"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Απεργιακόν φύλλον ήτοι σοβαρόν


Τετάρτη σήμερον, 20 του Φλεβάρη του σωτηρίου έτους 2013 που λέει και το καλεντάρι και έχει κηρυχθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Ελλαδιστάν γενικήν απεργίαν προς διεκδίκησην των εργατικών και κοινωνικών κεκτημένων όλων των πληβείων της επικράτειας.
Το αυτό θα συμβεί και στη μικρή μας πόλη όπου πλήθος κόσμου θα διαδηλώσει, θα φωνάξει και θα διαμαρτυρηθεί για όσα έχουν συμβεί και για όσα πρόκειται να γίνουν για εμάς χωρίς βεβαίως εμάς.
Το Παλαμπούρτζι σαν γνήσιος απόγονος της επαναστατικής Ναυπλίας συμπαρίσταται στον δίκαιο αγώνα των συμπολιτών του αλλά ταυτόχρονα επιθυμεί να διαφοροποιηθεί σχετικά με τον τρόπο και τη μέθοδο της τοπικής μας απεργίας.
Σύντροφοι αυτόχθονες ιθαγενείς λοιπόν. Καλώς ή κακώς, μάλλον κακώς, ζούμε σε μια περιοχή που δεν φημίζεται για τις προοδευτικές της διαθέσεις. Αντιθέτως. Η περιοχή είναι πλημμυρισμένη από συντηρητικές πρακτικές, κοινότυπες πολιτικές συμπεριφορές και σκέψεις, συμφεροντολογικές κινήσεις, μικροαστισμούς και φοβικά σύνδρομα. Αποτελούμε δυστυχώς μια μικρή κοινωνία με εμφάνιση πόλης και χαρακτήρα κλειστού χωριού. Το τουριστικό μας ιματζ δυστυχώς δεν αρκεί για να καλύψει τα επαρχιώτικά μας σύνδρομα και η αστική μας κοψιά μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να χρησιμοποιηθεί( βλέπε Παλαμπούρτζι).
Δεν είναι επομένως δυνατόν, μέσα σε ένα τέτοιο γενικευμένο κλίμα συντήρησης και παρελθοντολογίας, οι υγιείς δυνάμεις της αντίδρασης, της ανυπακοής, της δράσης και των αγώνων να μείνουν ανεπηρέαστες. Πλήττονται δηλαδή και αυτές από εθιμοτυπικές εκδηλώσεις και πρακτικές, από δράσεις ναι μεν παγιομένες, ιστορικές και διαχρονικές αλλά χωρίς φαντασία και αίσθημα κοινωνικής γιορτής.
Θέλω να πώ πως αφού δεν πρόκειται σήμερα να κάνουμε κατάληψη σε κάποια φάμπρικα, σε ένα εργοστάσιο της περιοχής ή κάποια επιχείρηση που δεν πληρώνει καλά τους εργαζομένους της και να διεκδικήσουμε τα δίκαια και τα πρέποντα καθ’ημάς, πράγμα που θα είχε βεβαίως μεγάλη αξία, για ποιο λόγο πραγματοποιούμε απεργιακές κινητοποιήσεις παρόμοιες με των μεγάλων αστικών κέντρων χωρίς βεβαίως την ίδια δύναμη και αποτελεσματικότητα με αυτά; Για ποιό λόγο, αντί να κάνουμε αυτές τις μίζερες και τυπικές επαρχιακές πορείες, με τα ίδια και τα ίδια συνθήματα που ηχούν βάρβαρα στ΄αυτιά των συντηρητικών συμπολιτών μας, δεν στήνουμε μια μεγάλη κοινωνική γιορτή, ένα γλέντι χαράς, συμπαράστασης και αλληλεγγύης που ταιριάζει αρμονικά με τη ζεστή μας πόλη και που έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να συσπειρώσει περισσότερες κοινωνικές δυνάμεις;
Ας μαζευτούνε μια φορά οι φορείς της πόλης που επιθυμούν να συμμετέχουν στην απεργία, τα σωματεία, οι σύλλογοι, τα κόμματα, οι ομάδες και ας ανακοινώσουν πως την τάδε μέρα η πόλη του Ναυπλίου τελεί υπο απεργία. Την προηγούμενη της απεργίας ας γεμίσουν τη πόλη με τα πανό τους, στις εισόδους και σε κεντρικά σημεία του άστεως, ας κολλήσουν τις αφίσες, ας μοιράσουν τα φυλλάδια τους και ας δημοσιοποιήσουν στο τύπο τις ανακοινώσεις τους. Κεντρικό σύνθημα της απεργίας ας είναι πέρα από τις τυπικές και χιλιοειπωμένες πολιτικές τοποθετήσεις, ένα σύνθημα που καλεί όλους τους πολίτες να εγκαταλείψουν για μια μέρα την εργασία τους και να γιορτάσουν. Ένα σύνθημα αληθινής αργίας.
Την μέρα της απεργίας ας μη γίνουν πορείες. Ας γίνουν συναυλίες από τοπικά ή μαθητικά συγκροτήματα στις πλατείες, χαριστικά παζάρια στους δρόμους, λαικές συνελεύσεις, θεατρικά δρώμενα, χοροί και πανηγύρια, τσιμπούσια και κρασοκατανύξεις. Ας μοιάσει η πόλη με μια μεγάλη σχολική εκδρομή.
Ας γεμίσει το Ναύπλιο με ανθρώπους που διασκεδάζουν, γλεντάνε, χορεύουν, γνωρίζονται καλύτερα μεταξύ τους, λένε ελεύθερα τη γνώμη τους και απολαμβάνουν το καφέ και το μεζέ τους.
Μέσα από αυτή την σύναξη της πόλης, θα ξεπηδήσουν αυθόρμητα συνθήματα, ατομικές πρωτοβουλίες, συλλογικές ενέργειες και ρεαλιστικές δράσεις.
Αλλά κυρίως μια τέτοια γιορτή, θα ξεκουνήσει όλους τους σκουληκόκωλους από το καναπέ τους, τους φοβισμένους για το μεροκάματο συμπολίτες μας και όλους τους πασοκοδεξιοβολεψάκηδες της μεταπολίτευσης από την εργασία τους που το μόνο που ξέρουν μέχρι τώρα να κάνουν είναι να βολεύουν το τομάρι τους και να κατηγορούν «τους γραφικούς και άπλυτους» συμπολίτες τους για κάθε αγώνα, δράση ή πρωτοβουλία που κάνουν.
Τότε και μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για μια απεργία όσο το δυνατόν πιο μαζική και ανοιχτή στη κοινωνία, που θα μπορεί να προσφέρει κάτι χρήσιμο στη τοπική κοινότητα, πέρα από αθηναιοκεντρικές κομματικές επιδιώξεις και εξυπηρετήσεις  προσωπικών συμφερόντων συμπολιτών μας, πολιτικών ταγών του νομού και αρχισυνδικαλισταράδων.
Με αυτά τα γλυκά λόγια καλωσορίζω σήμερα στη πόλη μου τις απεργιακές κινητοποιήσεις στις οποίες και ασφαλώς θα παρευρεθώ με την ιδιότητα του μακροχρόνια άνεργου, ιδιότητα που απέκτησα λόγω της ανιδιοτέλειας και της φιλάνθρωπης προσφοράς του νεοφιλελεύθερου κόσμου μέσα στον οποίον γεννήθηκα. Ενός κόσμου αγγελικά πλασμένου.(βλέπε εικόνα)

έργο του Ben Heine

3 σχόλια:

  1. Είσαι πράχτορας τού ιμπεργιαλισμού ρε αλήτη;
    Παπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχι! λες?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωραία ιδέα αλλά όπως ο πατριωτισμός είναι δικαίωμα μόνο των δεξιών (που οι περισσότεροι έχουν βάλει βύσμα για να πάνε στρατό) έτσι και η απεργία είναι προνόμιο των αριστερών, που αυτές τις μέρες του χρόνου περιμένουν για να φωνάξουν συνθήματα με τη ντουντούκα καθώς και να ακούσουν τα επαναστατικά τραγούδια τους απ'τη μικροφωνική.
    Μην τα μπερδεύεις τα πράγματα... καλά τα ξέραμε τόσο καιρό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή