"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Το επικό ταξίδι συνεχίζεται

Λοιπόν όπως γίνεται αντιληπτό σε κάθε αυτόχθονα ιθαγενή, το σημερινό κείμενο δεν γίνεται να είναι και τόσο Παλαμπούρτζι.
Η πόλη μόλις που βγήκε απο τριήμερο πένθος για το ταξίδι του Μητροπολίτη της στην αιωνιότητα, και εγώ, ως ευσυνείδητος χρονογράφος των πεπραγμένων της πόλης, δεν θα μπορούσα να μη πω μερικά λόγια για αυτό το γεγονός.
Η αλήθεια είναι πως δεν τον γνώριζα προσωπικά. Ούτε είχα ποτέ κάποια σχέση με τη Μητρόπολη ή άλλες εκκλησιαστικές δουλειές. Η μόνη μου επαφή μαζί του ήταν τη Μεγάλη Παρασκευή, στη πλατεία Συντάγματος όπου και άκουγα δια μεγαφώνων το Πασχαλινό του κήρυγμα.
Παρόλα αυτά φρόντισα και συνέλεξα αυτές τις μέρες κάποιες βασικές πληροφορίες για τη προσωπικότητα και το έργο του, απο ανθρώπους της εμπιστοσύνης μου και όχι φυσικά απο την πλειάδα των δημοσίων προσώπων που κατέκλυσαν αυτές τις μέρες τα τοπικά μέσα με τα μεγάλα τους λόγια και τις αυτοπροβολικές τους αφηγήσεις.
Σε γενικές γραμμές ο Μητροπολίτης ήταν μια εξαιρετική προσωπικότητα με ευρεία μόρφωση, πραότητα και τεράστιο φιλανθρωπικό έργο.
Βέβαια για να τα λέμε όλα και να μη κρύβουμε τίποτα στους φιλτάτους αναγνώστες του ιστολογίου, όπως πληροφορήθηκα απο τους έμπιστους γνωστούς και φίλους, ο Μητροπολίτης δεν ήταν και τόσο Έλληνας.
Μέσα στο φιλανθρωπικό του έργο και στις χριστιανικές του δραστηριότητες, ο Μητροπολίτης είχε την αδυναμία ή την αδιαφορία αν θέλετε, να μην διαχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα του δέρματός τους, ούτε βέβαια με βάση το αίμα ή τη θρησκεία τους. Δυστυχώς δηλαδή για την υστεροφημία του, βοηθούσε και πολλούς αλλοδαπούς ή και άκουσον άκουσον αλλόθρησκους. Αυτή η εμμονή του να ακολουθεί πιστά το χριστιανικό κήρυγμα χωρίς να κάνει τις απαραίτητες και μεταμοντέρνες εθνοπατριωτικές μεταβολές του Λόγου του Κυρίου, θα μείνει ίσως σαν σκιά στην ιστορική του καταγραφή. Αλλά δεν βαριέσαι. Κανείς δεν είναι τέλειος.
Αυτά τα ολίγα για το Μητροπολίτη μας και η ζωή μας συνεχίζεται, όπως φαντάζομαι θα ήθελε και εκείνος, με αμείωτο ενδιαφέρον και ένταση.
Κάτι βρωμοκουμουνιάρηδες πήγανε πάλι έξω απο τη ΔΕΗ τη Τετάρτη και ζητούσαν να μη κοπεί το ρεύμα σε καμία λαική οικογένεια της περιοχής. Και μείς ρε φίλε μαλάκες είμαστε που το πληρώνουμε; Δηλαδή εμείς δεν είμαστε λαικοί; Και πές πως δεν το κόβουνε το ρεύμα. Δεν θα φορτωθεί μετά με χρέη η ΔΕΗ; Και ποιός θα τα πληρώσει αυτά τα χρέη; Εγώ, ο κλασικός, ο μαλάκας, ο πλούσιος. Κάθομαι εγώ ωραία και καλά και μαζεύω τα λεφτάκια μου τόσα χρόνια για να πληρώνω τα χρέη του κάθε φτωχογύφτουλα. Δεν πάτε καλά εκεί στη Σοβιετική Ένωση παλικάρια. Κάπου την έχετε χάσει τη λογική σας. Η ζωή θέλει αγώνα. Θέλει τρέξιμο. Και όποιος δεν μπορεί, να πά να γαμηθεί που θά λεγε κι ο Άδωνης με πιό κόσμιο βεβαίως τρόπο.
Φοβερό και τρομερό το άρθρο του Λεφτέρη Μπαρδάκου περί Άργους και άλλων δεινών που δημοσιεύθηκε σε τοπικό αλλά και σε πανελλήνιο δικτυακό Τύπο. Ο αγαπητός Αργείος φιλόλογος έδειξε πως ακόμη υπάρχει σκέψη και κριτική στη γείτονα πόλη και πως δεν έχουν καλυφθεί ακόμη τα πάντα απο το Καμπόσιο και Φωνακλάδικο παραλογισμό. Για να περιαυτολογήσω και λιγάκι, το κείμενο του κυρίου Μπαρδάκου όπως και αυτό εδώ το ιστολογίο θα τα κατατάξω επίσημα στη τοπική λίστα με τίτλο "η εκδίκηση των φιλολόγων". Ερχόμαστε και είμαστε πολλοί. Καλυφθείτε!
Ακολουθεί αθλητική είδηση. Με μεγάλη επιτυχία έληξε το 18ο πανελλήνιο πρωτάθλημα ταβλίου στη Νέα Κίο και μάλιστα τη Πρώτη και τη Τρίτη Θέση κατέλαβαν Αργείοι. Αιδώς Αργείοι, ταβλοτροπαιούχοι! Κανένας σεβασμός πια στο Ναυπλιώτη Πυροσβέστη, Φοιτητή και Φαντάρο; Κρίμας τα μπαρμπουτάδικα της πόλεως τ' Αναπλιού που τα βράδυα φιλοξενούν την αφρόκρεμα των ντόπιων ζαροριχτάκηδων. Kρίμας και τα ζεστά και ταβλαδόρικα καφέ μας. Ω, ποία παρακμή της πάλαι ποτέ ενδόξου πόλεώς μας.
Και ενώ εμείς παρακμάζουμε με γεωμετρική πρόοδο, οι Αργείοι συμπολίτες μας και δή οι Αστυνομικοί συνεχίζουν τον αγνό και σωτήριο αγώνα της προστασίας όλων μας εναντίον αναίσχυντων μανάδων με παιδιά που τολμούν να τους παρενοχλούν με φθηνές καταγγελίες κλοπών και υποδείξεις υπόπτων και -ω θεοί- να τους καταγράφουν κιόλας την ώρα που παρακολουθούν με τεταταμένη προσοχή το ράλι τους. Ω, ποία παρακμή και εδώ σύντροφοι.
Έγραψε και το Μελινάκι αν τα μάθατε καινούριο κειμενάκι που κυκλοφόρησε στα τοπικά μέσα με τίτλο ¨"Ελλάς Εάλω". Επειδή το κείμενο είναι μακροσκελές και έχει πολλές και χρήσιμες πληροφορίες που μπορούν να μου βγάλουν χρονιά ολόκληρη σατιρίζοντας δεν θα μακρυγορήσω στη σημερινή μου ανάρτηση για να μην σας πολυκουράσω. Απλά όποιος τη δεί ή της μιλήσει δικτυακώς να της πεί να δώσει πολλά χαιρετίσματα απο το Παλαμπούρτζι στο Μαρμαρωμένο Βασιλιά που συνάντησε στη Πόλη και όσο για τις αλυτρωτικές της ορέξεις δύο πράγματα. Ας της δώσει κάποιος σχέδια μάχης για την επανακατάκτηση της Πόλης για να αρχίσει να οργανώνει στρατηγικά την επέλαση αλλά πριν το κάνει ας ενημέρωσει πρώτα τον αρχηγό του κόμματος που ανήκει για να αλλάξει και αυτός στροφή και να μην προσανατολίζεται σε διπλωματίες, συνεκμεταλλεύσεις και αναγνωρίσεις ως ευρωπαικών εδαφών της ελληνικής γής και της ελληνικής θάλασσας ή έστω να ενημερώσει τους συμμάχους εταίρους ( Γερμανούς και Αμερικάνους) που μας κρατάν απο τα μεμέ μας πως μέσα στη Πόλη θα υψώσουμε σημαία Ελληνική. Nα δούμε μετά τί θα γενεί. Όσο για τον μεγάλο δεξιό και αντιαριστερό καλλιτέχνη Σπανουδάκη που εκθειάζει με το λαμπρό και βαθυστόχαστο στίχο...

 Στην πύλη του αγίου Ρωμανού
έφυγες για αλλού
κι άγγελος θα σε φέρει εδώ
στον σωστό καιρό.
Μες την Άγια Σοφιά
θα βρεθούμε ξανά λειτουργία μελλοντική
οι Έλληνες μαζί!


 έχω να της πω προς το παρόν δύο πράγματα. Πρώτον...

-εισαγωγή ποητού-

-Φαρμάκι έχω στην Ψυχή 
Φέρνει μαυρίλα θολερή 
 Στα στήθια μου 
Νύχτα αξημέρωτη ξανά, 
Με το πιοτό της με κερνά, 
Εβίβα μου.
 Σκοτάδι πίνω για πιοτό, 
Πω πω πω πω πω πω πω πω, 
της λύσσας μου κρατώ, 
πωπωπωπω, πωπωπωπω 
και το μυαλό μου είναι θολό, 
πωπωπωπω, πωπωπωπω.

-αντιφωνητής-


 -και το μυαλό σου είναι θολό 
και το δικό της πιο λειψό. 
Σας εθολώσαν τα λεφτά, 
γεια σου Φαμφάρα φαφλατά

(Ο Σκοταδόψυχος, Tιμολέων Φαμφάρας, εκδόσεις Φίνος Φιλμ)

Και δεύτερον και σημαντικότερον καλή μου Μελίνα, χίλιες φορές να μ' έλεγαν Μαρία και νά μουν ράφτρα μες στη Κοκκινιά, και όχι να ζώ με αυτή τη κομπανία και να μη ξέρω τ' άστρο του φονιά. Κατανοητό;
Αφιερωμένο...


Επίσης, ποιά είναι αυτή η κυρία Λίνα Παπαδάκη; Δικιά μας είναι γιά ξενικιά; Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι αλλά αυτή η Λίνα Παπαδάκη έγραψε ένα άρθρο για εμάς και για το πανηγύρι της Βαγγελίστρας και λίγο ως πολύ μας αποκάλεσε φασίστες και ρατσιστές. Χεστήκαμε θα πείτε. Και ποιά είναι αυτή; Την ξέρει η μάνα της; 


Δυστυχώς όμως για εμάς σύντροφοι ιθαγενείς και η μάνα της την ξέρει και ο κόσμος όλος την ξέρει καθώς η κυρία Λίνα γράφει σε ιστολόγιο πανελλήνιας και μεγάλης επισκεψιμότητας, το γνωστό protagon.gr του κυρίου Σταύρου Θεοδωράκη, μεγαλοδημοσιογράφου του Μέγκα. Το άρθρο της που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ εκθέτει ανεπανόρθωτα το Δήμο Ναυπλίου και τον εμπορικό σύλλογο της πόλης που έστησαν και μια ωραία φιέστα Τύπου για να μας ρίξουν στάχτι στα μάτια λες και είμαστε μαλάκες οι Ναυπλιείς και αυτοί οι έξυπνοι καταφερτζήδες που δεν τους πήρε κανένας χαμπάρι. Φαντάζομαι πως θα νιώθουν περήφανοι τώρα και οι δύο για την τουριστική εικόνα που σχηματίστηκε στο πανελλήνιο για τη πόλη του Ναυπλίου και εμείς απο την πλευρά μας τους ευχόμαστε καλή χώνεψη στα θρεπτικά και καθαρόαιμα ελληνικά σουβλάκια τους.

Υ.Γ. Επειδή τον Μήτσο τον συμπαθώ, θα περιμένω μια αντρική και άξια του πολιτικού του χώρου απάντηση.

Y.Γ 2 : Απο σήμερις τα σχόλια θα τίθενται προς έγκριση δια την αποφυγήν προβοκάτσιας. Δύσκολοι καιροί. 

Υ.Γ 3 :

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Ίτε Ναυπλιώται Ελλήνων.

Σύντροφοι και συντρόφισσες, αγαπημένοι αυτόχθονες ιθαγενείς και άλλοι, καλήν εβδομάδα να έχουμε και καλή μεταεπαναστική χώνεψη.
Ελπίζω όλοι σας να επαναστατήσατε αξιοπρεπώς και εθνικώς, όπως αρμόζει άλλωστε στους χαλεπούς καιρούς που βιώνουμε ολούθε της ελληνικής επικράτειας και όπως αρμόζει και στην ένδοξη και ηρωική γή που κατοικούμε.
Εδώ βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, στο όμορφο και γραφικό Ναπλάκι μας, τα πράγματα εκύλησαν για άλλη μια φορά ομαλώς, συντηρητικώς και ξενερώτως.
Δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό για να σχολιάσω , άλλωστε και να ήθελα να το πράξω δεν θα ήμουν ειλικρινής μαζί σας καθώς όλες αυτές τις γιορτινές μέρες τις ξόδεψα κεκλεισμένων των θυρών και αποκομμένος απο τον μαζικό χαμό και την θορυβώδη ατμόσφαιρα.
Προτίμησα να παρακολουθώ τα γεγονότα εξ' αποστάσεως και να ενημέρωνομαι μέσω των τοπικών μέσων και μόνο. Είχα και μια ιδιαίτερη αγωνία με το εθνικό ζήτημα της Κύπρου οπότε παρακολουθούσα live και επι 24ωρου βάσεως τον ευρωπαικό της θάνατο.
Εδώ είμαστε Ναύπλιο όμως, η πρώτη πρωτεύουσα του περήφανου βαυαρικού Κράτους και να πάνε να γαμηθούνε όλοι οι υπόλοιποι. Εμείς να είμαστε καλά και όλοι οι άλλοι ας πρόσεχαν.
Οπότε έχουμε και λέμε.
Η μεγάλη ψηφοφορία για το μέλλον και τη τύχη του Μπουρτζίου ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία. Νικητήρια επιλογή και τρανή απόδειξη πως σε τούτο το τόπο ζούνε αληθινοί αυτόχθονες με καθαρό Ναπολιτάνικο αίμα και πεντακάθαρο σαν το λιμάνι της πόλης DNA, είναι η επιλογή και η τύχη του Μπουρτζίου ως στοιχειωμένου ερειπίου.
Η επιλογή αυτή έλαβε το συντριπτικό ποσοστό του 44% και όπως είναι προφανές σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση με αυξημένο αριθμό βουλευτών.
Η επιλογή αυτή καταδεικνύει ξεκάθαρα τον σεβασμό του κάθε αυτόχθονα απέναντι στις πατροπαράδοτες μεσαιωνικές παραδόσεις της πόλεως και μας δείχνει το δρόμο για το άξιο και παραδοσιακό μας μέλλον.
το φάντασμα του δημίου της καστρονησίδας Μπούρτζι

Ο Ναυπλιώτης κατέδειξε με σαφήνεια απο πού προκύπτει το ευρύ πνεύμα του, ο ανοιχτός του στοχασμός και η προοδευτική του θεώρηση των πραγμάτων. Ο Ναυπλιώτης, άνθρωπος του σήμερα αλλά και του αύριο, επιλέγει σταθερές αξίες, που δεν φθείρονται με το πέρασμα των καιρών και που η ιστορία σε τακτά και άτακτα χρονικά διαστήματα τα ξανακάνει μόδες και τα υιοθετεί. Ο Ναυπλιώτης όμως και μπράβο του, δεν ακολουθεί μόδες. Αντιθέτως. Παραμένει σταθερός και ακλόνητος, δείγμα της υψηλής του ηθικής, και απλά όταν έρχεται ο καιρός του, ο καιρός των δικών του υψηλών μεσαιωνικών αξιών, μεγαλουργεί μέσα στο σύνολο του Ελληνισμού.
Μια τέτοια εποχή ζούμε και σήμερα σύντροφοι ιθαγενείς, μια εποχή ταιριαστή στο προγονικό αλλά και μελλοντικό μας DNA, μια εποχή στοιχειωμένη και μεσαιωνική, κατάλληλη να μας οδηγήσει και πάλι σε ένδοξους και ηρωικούς δρόμους.
Ίτε Ναυπλιώται Ελλήνων, νυν υπέρ πάντων ο αγών!

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή...

Οι μέρες στην όμορφη πόλη μας κυλάνε θα λέγαμε ανέμελα. Ελάχιστα γεγονότα άξια λόγου συμβαίνουν γύρω μας, οι ρυθμοί μετά την καρναβαλική κρεπάλη έχουν πέσει κατακόρυφα και ο καιρός ενδείκνυται για αναστοχασμούς και αναδιοργάνωση της ζωής και των επιλογών μας. Κοινώς, βαράμε ανελέητη βαρεμάρα και πρέζα και το μόνο που μας σώνει είναι μια ρομαντική περπατησιά στη παραλία και τα γύρω μέρη και αυτό το δόλιο το δίκτυο, που νά ναι καλά αυτό και εκείνος που το ανακάλυψε, γιατί ίσως είναι και το μοναδικό πράγμα που μας κρατά σε επαφή με τον αφέντη χρόνο που δυστυχώς ή ευτυχώς, μάλλον ευτυχώς, στο Ναύπλιο δείχνει ακινητοποιημένος εδώ και αιώνες. Έχει χαλάσει και το ρολόι της παλιάς πόλης βλέπετε οπότε το γλυκό έδεσε και τυπικά. 


Πληροφορήθην τις μέρες που πέρασαν πως δυστυχώς για τη τοπική μας οικονομία, ο τζίρος των τουριστικών καταστημάτων, των καφέ και των εστιατορίων της πόλης δεν ήταν ικανοποιητικός στο καρναβαλικό 4ήμερο. Ο κόσμος που πλημμύρισε τη πόλη, όντας απένταρος και αγχωμένος, προτίμησε τη βολτάδα του και το χαζολόγημα στα διάφορα events που είχε στήσει ο Δήμος παρά να αφήσει το ένα του μεροκάματο προκειμένου να ποτίσει ή να ταίσει την οικογένεια, τη γκόμενα ή τους φιλοξενούμενούς του.
Μήπως έφτασε η ώρα σύντροφοι να παρατήσουμε αυτήν την αδιέξοδη λογική του εγχώριου τουρισμού; Μήπως θα έπρεπε η πόλη να ξαναεπιστρέψει στον εξωτερικό τουρισμό της αναβαθμίζοντας τις τουριστικές υπηρεσίες της και σταματώντας να επιβιώνει πια ως τσόντα πόλη του κάθε σαββατοκύριακου και της αργίας;
Μήπως θα έπρεπε επιτέλους και αυτοί οι δόλιοι βλάχοι του αργολικού κάμπου να επιστρέψουν πίσω στα θαυμάσια και πανέμορφα χωριουδάκια τους και να στηρίξουν οικονομικά τη τοπική τους κοινωνία και να ξαναζωντάνεψουν την κοινωνική ζωή του τόπου τους παρά να κατεβαίνουν κοπαδικώς στ΄Ανάπλι σε κάθε γάμο και χαρά;
Μήπως με το να το παίζουμε όλοι οι αυτόχθονες ιθαγενείς τους προύχοντες στο Κεφαλοχώρι της Αργολίδας ζημιώνουμε και εμάς και τους γύρω μας;
Μήπως είναι η κατάλληλη ώρα, ελέω κρίσης και κοινωνικής σήψης, να οργανωθούμε και εμείς στη μικρή μας κοινότητα, να στήσουμε ένα δίκτυο καταναλωτών και πολιτών, να στηρίξουμε τους δικούς μας ανθρώπους, τα δικά μας προιόντα και να διεκδικήσουμε συνεννόηση με τους μικρούς επιχειρηματίες της περιοχής για την απο κοινού διαμόρφωση των τιμών τους; Μήπως στην ανάγκη εμείς οι ίδιοι οφείλουμε να επέμβουμε και να σταματήσουμε περιπτώσεις υπερβολικών ενοικίων, αγοράς “αέρα” και άλλων δεινών που αναγκάζουν συμπολίτες μας να έχουνε τιμές Βουλιαγμένης για τον καθημερινό καφέ μας; Μήπως να ξαναπροσδιορίσουμε καλύτερα την εθνική και τοπική μας καφενιακή κληρονομιά που συνδέεται άμεσα με την πολιτική μας κοινότητα;
Και ταυτόχρονα ας προσανατολιστούμε επιτέλους, όπως κάναμε και παλιότερα, σε τουριστικές υπηρεσίες, φθηνές και αποτελεσματικές, που θα εξυπηρετούν κυρίως ξένους επισκέπτες. Μέσα σε αυτό το πολύ απλό πλαίσιο, ας βάλλουμε και ένα τοπικό σχέδιο ανάδειξης των ιστορικών μας μνημείων και των πολιτιστικών μας χώρων. Είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει ακόμη ένα τρενάκι ή ένα λεωφορείο ξενάγησης των τουριστών σε όλα τα ιστορικά σημεία της πόλης και της Αργολίδας γενικότερα. Κέρδη θα φέρει. Όχι ζημιές. Γιατί δεν το τολμάμε;
Επίσης πιστεύετε πως ένας τουρίστας που επισκέπτεται τη πόλη μας, κάθε σάββατο και αργία που συναντά στους δρόμους την κάθε κουτσή βλαχομαρία που έχει αφήσει τη στάνη της για να το παίξει πρωτευουσιάνα και άνετη και τον κάθε Τσιμεντόβλακα που κορνάρει μανιωδώς με το σκατάμαξό του, θα μας ξαναεπισκεπτεί; Έτσι νομίζετε;
Δεν θα μας επισκεπτεί ξανά σύντροφοι. Εκτός αν έχει σπίτι εδώ. Θα μείνουμε πάλι με τους ντόπιους αργολιδείς και οι ντόπιοι δεν έχουν πλέον λεφτάκια. Τους τα πήρανε. Και εμείς περιμένουμε άδικα να γεμίσουν τα ταμεία μας απο άδειες τσέπες μεταμορφώνοντας τον τόπο μας σε ένα βλαχοκίτς, fast-visit ερείπιο.
Είμαι λέτε υπερβολικός; Ο τόπος μου ο έμορφος και ξακουστός δεν είναι ερείπιο;
Για βάλτε τα λίγο κάτω σύντροφοι.
Το Πι της παραλίας έχει τεράστιο πρόβλημα και όπως φημολογείται θα μείνει για μεγάλο διάστημα μόνο και έρμο.
Απέναντι το Μπούρτζι μας χαιρετά μέχρι που θα έρθει η ώρα να βουλιάξει ολόκληρο μέσα στην εγκατάλειψη και τα γαμωσταυρίδια που θα μας ρίχνει για την αδιαφορία μας.
Περπατώντας την ακόμα ακμάζουσα παραλία συναντάμε τις μπανιέρες και τον παλιό ναυτικό όμιλο που ελέω αρχαιολογίας, μηνύσεων και άλλων συμφορών σαπίζουν σκοτεινά και καταθλιπτικά.
Ακολουθούμε το μονοπάτι της Αρβανιτιάς με όσα φώτα έχουν απομείνει αναμμένα και με τον κίνδυνο να σκάσει καμιά κοτρώνα στο κεφάλι μας και να πάμε χαμένοι και αιματοβαμμένοι ωσάν τους Αρβανίτες της ιστορίας και συναντούμε στην άκρη του μονοπατιού την πλαζ.
Η πλαζ μας κοιτά πανέμορφη και περιστοιχισμένη απο τα πάλαι ποτέ ζωντανά κτίρια που τώρα δωρίζουν το κορμί τους στη μούχλα, την υγρασία και τα σκουπίδια.
Σηκώνοντας το κεφάλι μας προς τα πάνω, το βλέμμα μας θα συναντήσει ένα θηριώδες σκιάχτρο, το Ξενία, απομεινάρι μιας παλιάς τουριστικής άνθησης.
Συνεχίζουμε το δρόμο μας στο ρομαντικό και εκπληκτικό μονοπάτι του γύρου της Καραθώνας μέχρι να συναντήσουμε την ίδια. Μια πανέμορφη αμμουδερή παραλία, κολλητή φίλη και γειτόνισσα της τοπικής μας χωματερής.
Ακολουθήσαμε την κλασική παραθαλάσσια γραμμή της πόλης και αν θεωρείτε ακόμη πως ο τουρίστας θέλοντας να χαζέψει θαλασσίτσα και κύμα θα φύγει με τις καλύτερες εντυπώσεις, είστε πολύ γελασμένοι.
Για τα εντός του άστεως αναφέρθηκα προηγουμένως, μην επαναλαμβάνομαι.
Αλλά το ζήτημα σύντροφοι δεν είναι αυτό που λέω. Είναι σε ποιούς απευθύνομαι.
Και απευθύνομαι δυστυχώς σε αυτούς που περιμένουν υπομονετικά την άγια μέρα του Ευαγγελισμού για να εορτάσουν την ηρωική και ένδοξη παρέλαση μαθητών και σωμάτων ασφαλείας, να ανασηκώσουν το πεσμένο τους εθνικό αίσθημα και φρόνημα και ύστερα να οδηγηθούν σαν τα πρόβατα στη μαζική απόλαυση ενός θορυβώδους και ανούσιου καφέ που θα προσφέρει βεβαίως τα μέγιστα στην εθνική και οικονομική ανύψωση του τόπου. Μια γνήσια επαναστατική πράξη, αντάξια του παρελθόντος.
Σε ένα άλλο μέρος του Ελληνισμού βέβαια, παίζεται σε διασκευή το “καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή” με άγνωστη προς το παρόν κατάληξη.
Εμείς εδώ στα σίγουρα. Να βγεί κι αυτός ο παλιομήνας και έχει ο Θεός. 
Mωρ' σα δε ντρεπόμαστε!




Υ.Γ: τα λέμε ξανά μετά την 25η και μετά το πέρας της ψηφοφορίας για την τύχη του Μπουρτζίου (πάνω δεξιά όπως μπαίνεις).

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Είμαστε όλοι Αραπάδες

Καλησπέρα, καλησπέρα σύντροφοι. Έχουμε να τα πούμε καιρό λόγω 3ημέρου, αφού δεν θα μπορούσε ο υποφαινόμενος γραφιάς να λείψει απο τις παραδοσιακές εκδηλώσεις του καρναβαλιού και των κουλούμων, οπότε περίμενα υπομονετικά να καθίσει η ταραμοσαλάτα και το χταπόδι ξυδάτο και μετά έπιασα το οpen office και ξεκίνησα να γράφω.
Καταρχήν φαντάζομαι πως θα υπάρχουν πολλοί απο εσάς που βολτάροντας (τρόπος του λέγειν) την κυριακή των αποκρεών στο ναύπλιο, θυμήθηκαν τις σοφές και έμπειρες παρατηρήσεις μου για το βλαχοκίτς που επρόκειτο να συναντήσουν, τον ανυπόφορο θόρυβο, τους τσιμεντόβλαχους, τους βλάχους σκέτο, την καφρίλα των αυτοκινήτων και των οδηγών τους και πολλά άλλα. Στο μόνο που έπεσα έξω ήταν στο κωλοτερορίτα. Αντ' αυτού επικράτησε σε όλη τη πόλη το βαθυστόχαστο και ελπιδοφόρο κομμάτι της ελληνικής αποστολής στη γιουροβίζιον “αλκοχόλ ιζ φρί”. Δεν πειράζει όμως. Εδώ θα είμαστε και του χρόνου για να τα πιάσουμε όλα και να πάμε επιτέλους ταμείο.
Συνεχάω λέγοντας πως σε σύντομο χρονικό διάστημα, το άλλο σουκού για την ακριβεία, η πόλη θα λικνιστεί και πάλι στο θόρυβο και τη κοσμοσυρροή μόνο που αυτή τη φορά το κέντρο της προσοχής θα είναι ο προσφυγικός οικισμός της Πρόνοιας που φιλοξενεί κάθε χρόνο το πανηγύρι της Βαγγελίστρας, μεγάλη η χάρη της.
Εμένα τα πανηγύρια βεβαίως δεν μου αρέσουνε. Δεν ταιριάζουνε βλέπεις και πολύ στην αισθητική μου, καθώς αυτόχθων κωλοπλένης, ψευτοαριστοκράτης, κομπλεξικός και ψευτοκουλτουριάρης, και επειδή πάσχω και απο μια μικρή δόση αγοραφοβίας και αντιβλαχισμού δεν τα προτιμώ. Παρόλα αυτά τα σέβομαι και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να λείψουν απο την εορταστική καθημερινότητα των Ελλήνων σε όλη την επικράτεια και όχι μόνο εδώ.
Ο σεβασμός μου δεν πηγάζει μόνο απο θρησκευτικά αισθήματα αλλά κυρίως απο όμορφες παιδικές αναμνήσεις και αγάπη για τις εθνικές μας παραδόσεις.
Το πανηγύρι της Βαγγελίστρας, όπως και όλα σχεδόν τα πανηγύρια της χώρας, είναι μια τρανή απόδειξη πως το ελληνικό αίμα, η ελληνική φυλή, το ελληνικό χώμα, το ελληνικό dna και η ελληνική ιστορία είναι άρρηκτα αναμεμειγμένα ανα τους αιώνες με την ανατολική παράδοση. Με την Ανατολία ολόκληρη και την Αραπιά. Ή αλλιώς Αραβία. Εμποροπανήγυρις αράπικη, σαν το φυστίκι, και εξωτικιά. Ολότελα δική μας και ξένη. Αρχαία, Ορθόδοξη και Ανατολική.

Μάθημα ιστορίας δεν πρόκειται να σας κάνω σήμερα, αν και είναι και της μοδός.
Αυτό που χαίρομαι όμως κάθε φορά που έχει πανηγύρι, είναι οι σειρές των πάγκων, οι πρόχειρες τέντες, οι απλωμένες πραμάτειες των εμπόρων, οι φωνές, το πάρε-πάρε και το παζάρι μεταξύ των αγοραστών και των πωλητών. Το μυαλό μου ταξιδεύει σε αρχαία εμπορικά λιμάνια της Ανατολής, σε προσμίξεις πολιτισμών, συνηθειών και πληθυσμών ανα τους αιώνες. Σε αυτοκρατορίες όπως αυτή της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, στα Βαβυλωνιακά μαθηματικά και το αιγυπτιακό τάβλι(εθνικό σπορ απανταχού των νεοελλήνων), στα φοινικικά φωνήεντα που θεμελίωσαν την ελληνική γλώσσα, σε μακρινά ταξίδια, σε πρωτόγνωρες γεύσεις, στις κατακτήσεις του Μέγα και νυν Αργείου Αλέκου, σε μύθους και ιστορίες της Ανατολής που έφτασαν μέχρι τη παιδική μου κούνια, στα μινωίτικα λιοντάρια, στους θαυμαστούς άραβες εμπόρους που πέρασαν κάποτε τα ελληνικά γράμματα στην βάρβαρη, λευκή και μεσαιωνική ευρώπη για να την οδηγήσουν στην αναγέννηση, στο καβαφικό λιμάνι της Αλεξάνδρειας, στον τούρκικο καφέ του πατέρα μου, στην Αραπιά του Τσιτσάνη, στο ρεμπέτικο αμανέ και το ταξίμι, στις μικρές κοινότητες, στον νταλκά που κρύβω καλά μέσα στο κεφάλι μου, στη πίσσα του τσιγάρου μου, στον οβραίο θεό μου και την οβραία μάνα του που γιορτάζει παρεπιμπτόντως και στις δεκάδες ανόητες κι αμετανόητες δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις μου.
Για να μην τα πολυλογώ γουστάρω πανηγύρια και παζάρια γιατί με κάνουν να ξεχνιέμαι απο την κατάλευκη επιδερμίδα που προσπαθούν εδώ και δύο αιώνες  με βία να με βάψουν.
Όπως λέει εύστοχα και σατιρικά και ο μέγας Τζίμης Πανούσης Go, go κουφάλες κατακτητές, εδώ είναι Ελλάδα, εδώ είναι Ελλάδα, Ανατολή, είμαστε όλοι αραπάδες, είμαστε όλοι αραπάδες, τσιγγάνοι, γύφτοι, μοικανοί, μοικανοί”.
Εκτός όλων των άλλων όμως, γιορτάζω κιόλας εκείνη την ημέρα. Χρόνια μου πολλά λοιπόν και σέρτικα.
  • σέρτης : εκ του τούρκικου sert που σημαίνει σκληρός. Σέρτης είναι το σκληρό αρσενικό. Συγγενικές λέξεις: σέρτικο τσιγάρο(βαρύ, δυνατό κι αντρίκιο).
Κλείνοντας να αναφέρω πως η μεγάλη μας ψηφοφορία για τη μοίρα του αγαπητού μας Μπουρτζίου λήγει σε 6 μέρες. Όσοι δεν έχετε ψηφίσει, θα τη βρείτε πάνω-πάνω στο πλάγιο μενού. Προς το παρόν προηγείται μακράν η στοιχειωμένη μοίρα του κάστρου, πράγμα που προξενεί ιδιαίτερο αυτοχθόνιο και μεσαιωνικό ενδιαφέρον. Τα υπόλοιπα όμως σε 6 μέρες.

video

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Ο τιποτένιος Ηλίας Κανέλλης

Τόλμησε ένας τυχαίος, ένας τιποτένιος δημοσιογραφίσκος του πενηντάευρου, ένα σκουλήκι της δημοσιογραφικής κενωνίας, ένα πειθήνιο όργανο της μασονικής στοάς και όλων των σιωνιστικών υποχθόνιων και ανθελληνικών σχεδίων και κυρίως ένας Τσιμεντόβλακας με Ταφ κεφαλαίο να κριτικάρει, να προσβάλλει και να ειρωνευτεί τον ένα και μοναδικό άρχοντα του Αργολικού Κάμπου και της Πορτοκαλί Λαμποργκίνι;
Τόλμησε αυτός ο γελοίος, που προφανώς ανήκει στην ρουφιανοαντιπολίτευση και συγγενεύει με τον αρχαίο Εφιάλτη να πιάσει στο στόμα του τον ηγέτη της αρχαιότερης πόλης του ηλιακού συστήματος;
Μπορεί να είμαι κωλοπλένης, μπορεί με το Άργος να έχω αιώνια και ουσιαστική αντιπαράθεση αλλά εκτός νομού Αργείοι και Ναυπλιώται είμαστε ένα. Είμαστε μια γροθιά. Ένα σώμα, μια ψυχή.
Και δεν μπορεί ο κάθε ανίδεος Τσιμεντόβλακας να πιάνει στο στόμα του έναν σύντροφο Αργολιδέα.
Και όχι όποιον κι όποιον. Αλλά τον ίδιο τον δήμαρχο του Άργους, τον κύριο Δημήτριο Καμπόσο φυσικά. Τη Καμποσάρα που αγαπάμε και σεβόμαστε όλοι!
Το όνομα αυτού του γελοίου υποκειμένου είναι Ηλίας Κανέλλης και απο το όνομα του αντιλαμβάνεται κάποιος πως απο την πόλη έρχεται και στη κορφή κανέλλα.

καταζητείται
Αυτός λοιπόν ο βλάξ, ο κομπλεξικός, τυχαίνει να αρθρογραφεί στη εφημερίδα “Τα Νέα” και έγραψε ένα άρθρο υβρίζοντας χυδαία και ανυπόστατα τον μέντορα της ανάπτυξης και της εξέλιξης όλου του νομού. Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ και καλό θα ήταν μετά να καθαρίσετε την οθόνη του υπολογιστή σας απο τη μόλυνση που θα έχει υποστεί.
Τί λέει λοιπόν αυτός ο κύριος; Με τί οχετούς στολίζει τον πολυαγαπημένο μας δήμαρχο;
Καταρχήν, αν διαβάσετε και το άρθρο, αμφισβητεί την ξεκάθαρη συγγένεια του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τη πόλη του Άργους. Την αμφισβητεί ενώ τα στοιχεία παρουσίαζονται μπροστά του αδιάσειστα.
Ο Ηρακλής, ο γνωστός Ηρακλής της αρχαιότητας, είχε ένα τρισέγγονο. Αυτός ήταν ο Τήμενος, ο βασιλιάς τ' Άργουσα. Ο Τήμενος τώρα είχε κάποια μακρυνή συγγένεια με τον Περδίκκα Α, βασιλιά της Μακεδονίας. Άρα; Ποιό είναι το προφανές;
Ο Μέγας Αλέκος ήταν συγγενής με τον Τήμενο, που ήταν τρισεγγόνι του Ηρακλή και καταγόταν απο το Άργος. Άρα ο Μέγας Αλέκος καταγότανε απο το Άργος. Τί δεν καταλαβαίνεις;
Πόσο πιο λιανά να στο κάνει δηλαδή ο δήμαρχος;
Τώρα αν εσύ είσαι προκατειλλημένος και δεν θέλεις να δείς την ξεκάθαρη συγγένεια πρώτου βαθμού που τεκμαίρεται απο τα γεγονότα, πρέπει να είσαι ή βλάκας ή κάποια μυστήρια και αντιαργείτικα συμφέροντα να εξυπηρετείς.
Επίσης ο δημοσιογραφίσκος ειρωνεύεται απροκάλυπτα της αναφορά του τρισμέγιστου Καμπόσου πως ο Μέγας Αλέξανδρος δεν είναι Σλάβος. Με συγχωρείς ρε παλικάρι μου αλλά δεν έπρεπε να το πεί; Δεν έπρεπε να το μάθει κάθε Έλληνας και κάθε Ελληνίδα που τυχόν δεν το γνώριζαν, δεν το άκουσαν και δεν το σκέφτηκαν ποτέ ειδικά στο μέρος που βρίσκεται ο Τάφος του Φιλίππου; Και αν βλέπουν κάποιοι μόνο Σκοπιανική Τηλεόραση; Το σκέφτηκες αυτό εθνοπροδότη δημοσιογραφίσκε;
Κλείνοντας, ο τιποτένιος γραφιάς υποννοεί πως ο μέγας Καμπόσος δεν αντιλαμβάνεται την εποχή που ζεί και ανήκει στην εποχή των παχιών αγελάδων που όλοι και όλα ήταν υπέροχα. Που έλεγες μια εθνική μεγαλοστομία, ανύψωνες το ηθικό των παρισταμένων σαν λοχαγός σε στράτευμα ποντικαράδων και όλα μέλι γάλα και στη μέση η τραμπάλα.
Φίλε Ηλία Κανέλλε είσαι πολύ μικρός για να κατανοήσεις το βάθος της πολιτικής, κοινωνιολογικής και ιστορικής σκέψης του μεγάλου μας ηγέτη. Πραγματικά είσαι πολύ μικρός αλλά παραμένεις επικίνδυνος. Όχι για εμάς. Εμείς ξέρουμε πάντοτε τί ψηφίζουμε και είμαστε περήφανοι γι αυτό. Ο κάμπος και ο νομός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα απο ανθρωπάκια σαν και του λόγου σου. Το έθνος όμως πρέπει να καιροφυλακτεί που ταίζει στους κόλπους του προδότες και προβοκάτορες σαν την αφεντιά σου. Ντροπή σου και πάλι ντροπή σου!
Τώρα για εμάς τους περήφανους υπηκόους Αργολιδείς εύχομαι καλές Αποκριές και καλά Κούλουμα να έχουμε. Στο μέγα Καμπόσο να του στείλω τα σέβη μου και τις ευχαριστίες μου που μας έκανε περήφανους για άλλη μια φορά στο πανελλήνιο και στο Μήτσο τον Κωστούρο να προτείνω και πάλι να ξεσκονίσει λιγάκι τους αρχαίους ιστορικούς μπας και βρεί καμιά σχέση του Ναυπλίου με κάποια αρχαία και δοξασμένη προσωπικότητα άλλης ελληνικής πόλης και κάνουμε και μείς με τη σειρά μας αδερφοποίηση.
 Όπως φάνηκε δεν είναι και κάτι δύσκολο.

Τα λέμε πάλι Τρίτη μετά ταραμοσαλάτας.

Υ.Γ: Δυστυχώς την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχα ακόμη ενημερωθεί για το δεύτερο κείμενο του τιποτένιου Κανέλλη στα Νέα που περιέχει αποστομωτική επιστολή της Καμποσάρας στον γελοίο δημοσιογραφίσκο της πεντάρας αλλά και συνέχιση της ειρωνικής του ανάλυσης για τα έργα και τις ημέρες του μεγάλου δημάρχου. Ως εκ τούτου δεν πρόλαβα κάτι να προσθέσω. Με τη σημείωση όμως πως ο Δήμος Άργους-Μυκηνών πριν οποιαδήποτε ενέργεια θα μπορούσε να επικοινωνεί με το Παλαμπούρτζι  για να περικλείει στις απαντήσεις του και τις δικές μου υπερασπιστικές γραμμές στο πρόσωπο του Γίγαντα, σας παραθέτω το δεύτερο κείμενο του Κανέλλη για να κρίνετε και μόνοι σας το επίπεδο αυτού του πραγματικού ανθέλληνα.

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Πάρτε τα φισεκλίκια σύντροφοι

Λοιπόν σήμερα έχω πολλά ζητήματα να θίξω, εξίσου σοβαρά και επείγοντα όλα. Την προσοχή σας λοιπόν.
Καταρχήν θέλω να δηλώσω βαθύτατα λυπημένος που η μισητή και αιωνίως πολέμια πόλη τ' Άργους μέσω του τεράστιου και προοδευτικού πολιτικού ανδρός κυρίου Καμπόσου ανακάλυψε πως η Μακεδονική Αυτοκρατορία των Ελληνιστικών Χρόνων κατάγεται γενεολογικά απο τη πόλη του εχθρού και του Αργολικού Κάμπου. Ο ίδιος ο Μέγας Αλέκος, όπως μαρτυρούν οι αρχαίοι συγγραφείς είχε αίμα αργείτικο και πεπονάτο.
Και μείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς της Νάπολι, οι καινούριοι και μεταμοντέρνοι κάτοικοι της περιοχής έχουμε μείνει για άλλη μια φορά αρίζωτοι και απάτριδες. Δεν μπορεί ο Μήτσος ο δήμαρχος να προσλάβει κανά δυό ιστορικούς να ξεψαχνίσουν την αρχαία ιστορία μπας και βρούμε και μείς καμιά προσωπικότητα δεμένη με τα μέρη μας για να μη νιώθουμε διαρκώς κομπλεξικοί και βλάχοι;
Πάντως, επειδή άκουσα προσεχτικά στο ντούρτουβου τον Καμπόσο να μιλά για τα επιτεύγματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Αργείου πλέον, θα ήθελα λόγω φιλολογικής μου ψυχανωμαλίας να του επιστήσω τη προσοχή σε κάποια πράγματα που είπε, όχι ακριβώς αναληθή αλλά μισερά.
Είπε η δημαρχάρα πως ο Μέγας Αλέκος, ο Αργείος, ευθύνεται για την εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας στα πέρατα του κόσμου. Επίσης λόγω της εξάπλωσης αυτής τα Ευαγγέλια γράφτηκαν αργότερα στη μητρική μας γλώσσα, την ελληνική βεβαίως. Σωστά και τα δύο. Αυτό που δεν είπε, διότι προφανώς δεν το γνωρίζει ή δεν το έχει σκεφτεί είναι πως αυτή ακριβώς η εξάπλωση οδήγησε την αρχαία ελληνική γλώσσα στο εκβαρβαρισμό της. Και εξηγούμαι.
Επειδή η αρχαία ελληνική ήταν μια βαθιά φιλοσοφική, πολιτική, ποιητική και μουσική γλώσσα, δηλαδή μια γλώσσα πολύπλοκη και αρκετά δύσκολη στην εκμάθησή της, για να καταφέρεις να την εξαπλώσεις σε όλες τις φυλές του τότε κόσμου, πρέπει να την απλοποιήσεις και να την αναδημιουργήσεις. Να γεννήσεις δηλαδή την λεγόμενη Ελληνιστική Κοινή ή Αλεξανδρινή. Μαζί επομένως με την εξάπλωση, έρχεται και η πρώτη θα λέγαμε πτώση ή παρακμή της αρχαίας μας γλώσσας και ευρύτερα παράδοσης. Με απλά λόγια και κατανοητά, η ελληνική γλώσσα "αμερικανοποιήθηκε" ή για άλλους ακόμη πιο προσκολλημένους στις αξίες της αρχαίας μας κουλτούρας εκπορνεύτηκε. Εξ'ου και το προσωνύμιο "Κοινή" αν του δώσεις μια μεταφορική χροιά. Κύριος σκοπός αυτής της γλώσσας ήταν η συνεννόηση και η επικοινωνία μέσα σε μια αχανή και πολυπολιτισμική αυτοκρατορία και όχι η μέχρι εκείνη τη στιγμή στόχευση της ελληνικής να εκφράσει φιλοσοφικές, πολιτικές, επιστημονικές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις, χαρακτηριστικό που την έκανε μία απο τις κορυφαίες, αν όχι τη κορυφαία γλώσσα όλων των εποχών.
Επίσης, η Καμποσάρα είπε πως ο Αργείος Αλέκος σταμάτησε την επικίνδυνη επεκτατική πολιτική της τότε Περσικής Αυτοκρατορίας εναντίον της Ελλάδας. Πολύ σωστό και αυτό. Μόνο που δεν την σταμάτησε με ειρηνευτικές διαδικασίες, διάλογο και διπλωματία αλλά με μια εξίσου δυναμική επεκτατική πολιτική. Αλλά άλλοι καιροί, άλλα έθιμα που λέγανε και οι φίλοι μας και διάδοχοι αυτοκράτορες της υφηλίου Λατίνοι στη νεκρή πια γλώσσα τους.
Απλά κάποια πράγματα πρέπει να τοποθετούνται σε επιστημονικό και ιστορικό πλαίσιο για να μην παραχωρούνται καταστροφικώς στο εθνικιστικό μας φαντασιακό.
Άλλο θέμα. Πολύ Τουρκία δεν έχει πέσει στη πόλη του Ναυπλίου; Απο τη μία διαλέγουμε για θέμα των αποκρεών τον τουρκικής καταγωγής Καραγκιόζη, απο την άλλη έρχεται για εθιμοτυπική επίσκεψη η Τουρκάλα και παρένθεση γκομενάρα Πρόξενος και τέλος έχουμε και αυτή τη φήμη που κυκλοφορεί εδώ και καιρό πως Τουρκικά συμφέροντα επιθυμούν κομμάτι του λιμανιού της πόλης. Τί γίνεται; Νιώθουν κομπλεξικά τα Τουρκάκια που τους πατήσαμε χάμω στην επανάσταση και θέλουν να πάρουν το αίμα τους πίσω; Μισούν θανάσιμα το ιστορικό και ηρωικό Ναπλάκι μας; Θέλουν να μας εξισλαμίσουν όλους; Δεν ξέρω. Ερωτήματα θέτω. Ερωτήματα προς το παρόν αναπάντητα αλλά καλού κακού ας είμεθα όλοι οι αυτόχθονες σε επιφυλακή και ας ετοιμάσουμε τα φισεκλίκια μας για ώρα ανάγκης. Ο εχθρός παραμονεύει...

Τέλος, τιμή και δόξα στον κύριο Γιώργο Αντωνίου, τον εξ Βοιωτίας δημοσιογράφο της περιοχής μας που προφανώς έχει αγαπήσει τα μέρη μας περισσότερο απ' όλους μας. Το τελευταίο του ντοκιμαντέρ με θέμα τους Περιστερώνες της Αργολίδας και της Αρκαδίας είναι ενδεικτικό της διακριτικής, σεμνής και ρομαντικής του παρουσίας στο τόπο μας και η Αργολίδα θα του χρωστάει στο μέλλον της τη καταγραφή της λαογραφικής, φωτογραφικής και καθημερινής της αποτύπωσης. Είναι τιμή μας που ζεί ανάμεσά μας.
Να του κάνω μόνο μια σπέσιαλ αφιέρωση θέλω επειδή σε ένα απο τα τελευταία του βιβλία "Το Εμποροβιοτεχνικό Παρελθόν του Ναυπλίου" είδα τον παππού μου, σχεδόν στη ηλικία μου, να γλεντάει με μεγάλη παρέα σε γνωστή ταβέρνα της εποχής και ψιλοσυγκινήθηκα.
Κύριε Γιώργο, ευχαριστώ.

δείτε εδώ το τελευταίο του ντοκιμαντέρ

Υ.Γ Αν δεν το έχετε παρατηρήσει ήδη, πάνω δεξιά, στο πλάγιο μενού, διαθέτουμε πλέον και εκλεπτυσμένη μουσική υπόκρουση για να απολαμβάνετε καλύτερα σύντροφοι ιθαγενείς τις αναρτήσεις του παλαμπουρτζίου. Η επιλογή των ειδών της μουσικής είναι  προσωπική και απηχεί τη Ναυπλιώτικη Παιδεία και  τη Κουλτούρα της πόλης αλλά κυρίως των ανθρώπων της!!!

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Πάλι εξόριστος ο μαλάκας ο αυτόχθονας;

Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι σύντροφοι αλλά αυτό το Σαββατοκύριακο, ιδίως το Σάββατο, μύρισε λιγάκι Πάσχα στην πόλη. Θα σας εξηγήσω τί εννοώ.
Καταρχήν επειδή το Πάσχα είναι κινητή εορτή, υπάρχουν πολλά Πάσχατα. Υπάρχουν Πάσχατα ψιλοχειμωνιάτικα ή δροσερά, Πάσχατα ανοιξιάτικα και Πάσχατα σχεδόν καλοκαιρινά. Το φετινό Πάσχα ανήκει στη τρίτη κατηγορία ενώ το σύνηθες Πάσχα, στο μέσο όρο δηλαδή, είναι το ανοιξιάτικο. Εγώ αυτό το Πάσχα εννοώ σήμερα.
Οπότε επαναλαμβάνω για να γίνω πιο κατανοητός.
Αυτό το Σαββατοκύριακο, ιδίως το Σάββατο, μύρισε λιγάκι ανοιξιάτικο Πάσχα στη πόλη.
Νομίζω πως θα εκφράσω πλήθος αυτόχθονων ιθαγενών λέγοντας πως μέσα στο κωλοπλένικο κεφάλι μου, στο τομέα των μυρωδικών μνημών, το Πάσχα και η άνοιξη είναι έννοιες συνυφασμένες. Σχεδόν ταυτόσημες.
Είτε είσαι χριστιανός ορθόδοξος είτε δεν είσαι (θου κύριε), το Πάσχα στο Ναύπλιο είναι ρισπέκτ προς όλες τις απόψεις. Μυρωδιών, αισθήσεων, μυσταγωγίας, ατμόσφαιρας, μιας σχετικής κοινωνικότητας που αναπτύσσεται μεταξύ των μελών της πόλης και φυσικά των ανοιξιάτικων καιρών και διαθέσεων όλων.
Σαν γνήσιος αυτόχθων ιθαγενής λοιπόν, όποτε ο καιρός ανθίζει λιγάκι και σταματά το πολύ κρύο, μόλις ο ήλιος ζεστάνει τουλάχιστον την μέρα και επιτρέψει να εμφανισθούν οι πρώτες ζωηρές μυρωδιές, εγώ θυμάμαι το Πάσχα στ' Ανάπλι.
Δεν είναι όμως μόνο ο καιρός που με οδήγησε σήμερα να θυμηθώ και να γράψω για το Πάσχα. Ούτε βεβαίως θα σας αφήσω δευτεριάτικα με λυρικά αισθήματα και ρομαντισμούς για να έχετε να λέτε πως ο Παλαμπούρτζης δεν είναι πλέον κάφρος, μαλάκωσε και τώρα θα μας τα πρήξει με γλυκόπικρες και ντεμέκ ευαίσθητες λογοδιάρροιες.
Ο βασικός λόγος που αναπόλησα το αγαπημένο μου Ναπλιώτικο Πάσχα, το οποίο έρχεται και αργά φέτο, είναι πως δυστυχώς σύντροφοι ιθαγενείς, μπήκαμε στη τελευταία εβδομάδα των αποκρεών. Και να σας πώ ένα μυστικό;
Τις σιχαίνομαι τις Απόκριες.
Όχι όλες. Μόνο την Κυριακή των Αποκρεών.
Και δεν σιχαίνομαι φυσικά όλες τις Κυριακές των Αποκρεών. Μόνο αυτές που γίνονται στο Ναύπλιο!


Η Κυριακή των Αποκρεών στο Ναύπλιο είναι η πιο κλασική μέρα για τον αυτόχθονα ιθαγενή που δεν είναι ή δεν έχει παιδί, για να κλειδαμπαρωθεί στο σπίτι του ή να φύγει με την ταχύτητα του φωτός προς μέρη άγνωστα και εννοείται καλύτερα.
Η Ναυπλιώτικη αυτή Κυριακή είναι με απλά λόγια και λαικά ο ορισμός του μαζικού βλαχοκίτς.
Εκείνη την ημέρα, πέρα απο την προσφιλή ράτσα των Τσιμεντόβλαχων, καταφθάνει και πλημμυρίζει κυριολεκτικά τη πόλη το ένδοξο γένος των Αργολιδέων του βουνού και του κάμπου. Ο συνδυασμός είναι θανατηφόρος για κάθε πολίτη με σώας τα φρένας.
Τα αυτοκίνητα κάνουν κατάληψη σε κάθε δρόμο, πεζοδρόμιο, σοκάκι, στενάκι, λεωφόρο ή πάρκινγκ της πόλης, τα κορναρίσματα είναι συνεχή, τα βρισίδια ασταμάτητα, οι ελεύθερες θέσεις για πάρκινγκ σε οδηγούν σχεδόν στίς εξόδους της πόλης, το μποτιλιάρισμα σταθερό και εκνευριστικό όλη τη μέρα και αν κάνεις τη μαλακία να κατέβεις με το ποδήλατο προφανώς και έχεις αυτοκτονικές τάσεις. Μόνο πεζός σώζεσαι, όπου και να μένεις, αλλά δυστυχώς για σένα, μέχρι να φτάσεις εκεί που θές, θα έχεις φάει τόσο θόρυβο και κούραση που θα παρακαλάς για λίγα δευτερόλεπτα μέσα στην ησυχία του παραδεισένιου πιά σπιτιού σου.
Και πές πως κατάφερες και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είσαι στη καρδιά των γεγονότων και της διασκέδασης χωρίς να βλαστημάς την κακούργα ζωή που σε πέταξε βαλκάνιο επαρχιώτη στη ξεπεσμένη πρώην πρωτεύουσα του Ελλαδιστάν. Εδώ ξεκινάει το μεγάλο γλέντι.
Σε όποιον δρόμο και να περπατήσεις γίνεται της πουτάνας. Ανθρώπινο μποτιλιάρισμα. Όχλος εν κινήσει. Μαμάδες ντυμένες τα 200 χρώματα της Βαβυλωνίας να τσιρίζουν και να μαλώνουν πιτσιρίκια. Πιτσιρίκια να μην καταλαβαίνουνε χριστό(όπως πρέπει) και να κάνουν ότι τους έρθει στο κεφάλι. 20 μελής οικογένειες, σόγια και ολόκληρα χωριά να κάνουν μαζική απόβαση σε δρόμους φωνάζοντας αδιαλείπτως και ακαταπαύστως ωσάν να τους χωρίζουν αναμετάξυ των ραχούλες και βουνά. Μικρά κοριτσάκια του λυκείου ή του γυμνασίου σε παρέες, ντυμένα σαν τη σαραντάρα, σοβαροφανή μαμά τους και ισσοροπώντας άκομψα στις νεοφορεμένες γόβες τους. Εφηβομπάχαλοι αμπλαούμπληδες που γουστάρουν μόνο βαβούρα, φασαρία και πείραγμα και χιλιάδες γιαγιάδες που κρατούν τα εγγόνια τους και που προφανώς πατούν το Ναύπλιο μιά φορά το χρόνο, την Κυριακή των Αποκρεών φυσικά.
Το πιο εκνευριστικό όμως πράγμα, αυτό που σου τσακίζει τα νεύρα, είναι η συνάντηση του εγκεφάλου σου με όλες τις χαζοχαρούμενες και πρόσφατες χαζομόδες της περιόδου. Φανταστείτε φέτος, περπατώντας ας πούμε μέσα στη πόλη για 30 λεπτά ψάχνοντας μάταια τραπεζάκι σε ένα καφέ, πόσες φορές θα ακούσετε για παράδειγμα αυτή τη μαλακία που λέγεται κωλοτερορίτα. Πόσες λέτε;.Σε μεγάφωνα, ηχεία, καταστήματα, κινητά, ντουντούκες, φωνές, χαζοκασετοφωνάκια που θα παίζουν μόνο αυτό; Πόσες; Αμέτρητες. Δαιμονισμένα αμέτρητες. Πλύση εγκεφάλου θα πάθετε στο τέλος και εκεί που είσαστε και εδώ που είμαι, μόλις γυρίσετε σπίτι σας μετά το ξέφρενο βράδυ, θα το τραγουδάτε μόνοι σας σαν τους μπανταβούς.
Και μόλις έμαθα πως φέτο έρχονται και για τσαμπέ συναυλία, αμέσως μετά την καύση του Καρναβάλου, και οι Stavento, τότε απελπίστηκα. Τότε ήταν που σιγουρεύτηκα πως όχι μόνο τα φιλόμουσα χωριά της Αργολίδας θα μας επισκεφθούν αλλά και τα εξ' ίσου φιλόμουσα χωριά του Τριπολιτσώτικου οροπεδίου.
Μαγκιά του Κωστούρου για να μαζέψει κόσμο και να κινηθεί κανα χρήμα στη πόλη, δεν λέω. Αλλά ρε πούστη μου; Πάλι εξόριστος ο μαλάκας ο αυτόχθονας;



Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Mετά την Τσιχλοπέμπτη

Μας έχουν πρήξει τα συκώτια και για να μη μπώ και άλλα πράγματα που δεν κάνει χρονιάρες μέρες και δεν αρμόζουν στο πνευματικό επίπεδο του ιστολογίου μου όλοι αυτοί που γκρινιάζουν συνεχώς και παραπονιούνται για τη μίζερη οικονομική μας κατάσταση και για την κατάντια που μας έχουν οδηγήσει τα μνημόνια και οι μεταρυθμιστικές(!!!) αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας.
Βρήκαν αυτοί τη φορά και γκρινιάζουν δημόσια όλοι οι κουμουνιάρηδες, οι αριστεριστές, οι ψευτοπροοδευτικοί, οι αντιευρωπαιστές και άλλοι διάφοροι αντιφρονούντες και εθνοπροδότες ανθέλληνες για τη παύση μεταφοράς μαθητών απο τα λεωφορεία του νομού Αργολίδας λόγω χρεών.
Πολύ κακομαθημένα δεν τα έχετε καταντήσει τα μπουμπουκάκια σας σύντροφοι;
Νομίζω πως χρέος όλων μας στη πατρίδα είναι να θυσιάσουμε κάτιτις απο την καταναλωτική και καλόβολη ζωούλα μας και να μην τα θέλουμε πια και όλα δικά μας.


Αυτή η άνεση κατάντησε άλλωστε τη νεολαία μας στα χάλια που έχει φτάσει σήμερα μακριά απο πατριωτικές και εθνικές αξίες και αρχές, μακριά απο τη παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα της ελληνορθόδοξης παιδείας μας, και τα θέλουν πιά όλα στο πιάτο, έτοιμα και χωρίς κόπο.
Δηλαδή θα τους πέσει ο κωλαράκος να περπατήσουν μερικά χιλιόμετρα παραπάνω για να φτάσουν στο σχολείο τους;
Δηλαδή τα παλιά τα χρόνια που γονείς και παππούδες μας πήγαιναν στο σχολείο με κάρα, γαιδούρια και οδικώς έπαθαν τίποτα; Αρρώστησαν; Μια χαρά άνθρωποι δεν βγήκαν;
Ωριμότατοι, πνευματικοί, έξυπνοι, δραστήριοι, εργασιομανείς, ανυστερόβουλοι και κυρίως ολιγαρκείς.
Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δεν έχτισαν μέχρι σήμερα μια κοινωνία αρχών και αξιών με σεβασμό στο συνάνθρωπο, τον υγιή διάλογο και το καλό του συνόλου σε αντιπαράθεση με το καλό του ατόμου;
Ας είμαστε επομένως λιγότερο απαιτητικοί και ας μην φωνασκούμε αδίκως. Και το περπατηματάκι στα βουνά και τα λαγκάδια του νομού δεν θα βλάψει και κανέναν. Ίσα ίσα που θα φτιάξει και φυσική κατάσταση στους νέους της περιοχής και θα τους προετοιμάσει για μια άξια στρατιωτική θητεία που είναι και ως γνωστόν, η πιο σημαντική περίοδος στη ζωή του ατόμου.
Επίσης. Τί χαμός είναι αυτός με τις φυλακές της πόλης; Τί άρθρα επί άρθρων έχουν γραφτεί για τις άσχημες υγιεινομικές συνθήκες των φυλακών, τον συνωστισμό των φυλακισμένων και άλλα παρόμοια και παρανοικά;
Με συγχωρείτε αλλά μιλάμε για φυλακές. Αν είναι με τα χίλια μύρια προβλήματα που έχουμε να ασχολούμαστε και με τους παράνομους, ε πάει, το κλείσαμε το μαγαζί. Στο κάτω κάτω της γραφής ας μην παρανομούσαν για να μην έμπαιναν εκεί. Δεν το ξέρανε προτού παρανομήσουν πως βρίσκονται σε ένα κράτος δικαίου που η κάθε παρανομία, κλεψιά και απατεωνιά τιμωρείται παραδειγματικά; Δεν το ήξεραν;
Και τί ήθελαν δηλαδίς; Να τους έχουμε σουίτα με πισίνες, τζακούζι, χαβιάρι και σολωμό;
Και στη τελική οι μισοί και βάλε, όπως μαθαίνουμε, δεν είναι καν Έλληνες. Οπότε τί να ασχολούμαστε τώρα;
Πολύς λόγος για το τίποτα επομένως σύντροφοι. Και αν θέλει κάποιος να λύσει το ζήτημα δεν είναι δα και τίποτα δύσκολο. Λύσεις υπάρχουν, αρκεί να έχουμε διάθεση και εθνική ομοψυχία.
Πρώτη λύση. Διώξε όλους τους αλλοδαπούς και κλείστους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης με περιοριστικά μέτρα. Μάνι μάνι έχουν αδειάσει οι μισές και βάλε φυλακές.
Λύση δεύτερη και πιο ανθρωπιστική. Σύμφωνα με το τελευταίο νομοσχέδιο του υπουργείου παιδείας πρόκειται να κλείσουν μέσα στο χρόνο περίπου 1000 σχολεία. Κλείστε τα επομένως τα γαμημένα και κάντε τα όλα φυλακές να ησυχάσουμε μια και καλή.
Αμάν πιά!
Με συγχωρείτε για τη σκληρή μου γλώσσα αλλά η χοληστερίνη με κάνει πολύ Άδωνη Γεωργιάδη. Μέχρι τη Δευτέρα πιστεύω θα έχω χωνέψει.
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους.

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Ο ξυπόλητος πρίγκηψ

Έχουμε Καρναβάλι σύντροφοι! Επιτέλους! Και όχι ένα απλό και τυχαίο Καρναβαλάκι. Αλλά το πιο επαναστατικό, το πιο αντιρατσιστικό και πολυπολιτισμικό καρναβάλι όλων των ετών. Ο δήμος μας κήρυξε επισήμως την αντιρατσιστική του δράση.
Δεν έχω πιεί τίποτα ύποπτον. Ούτε μεθυσμένος είμαι. Αλλά δεν κάνω και πλάκα.
Απλά φέτος ο δήμος αποφάσισε κεντρικό θέμα όλων των καρναβαλικών ημερών να είναι ο λαικός ήρωας του θεάτρου σκιών, ο γνωστός σε όλους τους αυτόχθονες και μή Καραγκιόζης.
Και αυτό σύντροφοι συνιστά την απόλυτη αντιρατσιστική πράξη.


Δεν γνωρίζω αν ο ίδιος ο Δήμος ή οι άνθρωποι που το έστησαν το γνωρίζουν, αν δηλαδή ήταν αυτή τους η επιλογή μια συνειδητή αντιρατσιστική ιδέα αλλά ποσώς με ενδιαφέρει.
Η ουσία είναι πως ο Καραγκιόζης, ο ξυπόλητος πρίγκηπας των παιδικών μας χρόνων, είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα της ένωσης και της πολιτισμικής συνεργασίας των λαών, της ειρηνικής συνύπαρξης αναμετάξυ των που γεννά παντού και πάντα πολιτισμικά επιτεύγματα διαχρονικά και κλασικά στους αιώνες των αιώνων και παρά τις φουρτούνες των διαφόρων φιλοπολεμικών καιρών.
Ο Καραγκιόζης, αφού δανείστηκε το πανί του απο τα βάθη της Άπω Ανατολής, στις χώρες της Κίνας και της Ινδίας, περπάτησε ξυπόλητος μέχρι τη γείτονα Τουρκία όπου και έστησε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη παράγκα του.
Ο Καραγκιόζης επομένως, Karagoz στη γλώσσα καταγωγής του, είναι Τούρκος υπήκοος και σημαίνει μαυρομάτης. Είναι αποτέλεσμα ενός μεγάλου πολιτιστικού ταξιδιού οπου λαοί και φυλές ζευγάρωσαν τα ήθη τους απο τη μία άκρη της Ασίας μέχρι την άλλη.
Στις αρχές του 17ου αιώνα ο αεικίνητος καμπούρης ξεπέρασε τα σύνορα της ηπείρου του και περνώντας στην απέναντι όχθη σαν λαθρομετανάστης, πολιτογραφήθηκε Έλληνας. Την τύχη του όριζαν τότε, σύμφωνα με την ιστορία, ένας οβραίος και ένας γιούφτος καραγκιοζοπαίχτης και επειδή ήσαν δεξιοτέχνες του είδους, ο ξυπόλητος πρίγκηψ αγαπήθηκε αμέσως απο το ελληνικό κοινό.
Αποφάσισε και αυτός ανταποδίδοντας την αγάπη που δέχτηκε να σταματήσει να ομιλεί την μητρική του γλώσσα, τα τούρκικα, και να μαθαίνει ελληνικά.
Προσαρμόστηκε πολύ γρηγόρα και σε χρόνο μηδέν έγινε περισσότερο Έλληνας απο τον κάθε Έλληνα που ζούσε στην ελλαδική επικράτεια. Μέχρι τις μέρες μας ακόμη, ο τουρκικής καταγωγής άσχημος και καμπούρης πρίγκηπας αποτελεί σημείο αναφοράς της εθνικής μας ιδιορυθμίας και αναπόσπαστο τμήμα της εθνικής μας παράδοσης. Και όλα αυτά απο τα χέρια ενός Εβραίου και ενός Τσιγγάνου μεταφορέα.
Και σε ρωτάω σύντροφε ιθαγενή. Είναι ή δεν είναι η απόλυτη αντιρατσιστική πράξη; Είναι ή δεν είναι φέτος ολόκληρη η Καρναβαλική μας περίοδος ένα φεστιβάλ “Ναύπλιο Πόλη Αντιρατσιστική 2013”;
Τα έχεις κάψει Παλαμπούρτζι. Θα μου πείς. Έχεις τρελαθεί μαλάκα απο το πολύ Ναύπλιο που έχεις φάει στη μάπα και τα έχεις χάσει.
Μπορεί. Θα σου απαντήσω εγώ. Μπορεί και να έχεις δίκιο αυτόχθονα ιθαγενή.
Γιατί εγώ, ως πραγματικός Έλληνας πατριώτης και ως αυτόχθων ιθαγενής που αγαπάει και σέβεται τον τόπο που γεννήθηκε, κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει, είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη.

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Τα κοπρόσκυλα, οι άπλυτοι και άλλα δεινά

Tί θα γίνει επιτέλους με αυτά τα κοπρόσκυλα που ρημάζουν τη πόλη μας; Είναι δυνατόν να επιτρέπουμε αυτό το θέαμα; Είναι δυνατόν να αφήνουμε αυτή την άγρια αγέλη να τρομοκρατεί το ιστορικό και γραφικό Ναπλάκι μας;
Μα δεν υπάρχει στη τουριστική μας αυλή ένας επίσημος φορέας, ένα σωματείο ή ένα όργανο βρε αδερφέ που να μεριμνεί κάθε φορά για τη τύχη και τον περιορισμό των κοπροσκύλων της Ναυπλίας;
Επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθερα και ζωντανά τέτοιου είδους πλάσματα; Πρέπει να δοθεί ένα τέλος επιτέλους. Ένα τέλος στη λυσσαλέα δικτατορία των κοπροσκύλων που ρημάζουν το βιός και τις ψυχές μας.
Κατα τα άλλα καλά. Πήγα και στο συνέδριο της δαπνουδουφουκού στο Βουλευτικό με θέμα το Ελληνικό Σωφρονιστικό Σύστημα και πολύ το χάρηκα. Είχε πολλές και ωραίες γκόμενες. Κλασικά βαμμένες σαν 40αρες και έτοιμες να αποκτήσουν το σκληρό και μοβόρικο βλέμμα της αδιάλακτης δικηγορίνας. Η ΔΑΠ γενικά έχει τα καλύτερα γκομενάκια όπως μου λέγαν κάποτε και οι δαπίτες της σχολής μου προσπαθώντας να με πείσουν να εισχωρήσω στο μεγαλειώδη χώρο της νεολαιίστικης δεξιάς. Αλλά εγώ τότε δεν σκάμπαζα και πολλά απο σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα και δεν τους άκουσα. Αχ! Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα! Πάντως ποτέ δεν είναι αργά. 
Έμαθα πως ο δήμαρχος της απέναντι πόλης πήγε στη Βέροια παρέα με τρία Λύκεια. Πρόκειται να συμβεί και αδελφοποίηση των δήμων όπως μου ψιθύρισαν κάτι πουλάκια. Κάποιοι νυν πηγαίνουν Βέροια και κάποιοι πρώην ταξιδεύουν στους έμορφους κάμπους της Ρουμανίας όπως κυκλοφορεί τελευταίως στα πολιτικά καφέ της πρωτευούσης. Πάντως με το δήμαρχό μας δεν πρόκειται να ασχοληθώ για καιρό. Τελευταία του έχω πολύ μεγάλη αδυναμία και οφείλω να το πώ δημόσια. Εκτός και αν με εκπλήξει δυσάρεστα με το θέμα που έχει προκύψει με τα αδέσποτα. Ξέρετε τί εννοώ. Γιατί του έχω αδυναμία βεβαίως του Μήτσου του Τριποντά δεν πρόκειται να σας το αποκαλύψω άμεσα αλλά κάποια στιγμή δεν θα κρατηθώ και θα το πώ. Μέχρι τότενες, υπομονή. Για το επίκαιρο του πράγματος σήμερα θα μας ανακοινώσει τις πομπώδεις και ανεπανάληπτες κάθε χρόνο εκδηλώσεις τ'Αναπλιώτικου Καρναβαλιού. Τα βλέμματα όλων των υποψιασμένων είναι στραμμένα φυσικά στη μέρα της Τσικνοπέμπτης. Αναμένομεν...
Στα Δίδυμα πάνε καλά οι ανθρώποι; Τί λαικές συνελεύσεις και άλλα παρόμοια αναρχοκουμουνιάρικα είναι αυτά που κάνουν τελευταία; Και εκτός οτι κάνουν λαική συνέλευση, πράγμα απαράδεκτο σε κοινοβουλευτική δημοκρατία, παίρνουν και αποφάσεις με ρεαλιστικές λύσεις και αντιπροτάσεις. Ήμαρτον κύριε χρονιάρες μέρες!
Λέτε να τους κόλλησαν τίποτα οι δικοί μας αυτόχθονες αντιφασίστες που στήσαν και χαριστικό παζάρι τρομάρα τους; Δεν κοιτάνε να ρίξουν λίγο νεράκι στα μούτρα τους να ξεβρωμίσουν. Οι άπλυτοι!

πλύσου, ξυρίσου και μετά μιλάς...




Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Αλληλεγγύη ρε κουφάλες

Τα λίγα λόγια ζάχαρη, τα καθόλου μέλι.
 Μια κοινωνία αν θέλει να λέγεται κοινωνία, δεν μπορεί να αφήνει κανένα μέλος της να ζεί στη φτώχεια, την ανέχεια και τη πείνα. 
Αν ένα άτομο θέλει να ονομάζεται πολίτης δεν μπορεί να επιτρέπει να ζεί δίπλα του ούτε  ένα πεινασμένο παιδί.
 Όλα τα υπόλοιπα είναι θεωρίες για χαλβάδες, χαρτογιακάδες και κάφρους.
 Καλό σαββατοκύριακο σε όλους.