"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Είμαστε όλοι Αραπάδες

Καλησπέρα, καλησπέρα σύντροφοι. Έχουμε να τα πούμε καιρό λόγω 3ημέρου, αφού δεν θα μπορούσε ο υποφαινόμενος γραφιάς να λείψει απο τις παραδοσιακές εκδηλώσεις του καρναβαλιού και των κουλούμων, οπότε περίμενα υπομονετικά να καθίσει η ταραμοσαλάτα και το χταπόδι ξυδάτο και μετά έπιασα το οpen office και ξεκίνησα να γράφω.
Καταρχήν φαντάζομαι πως θα υπάρχουν πολλοί απο εσάς που βολτάροντας (τρόπος του λέγειν) την κυριακή των αποκρεών στο ναύπλιο, θυμήθηκαν τις σοφές και έμπειρες παρατηρήσεις μου για το βλαχοκίτς που επρόκειτο να συναντήσουν, τον ανυπόφορο θόρυβο, τους τσιμεντόβλαχους, τους βλάχους σκέτο, την καφρίλα των αυτοκινήτων και των οδηγών τους και πολλά άλλα. Στο μόνο που έπεσα έξω ήταν στο κωλοτερορίτα. Αντ' αυτού επικράτησε σε όλη τη πόλη το βαθυστόχαστο και ελπιδοφόρο κομμάτι της ελληνικής αποστολής στη γιουροβίζιον “αλκοχόλ ιζ φρί”. Δεν πειράζει όμως. Εδώ θα είμαστε και του χρόνου για να τα πιάσουμε όλα και να πάμε επιτέλους ταμείο.
Συνεχάω λέγοντας πως σε σύντομο χρονικό διάστημα, το άλλο σουκού για την ακριβεία, η πόλη θα λικνιστεί και πάλι στο θόρυβο και τη κοσμοσυρροή μόνο που αυτή τη φορά το κέντρο της προσοχής θα είναι ο προσφυγικός οικισμός της Πρόνοιας που φιλοξενεί κάθε χρόνο το πανηγύρι της Βαγγελίστρας, μεγάλη η χάρη της.
Εμένα τα πανηγύρια βεβαίως δεν μου αρέσουνε. Δεν ταιριάζουνε βλέπεις και πολύ στην αισθητική μου, καθώς αυτόχθων κωλοπλένης, ψευτοαριστοκράτης, κομπλεξικός και ψευτοκουλτουριάρης, και επειδή πάσχω και απο μια μικρή δόση αγοραφοβίας και αντιβλαχισμού δεν τα προτιμώ. Παρόλα αυτά τα σέβομαι και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να λείψουν απο την εορταστική καθημερινότητα των Ελλήνων σε όλη την επικράτεια και όχι μόνο εδώ.
Ο σεβασμός μου δεν πηγάζει μόνο απο θρησκευτικά αισθήματα αλλά κυρίως απο όμορφες παιδικές αναμνήσεις και αγάπη για τις εθνικές μας παραδόσεις.
Το πανηγύρι της Βαγγελίστρας, όπως και όλα σχεδόν τα πανηγύρια της χώρας, είναι μια τρανή απόδειξη πως το ελληνικό αίμα, η ελληνική φυλή, το ελληνικό χώμα, το ελληνικό dna και η ελληνική ιστορία είναι άρρηκτα αναμεμειγμένα ανα τους αιώνες με την ανατολική παράδοση. Με την Ανατολία ολόκληρη και την Αραπιά. Ή αλλιώς Αραβία. Εμποροπανήγυρις αράπικη, σαν το φυστίκι, και εξωτικιά. Ολότελα δική μας και ξένη. Αρχαία, Ορθόδοξη και Ανατολική.

Μάθημα ιστορίας δεν πρόκειται να σας κάνω σήμερα, αν και είναι και της μοδός.
Αυτό που χαίρομαι όμως κάθε φορά που έχει πανηγύρι, είναι οι σειρές των πάγκων, οι πρόχειρες τέντες, οι απλωμένες πραμάτειες των εμπόρων, οι φωνές, το πάρε-πάρε και το παζάρι μεταξύ των αγοραστών και των πωλητών. Το μυαλό μου ταξιδεύει σε αρχαία εμπορικά λιμάνια της Ανατολής, σε προσμίξεις πολιτισμών, συνηθειών και πληθυσμών ανα τους αιώνες. Σε αυτοκρατορίες όπως αυτή της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, στα Βαβυλωνιακά μαθηματικά και το αιγυπτιακό τάβλι(εθνικό σπορ απανταχού των νεοελλήνων), στα φοινικικά φωνήεντα που θεμελίωσαν την ελληνική γλώσσα, σε μακρινά ταξίδια, σε πρωτόγνωρες γεύσεις, στις κατακτήσεις του Μέγα και νυν Αργείου Αλέκου, σε μύθους και ιστορίες της Ανατολής που έφτασαν μέχρι τη παιδική μου κούνια, στα μινωίτικα λιοντάρια, στους θαυμαστούς άραβες εμπόρους που πέρασαν κάποτε τα ελληνικά γράμματα στην βάρβαρη, λευκή και μεσαιωνική ευρώπη για να την οδηγήσουν στην αναγέννηση, στο καβαφικό λιμάνι της Αλεξάνδρειας, στον τούρκικο καφέ του πατέρα μου, στην Αραπιά του Τσιτσάνη, στο ρεμπέτικο αμανέ και το ταξίμι, στις μικρές κοινότητες, στον νταλκά που κρύβω καλά μέσα στο κεφάλι μου, στη πίσσα του τσιγάρου μου, στον οβραίο θεό μου και την οβραία μάνα του που γιορτάζει παρεπιμπτόντως και στις δεκάδες ανόητες κι αμετανόητες δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις μου.
Για να μην τα πολυλογώ γουστάρω πανηγύρια και παζάρια γιατί με κάνουν να ξεχνιέμαι απο την κατάλευκη επιδερμίδα που προσπαθούν εδώ και δύο αιώνες  με βία να με βάψουν.
Όπως λέει εύστοχα και σατιρικά και ο μέγας Τζίμης Πανούσης Go, go κουφάλες κατακτητές, εδώ είναι Ελλάδα, εδώ είναι Ελλάδα, Ανατολή, είμαστε όλοι αραπάδες, είμαστε όλοι αραπάδες, τσιγγάνοι, γύφτοι, μοικανοί, μοικανοί”.
Εκτός όλων των άλλων όμως, γιορτάζω κιόλας εκείνη την ημέρα. Χρόνια μου πολλά λοιπόν και σέρτικα.
  • σέρτης : εκ του τούρκικου sert που σημαίνει σκληρός. Σέρτης είναι το σκληρό αρσενικό. Συγγενικές λέξεις: σέρτικο τσιγάρο(βαρύ, δυνατό κι αντρίκιο).
Κλείνοντας να αναφέρω πως η μεγάλη μας ψηφοφορία για τη μοίρα του αγαπητού μας Μπουρτζίου λήγει σε 6 μέρες. Όσοι δεν έχετε ψηφίσει, θα τη βρείτε πάνω-πάνω στο πλάγιο μενού. Προς το παρόν προηγείται μακράν η στοιχειωμένη μοίρα του κάστρου, πράγμα που προξενεί ιδιαίτερο αυτοχθόνιο και μεσαιωνικό ενδιαφέρον. Τα υπόλοιπα όμως σε 6 μέρες.

video

6 σχόλια:

  1. "Εμένα τα πανηγύρια βεβαίως δεν μου αρέσουνε. Δεν ταιριάζουνε και πολύ στην αισθητική μου"

    two minutes later ...

    "Για να μην τα πολυλογώ γουστάρω πανηγύρια και παζάρια"

    Αποφάσισε ρε μεγάλε καμιά φορά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είμαι ένα τρελό και αναποφάσιστο αγόρι!!!

      Διαγραφή
    2. καλά ρε φίλε. όταν λέω πως δεν ταιριάζουνε στην αισθητική μου επειδη είμαι κομπλεξικός ψευτοαριστοκράτης κωλοπλένης, δεν είναι προφανές τί εννοώ και τί γράφω;

      Διαγραφή
    3. με έχεις ξαναδιαβάσει;

      Διαγραφή
  2. Μην τσιμπάς.

    Εμένα η καταγωγή μου δυστυχώς είναι πέριξ του Ναυπλίου.
    Μια γιαγιά μου αλώνιζε στα σπαρτά του κάμπου όταν είχε αράξει στο χν κόλπο και χρησιμοποιούσε σαν ορμητήριο το λιμάνι για κανά 2-3 χρόνια ο Μπαρμαρόσα. Τότε, κάποιοι μαυριδεροί αναψοκοκκινισμένοι αλήτες-ναύτες απαύτωσαν αυτήν και τις φίλες της (ήταν όμορφη σαν εμένα και την πάτησε). Γιαυτό και εγώ είμαι ολίγον τι μελαμψός με αμυγδαλωτά μάτια, σαν τον καραγκιόζη.

    Ηθικόν δίδαγμα. Οι προσμίξεις ευνοούν την εξέλιξη.

    Εδώ είναι Βαλκάνια, τα σύνορα της Ανατολίας.
    Α ρε Φεραίο που χρειάζεστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. βαριόμουνα!!! είπες το μαγικό όνομα. σε αγαπάω.

      Διαγραφή