορά, έδειξε την αχαριστία του και την αγνωμοσύνη του βεβαίως σε όλα όσα έχει προσφέρει διαχρονικά το κόμμα μας στο τόπο αλλά και στη χώρα γενικότερα.

Επειδή δηλαδίς λόγω των πρόσκαιρων δυσχερεστάτων στιγμών τυχαίνει να μην μπορούμε να εξυπηρετήσουμε σε θέσεις και σε πόστα τον κόσμο που παλιότερα τοποθετούσαμε σωρηδόν όπου βρίσκαμε, μας έχουν γυρίσει τη πλάτη δείχνοντας πόσο συμφεροντολόγοι και παρτάκηδες είναι οι πολίτες του Ναυπλίου. Ρε το ΠΑ.ΣΟ.Κ έδωσε ψωμάκι στο κόσμακι και εσείς τώρα με τη πρώτη στραβή μας γυρίζετε τη πλάτη;

Ή μήπως είναι δήθεν και καλά αυτές οι αόριστες και συκοφαντικές φήμες που θέλουν τη  Πασοκάρα μας ένα κόμμα αμιγώς δεξιόστροφο με μόνο νεοφιλελεύθερες προτάσεις; Ρε πότε θα καταλάβετε επιτέλους πως ο αληθινός σοσιαλισμός που εκφράζουμε εμείς και μόνο εμείς είναι μια χαμαιλεόντια ιδεολογία με ικανότητα να αναπροσαρμόζεται με βάση τα σημεία των καιρών και τις διαθέσεις των πολυαγαπημένων μας επιχειρηματιών, χορηγών και καναλαρχών;

Αλλά πού να καταλάβετε εσείς, αγαπημένοι μου πρώην σύντροφοι. Εσείς το μόνο που κάνετε είναι να κλαίτε σαν τις γυναικούλες για τα χρήματα που χάσατε, το σπίτι που χάσατε, τη δουλειά που δεν έχετε, το σκατόπαιδό σας που δεν έχει να φάει, τη γυναίκα σας που οσονούπω θα σας χωρίσει,  και άλλες τέτοιες εγωκεντρικές ανοησίες, χωρίς κανένα απολύτως όραμα για το μέλλον της χώρας, καμία απολύτως κριτική και ευρεία πολιτική σκέψη, χωρίς γενικώς υπομονή, καρτερικότητα και αγάπη για τη ίδια σας τη πατρίδα. Αυτοί είστε! Προδότες του κινήματος είστε!
 

Και δεν μας έφτανε η αδιαφορία σας προς το κίνημα, που είχε και ως αποτέλεσμα το ιστορικό μας Τριανόν να γεμίσει με λιγότερο κόσμο απ’ότι θα γέμιζε με μια προβολή ταινίας του Ταρκόφσκι, είχαμε και την οδυνηρή και τρομοκρατική επίθεση των γνωστών-αγνώστων, αλητηρίων και περιθωριακών που μόλυναν την εκδήλωση με τα επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία φέιγ βολάν τους.

Δυστυχώς σύντροφοι ιθαγενείς, η μόδα των Αθηνών έφτασε για τα καλά στη πόλη μας και  διαθέτουμε επισήμως πλέον αναρχικό κίνημα, οργανωμένο και έτοιμο για τις αντικοινωνικές του δράσεις.

Την ίδια μέρα το πρωί, δημοσιεύθηκε στο τοπικό τύπο ανακοίνωση με την υπογραφή του αναρχικού χώρου και λίγες ώρες αργότερα, τα ρεμάλια της κοινωνίας μοίρασαν φέιγ βολάν στο χώρο της εκδήλωσης της Πασοκάρας, μολύνοντας το χώρο και βάζοντας όλους τους υγιώς και δημοκρατικώς σκεφτόμενους πολίτες(πασόκους, νεοδημοκράτες και άλλους) σε ανησυχητικές σκέψεις.

Οι ενεργοί πολίτες του Πασόκ που βρισκόμασταν στο χώρο της εκδήλωσης, προλάβαμε έγκαιρα να απομακρύνουμε το επικίνδυνο υλικό αλλά δυστυχώς το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο καθώς δεν θα βρισκόμαστε πάντοτε εκεί που χτυπάνε τα ρεμάλια για να γλιτώνουμε τη κοινωνία από τα τρομοκρατικά τους συνθήματα.



Γι αυτό το λόγο, καλό θα ήταν τις επόμενες μέρες, μέχρι δηλαδίς να παταχθεί ολοκληρωτικώς το κίνημα των κουκουλοφόρων της πόλης, όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες της περιοχής, να είναι ιδιαίτερα προσεχτικοί στις κινήσεις τους.

Καλό θα είναι να προσέχουν σε ποιούς μιλάνε και ιδίως να προσέχουν τί λένε. Οι γνωστοί-άγνωστοι μπορεί να κρύβονται παντού, να είναι πολίτες υπεράνω υποψίας και να συλλέγουν μυστικά πληροφορίες για το κακό της περιοχής και της χώρας. Χρήσιμο επίσης θα ήταν, ο καθείς, όπου μπορεί και όπως μπορεί, να ψιλοκατασκοπεύει τον διπλανό του, είτε είναι γείτονας, είτε ακόμη  φίλος και συγγενής,  ώστε να μπορεί να δίνει χρήσιμες πληροφορίες στις αρχές για να παταχθεί αυτό το όνειδος, αυτός το αίσχος της τοπικής μας κοινωνίας εν τη γενέσει του. Προτού δηλαδή να είναι αργά για όλους μας και δούμε και άλλα συνθήματα πεταμένα σε δρόμους και στενά, που θα προσβάλλουν την αισθητική μας, το τουριστικό μας κύρος και την μικροαστική μας κουλτούρα.

Η δημοκρατία θα νίκησει. Θέλουνε δεν θέλουνε μερικοί.

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Mια παχύρευστη μυρωδιά λαδίλας και τίποτα περισσότερο


Τελικά φίλοι μου, σύντροφοι αυτόχθονες ιθαγενείς, όσο τα χρόνια περνάνε και γεμίζω τις σκέψεις μου με εμπειρία και βαθύ συλλογισμό, σε ένα και μόνο συμπέρασμα καταλήγω: Tσιμεντόβλαχος και καλός, δεν γίνεται.

Πείτε με ρατσιστή, που είναι και της μοδός, πείτε με κομπλεξικό, απροσάρμοστο, γελοίο, πείτε με όπως θέλετε. Εγώ γνώμη δεν αλλάζω. Νομίζω τελικά πως δεν υπάρχει ούτε μισός καλός Αθηναίος. Όσο και να σκέφτομαι πως κάτι τέτοιο είναι αφύσικο, όσο και να μου περνάει από το νού πως απλά τυχαίνει να επισκέπτονται τη πόλη μου μόνο οι χειρότεροι του γένους των Τσιμεντόβλαχων, τόσο έρχεται η γυμνή πραγματικότητα και μου αποδεικνύει το αντίθετο.

Ήρθε τις προάλλες στη πόλη μας, από τας όμορφας Αθήνας, ο γνωστός δημοσιογράφος Χρήστος Βασιλόπουλος, αυτός που παρουσιάζει την εκπομπή «Η μηχανή του χρόνου». Στόχος της επίσκεψης ήτανε τα γυρίσματα για χάρη ενός αφιερώματος της εκπομπής στον καημένο τον  Γιαννάκη τον Καποδίστρια. Τον λέω καημένο γιατί δεν ήξερε ο δόλιος με τί κόσμο είχε μπλέξει. Τελοσπάντων.

Ύστερα, αφού ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα των πλάνων, ο κύριος αυτός, επέστρεψε στο τσιμεντένιο κλουβάκι του. Και ενώ θα περίμενε κανείς να ακούσει διθυράμβους για τη πόλη μας, τη μαγευτική της χάρη, το πολιτισμό που εκπέμπει, την ιστορική της ομορφιά, και το φυσικό της κάλος, αντ’ αυτού, δεχθήκαμε σύντροφοι μια πισώπλατη μαχαιριά στα σπλάχνα του κύρους μας.

Ο κύριος αυτός, έπιασε τη πένα του και από τις στήλες του Ποντικιού κατέβασε έναν λίβελο προσβολών για τη πόλη μας, ένα κείμενο ανυπόστατο και ανήκουστο. Τί είπε λοιπόν ο κύριος αυτός;

Αρχικά, σαν πρώτη του αναφορά και σαν γνήσιος Τσιμεντόβλαχος, ανέφερε πως το Ναύπλιο είναι ένας ιδανικός χώρος για απόδραση κοντά στην Αθήνα. Τί μας λές ρε φιλαράκι; Σοβαρά; Για συνέχισε.

Έπειτα λέει είναι ένα ιδανικό μέρος για τους ιστοριόπληκτους της τηλεόρασης λόγων φυσικής ομορφιάς, κάστρων και νεοκλασικών σπιτιών που σώθηκαν από την αντιπαροχή.

Πρώτον, μας λέει μαλάκες πανελληνίως. Βροντοφωνάζει πως είμαστε από τους ηλίθιους της χώρας που δεν τα κονόμησε από την αντιπαροχή.

Δεύτερον. Μόνο για τους ιστοριόπληκτους της τηλεόρασης είναι το Ναύπλιο τραβηχτικό; Και τους Τσιμεντόβλαχους των σύντομων αποστάσεων; Δηλαδή μας λέει ο τύπος στα μούτρα, τον ήπιατε. Ποιός καλός πατριώτης θα μας επισκεφθεί ξανά αν ακούσει πως είμαστε το μέρος της σύντομης απόδρασης της μυρμηγκοφωλιάς που λέγεται Αθήνα; Κανείς. Άντε κανάς ιστοριόπληκτος της τηλεόρασης. Πού θα ναι και αυτός Τσιμεντόβλαχος.

Μέχρι εδώ όμως, ο αχάριστος κύριος, μας προσβάλλει με υποννοούμενα και πίσω από τα γράμματα. Μετά ξεκινάει η μεγάλη του επίθεση. Το ύψιστο της αχαριστίας έναντι της ναπλιώτικης φιλοξενίας.

Περιγράφοντας τις μέρες των γυρισμάτων αναφέρει πως οι λήψεις ήταν ικανοποιητικές λόγω της ομίχλης και των συννέφων που δημιουργούσαν ωραία ατμόσφαιρα. Τα σύννεφα  όμως λέει, δεν ήταν κανονικά σύννεφα. Ήτανε άλλα. Ήταν κάτι σύννεφα που βρωμούσανε. Τώρα έχετε πάρει εσείς γράμμη μέσα στη πόλη σύννεφα που βρωμάνε; Φυσικά και όχι. Ο άνθρωπος λέει ψέμματα.
 

Και μετά αφού ρίχνει τη λάσπη του, προσπαθεί να το μπαλώσει λέγοντας πως τα σύννεφα ήταν τελικά των δύο πυρηνελουργείων της περιοχής. Ναι καλέ μου Τσιμεντόβλακα, των πυρηνελουργείων είναι. Το ξέρουμε. Αλλά δεν βρωμάνε. Μια γλυκιά, παχύρευστη μυρωδιά λαδίλας αναδύουνε. Που την απλώνουνε παντού και πάντα.Τίποτα περισσότερο.

Αφού μας λέει ψευδώς λοιπόν πως βρωμάμε, δεν σταματάει εκεί και αναφέρει πως είμαστε και επικίνδυνοι για την υγεία. Λέει συγκεκριμένα πως αυτά τα αθώα συννεφάκια παχύρευστης και φουγαρικής λαδίλας είναι επκίνδυνα και προκαλούν ανεξέλεγκτη ρύπανση. Νέφος, καρκινογόνες ουσίες και άλλες τέτοιες κουταμάρες. Αν είναι δυνατόν. Αν είναι ποτέ δυνατόν! Λες και έχει παθεί κανείς τίποτα εδώ και τόσα χρόνια που έχουμε συνηθίσει αυτή την ιστορία. Λες και δεν ξέρουμε μόνοι μας να προστατεύουμε τον εαυτό μας και θα αφήναμε τον τόπο μας να πλημμυρίσει από ρυπογόνες ουσίες. Η χειρότερη μαύρη διαφήμιση! Η χειρότερη δυσφήμιση για το καμάρι της τουριστικής ζωής της χώρας! Το ειδυλλιακό Ναύπλιο!

Ο άνθρωπος ανακηρύσσεται επίσημα ο μεγαλύτερος εχθρός της πόλης. Στόχος του είναι μόνο ο τουριστικός μας αφανισμός και το κλείσιμο των δύο εργοστασίων που προσφέρουν πολύτιμες θέσεις εργασίας σε δύσκολους καιρούς και μια ατμόσφαιρα ομιχλώδη και ονειρική, που ταιριάζει γάντι με το μεσαιωνικό dna της πόλης. Δηλαδή επιδιώκει ξεκάθαρα μεγαλύτερη ανεργία και δυστυχία για όλους μας!

 Δεν ξέρω εσείς πως το βλέπετε, αγαπημένοι σύντροφοι, αλλά για μένα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο κύριος αυτός έγραψε υπούλως και σκοπίμως αφού πρώτα εκμεταλλεύτηκε τα κάλη μας. Τις σκέψεις του τις χαρακτηρίζει δολιότις και δεν είναι τυχαίο πως ήρθε εδώ για να υμνήσει τον κυβερνήτη που κόντεψε κάποτε να μας πάρει τα χώραφια! Δεν γνωρίζω τίνος τα συμφέροντα εξυπηρετεί αλλά σίγουρα εξυπηρετεί συμφέροντα.

Άλλωστε κατά το πρόσφατο παρελθόν, σε μια παρόμοια περίπτωση λάσπης και ανυπόστατων θεωριών, τα ίδια ακριβώς τώρα με εμένα, πίστευε κι ένας φίλος ξυλοκόπος του Αμαζονίου. Τον είχαν κατηγορήσει πως δήθεν καταστρέφει τα δέντρα, τον λεγόμενο πνεύμονα του πλανήτη,  αλλά κατά βάθος ήξερε πως τον ζήλευαν γιατί είχε δουλειά.

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Ο Μητσάρας και ο Χρηστάρας

Λοιπόν, δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ με αυτή τη μαλακία που γίνεται εδώ και καιρό μεταξύ του Κωστούρου και του Γραμματικόπουλου δεν τη παλεύω άλλο. Θα παρακαλούσα κάθε αυτόχθονα ιθαγενή, αν τυχόν και τους συναντήσει στο δρόμο να τους ρίξει ένα καλό ξεμάτιασμα μπας και συνέλθουνε. Δεν προτείνω πράξης βίας και άλλα αντίστοιχα. Προς θεού. Λίγο λαδάκι λέω για να ξυπνήσουνε από τη λήθαργο που προφανώς έχουνε καταπέσει εδώ και κάμποσο διάστημα.

Ειδικά μετά τα χριστούγεννα, κάθε μέρα που αναγιγνώσκω(!) τις τοπικές εφημερίδες, τα τοπικά μπλογκς και ακούω τα τοπικά ραδιόφωνα, μαζί με τις 2-3 αδιάφορες κοπές βασιλόπιτας των συλλόγων της περιοχής, θα τύχει να διαβάσω ή να ακούσω και μία με δύο επιστολές, δελτία τύπου  και άρθρα που ο ένας κατηγορεί τον άλλονα. Για κάθε μέρα μιλάμε τώρα. Και αν δεν το κάνουν οι ίδιοι, το κάνουν κάποιοι δικοί τους αμερόληπτοι δημοσιογράφοι, σύμβουλοι ή επίδοξοι υποψήφιοι. Έλεος. Βαρέθηκαμε.

Μπορεί όλο αυτό το σκηνικό πολέμου και αλληλοσπαραγμού να βολεύει πολιτικά και τους δύο, καθώς μονοπωλούν τη πολιτική επικαιρότητα και φιμώνουν τις φωνές των υπολοίπων συμβούλων αλλά δεν παύει να είναι ένα σκηνικό αντιαισθητικό, επιεικώς αδιάφορο και χωρίς καμία, μα καμία πολιτική ουσία. Μόνο λόγια και ανόητα συνθήματα της μεταπολιτευτικής μας παρακμής. Ο ένας αυτοπαρουσιάζεται διαρκώς ως η δύναμη του μέλλοντος, άραγε με ποιούς νέους και φρέσκους υποψηφίους γύρω του και με ποιές καινοτόμες ιδέες στα ντουλάπια της παράταξής του, και ο άλλος, ο αιώνια επίδοξος,  ως η δύναμη του δικαίου, ως σύγχρονος Αριστείδης ο δίκαιος.
 

Πέρα όμως από όλες αυτές τις πανέμορφες αερολογίες που δεν στηρίζονται πουθενά, σε κανένα επιχείρημα, σε κανένα σχέδιο και σε κανένα απολύτως όραμα για το μέλλον της περιοχής, είναι ηλίου φαεινότερο πως και οι δύο έχουνε συμμαχήσει με τμήματα της διαλυμένης δημοτικής παράταξης του κυρίου Τάκη, που δεν πάει πολύς καιρός που τα μέλη της, καθόλη την διάρκεια της διάλυσης,  αλληλοκαρφώνονταν, βγάζοντας μια μυρωδιά σήψης, διαφθοράς, παρακμής και πολιτικής ανοησίας. Οπότε για ποιό μέλλον και ποιά δικαιοσύνη μπορούμε να μιλάμε; Επικοινωνιακά, χαζοχαρούμενα παιχνιδάκια κάνουνε, που μόνο στόχο έχουν να βλέπουμε διαρκώς τις φάτσες τους στα μέσα για να οδηγηθούμε στις επερχόμενες κάλπες σαν τα βόδια, σαν τα άκριτα μοσχάρια και να τους ψηφίσουμε όπως συνηθίζουμε δυστυχώς να κάνουμε.

Είναι ντροπή να έχουμε τόσα πολλά κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά και καθημερινά προβλήματα και να παρακολουθούμε σαν τους χάχανους τα δυό αυτοπροβαλλόμενα  παιδάκια, τον Χρηστάκη και τον Δημητράκη,  να τσακώνονται για την καρέκλα, τις εντυπώσεις και το ποιός θα πάρει περισσότερους συμβούλους από τη πρώην παράταξη του Τάκαρου.

Χεστήκαμε απλά και κατανοητά. Δεν μας ενδιαφέρει. Δεν αντέχουμε άλλο. Δεν θέλουμε, δεν μπορούμε και σταματάμε να ακούμε και να βλέπουμε. Ως αυτόχθων ιθαγενής κωλοπλένης αρνούμαι να παρακολουθήσω αυτή τη σαπουνόπερα μέχρι το τέλος της. Μέχρι τη τελική επικράτηση του ενός ή του άλλου.

Να θυμίσω μόνο πως ζώ σε μια πόλη που δεν έχει ένα επίσημο πνευματικό κέντρο της προκοπής. Πως δεν υπάρχει ένας δημοτικός μοντέρνος χώρος για συναυλίες και υπαίθριες εκδηλώσεις. Πως στη πόλη υπάρχουν δεκάδες συλλογικότητες που δεν έχουνε μέρος να στεγαστούν και αναγκάζονται να σκάνε 100ευρα για το Τριανόν ή να παρακαλάνε θεούς και δαίμονες για να πάρουν το ιστορικό Βουλευτικό. Να θυμίσω επίσης πως τμήμα της νησίδας  Μπούρτζι σύμφωνα με πληροφορίες κινδυνεύει να πέσει. Το ίδιο και το ιστορικό Πι.  Πως η χωματερή της Καραθώνας παραμένει ακμαία και βρωμερή έτοιμη σε λίγο καιρό να μας ξαναμοιράσει τις υπέροχες μυρωδιές της. Πως το υπέροχο ξενία μας έχει μια εικόνα απόλυτης εγκατάλειψης. Πως οι υπέροχες εγκαταστάσεις της Αρβανιτιάς θυμίζουν ερείπια περιοχών που βρίσκονται σε πόλεμο.

Πως ακούγονται διαρκώς λόγια, σκέψεις και ιδέες για πώληση τμήματος του λιμανιού μας χωρίς να ξέρουμε πού, πότε και γιατί. Και προφανώς χωρίς να ερωτηθή κανείς μας. Πως η πόλη έχει σαν πολιτιστικό στολίδι της μόνο το φεστιβάλ Ναυπλίου και κάποιες ανεξάρτητες παραστάσεις που μας κάνουν τη χάρη και έρχονται αραιά και πού στη πόλη μας. Πως δεν έχουμε εδώ και πολύ καιρό, ( εποχή Τάκαρου) δημοτικό ραδιόφωνο. Δεν έχουμε φοιτητικές εστίες για τους φοιτητές που ζούν στη πόλη μας, ούτε σοβαρές πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις, ούτε βέβαια μια ικανοποιητική συνεργασία μεταξύ πανεπιστημίου, δήμου και άλλων φορέων. Δεν έχουμε επίσης ασύρματο δίκτυο σε όλη τη πόλη. Δεν έχουμε κολυμβητήριο. Δεν έχουμε δημοτική τουριστική υποδομή. Ξεναγούς, δημοτικά λεωφορεία ξενάγησης και περίπτερα τουριστικής ενημέρωσης.

Αντ΄αυτών έχουμε διαρκώς λακούβες, νέες ασφαλτοστρώσεις δρόμων, ένα ποδηλατόδρομο για γέλια και για κλάμματα, τον γύρο της Αρβανιτιάς έτοιμο για κατολίσθηση, δεκάδες νεοκλασικά της παλιάς πόλης παρατημένα στη φθορά του χρόνου  και τη καταπληκτική περιοχή κάτω από τα 5 αδέλφια μέχρι το παλιό όμιλο, μόνη, έρμη και τα βράδυα σχεδόν φοβιστική.

Και σείς, θέλετε να ασχοληθώ για παράδειγμα με τον αντιδήμαρχο Τζαρίμα, τον αδερφό του που πήρε απευθείας ανάθεση από το δήμο το 2011, τη πρόταση του Γραμματικόπουλου στο Τζαρίμα για συνεργασία, την άρνηση του Τζαρίμα και την κατακραυγή του Γραμματικόπουλου στο πρόσωπό του 20 μέρες μετά.

Στ’ αρχίδια μου κιόλας;

 

Καλό σαββατοκύριακο.

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

"...αν ήτανε ένας "Καμπόσος" θα σας είχε βάλει στη θέση που ανήκετε".

(Για να διαβάσεις αυτό το κείμενο, πρέπει να είσαι γνώστης όλης της καμποσικής κουλτούρας και σκέψης. Διαφορετικά φαντάσου πως τα όσα υπερβάλοντα αναφέρει ο κομπλεξικός της γραφιάς, έχουν ειπωθεί ή συμβεί ήδη στη δύσμοιρη πόλη του Άργους. Κουράγιο αδέλφια. Θα περάσει.)
 
 
"...αν ήτανε ένας "Καμπόσος" θα σας είχε βάλει στη θέση που ανήκετε".

 
 Η φράση δεν είναι δική μου. Ανήκει σε σχόλιο Αργολιδέα στο κοινωνικό χώρο του φουμπού και αναδημοσιεύθηκε ποικιλοτρόπως σε διάφορα τοπικά μέσα.
 
Ο καλοπροαίρετoς σχολιαστής ξεκινά το σχόλιο του προτρέποντας τους δημοτικούς άρχοντες της πόλης τ’ Αναπλιού να μην πολεμάνε με λύσσα τον δήμαρχο της πόλης αλλά ενωμένοι να προσπαθήσουν να λύσουν τα προβλήματα της πόλης. Τ’ Αναπλιού πάντα.  Γιατί όμως; Επειδή ήδη έχουμε χάσει τη σχολή τουριστικών επαγγελμάτων (που την πήρε ο Καμπόσος), το εφετείο, το νοσοκομείο (που το κράτησε ο Καμπόσος) και μάλλον χάνουμε το στρατόπεδο και τη πυροσβεστική.
 
Ο καλοπροαίρετος πάντα σχολιαστής μας εύχεται και εις ανώτερα για το τίτλο της πρωτεύουσας και καταλήγει με την ιστορική φράση:
 
"...αν ήτανε ένας "Καμπόσος" θα σας είχε βάλει στη θέση που ανήκετε".
 
Σαν γνήσιος αυτόχθων ιθαγενής κωλοπλένης θα ήθελα να ευχαριστήσω τον αγαπητό σχολιαστή για το μεγάλο και σημαντικό ενδιαφέρον που δείχνει για τη πόλη του Ναυπλίου και θα ήθελα να του πώ μέσα από τη ταπεινή μου στήλη πως το να γίνει ο κύριος Καμπόσος δήμαρχος του Ναυπλίου αποτελεί όνειρο ζωής και ύψιστος στόχος για εμένα προσωπικά αλλά και εξ’όσων γνωρίζω, για χιλιάδες, μη πω εκατομύρια συμπολίτες μου. Γιατί όμως;
 
Πρώτον, γιατί θα έφερνε στη πόλη μας ένα υπερσύγχρονο τελεφερίκ που θα ένωνε το Παλαμήδι, την Ακροναυπλία και φυσικά το Μπούρτζι. Οι τουρίστες θα απολάμβαναν υψηλές υπηρεσίες ξενάγησης και μετακίνησης ενώ όλη η Αργολίδα θα άδειαζε κυριολεκτικά για να βρίσκεται συνεχώς πάνω στο Τελεφερίκ και να κόβει βόλτες. Επειδή γνωρίζω και το υψηλό γούστο του δημάρχου, τα βαγονάκια θα ήταν φωτεινά και πολύχρωμα με σκοπό πέρα από την καλαισθησία και την ορατότητά τους από μακρινά σημεία για να προσελκύουν τα βλέμματα ακόμη περισσότερων υποψήφιων επισκεπτών.
Επίσης θα έφερνε τη Λαμποργκίνι στη πόλη μας. Όχι την ίδια αλλά μέλη της εταιρείας. Θα τους ξεναγούσε στη Αρβανιτιά και την Ακροναυπλία και θα τους ανάγκαζε να δώσουν σε ένα μοντέλο της εταιρείας, χρώματος πράσινου, τη κωδική ονομασία  το «φραγκοσυκέ του Ναυπλίου», εμπνευσμένο φυσικά από το φοβερό και τρομερό πράσινο χρώμα των φραγκοσύκων της περιοχής.(βλέπε «το πορτοκαλί του Άργους»). Κλέος μοναδικό, διεθνές κι αθάνατο για τη πόλη αλλά και για όλους εμάς τους αυτόχθονες.
Θα χάναμε βεβαίως τη σχολή τουριστικών επαγγελμάτων, για την οποία να λέμε και την αλήθεια δεν ενδιαφερόμασταν και πολύ, κοινώς χεσμένη την είχαμε, αλλά θα τη χάναμε ούτως ή άλλως καθώς η πόλη μας έχει, προς το παρόν τουλάχιστον, αληθινό Πανεπιστήμιο και ο δήμαρχος Καμπόσος δεν θα ένιωθε κάποια ιδιαίτερη αίγλη να κρατήσει μια σχολίτσα της πεντάρας που λέμε.
Το στρατόπεδο βεβαίως δεν θα το χάναμε με τίποτα. Στην ανάγκη πιστεύω πως θα ντυνόταν ο ίδιος συνταγματάρχης (στη μεγάλη ανάγκη λέμε) για να το διοικήσει και να πείσει τον πολιτικό κόσμο της πρωτεύουσας πως το στρατόπεδο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, των αξιών της περιοχής και της ανύψωσης του πατριωτικού μας ηθικού.
Ούτε τη πυροσβεστική θα έχανε ο δήμαρχος. Το πολύ πολύ να την μεταμφίεζε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία σε σχολή Ταβλαδόρων Αργολίδας και φίλων της Φωτιάς και δεν θα καταλάβαινε κανείς και ποτέ καμία διαφορά.
Το νοσοκομείο τώρα, φαντάζομαι πως  θα ήταν λιγουλάκι δύσκολο να το κρατήσει αλλά ακόμη και να το έχανε ρε παιδί μου, δεν θα τον κατηγορούσαμε τώρα μετά από τόσο σημαντικό και χρήσιμο έργο που θα προσέφερε. Ούτε και για το εφετείο θα υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Θα έχανε βεβαίως από μελλοντικούς  ψηφοφόρους  την πολυπληθή τάξη των δικηγόρων της πόλης αλλά θα είχε ήδη κερδίσει το 99% του ναυπλιώτικου λαού που θα ένιωθε απαλλαγμένος από τα κυριλέ σακάκια, τις πανάκριβες γραβάτες και τις σοβαρές χαιρετούρες της αγαπημένης φυλής των χασοδίκων που κατακλύζουν τα πρωινά τη παλιά πόλη σε καφέ και δρομάκια.
Επίσης ο δήμαρχος, επειδή έχει μια τρέλα με την ιστορία και την εθνική συνέχεια του τόπου, θα τοποθετούσε δήμιο στο μπούρτζι, θα ενεργοποιούσε συμβολικά τα 5 κανόνια( 5 αδέλφια) στη παραλία, θα ξαναέχτιζε το τείχος της πόλης, θα γκρέμιζε το ξενία και θα το έκανε φυλακές,  θα ξαναέκανε βάλτο τη συνοικία κούρτη και ποιός ξέρει τί άλλο(περιμένω ιδέες). Όπως ακριβώς θα τοποθετούσε κάποτε αρχαιοελληνικές κολώνες στους κεντρικούς δρόμους της πόλης τ’ Άργους για να θυμίζουν το ένδοξο και αρχαίο παρελθόν της. Δεν το έχει κάνει όμως ακόμη και τολμώ να πώ πως το περιμένουμε όλοι μας με μεγάλη αγωνία.
Το μεγαλύτερο όμως έργο που θα προσέφερε ο Καμπόσος στη πόλη μας θα ήτανε το τέλος της δυσάρεστης και κουραστικής αντιπολίτευσης. Αυτή η ηλίθια, ανούσια και βλαβερή για τη πόλη μας ανταλλαγή ανακοινώσεων και πυρών θα σταματούσε μια και καλή. Με Καμπόσο δήμαρχο δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω. Όσοι τολμούσαν να εκστομίσουν κάτι αρνητικό, μια κατηγόρια, μια συμβουλή, μια λέξη διαφορετική, ο δήμαρχος και οι χιλιάδες φίλοι του θα τους έβαζαν στη θέση τους και στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Θα αναδείκνυαν πόσο θλιβερά και σιχαμένα σκουλήκια είναι όλοι αυτοί που αρνούνται το μεγαλείο του ανδρός και πόσο μισούν κατά βάθος και κατά πλάτος την ίδια τους τη πόλη και τη πρόοδο της. Γιατί μοναδική πρόοδος, μοναδικός δρόμος, θα ήταν μόνο ο ίδιος ο δήμαρχος. Κανείς άλλος. Κωστούρος, Γραμματικόπουλος, Σαλεσιώτης, Γκιόλας και Βασιλείου στο πυρ το εξώτερον. Όπως ανέφερε και μια πρόσφατη ανακοίνωση της πολιτικής παράταξης της Καμποσάρας, γεμάτη πολιτικά επιχειρήματα και πνεύμα αλληλεγγύης:
«Αυτές είναι οι αποστομωτικές απαντήσεις στους αφορισμούς, το μηδενισμό και το ρουφιανιλίκι των εχθρών της πόλης. Αυτών που δεν θέλουν να γίνεται τίποτα. Να μην κάνει ο Καμπόσος τίποτα!»
Έτσι θα απαντάμε στους οχθρούς και σε όποιον αρέσουμε. Ο λαός θα είναι μαζί μας.
Τέλος θα κυκλοφορήσει και τοπική εφημερίδα από τη νέα γενιά της πόλης, γεμάτη άρθρα, κείμενα κι αφιερώματα στο μεγάλο μας δήμαρχο, το τεράστιο έργο του, τους εχθρούς του και τους εχθρούς της πόλης παράλληλα και ταυτόχρονα, καθώς και χρήσιμες οδηγίες για το ποια μέσα ενημέρωσης δεν πρέπει να διαβάζουμε.
Αν ο θεός αγαπάει τη πόλη τ’ Αναπλιού ας τον φέρει κοντά μας και το Παλαμπούρτζι υπόσχεται αιώνια πίστη. Ίσως, αν θέλει βεβαίως κι ο αρχηγός, να γίνω και αρχισυντάκτης της εφημερίδας του. Μακάρι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
 
Υ.Γ: όποιος επιθυμεί να με βρίσει υπερασπιζόμενος τον δήμαρχο θα τον παρακαλούσα οι απαντήσεις του να μη δίνονται στα greeklish και με κεφαλαία γράμματα. Όχι δηλαδή  όπως το χάλι που συνέβη προ καιρού εδώ.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Οι γειτόνοι μου είναι μαλάκες


Τις ώρες που γράφω τούτες τις γραμμές, με πιάνουν τα δάκρυα και ρίγη συγκίνησης διαπερνάνε το κορμί μου αναλογιζόμενος τους πενήντα χιλιάδες τουρίστες που έχουν επισκεφθεί ήδη το πάντα φιλόξενο, ευάερο, ευήλιο, με θέα το παλαμήδι, μέσα στη παλιά πόλη και 5 λεπτά μόλις από τη θαλάσσα, ιστολόγιό μου. 

Η αγάπη πραγματικά που μου δείξατε όλοι εσείς οι πάντοτε ανοιχτοί, καλλιεργημένοι, έξω καρδιά, καθόλου περίεργοι και ενθουσιώδεις αυτόχθονες ιθαγενείς, μου δίνει το κουράγιο που χρειάζεται για να συνεχίσω το ιερό μου καθήκον και να αναδείξω το μεγαλείο και τη λαμπρότητα του ιστορικού μου τόπου.

Σε εσάς είναι επομένως αφιερώμενη η σημερινή ανάρτηση του παλαμπουρτζίου, σε εσάς που εκτός όλων των άλλων υπέροχων χαρακτηριστών που διαθέτετε, έχετε και το προσόν να είστε μακράν οι καλύτεροι γειτόνοι όλης της χώρας. Και για να μη βγάζω την ουρά μου απέξω, το σημερινό παλαμπούρτζι αφιερώνεται σε όλους εμάς τους αυτόχθονες κωλοπλένηδες που είμαστε και οι νούμερο ένα γείτονες.

Γιατί στα Γιάννενα που είμανε φοιτητής αγαπημένοι μου συντρόφοι, επικρατούσε ρατσισμός και ανισότητα μεταξύ των γειτόνων. Οι ντόπιοι αντιμετώπιζαν τους νέους και κυρίως τους φοιτητές με μια συγκατάβαση και μια καλοπροαίρετη διάθεση τελείως άνιση. Επειδή ήσουνα νέος, θεωρούσαν μέσα στο παρανοικό κεφάλι τους πως προσέφερες με τη παρουσία και την ενεργητικότητά σου σημαντικό έργο στη ζωή της πόλης, οπότε δικαιολογούσαν μια σχετική φασαρία, τα θορυβώδη πάρτυ και τις παρέες των μεθυσμένων νέων στους δρόμους της πόλης που τραγουδούσαν και γέλαγαν.

Εδώ δεν έχει τέτοια. Εδώ όλοι είναι ίσοι, με ίδιες υποχρεώσεις και ίδια δικαιώματα. Έκανες φασαρία καλέ μου αυτόχθονα; Διοργάνωσες παρτάκι, ρεμάλι φοιτητή της Τσιμεντοβλαχίας; Μας ενόχλησες στο δρόμο, αργά το βράδυ που γέλαγες και τραγουδούσες μεθυσμένος; Και την αστυνομία θα σου φωνάξουμε λοιπόν, και τις φωνές θα σου βάλλουμε, και τον σπιτονοικοκύρη σου θα πιάσουμε για να σε διώξει μια και καλή από τη γειτονιά μας και με νερό θα σε λούσουμε άμα λάχει. Κατάλαβες; Διαχωρισμούς και ρατσισμούς μεταξύ των ανθρώπων δεν δεχόμαστε εμείς.

Αλλά δεν σταματάμε εδώ. Η ισότητα συνεχίζεται.

Επειδή πολλοί κάτοικοι αυτής της πόλης τυχαίνει να έχουν κατοικίδια στα σπίτια τους, θεωρούν πως θα τους λυπηθούμε επειδή δήθεν και καλά τα πλένουν συχνά, τους κάνουν εμβόλια, τα φροντίζουν και μαζεύουν τις ακαθαρσίες τους. Ε, λοιπόν καιρός να μάθουν πως δεν τους λυπούμαστε. Εμείς δεν χωρίζουμε τα ζώα σε καθαρά και άπλυτα. Τα ζώα είναι ζώα. Και ό,τι και να μας λέτε, είναι βρώμικα, σιχαμένα, τριχωτά και θορυβώδη και ό,τι και να κάνετε, μα ό,τι και να κάνετε, εμείς θέλουμε να τα διώξετε από τη πολυκατοικία και τη γειτονιά μας. Δεν τα θέλουμε ανεξαιρέτως ράτσας, μεγέθους και εκπαίδευσης. Θα αγωνιστούμε μέχρι τέλους για να περάσουν οι δίκαιες και δημοκρατικότατες απαιτήσεις μας και αν δεν τα καταφέρουμε, ξέρετε, υπάρχουν και άλλες μέθοδοι πολύ πιο αποτελεσματικές.

Εκτός όμως από τις αρχές τις ισότητας και της ισονομίας, εμείς οι Ναυπλιείς διακρινόμαστε και ως γειτόνοι με βάση τις αρχές της αξιοκρατίας και γιατί όχι της αριστοκρατίας. Γιατί δεν είναι ένα και το αυτό καλοί μου συνιθαγενείς, ο ιδιοκτήτης με τον νοικιάρη. Ο ένας μόχθησε, κόπιασε και αγωνίστηκε για να αγοράσει ένα ρημαδοδιαμέρισμα, ενώ ο άλλος είναι απλά και μόνο ένας καρμοίρης περαστικός στη γειτονιά μας. Δεν μπορεί επομένως να έχει τα ίδια δικαιώματα. Δεν μπορεί να αποφασίζει για τις θέσεις των πάρκινγκ, ούτε να ζητά θρασύτατα εξυπηρετήσεις στο ζήτημα της στάθμευσης. Δεν μπορεί επίσης να αποφασίζει για τα πάγια των κοινοχρήστων, ούτε βεβαίως για το μέρος που πρέπει να τοποθετούνται τα ποδήλατα. Αν η πολυκατοικία για παράδειγμα αποφασίσει μέσω βεβαίως των ιδιοκτητών και μόνο πως απαγορεύεται η τοποθέτηση των ποδηλάτων στην είσοδο της πολυκατοικίας και δεν υπάρχει ειδικός χώρος τοποθέτησης των ποδηλάτων και ο νοικιάρης δεν έχει δική του θέση πάρκινγκ τότε ή θα κουβαλάει σαν το χαμάλι το ποδήλατό του μέχρι το τρίτο όροφο που μένει ή να πα να γαμηθεί. Έτσι απλά και δίκαια.

Τέλος, για να ολοκληρώσω τον ύμνο μου στον Ναυπλιώτη γείτονα, δεν μπορώ να μην αναφέρω τη γλυκειά και καλοπροαίρετη πάντοτε κριτική του σε κάθε μέλος της γειτονιάς ή της πολυκατοικίας, τον ευγενέστατο τρόπο που σου χτυπάει τη πόρτα για να σου κάνει παρατήρηση για κάτι που προφανώς δεν έκανες αλλά επειδή είσαι ο καινούριος εσύ σίγουρα θα φταίς και βεβαιώς βεβαίως τις χαρμόσυνες φωνές των γυναικών κάθε πρωί καθώς συνεννοούνται πολιτισμένα για το πότισμα των γλαστρών, το στάξιμο των νερών και τις ευεργετικές συνέπειες του τινάγματος των χαλιών.

Όλα αυτά αλλά κι ακόμα περισσότερα πλεονεκτήματα της τοπικής μας κουλτούρας, καθιστούν τη πόλη μας έναν ειδυλλιακό τόπο διαμονής και κοινωνικής συμβίωσης.

Όπως έλεγε και ο μακαρίτης φιλοναυπλιώτης ποιητής κι ηθοποιός Χρήστος Κατσίγιαννης:

«Λές δεν υπάρχει Παράδεισος. Κι όμως κατοικώ στο Ναύπλιο»

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Άγιος Φεβρουάριος


Σύντροφοι ιθαγενείς, καλό μήνα να έχουμε. Ο άγιος Φεβρουάριος κατέφτασε ορμητικός, ορμητικός και όπως λέει και ο σοφός, σοφότατος λαός μας «ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, ο πυρήνας θα μυρίσει». Πρόκειται φυσικά για τη γλυκειά μυρωδία του πυρηνελουργείου στο δρόμο της Νέας Κίου, που αποτελεί πλέον σήμα κατατεθέν της πόλης και εστία προσέλκυσης τουριστών απ’ όλα τα πέρατα της γής.

Να χαιρόμαστε και τον πολιούχο της πόλης μας φυσικά που όπως επληροφορήθην από δημοσιεύματα των ημερών προτού αγιοποιηθεί και περάσει τα πάνδεινα στα χέρια των απίστων είχε αρραβωνιαστεί μια παστρικιά που για να τον ξελογιάσει, τον είχε δέσει με μάγια ισχυρά και τον είχε κυριολεκτικώς τρελάνει. Η κακούργα ναυπλιώτισσα παραμένει ως τις μέρες μας αγνώστου ονόματος κι οικογενείας, πράγμα που θα είχε όσο να πείς,  το ολίγον ενδιαφέρον του.

Κατά τα άλλα από αύριο δεχόμεθα επισκέψεις από Ινδία μεριά, συγκεκριμένα η Ινδή υπουργός Εξωτερικών και ο πρέσβης της Ινδίας θα επισκεφθούν τον Δήμαρχο της πόλης, γι αυτό καλό θα ήταν για την εικόνα της πόλης αλλά και για λόγους φιλοξενίας, όσοι αυτόχθονες επιθυμούν να περιπατήσουν αύριο στη πόλη, να τοποθετήσουν στο δόξα πατρί, ανάμεσα στα φρύδια οφκορς, τη κλασική βούλα των αγαπημένων Ινδών. Μολύβια προς αυτήν την χρήσην θα μοιράζει ο δήμος από τις πρώτες πρωινές ώρες μπροστά στη πλατεία Δημαρχείου.

Επίσης έχουμε και ένα δυσάρεστο. Το πολυαγαπημένο μας Πι, στη παραλία της πόλης, κινδυνεύει άμεσα καθώς παρατηρήθηκαν μεγάλες σπηλαιώσεις-κουφάλες στο κάτω μέρος του κτίσματος. Η πληροφορία δεν είναι 100% έγκυρη αλλά αν ισχύει, φαντάζομαι πως το Πί θα μεταμορφωθεί από κλασικός τόπος παρκαρίσματος των Ναυπλιωτών σε μέρος επέκτασης του Λιμένος Ναυπλίου, ύστερα δε και από την διαβεβαίωση του κυρίου Περιφερειάρχη για την προώθηση του έργου. Το βλέπω δηλαδίς το Πί προς εθελούσια κατάρρευση και στη θέση του να τοποθετηθεί μια πανέμορφη, ξύλινη και ευρωπαική μαρίνα. Για να αποχαιρετήσουμε επομένως ως οφείλουμε το ιστορικό Πι, παραθέτω μια εξαιρετική φωτογραφία του φίλου και αναγνώστη του ιστολογίου «Αιρετικού» ή «Μαύρου Προβάτου».

Κατά τα άλλα υπέροχα. Μπορεί εμείς οι Ναυπλιείς να μην περνάμε και τη καλύτερη μας φάση αλλά τουλάχιστον δεν έχουμε επιθέσεις καμπιών όπως συμβαίνει στη φίλτατη και χιλιοτραγουδισμένη πόλη τ’ Άργους. Οι λατρευτοί μας γείτονοι Πρασάδες, δέχονται επιθέσεις τον τελευταίο καιρό  από κάμπιες-κατασκόπους του δημάρχου Κωστούρου ως αντίποινα φυσικά στη κόντρα των δύο πόλεων για τη διοικητική έδρα του Νοσοκομείου και με μοναδικά στόχο την πτώση του ηθικού του εχθρού. Εύγε Μήτσο, μαζί σου θα τα πάρουμε όλα!

Άλλο ένα ευχάριστο νέο των ημερών είναι η κατασκευή ειδικής πτέρυγας στις Αγροτικές Φυλακές Τίρυνθας για φοροφυγάδες ή κακοπληρωτές. Από τούδε και στο εξής, οι φοροκλέφτες και ανήμποροι να πληρώσουν συμπολίτες μας, οι οποίοι αναμένονται να αυξηθούν και ραγδαίως, θα έχουν το φοβερό προνόμιο να παραμένουν στο τόπο τους, κοντά στις οικογένειες τους, και να δέχονται έτσι εύκολα τις κούτες τσιγάρων και τάπερ φαγητών από συγγενείς και φίλους, χωρίς να ξενιτεύονται και να ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι τσάμπα και βερεσέ. Προνόμιο λίγων που πρέπει να μας κάνει να ευχαριστούμε το Θεό και Πρωθυπουργό μας κύριο Αντωνάκη παντοτινά.

Τί άλλο; Ααα! Διαμαρτύρονται και οι αγρότες βρε! Έχουνε βγεί στους δρόμους και τους παραδρόμους, ανάβουν φωτιές, ξενυχτάνε για τα δίκαια τους και μας καλούν όλους να συμπαρασταθούμε στον αγώνα τους, που όπως λένε είναι και δικό μας αγώνας.  Δυστυχώς όμως για αυτούς, έρχεται σαββατοκύριακο και έχουμε κανονίσει. Ευτυχώς που δεν έχουν κλείσει και τους δρόμους ακόμη για να πάμε κανα διήμερο ταξιδάκι στας Αθήνας για ψώνια. Όσοι δεν πάμε, θα απολαύσουμε το καφέ μας και τη περατζάδα μας στο όμορφο Ναπλάκι μας, μακριά από τα αγροτικά τους προβλήματα και μέσα στην ζεστή και αστική μας νιρβάνα. Αρκετά προβλήματα έχουμε. Δεν θα φορτωθούμε και τα προβλήματα των άλλων τώρα. Όλα κι όλα!

Καλό τελευταίο χειμωνιάτικο μήνα να έχουμε σύντροφοι ιθαγενείς.