"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Πάλι εξόριστος ο μαλάκας ο αυτόχθονας;

Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι σύντροφοι αλλά αυτό το Σαββατοκύριακο, ιδίως το Σάββατο, μύρισε λιγάκι Πάσχα στην πόλη. Θα σας εξηγήσω τί εννοώ.
Καταρχήν επειδή το Πάσχα είναι κινητή εορτή, υπάρχουν πολλά Πάσχατα. Υπάρχουν Πάσχατα ψιλοχειμωνιάτικα ή δροσερά, Πάσχατα ανοιξιάτικα και Πάσχατα σχεδόν καλοκαιρινά. Το φετινό Πάσχα ανήκει στη τρίτη κατηγορία ενώ το σύνηθες Πάσχα, στο μέσο όρο δηλαδή, είναι το ανοιξιάτικο. Εγώ αυτό το Πάσχα εννοώ σήμερα.
Οπότε επαναλαμβάνω για να γίνω πιο κατανοητός.
Αυτό το Σαββατοκύριακο, ιδίως το Σάββατο, μύρισε λιγάκι ανοιξιάτικο Πάσχα στη πόλη.
Νομίζω πως θα εκφράσω πλήθος αυτόχθονων ιθαγενών λέγοντας πως μέσα στο κωλοπλένικο κεφάλι μου, στο τομέα των μυρωδικών μνημών, το Πάσχα και η άνοιξη είναι έννοιες συνυφασμένες. Σχεδόν ταυτόσημες.
Είτε είσαι χριστιανός ορθόδοξος είτε δεν είσαι (θου κύριε), το Πάσχα στο Ναύπλιο είναι ρισπέκτ προς όλες τις απόψεις. Μυρωδιών, αισθήσεων, μυσταγωγίας, ατμόσφαιρας, μιας σχετικής κοινωνικότητας που αναπτύσσεται μεταξύ των μελών της πόλης και φυσικά των ανοιξιάτικων καιρών και διαθέσεων όλων.
Σαν γνήσιος αυτόχθων ιθαγενής λοιπόν, όποτε ο καιρός ανθίζει λιγάκι και σταματά το πολύ κρύο, μόλις ο ήλιος ζεστάνει τουλάχιστον την μέρα και επιτρέψει να εμφανισθούν οι πρώτες ζωηρές μυρωδιές, εγώ θυμάμαι το Πάσχα στ' Ανάπλι.
Δεν είναι όμως μόνο ο καιρός που με οδήγησε σήμερα να θυμηθώ και να γράψω για το Πάσχα. Ούτε βεβαίως θα σας αφήσω δευτεριάτικα με λυρικά αισθήματα και ρομαντισμούς για να έχετε να λέτε πως ο Παλαμπούρτζης δεν είναι πλέον κάφρος, μαλάκωσε και τώρα θα μας τα πρήξει με γλυκόπικρες και ντεμέκ ευαίσθητες λογοδιάρροιες.
Ο βασικός λόγος που αναπόλησα το αγαπημένο μου Ναπλιώτικο Πάσχα, το οποίο έρχεται και αργά φέτο, είναι πως δυστυχώς σύντροφοι ιθαγενείς, μπήκαμε στη τελευταία εβδομάδα των αποκρεών. Και να σας πώ ένα μυστικό;
Τις σιχαίνομαι τις Απόκριες.
Όχι όλες. Μόνο την Κυριακή των Αποκρεών.
Και δεν σιχαίνομαι φυσικά όλες τις Κυριακές των Αποκρεών. Μόνο αυτές που γίνονται στο Ναύπλιο!


Η Κυριακή των Αποκρεών στο Ναύπλιο είναι η πιο κλασική μέρα για τον αυτόχθονα ιθαγενή που δεν είναι ή δεν έχει παιδί, για να κλειδαμπαρωθεί στο σπίτι του ή να φύγει με την ταχύτητα του φωτός προς μέρη άγνωστα και εννοείται καλύτερα.
Η Ναυπλιώτικη αυτή Κυριακή είναι με απλά λόγια και λαικά ο ορισμός του μαζικού βλαχοκίτς.
Εκείνη την ημέρα, πέρα απο την προσφιλή ράτσα των Τσιμεντόβλαχων, καταφθάνει και πλημμυρίζει κυριολεκτικά τη πόλη το ένδοξο γένος των Αργολιδέων του βουνού και του κάμπου. Ο συνδυασμός είναι θανατηφόρος για κάθε πολίτη με σώας τα φρένας.
Τα αυτοκίνητα κάνουν κατάληψη σε κάθε δρόμο, πεζοδρόμιο, σοκάκι, στενάκι, λεωφόρο ή πάρκινγκ της πόλης, τα κορναρίσματα είναι συνεχή, τα βρισίδια ασταμάτητα, οι ελεύθερες θέσεις για πάρκινγκ σε οδηγούν σχεδόν στίς εξόδους της πόλης, το μποτιλιάρισμα σταθερό και εκνευριστικό όλη τη μέρα και αν κάνεις τη μαλακία να κατέβεις με το ποδήλατο προφανώς και έχεις αυτοκτονικές τάσεις. Μόνο πεζός σώζεσαι, όπου και να μένεις, αλλά δυστυχώς για σένα, μέχρι να φτάσεις εκεί που θές, θα έχεις φάει τόσο θόρυβο και κούραση που θα παρακαλάς για λίγα δευτερόλεπτα μέσα στην ησυχία του παραδεισένιου πιά σπιτιού σου.
Και πές πως κατάφερες και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είσαι στη καρδιά των γεγονότων και της διασκέδασης χωρίς να βλαστημάς την κακούργα ζωή που σε πέταξε βαλκάνιο επαρχιώτη στη ξεπεσμένη πρώην πρωτεύουσα του Ελλαδιστάν. Εδώ ξεκινάει το μεγάλο γλέντι.
Σε όποιον δρόμο και να περπατήσεις γίνεται της πουτάνας. Ανθρώπινο μποτιλιάρισμα. Όχλος εν κινήσει. Μαμάδες ντυμένες τα 200 χρώματα της Βαβυλωνίας να τσιρίζουν και να μαλώνουν πιτσιρίκια. Πιτσιρίκια να μην καταλαβαίνουνε χριστό(όπως πρέπει) και να κάνουν ότι τους έρθει στο κεφάλι. 20 μελής οικογένειες, σόγια και ολόκληρα χωριά να κάνουν μαζική απόβαση σε δρόμους φωνάζοντας αδιαλείπτως και ακαταπαύστως ωσάν να τους χωρίζουν αναμετάξυ των ραχούλες και βουνά. Μικρά κοριτσάκια του λυκείου ή του γυμνασίου σε παρέες, ντυμένα σαν τη σαραντάρα, σοβαροφανή μαμά τους και ισσοροπώντας άκομψα στις νεοφορεμένες γόβες τους. Εφηβομπάχαλοι αμπλαούμπληδες που γουστάρουν μόνο βαβούρα, φασαρία και πείραγμα και χιλιάδες γιαγιάδες που κρατούν τα εγγόνια τους και που προφανώς πατούν το Ναύπλιο μιά φορά το χρόνο, την Κυριακή των Αποκρεών φυσικά.
Το πιο εκνευριστικό όμως πράγμα, αυτό που σου τσακίζει τα νεύρα, είναι η συνάντηση του εγκεφάλου σου με όλες τις χαζοχαρούμενες και πρόσφατες χαζομόδες της περιόδου. Φανταστείτε φέτος, περπατώντας ας πούμε μέσα στη πόλη για 30 λεπτά ψάχνοντας μάταια τραπεζάκι σε ένα καφέ, πόσες φορές θα ακούσετε για παράδειγμα αυτή τη μαλακία που λέγεται κωλοτερορίτα. Πόσες λέτε;.Σε μεγάφωνα, ηχεία, καταστήματα, κινητά, ντουντούκες, φωνές, χαζοκασετοφωνάκια που θα παίζουν μόνο αυτό; Πόσες; Αμέτρητες. Δαιμονισμένα αμέτρητες. Πλύση εγκεφάλου θα πάθετε στο τέλος και εκεί που είσαστε και εδώ που είμαι, μόλις γυρίσετε σπίτι σας μετά το ξέφρενο βράδυ, θα το τραγουδάτε μόνοι σας σαν τους μπανταβούς.
Και μόλις έμαθα πως φέτο έρχονται και για τσαμπέ συναυλία, αμέσως μετά την καύση του Καρναβάλου, και οι Stavento, τότε απελπίστηκα. Τότε ήταν που σιγουρεύτηκα πως όχι μόνο τα φιλόμουσα χωριά της Αργολίδας θα μας επισκεφθούν αλλά και τα εξ' ίσου φιλόμουσα χωριά του Τριπολιτσώτικου οροπεδίου.
Μαγκιά του Κωστούρου για να μαζέψει κόσμο και να κινηθεί κανα χρήμα στη πόλη, δεν λέω. Αλλά ρε πούστη μου; Πάλι εξόριστος ο μαλάκας ο αυτόχθονας;



2 σχόλια:

  1. stavento οντως το κερασακι στην τουρτα... εγω η αργεια θα μεινω σπιτι παντως.. μια χαρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή