"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Πασχαλινό Παραμύθι με λυπημένο τέλος


Κάποτε, σε μια χώρα μακρινή, υπήρχε μια πόλη όμορφη και γραφική, μικροκαμωμένη και θαλασσινή, που φιλοξενούσε ένα από τα ομορφότερα Πάσχα του κόσμου.
Χιλιάδες επισκέπτες συνέρρεαν από όλο το πλανήτη αλλά και την κυρίως ενδοχώρα της εκεί περιοχής για να απολαύσουν την μυσταγωγική, θρησκευτική και ονειρική κατάνυξη που κυριαρχούσε στη μικρή πόλη, καθόλη την διάρκεια της γιορτής που ονομάζοταν από τους αυτόχθονες ιθαγενείς Μεγάλη Εβδομάδα.
Οι ανοιξιάτικες μυρωδιές πλημμύριζαν την ατμόσφαιρα, το γλυκό εαρινό αεράκι γαλήνευε τις ψυχές και το νού  ενώ το ειδυλλιακό τοπίο της πόλης που θύμιζε κάτι από πέτρινο ναυαγισμένο καράβι μεταμόρφωνε το μέρος σε πραγματικό παράδεισο.
Βασικός πρωταγωνιστής εκείνων των γιορτινών ημερών, πέρα από τις ατελείωτη και χαλαρωτική βολταδούρα, ήταν φυσικά ο Θεός της γιορτής, ο λεγόμενος Ιησούς Χριστός.
Η Μεγάλη Εβδομάδα ήταν μια μικρή λατρευτική περίληψη της ζωής του Ιησού, των θαυμάτων του, του κηρύγματός του, της αυτοθυσίας του, της σταύρωσης του, του θρηνητικού ενταφιασμού του και της τελικής νίκης του ενάντια στο θάνατο που πραγματοποιήθηκε με την Ανάστασή του.


Φυσικό αναμενόμενο ήταν οι λατρευτικοί χώροι της πόλης, οι Εκκλησίες, να πλημμυρίζουν καθημερινά από κόσμο.
Όλες εκτός από μία.
Δεν ήταν μια άσχημη Εκκλησία. Ούτε βρισκόταν μακριά από το κέντρο της πόλης. Αντιθέτως. Η συγκεκριμένη Εκκλησία ήταν μία από τις ομορφότερες και κεντρικότερες Εκκλησίες της πόλης. Η ιστορία που έσερνε πίσω της ήταν μεγάλη και ένδοξη. Ήταν ξακουστή σε όλη τη χώρα για τον πανέμορφό της Επιτάφιο και για τον ιδιαίτερο τρόπο της λατρευτικής της ακολουθίας.
Τα ένδοξα χρόνια της ακμής της πόλης, φιλοξενούσε στις δοξολογίες της την μεγάλη αριστοκρατική τάξη της τότε ανερχόμενης και εμπορικής πόλης. Ο λαός της πόλης και οι γύρω κάτοικοι της, οι πληβείοι,  αποκαλούσαν ειρωνικά την αριστοκρατία του τόπου τους ως «η τάξη των Πλυμένων ή Καθαρών» λόγω της εμμονής τους να καθαρίζονται διαρκώς, να διατηρούν κατάλευκο δέρμα και να μυρίζουν συνεχώς διάφορα εξεζητημένα αρώματα. Οπότε και  την εν λόγω Εκκλησία την ονόμαζαν στην αργκώ τους «Ναό των Πλυμένων ή Καθαρών».
Τα μετέπειτα χρόνια όμως, τα χρόνια της δικής μας αφήγησης, τα χρόνια που οι τάξεις είχαν χάσει τις μεγάλες εξωτερικές τους διαφορές, η Εκκλησία αυτή είχε αποκτήσει ένα τεράστιο ελάττωμα. Ο παπάς που πραγματοποιούσε τη λειτουργία της, ο ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ όλων των ανθρώπων και του πανανθρώπινου και φιλειρηνικού λόγου του Θεού, ήταν λιγουλάκι «επιλεκτικός» και αυτό δημιουργούσε τεράστιο εμπόδιο σε όλους τους πιστούς να την επισκεφθούν και να παρακολουθήσουν τις δοξολογίες της.
Ήταν βλέπετε αδιανόητο για πλήθος πιστών αλλά και απίστων που επισκέπτονταν εκείνο τον καιρό τις Εκκλησίες λόγω παράδοσης ή μοναδικής μυσταγωγικής κατάνυξης ν’ ακούν πως η βασιλεία των ουρανών που ευαγγελίζεται ο Ιησούς χωράει όλους τους ανθρώπους, ανεξαιρέτως χρώματος, φυλής και έθνους και να το ακούν από τα χείλη ενός «επιλεκτικού» παπά που πίστευε σε περιούσιους  και σε κατώτερους λαούς. Που πίστευε πως το χώμα που πατούμε, το χώμα από το οποίο γεννήθηκαν όλα τα ανθρώπινα πλάσματα, έχει ιδιοκτησίες, σύνορα και διαφορετικά αίματα.
Εξαιτίας αυτού του παπά η πάλαι ποτέ ένδοξη και λαοφιλής Εκκλησίας ερήμωσε για πάντα κι ο σοφός λαός της περιοχής αποτύπωσε γλαφυρά τα αρνητικά του αισθήματα στην γνωστή από σήμερα σε όλους μας παροιμία :
Aπ' τον παπά των Καθαρών, δεν πάς ποτέ στο παράδεισο...

Καλή Ανάσταση σε όλους.


Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Kουτάργειτες ή ένας κομπλεξικός Ναυπλιώτης


Εντάξει μωρέ μαλάκες Αργείτες, μας τα κάνατε τσουρέκια ναούμε. Ντάξει, θα έρθει αυτός ο μουσάτος ο πρώην έλληνας χίπις, ο χοντρέλας ο Παπαθανασίου στο θέατρό σας το αρχαίο τώρα το καλοκαίρι, και την είδατε ξαφνικά τη πόλη σας Νέα Υόρκη ναούμε και βάλλε. 
Και σιγά το γεγονός δηλαδίς. Σιγά τον μεγάλο συνθέτη. Eμείς θα φέρουμε Πλιάτσικα ρε τιποτένιοι γειτόνοι και μας τσαμπουνάτε εσείς για Βαγγέλη Παπαθανασίου και κουραφέξαλα;
Πλιάτσικας ρε!!! Καταλαβαίνετε; Το πιάνει ο νούς σας; Αντιλαμβάνεστε μεγαλείο; Τί να αντιληφθείτε εσείς μωρέ.
Άσε που ο δικός σας και καλά θα έρθει ντάλα καλοκαίρι, 13 Ιουλίου, και θα τον βράσετε από τη ζέστη τον άνθρωπο. Είναι και καινούρια του δουλειά και δεν θα μπορεί να αποδόσει Χριστό. Ρεζίλι θα τον κάνετε. Όχι ότι παίζει και καμιά μουσική της προκοπής αλλά λέμε τώρα. Πλιάτσικας δεν είναι στη καμία. Δεν τον φέρνετε καλύτερα στο θεατράκι του ΟΣΕ στο Ναύπλιο που είναι και δροσερό και σύχγρονο; Στις αρχαίες πέτρες ρε γειτόνοι θα πιαστεί ο κώλος σας και ο κώλος των επισκεπτών σας. Τόσοι αιώνες έχουν περάσει μια ανακαίνιση της προκοπής δεν έχετε σκεφτεί να κάνετε; Εκσυχρονιστείτε επιτέλους! Δείτε εμάς!!!

Ναυπλιώτου έχουτε;

Χτύπημα από Άργος νούμερο δύο. Το πρώτο βραβείο κόμικ της NASA κέρδισε νεαρή Αργείτισσα, ονόματι Αντζέλικα-Μαρία Μέρου.
Και νά σου οι Αργείτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στους δρόμους, τα πεζοδρόμια και τα καφενεία να λένε πόσο μπροστά είναι το Άργος, και τι παιδιά έξυπνα και προκομμένα βγάζει το Άργος, και πάλι πρωτιά κέρδισε το Άργος και άλλα παρόμοια.
Τα ακούει όλα αυτά η κυρά-Λίτσα η γειτόνισσά μου, συνταξιούχος κομμώτρια και  αυτόχθονη κωλοπλένισσα και τα παίρνει στο κρανίο. Η κυρά-Λίτσα είναι πολύ ψαγμένο άτομο γενικά, όπως ο περισσότερος κόσμος της πόλης μας, αλλά η κυρά-Λίτσα είναι ένα λέβελ παραπάνω. Πρώην νεοδημοκράτισσα, παλιοκαραμανλικιά, επί Μητσοτάκη ψήφισε Στεφανόπουλο, επειδή ο Μητσοτάκης ήτανε πολύ φλώρος, και στις τελευταίες ψήφισε χρυσή αυγή για να εκδικηθεί τον μικρό Καραμανλή που δεν διόρισε το γιό της στο Ταχυδρομείο και για να ρίξει χαστούκι στο σάπιο κατεστημένο της αριστεράς που κυριεύει τη χώρα από τον εμφύλιο και ένθεν. Μιλάμε για πολύ ψαγμένο ατομάκι. 
Πολύ λογοτεχνία, λιακόπουλος, άδωνις τα άπαντα, ψεκασμοί, πείραμα φιλαδέλφειας, χάλκινα βιβλία, κούφια γή, εξωγήινοι και πάει λέγοντας. Κινηματογράφος μπόλικος αλλά μόνο ελληνικός και σε βιντεοκασέτες του 80. Για να μην τα πολυλογώ η κυρά-Λίτσα είναι κινητή και ακίνητη, από την πολύ τηλεόραση πια,  βιβλιοθήκη.
Και τί μου λέει η κυρά-Λίτσα. Καλά πως κάνουνε έτσι οι Αργείτες για ένα βραβείο μίκυ μάους*; Τα μίκυ μάους δεν είναι αυτά που αποβλακώνουν τα παιδιά, τους στερούν τη φαντασία και τους απομακρύνουν από τα βιβλία; Έτσι δεν είναι; Έτσι δεν μας έλεγαν παλιά να τους λέμε οι δάσκαλοι και οι διάφοροι διαννοούμενοι; Τώρα τους δίνουν και βραβεία και χαίρονται; Σάματι τρελάθηκε ο κόσμος. Εγώ τότε που ο δικός μου, επηρεασμένος από εκείνα τα Ποπάυ και τα Λούκι Λουκ που διάβαζε κρυφά , έπιανε το μολύβι και ξεκίναγε να σχεδιάζει, τού 'ριχνα μία με το βιβλίο της φυσικής στο κεφάλι και τον έβαζα τιμωρία, όλη μέρα διάβασμα. Να γίνει άνθρωπος.
Μη δίνεις σημασία κυρά-Λίτσα μου, της είπα. Κουτάργειτες είναι. Απλά κουτάργειτες. Πέσε για ύπνο τώρα.




*μίκυ μάους:
1. αγράμματος και αμόρφωτος χαρακτηρισμός όλων των έργων κόμιξ εξαιτίας του πρωτοπόρου ήρωα μίκυ μάους.
2. κωδική ονομασία για ταινίες πορνό στο βιντεοκλάμπ του Αργύρη (ΑΒ) όταν είμασταν  πιτσιρικάδες
   Σε παραλλαγή λέγαμε και "καμπόικο".             

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Μέρα γιορτής

Μέρα γιορτής η σημερινή φίλοι μου αυτόχθονες ιθαγενείς και μέρα εθνικής μνήμης. Όχι απλά εθνικής. Εθνικότατης. Γιορτάζει ο λαός μας και η φύσις ούλη που σαν σήμερα πριν ακριβώς από 46 χρόνια, η πουλάδα της επανάστασης υψώθηκε αγέρωχη στον καταγάλανο ελληνικό μας ουρανό. Ο ασθενής, η χώρα μας, οδηγήθηκε στο γύψο και στη θεραπεία. Κοινώς στην γνώσιν και την  συμμόρφωσιν.

Ένα πουλάκι κάθεται σε κάρβουνα αναμμένα
κι οι μάγκες που το γούσταραν ολημερίς το παίζαν.

Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους τους εορτάζοντες που μέσα στο ξέφρενο χουντογλέντι τους και την ανείπωτη χαρά τους οφείλουν να θυμηθούν και να αναπολήσουν όλους αυτούς που σήμερα δεν βρίσκονται κοντά μας για να γιορτάσουν, ενώ τόσο πολύ θα το ήθελαν. Βασανιστές, ρουφιάνους, χαφιέδες, τραμπούκους, στρατόκαβλους, μισανθρώπους, μισαλλόδοξους και χιλιάδες άλλους που μας βλέπουν από τους ουρανούς και μας καμαρώνουν.
Χρόνια πολλά σε αυτούς που πατάνε πάνω στη σακατεμένη δημοκρατία μας για να μας υποδείξουν και να μας συμβουλεύσουν την οριστική της κατάργηση.
Χρόνια πολλά και στη πόλη μου, το όμορφο και γραφικό Ναπλάκι, που έζησε και αυτό όσο του αναλογούσε το μέγεθος και η τότε επιρροή του, τη δόξα της χρυσής μας επταετίας.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μαθήτριες εκείνης της εποχής, που σαν σήμερα πριν ακριβώς από 46 χρόνια, πανηγύριζαν έξω από το προαύλιο του Λυκείου Θηλέων  για την αναβολή των μαθημάτων τους λόγω κατάληψης της κυβερνήσεως από δυνάμεις του στρατού όπως ανακοινώθηκε από τα χείλη του αριστερού και αμήχανου εκείνη τη στιγμή διευθυντή κυρίου Κωνσταντίνου Απαλοδήμα. Μια πράξη ναυπλιώτικης άγνοιας και κοριτσίστικης αφέλειας που προσέδιδε όμως έναν ξέχωρο τόνο γιορτής στην ήδη χαρμόσυνη μέρα.
Χρόνια πολλά και στους μαθητές και τις μαθήτριες που δεν πήγαν σχόλειο εκείνη την ημέρα επειδή οι γονείς τους δεν ήταν και τόσο σίγουρο αν θα ήταν μέχρι το βράδυ μαζί τους. Ένα γεγονός φαινομενικά φοβιστικό αλλά κατάλληλο για σκληρή και εθνική διαπαιδαγώγηση και κυρίως άμεση ενηλικίωση.
Χρόνια πολλά στους συντρόφους αυτόχθονες που είχαν ήδη ετοιμάσει τα πράγματά τους από νωρίς, για να μην τους πάρουν ξεβράκωτους. Χρόνια πολλά στον αυτόχθονα που παραπονέθηκε στους δεσμοφυλάκους του πως αργήσαν να τον πάρουν με τον κίνδυνο να τον πούν οι υπόλοιποι συντρόφοι του, χαφιέ.
Χρόνια πολλά στο ιστορικό και ηρωικό μας ΚΕΜΧ που αποτέλεσε κείνες τις ένδοξες μέρες τον πρώτο χώρο σωφρονισμού των «ατακτούληδων» Αργολιδέων.
Χρόνια πολλά στο καράβι που λίγες μέρες αργότερα έπλευσε από το Πι για την Γυάρο, στα δακρυσμένα μαντίλια των γυναικών και στα παιδικά όνειρα, ολίγον εφιαλτικά όνειρα ομολογουμένως,  για το ταξίδι των πατεράδων τους.
Χρόνια πολλά στον τότε δικηγορικό σύλλογο της πόλεως που πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, έγραψε και απήγγειλε υμνητικούς διθυράμβους για το ωραίον και το χρήσιμον της επαναστάσεως.
Χρόνια πολλά στην συνηθισμένη πολιτική και αντιστασιακή ακινησία της πόλης, την τόσο δεκτική σε κάθε εθνική ευεργεσία.
Χρόνια πολλά στη Deutsche Welle  που ακουγόταν και εδώ.
Χρόνια πολλά στην έρημη και άδεια μας πόλη μετά την εβδόμην απογευματινήν.
Χρόνια πολλά στους συμπολίτες μας που συνεργάστηκαν με τη χούντα, αναπαρήγαγαν τις αισχρές της τακτικές και μετά τη πτώση της παρουσιάστηκαν στην ναυπλιακή κοινωνία ως δήθεν αντιστασιακοί και επαναστάτες κερδίζοντας πόστα και θέσεις.
 Χρόνια πολλά στη μπουάτ του Νότη του Χασάπη στο Ψαρομαχαλά και στο θράσος της να αναπαράγει μουσικές βλεδυρές και εξόριστες.
Χρόνια πολλά και στους ασφαλίτες και χαφιέδες που την παρακολουθούσαν εξ αποστάσεως μπάς και κανάς αυτόχθονας πάρει τον κακό τον δρόμο και την επισκεφτεί.
Χρόνια πολλά στις δεκάδες "αξιοκρατικές" άδειες ταξί και λοιπές "εξυπηρετήσεις" που διαμοιράστηκαν σωρρηδόν σε όλους τους μη ψυχικά ασθενείς και μη εθνικώς παρεκλίνοντες συμπολίτες μας.
Χρόνια πολλά στη πάταξη της ανεργίας που ύστερα από πολλαπλές  προσπάθειες με τη γνωστή τεχνοκρατική μέθοδο της εξορίας, επιτεύχθηκε και στ’ Ανάπλι.
Χρόνια πολλά στα ελληνικά τσιμέντα, τους δεκάδες καινούριους δρόμους, τις αντιαισθητικές πολυκατοικίες και τις αντιαισθητικές ζωές. Δυστυχώς το έργο της επαναστάσεως διακόπηκε βιαίως και δημοκρατικώς με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιηθεί ποτέ και το τεράστιο έργο της τσιμεντώσεως των υδάτων.
Χρόνια πολλά και στα αργολιδιώτικα αγροτικά χρέη που σβήστηκαν, αποδεικνύοντας άλλη μια φορά πως η δωροδοκία αποτελεί το αιώνιο εθνικό μας άθλημα και πως η σιωπή μας, περήφανη και ένδοξη, πληρώνεται πάντοτε ακριβά. Δεν είμαστε τυχαίοι λοιπόν.
Χρόνια πολλά στη παρανοική στρατιωτική διοίκηση και γραφειοκρατία που μέχρι και σήμερα, 46 χρόνια μετά την επανάσταση, μεγαλουργεί και λάμπει μέσα στο δημόσιο βίο ως η μοναδική μέθοδος απόδοσης ευθυνών με θεαματικά αποτελέσματα.
Τέλος, να στείλω και τις προσωπικές μου ευχές, τα ιδιαίτερα μου χρόνια πολλά στον χουντικό υπολοχαγό εκπαιδευτή μου μέσα στο στρατό. Να είναι καλά όπου και να βρίσκεται ο άνθρωπος, προφανώς κάπου θα γλεντάει και αυτός τώρα και  θα είναι πια τουλάχιστον λοχαγός, και θέλω να του πω πως δεν θα ξεχάσω ποτέ όλα τα χρήσιμα διδάγματά του για τη πατρίδα, το έθνος, το αίμα , την ανωτερότητα της στρατιωτικής διοίκησης και του πολέμου, την κατωτερότητα της δημοκρατίας και της ειρήνης, τον αφανισμό των εχθρών, τα αιματοκυλισμένα τους χωριά που ήταν, είναι και θα είναι δικά μας και τα τόσα άλλα ψαγμένα και πνευματώδη πράγματα που μου έμαθε, τα τόσο ελληνικά.
Νά ‘σαι καλά χουντικέ εκπαιδευτή. Η μεταδοτικότητά σου έπιασε τόπο. Το βαθύ πνεύμα σου μπόλιασε όπως φαίνεται για τα καλά τη σκέψη μου.
Να μη ξεχάσεις να πιείς σήμερα κι ένα ποτηράκι στην υγειά μου.
Χρόνια πολλά λοιπόν σ' εσένα και σε όλους τους γαμημένους ομοίους σου.




Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Όχι άλλο Πλιάτσικα

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στον κύριο Αντωνιάδη και το κείμενό του για το ενδεχόμενο μετακίνησης της συνάντησης των Επιταφίων της Μεγάλης Παρασκευής απο τη πλατεία Συντάγματος στη πλατεία Φιλελλήνων.
Για να τα πούμε τα πράγματα απλά και όμορφα. Μπορεί να μην πιστεύω και πολύ στο Θεό, μπορεί τη μέρα που παντρεύτηκα να ήταν και η τελευταία φορά που μπήκα στη ζωή μου σε ναό, μπορεί επίσης να μην σέβομαι ούτε και να αγαπάω, όπως εθνικοπρεπώς αρμόζει, το Ιερατείο, αλλά αν υπάρχει μια περίπτωση στο εκατομμύριο να γίνω χριστιανός ορθόδοξος, να αγκαλιάσω το κήρυγμα του Κυρίου, να βρώ το Θεό και το βαθύ νόημα της ανυστερόβουλης αγάπης Του, μόνο χάρη στη Μεγάλη Παρασκευή της πλατείας Συντάγματος θα μπορούσα να το πάθω.
Και κλείνοντας με το ανόητο και εκνευριστικό θέμα που προέκυψε μέσα απο το μυαλό ενός τεχνοκράτη με καμία απολύτως αίσθηση του ελληνικού πολιτισμού, του πολιτισμού και των μεγάλων και ενδόξων αλλά και των μικρών και ταπεινών, προειδοποιώ μέσα απο αυτές τις γραμμές τον άνθρωπο που θα διανοηθεί στο μέλλον να υλοποιήσει κάτι αντίστοιχο, πως θα τον κάνω το απόλυτο σήμα κατατεθέν της σάτιράς μου, θα τον βγάλω σε σατιρικά μπλουζάκια που θα τα μοιράζω δωρεάν σε όλη τη πόλη με ένα σλόγκαν σχετικό της αγγραματοσύνης και της αμορφωσιάς του και απο την γλυκειά μου πένα θα κυλάει αβίαστα για το άτομό του, αγνή και παρθένα ειρωνεία συνεχώς.


Άλλο θέμα. Με πλησίασαν διάφοροι αγαπημένοι αυτόχθονες ιθαγενείς, σε αυτή τη πόλη ως γνωστόν αγαπιόμαστε όλοι μεταξύ μας παράφορα, και μου έκαναν παράπονα για την έλλειψη Πακιστανών στα φανάρια της πόλης. Με είπαν συγκεκριμένα πως είναι απαράδεκτο μια πόλη μόλις που βαδίζει τα πρώτα βήματα της τεχνολογικής εξέλιξης, μόλις που νιώθει για πρώτη φορά πόλη, να στερείται των υπηρεσιών του καθαρισμού τζαμιών της προσφιλής και εξειδικευμένης φυλής της Ανατολίας.
Τα ακούω λοιπόν εγώ αυτό, ο κουτοπόνηρος ναυπλιώτης, και σκέφτομαι. Πού είναι τώρα όλοι αυτοί οι μεγαλοπατριώτες που κατηγορούν συνέχεια τους ξένους πως μας πήραν τις δουλειές και μας κατέστρεψαν; Δεν βλέπω κανέναν έλληνα να παίρνει το πανάκι του, το ψεκαστικό του και να στήνεται για 10 σεντς να καθαρίζει τα παμπρίζ των κυρίων κυρίων αυτοχθόνων οδηγών. Γιατί παιδιά δεν πάτε; Η δουλειά δεν είναι ντροπή. Ή μήπως τελικά όλοι οι μεγαλοπατριώτες του ντουνιά και μεγαλοφωνακλάδες το βγάζουνε χαλαρά το κατιτίς τους; Δεν ξέρω. Λέω. Γιατί αν δεν το βγάζουνε, ιδού πεδίο δόξης λαμπρό. Να μην πάρουνε και τα πόστα και οι ξένοι ή αυτοί οι υπάνθρωποι τσιγγάνοι, όπως συνηθίζουν να τους λένε. Τα πόστα του καθαρισμού στα φανάρια ήταν, είναι και θα είναι ελληνικά! Ορίστε στόχος! Να δώ υπερπατριώτες να μου καθαρίζουν το παμπρίζ στη Χαριλάου Τρικούπη και ας πίνω τον καφέ μου για πάντα στα βλάχικα!


Επίσης να μην ξεχάσετε και πάλι να προμηθευτείτε πατάτες Ηλείας και κρομμύδια Θήβας απο το μαγαζί του Λαλάκη του Εργατομανάβη. Αργεί ακόμη η διανομή αλλά καλό θα ήταν να προλάβετε να κλείσετε τηλεφωνικά τις ποσότητες που χρειάζεσθε για να είστε και σίγουροι πως συμμετέχετε ενεργά στον εργατοσυνδικαλιστικό αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων σας.


Συνέλευση Πανναυπλιακού στις 8 Μαίου. Συμβουλή προς μεγαλοδιοικούντες και πέριξ. Είναι γεγονός πως θα έρθει πολύς κόσμος. Το έγραψε και ο Παλαμήδης ο φίλος μου. Είναι γεγονός επίσης πως πολύς κόσμος επιθυμεί να βάλλει τον οβολόν του για να γίνει κάτι καλό. Αλλά. Επειδή έχουν συμβεί πολλά με αυτήν την έρμη την ομάδα, καλό θα ήταν το διοικητικό προσωπικό που θα εκλεγεί, να δώσει και στο απλό μέλος τη δυνατότητα να συμμετέχει, να εκφέρει γνώμη και να συναποφασίζει στο μέτρο που του αναλογεί. Ειδαλλιώς, θα ζήσουμε κάποια στιγμή, μία απο τα ίδια. Που δεν χρειάζεται βέβαια αυτά τα ίδια να τα αναφέρω τώρα και εδώ, γιατί θα σας πικράνω και πλησιάζει και χρονιάρα μέρα. Οπότε οψόμεθα και ας πέσουν οι ενθουσιασμοί.


Εγράφη στο αγαπημένο ιστολόγιο του κυρίου Κούλογλου (tvxs.gr) πως στη γείτονα Μεσσηνία, περιοχή που πολιτεύεται ο πολυχρονεμένος μας αφέντης Αντώνης, γίνεται όργιο ανάπτυξης, έργων, βολέματος και εξυπηρετήσεων, λες και η περιοχή δεν περνάει μνημόνια, λιτότητες, ανεργίες και όλα τα δεινά που περνάει η υπόλοιπη χώρα. Και μείς; Εμείς οι πιστοί σου δούλοι της Αργολίδος πολυχρονεμένε μας αφέντη; Εμείς που σου έχουμε δωρίσει τη σύντροφο της ζωής σου; Πού μεγαλώνουμε στα σπλάχνα της κοινωνίας μας την πολυαγαπημένη σου πεθερούλα; Εμείς που σου χαρίζουμε κάθε χρόνο την Ανάσταση του Κυρίου με όλους τους γλείτσες πολιτικάντηδες γύρω σου να σε προσκυνούν στη πλατεία του Αγίου Γεωργίου; Δεν δικαιούμαστε ένα ξεροκόμματο πελατειακού κράτους; Δεν δικαιούμαστε να βολέψουμε τα άνεργα δεξιά παιδάκια μας που πεινάνε; Να καβατζώσουμε τους χιλιάδες αυλικούς του κόμματος σε θέσεις κλειδιά; Εμείς πώς θα αγωνιστούμε για τη σωτηρία της χώρας μας πολυχρονεμένε μας αφέντη; Πώς;


Επίσης, η νύμφη ψύλλα απειλεί τα αχλάδια της περιοχής (το ξέρατε;) ενώ στη πόλη θα γίνει εκδήλωση απο το τμήμα Θεατρικών Σπουδών με θέμα "ο έρωτας στα χρόνια της φυματίωσης". Μας προετοιμάζουν για το κλείσιμο του νοσοκομείου μας και τις αρρώστιες που θα επιστρέψουνε; Δεν ξέρω, λέω. Αν βάλλεις και το γεγονός πως άραβες εξτρεμιστές χάκαραν την επίσημη σελίδα του δήμου Άργους-Μυκηνών, τότε νομίζω πως συμπληρώνεται μια χαρούλα η ατμόσφαιρα συντέλειας και καταστροφολογίας. Ο εχθρός δεν είναι πλέον προ των πυλών αλλά έχει εισέλθει για τα καλά στους κόλπους της κενωνίας μας. Επαγρυπνείτε Έλληνες! Μια αυγή λαμπρή ενδέχεται να ξημερώσει στη χώρα μας. Να μην ξεχάσετε να βάλλετε ξυπνητήρι για να την απολαύσετε.


Εντάξει, καλή η πρωτοβουλία των καταστηματαρχών της πλατείας Συντάγματος, σωστή και η οικονομική ενίσχυση της προσπάθειας απο τον Δήμου Ναυπλίου, αλλά απο όλους τους τραγουδιστές που υπάρχουν στο ελληνικό πεντάγραμμο, τον Πλιάτσικα διαλέξατε; Για όσους δεν ξέρουν, στις 24 Απριλίου θα γίνει δωρεάν συναυλία στη πλατεία, πληρωμένη απο τους μαγαζάτορες και τον Δήμο. Και όπως ήδη καταλάβατε ο τραγουδιστής που έρχεται, δυστυχώς είναι ο Πλιάτσικας.
Μα καλά ο Πλιάτσικας; Δηλαδή η πόλη ζεί ακόμη στην εποχή των Πυξ Λαξ; Δηλαδή τόσα νέα παιδιά, τόσοι ήχοι, τόσες καινοτομίες και μείς είμαστε ακόμη σκαλωμένοι στην εποχή του και καλά εντέχνου ψευτορόκ; Σε αυτήν την δηθενιά; Σε μια αραχνιασμένη επανάσταση που καταλήγει πάντοτε να μιλά για γκόμενες, πόνους, χωρισμούς, ευαισθησίες κι “αλητεία” σαν σοβαροφανής μεταφορά χαζοπόπ καψούρικου;


Έλεος! Όχι άλλο Πλιάτσικα!


Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Το ξύλο βγήκε από το Ναύπλιο

Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί έγινε τόσος μεγάλος χαμός με το υποτιθέμενο ξύλο που έριξε ο αντιδήμαρχος Βαμβακάς στον υπάλληλο του δήμου. Ομολογώ πως δεν έχω γνώση της υπόθεσης αλλά απ'ό,τι φάνηκε απο το έκτακτο δημοτικό συμβούλιο δεν συνέβη καμία βιαιοπραγία. Τουλάχιστον σωματική. Ένας λεκτικός διαπληκτισμός ήτανε, που κλασικά έγινε τεράστιο θέμα μέσα στην ανιαρή και ανύπαρκτη πολιτική μας καθημερινότητα και που έληξε άδοξα την επόμενη μέρα.

Αλλά και πάλι ρε παιδιά, και ξύλο να έπεφτε, τόσο κακό ήτανε; Δηλαδή ο κύριος αντιδήμαρχος δεν έχει δικαίωμα να ρίξει καμιά ψιλή στους υπαλλήλους του για να ανεβάσει τους δείκτες παραγωγικότητας του δήμου; Σε νεοφιλελεύθερο κόσμο δεν ζούμε; Δική μας κυβέρνηση δεν έχουμε στο θρόνο; Και μετά γκρινιάζουμε επειδή οι δημόσιοι υπάλληλοι τεμπελιάζουν. Αν τους έχεις στα όπα-όπα και τους χαιδεύεις τα αυτάκια και τους μιλάς ευγενικά και πολιτισμένα και βέβαια θα τεμπελιάσουν. Γιά να φάνε και καμιά σφαλιάρα ή κανα κλωτσίδι απο τον ανώτερο τον αιρετό, να σου πω εγώ μετά ποιός τεμπελιάζει. Α, ρε Παπαδόπουλε! Ά, ρε Παπαδόπουλε πού είσαι και πλησιάζει και η μέρα σου!

Επίσης μια επισήμανση να κάνω στο κύριο Λαλάκη τον Εργατομανάβη που τυχαίνει και δημοτικός σύμβουλας και είναι και το πρόσωπο που ξεκίνησε την ιστορία.

Αυτή η καραμελίτσα κύριε Λαλάκη μου πως ο δήμος βιάστηκε να βγάλει ομόφωνο καταδικαστικό ψήφισμα για τα γεγονότα της Πύλης Πολιτισμού (σε αντίθεση με την περίπτωση του “ξυλοδαρμού”) παρατηρώ πως είναι η δεύτερη φορά που την χρησιμοποιείτε. Επειδή μάλλον το πιστεύετε γιατί δεν παίρνεται πίσω την ψήφο σας για να παύσει το ψήφισμα να είναι ομόφωνο; Να ξέρουμε και εμείς ποιός άνθρωπος προασπίζεται τα εργατομαναβικά μας δικαιώματα.

Επίσης όταν εννοείται βιασύνη, εννοείται τις 5 μέρες που χρειάστηκαν μετά τα γεγονότα για να ενημερωθούν οι σύμβουλοι απο την αστυνομία και να συντάξουν το ψήφισμα; Γιατί τόσο πήρε. Αν είναι έτσι, έχετε δίκιο και χίλια συγνώμη για την ενόχληση. Κατά τη ταπεινή μου γνώμη το ψήφισμα έπρεπε να δημοσιευθεί τον Αύγουστο του 2020 που θα βγεί και η χώρα κατά τας Γραφάς, απο το Μνημόνιο. Τότε μάλλον θα ήμασταν όλοι σίγουροι αν τυχόν υπήρχε τραμπουκισμός και ρατσιστική βία εκ μέρους των συντρόφων υπερπατριωτών.

Ερχόμαστε στο δεύτερο μεγάλο θέμα των ημερών που είναι φυσικά το πρώτο Φαρμακείο του νεοελληνικού-βαυαρικού κρατιδίου της Βαλκανικής Χερσονήσου. 

Πάλι καλά σύντροφοι ιθαγενείς, το σώσαμε το ιστορικόν Φαρμακείον. Ύστερα απο συντονισμένες προσπάθειες όλων των μεγάλων προσωπικοτήτων της πόλεως, η Εκκλησία έκανε οπίσω, ακύρωσε τη δημοπρασία, σταμάτησε δηλαδίς να το παίζει real estate manager και το πιθανότερο σενάριο πιά είναι να το αγοράσει ο δοξασμένος μας Δήμος.

Τώρα που το σώσαμε το ιστορικόν μας Φαρμακείον βέβαια, είναι καιρός να βρούμε και τα “ιστορικά” Φάρμακα δια πάσαν νόσο και πάσαν μαλακίαν καθώς δεν έχουμε βρακί να αλλάξουμε οι αυτόχθονες και οι τιμές έχουνε φτάσει στο Θεό, για να μην πω έχουνε φτάσει στο Άργος! Ή δεν πρέπει να τα λέμε αυτά να τα ακούει ο ξένος ο κόσμος; Ότι δηλαδίς ξέπεσε η μεγάλη αριστοκρατική κενωνία της πόλεως και καταντήσαμε πτωχοί και ούτε καν τίμιοι.

Γι' αυτό συντρόφοι αιρετοί και άρχοντες της πιάτσας καλό θα ήταν το ιστορικό μας Φαρμακείον, για να κρατήσει την ιστορική του αίγλη αλλά να έχει και κάποιον επίκαιρο και πρακτικό στόχο, να γίνει κοινωνικό Φαρμακείο. Φωνάχτε όλους τους μουρλούς εθελοντές της πόλης, κουμουνιάρηδες, ευαισθητούληδες, ανθρωπιστές, κουλτουριαρέους, αρκουδιαρέους κι αλληλέγγυους και κάντε το σωσίβιο για χιλιάδες ντόπιες οικογένειες.

Οι οποίες ντόπιες οικογένειες, εκτός όλων των προβλημάτων που έχουν, αρχίζουν και αδειάζουν όπως επληροφορήθην απο έγκυρες πηγές και απο τα οικογενειακά τους χρυσαφικά, ασημικά και λοιπά συμπράγκαλα. Μεγάλες δόξες επομένως και τρομερή πελατεία έχουν αποκτήσει τα ενεχυροδανειστήρια της περιοχής που αποτελούν την νέα, ανερχόμενη και ελπιδοφόρα επιχειρηματικότητα της χώρας αλλά και του νομού ειδικότερα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν ο Φρειδερίκος Νίτσε, αυτός ο μεγάλος αναρχικός φιλόσοφος (και το εννοώ) όταν έγραφε πως “το σύστημα χρησιμοποιεί ανα περιόδους το περιθώριο για να ανανεώνεται”, δεν εννοούσε απαραίτητα μόνο το θετικό περιθώριο, το περιθώριο που δίνει πνοή στα πράγματα (όπως περιθωριακά πνευματικά και καλλιτεχνικά κινήματα της ιστορίας) αλλά αντιθέτως είχε κατα νού και το αρνητικό περιθώριο, αυτό το περιθώριο που λειτουργεί πάντοτε ως σιχαμένο καρκίνωμα της κοινωνίας. Όπως για παράδειγμα ο μαυραγοριτισμός.


Λαμβάνοντας υπόψιν όσα γνωρίζω για τη φιλοσοφία του φίλου μου του Φρίντιχ, του κατεξοχήν αντιφατικού υποκριτή ανάμεσα στη τάξη και το χάος και σκεφτόμενος το επίκαιρο φαινόμενο που βλέπω μποστά στα μάτια μου, τείνω στη δεύτερη άποψη.

Γιατί σύντροφοι ιθαγενείς μη γελιέστε. Το ενεχυροδανειστήριο είναι μια καπιταλιστικά και με νόμιμο μανδύα μεταμορφωμένη εκδοχή του πάλαι ποτέ ενδόξου καρκινώματος του μαυραγοριτισμού. Μαυραγοριτισμός με σφραγίδα, αμκα, ικα, τέβε, φπα, βιβλία και όλα τα απαραίτητα της νομιμότητας. Είναι με απλά λόγια μια άγρια εξέλιξη μιας ήδη υπάρχουσας ζούγκλας.

Και μείς σύντροφοι; Εμείς καθόμαστε μέσα στη πανέμορφη μας ναυπλιώτικη απάθεια παρακολουθώντας οικογένειες να ξεκληρίζονται απο οικογενειακά κειμήλια, συναισθηματικούς δεσμούς, δόντια και αξιοπρέπεια, αδιάφοροι για τη δύσμοιρη τύχη τους μέχρι να γίνει και δική μας τύχη. Τους έχουμε γειτόνους, φίλους, γνωστούς και συμπολίτες, μια σπιθαμή κόσμος είμαστε στη τελική,  αλλά δεν γαμείς. Μακριά απο τη πόρτα μας και όπου θέλει ας είναι που λέει και ο σοφός λαός της χώρας. Και μείς σαν γνήσιοι πατριώτες, την ακούμε τη χώρα. Πιάνουμε πάντοτε το παλμό και τον σφυγμό της. Τί πρωτοπρωτευουσιάνοι θα είμασταν διαφορετικά;

Ώρες ώρες πάντως νομίζω πως μας αξίζει ό,τι χειρότερο. Παίρνω ανάποδες στροφές και σκέφτομαι πως καλά κάνουνε και μας γαμάνε όλους ομαδικά. Και γώ στη θέση τους αυτό θα έκανα τέτοιοι μαλάκες που είμαστε, αγαπημένοι μου αυτόχθονες ιθαγενείς. Με το συμπάθειο βεβαίως βεβαίως.

Kλείνοντας θέλω να καταγγείλω δημόσια τις αστυνομικές δυνάμεις της Ηπείρου που έκλεισαν  οικογενειακή επιχείρηση συμπολιτών μας Αργολιδέων στα σύνορα με την Αλβανία, όπου οι άνθρωποι είχαν πάει εκδρομούλα με τα μικρά παιδιά τους και συνδυάζοντας το τερπνόν μετά του ωφελίμου αγόρασαν και λίγο εμπόρευμα για την επιχείρηση τους στην Αργολίδα. Συγκεκριμένα αγόρασαν 53 κιλά ινδικής κανάβεως.

Και αντί οι αστυνομικές δυνάμεις να ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα ανα νομό και περιφέρεια, λειτούργησαν τοπικιστικά και συνέλαβαν αδικαιολόγητα (!!!)  τους γονείς, οδηγώντας άλλη μια τοπική μας επιχείρηση στο λουκέτο.

Δεν θα περάσει! Η Αργολίδα δεν ξεχνά! Θα εκδικηθεί!


Υ.Γ :  Μη στέλνετε σχόλια στο μπλογκ Παλαμπούρτζι με καταγγελίες μετέωρες, λάσπη, κατηγορίες προσώπων, φήμες και άλλα παρόμοια. Δεν πρόκειται να τα βγάλω δημόσια. Το Παλαμπούρτζι δεν είναι δημοσιογραφικό μπλοκ! Είναι ψυχωσικό, ψυχανωμαλιάρικο, κωλοπλένικο και χρονογραφικό. Δεν έχει κόμμα, θρησκεία, φύλο, έθνος, ομάδα ( και κανονική και αίματος).
Υποστηρίζει μόνο με μανία το πολίτευμα της δικτυακής αμεσοδημοκρατίας.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

La Vita è Bella

Γνωρίζω πως αυτή η εβδομάδα έκρυβε ίσως το πιο συγκλονιστικό νέο όλης της χρονιάς για το Ναύπλιο. Όταν το διάβασα έμεινα άφωνος και φυσικά συγκλονισμένος, , φαντάζομαι όπως και εσείς.
Η Νέα Δημοκρατία στηρίζει Χρήστο Γραμματικόπουλο.
Μιλάμε για είδηση-σοκ!
Απίστευτο νέο! Ανατριχιαστικό! Να σου σηκώνει τη τρίχα κάγκελο!
Παρόλα αυτά δεν θα ασχοληθώ σήμερα μαζί του. Θα το γράψω στ΄αρχίδια μου.
Αντ΄αυτού θα διηγηθώ την ιστορία ενός ρακοσυλλέκτη.
Στο κάδο των σκουπιδιών με το σήμα-σύμβολο Δήμος Ναυπλίου που βρισκέται στη άκρη του δρόμου που διαμένω, εμφανίζεται κάθε μεσημέρι, περίπου στις 3, ένας κύριος αλλοδαπός, του πάλαι ποτέ ενδόξου ανατολικού μπλόκ, παρέα με το μικρό γιό του.
Τους πετυχαίνω πάντοτε την ώρα που βγάζω βόλτα προς ούρησιν και αφόδευσιν τους μοσχαναθρεμμένους σκύλους μου. Σέρνουνε πάντοτε μαζί τους ή ο ένας ή ο άλλος, οι άνθρωποι, όχι οι σκύλοι, ένα μεγάλο καρότσι σούπερ μάρκετ με ροδάκια και προφανώς κάνουνε γύρα σε όλα τα πλούσια σκουπιδομέρη της πόλης για να βρούνε αδρανή υλικά, πεταμένα παππούτσια μας ή σκισμένα ρούχα μας και να τα αξιοποιήσουν. Για ανακύκλωση ίσως ή ιδίαν χρήσιν. Αλλα κυρίως για να μπορέσουν να ζήσουν.

Το αξιοσημείωτο της ιστορίας δεν είναι φυσικά η πράξη της ρακοσυλλογής. Αυτό μας είναι πλέον σύνηθες. Το βλέπουμε παντού και κάθε ώρα και απ'όσο ξέρω οι κάδοι σκουπιδιών λειτουργούν πια μέσα στο μυαλό δεκάδων φιλέσπλαχνων συνιθαγενών μας και σαν χαριστικοί πάγκοι. Αφήνεις τα παππουτσάκια σου δίπλα απο τον κάδο και ξέρεις πως το πολύ σε 10 λεπτάκια δεν θα είναι πια εκεί.
Φεύγεις όμως χωρίς να κοιτάξεις πίσω. Φοβάσαι να δείς τα πρόσωπα. Αρνείσαι κουτά να παραδεχτείς πως δίπλα σου, μέσα στον όμορφο κόσμο που ζείς, υπάρχει τόση φτώχεια και ανέχεια.
Το αξιοσημείωτο της ιστορίας λοιπόν δεν είναι η πράξη της ρακοσυλλογής αλλά ο τρόπος που συμβαίνει. 


Απο τη δική μας πλευρά, την πλευρά των “προνομιούχων ακόμη” συμβαίνει αδιάφορα, αναίσθητα ή στη καλύτερη περίπτωση χριστιανορθόδοξα κι ενοχικά.
Απο τη δική τους πλευρά όμως;
Και ερχόμαστε στο ζουμί της ιστορίας.

Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση εδώ και κάμποσο καιρό που παρατηρώ απο κοντά το ζευγάρι πατέρα-γιού να σκάβει στο κάδο σκουπιδιών της γειτονιάς μου είναι πως ποτέ μέχρι τώρα δεν τους έχω δεί αγέλαστους.
Ενώ θα περίμενα να δώ κατσουφιασμένα και γκρινιάρικα πρόσωπα, γεμάτα ταλαιπώρια και βάσανα, αντιθέτως οι άνθρωποι είναι διαρκώς χαρούμενοι και γεμάτοι απο τη χαρά της ζωής.
Μοιάζουν να κάνουν μια γλυκειά βόλτα στη πόλη, ο ένας σαν παραδοσιακός και περήφανος πατέρας και ο άλλος σαν κλασικό παιδί που γνωρίζει τον κόσμο δίπλα στον μπαμπά, μαζεύοντας σκουπίδια.
Διαρκώς πειράζει ο ένας τον άλλον, σπρώχνονται και αστειεύονται συνεχώς, σέρνουν το καρότσι κάνοντας κόντρες, σηκώνοντας σούζες και πού και πού ο πατέρας σκύβει γλυκά στο παιδί και του ορμηνεύει τα δικά του.
Το πιο συγκλονιστικό όμως της ιστορίας είπαμε πως είναι ο τρόπος ρακοσυλλογής. Μόλις ο πατέρας εντοπίσει ένα χρήσιμο πράμα, το δείχνει στον μικρό, τον σηκώνει ψηλά κάνοντας το γνωστό αεροπλανάκι και τον προσγειώνει τρισχαρούμενο και γελαστό μέσα στο κάδο για να το ψαρέψει. Ο μικρός σηκώνει ψηλά τη λεία του σαν έπαθλο, ο πατέρας τον χειροκροτεί, τον βάζει ωσάν χρυσό ολυμπιονίκη πάνω στο καρότσι και τον τσουλάει τιμητικά και παιχνιδιάρικα μέχρι τον επόμενο κάδο σκουπιδιών.
Γι αυτό σύντροφοι ιθαγενείς, αν τύχει και πετύχετε στο δρόμο σας ή στο δρόμο που αφήνετε τα σκουπίδια σας, μέσα στη ζέστη, μες το μεσημέρι και το φώς, τους δύο αλλοδαπούς πρωταγωνιστές της ιστορίας, καθίστε και παρατηρήστε τους για λίγο. Έχουν να σας μάθουν και να σας θυμίσουν πολλά ξεχασμένα πράγματα του ελληνικού μας πολιτισμού. Το κυριότερο φυσικά είναι η χαρά, η αγάπη και το γλέντι της ζωής μέσα απο κάθε αντίξοη συνθήκη.
 Όπως είπε άλλωστε κι ο ποιητής: "Θεέ! Ο καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξει τέτοιο φως! Το φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνει, μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Ελλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμο εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής, τον φόβο του θανάτου."
Λαχτάρα για ζωή λοιπόν ακόμη και μπροστά στη θέα του θανάτου. Mπροστά στη θέα της μεγαλύτερης συμφοράς. Το θυμάστε καθόλου ή μήπως ακούγοντας τη λέξη πατρίδα το πρόσωπό σας μονάχα αγριεύει και βαράει προσοχές;
Η ζωή είναι ωραία* τελικά και στο Ναύπλιο, σύντροφοι. Η ζωή είναι και ωραία και ελληνική. Ελληνικότατη. Ακόμη κι αν βιώνεται μόνο από δύο αλλοδαπούς.

-------------------------------------------------------------------------------



*Η ζωή είναι ωραία: Η Ζωή Είναι Ωραία (ιταλικά: La Vita è Bella, αγγλικά: Life is Beautiful) είναι ιταλική δραματική κωμωδία παραγωγής 1997 σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Μπενίνι και σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Βιντσέζο Τσέραμι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλού Εβραίου, τον Γκουίντο, που πρέπει να βάλει όλη του τη φαντασία σε λειτουργία για να βοηθήσει την οικογένειά του που κρατείται στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν.


Για τους γκάου μπίου που δεν την έχουνε δεί ακολουθεί βιντεοκλιπάκι μετά εξαίσιας μουσικής και επίσης το torrent που μπορείτε να τη κατεβάσετε καθώς και οι υπότιτλοι.
Το ποιήμα είναι απόσπασμα απο το έργο "Εις την Οδόν των Φιλελλήνων" του Ανδρέα Εμπειρίκου που ανήκει στην αθάνατη γενιά του 30 που διέκοψε τη πνευματική της παραγωγή εξαιτίας των φασιστικών και εθνικοσοσιαλιστικών ταγμάτων θανάτου).

Παλαμπούρτζι ίσον Κουλτούρα. Γκέγκε;




Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Η αφρικάνικη σκόνη και οι βλαβερές της συνέπειες

Το περασμένο Σάββατο αν θυμάστε, η πόλη του Ναυπλίου ήτο γεμάτη με αφρικάνικη σκόνη. Αυτή η σκόνη που λέτε, με προβληματίζει. Έχει αρχίσει και εμφανίζεται πολύ συχνά τώρα τελευταία και μου δημιουργεί ανησυχίες.
Έχω αρχίσει να σκέφτομαι πολύ περίεργα πράγματα. Μήπως είναι δηλαδίς κανα σημάδι της πατρώας γής Mama Africa που μας καλεί στα μέρη της. Σαν να μας λέει πως η εποχή που ανήκαμε στον αναπτυσσόμενο κόσμο πέρασε και δεν ακούμπησε. Μήπως το κλίμα του τρίτου κόσμου μας τραβάει στα λημέρια του σιγά σιγά. Μήπως προσπαθεί η φύση να μας πεί με τον πάντα ευγενικό και υπαινικτικό τρόπο της πως γίναμε και επισήμως Μπανανία.
Και καλά η Κρήτη. Όπως έχουνε πεί και οι επιστήμονες, και μπανάνες έχει και τον έχει βρεί τον δρόμο της. Αργά και βασανιστικά, χιλιοστό το χιλιοστό, κάποια στιγμή θα φτάσει στην Αφρική και κανονικά. Η υπόλοιπη χώρα τί θα κάνει; Θα στέκει ακούνητη κι αμήχανη εδώ σαν το τελευταίο ακροσύνορο της Μαύρης Ηπείρου περιτριγυρισμένη απο ξενέρωτους ανεπτυγμένους;

έργο "το βασανιστήριο της νοικοκυράς με το ξεσκονόπανο"

Μας βλέπω όλους πανικόβλητους στον Ισθμό να πετάμε οβίδες στο πέρασμα μπας και καταφέρουμε και σκουντήξουμε καμια γεωολογική πλάκα και αρχίσουμε σιγά σιγά να τσουλάμε και μείς προς τα κάτω. Γιατί είμαστε και δεμένοι με την ιδιοκτησία μας εμείς οι Πελοποννήσιοι πανάθεμά μας. Δεν μπορούμε να πάρουμε το βαρκάκι μας και να φύγουμε έτσι απλά. Πρέπει να έχουμε και το χωράφι μας μαζί.
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όμως φλώροι Βορεολλαδίτες και Τσιμεντόβλαχοι, και πάλι εμείς θα απελευθερωθούμε πρώτοι! Θα σας κουνάμε το μαντήλι σαρκαστικά σαλπάροντας για άλλη μια φορά πρωτοπόροι στο ολόλαμπρο μέλλον μας.

Άλλο νέο. Τα γάμησε ο Καμπόσος πάλι έτσι; Σας το είπα ή δεν σας το είπα σύντροφοι; Αφού δεν παίζεται ο άνθρωπος ρε. Είναι δυνατόν να νικήσει άλλος; Ακόμη και του Ναυπλίου τους δημάρχους και τους βουλευτές να έχωνε( έχουμε τέτοιους;) μέσα το γκάλοπ, πάλι θα σάρωνε ο Μητσάρας της καρδιάς μας και της Αργολίδος ούλης. Και για να σας το αποδείξω, θα κάνω και εγώ γκάλοπ. Καινούριο.Η ερώτηση θα είναι “Ποιόν θέλετε για δήμαρχο της πόλης του Ναυπλίου”. Θα βάλλω μέσα όλα τα πιθανά και απίθανα ονόματα αλλά θα βάλλω και το όνομα του Μητσάρα του Καμπόσου γιατί τον θέλω στη πόλη μου, τον πιστεύω πραγματικά, και πιστεύω πως τον θέλουνε και χιλιάδες άλλοι αυτόχθονες.Θα δώσω και 60 μέρες προθεσμία να 'ρθεί να δέσει το αποτέλεσμα και ο νέος δήμαρχος θα είναι πια πραγματικότητα (πάνω δεξιά όπως μπαίνεις).

Επίσης σταματήστε να κάνετε μαλακίες στο λόφο του Παλαμηδιού. Τις προάλλες έπιασε φωτιά λόγω παράνομης υλοτομίας. Ξεκολλάτε με το Παλαμήδι και πιάστε κανα πάρκο της πόλης. Σιγά σιγά ξυλώνονται όλα. Κάντε μια συνεννόηση με τον Κωστούρο, φιλικός και καταδεκτικός άνθρωπος είναι, και κανονίστε να καβατζώνεται τα δέντρα που πρόκειται να κοπούν. Που μάλλον θα είναι πολλά. Κι αφήστε τα τα έρμα τα βουναλάκια. Όχι τίποτα άλλο δηλαδή αλλά θα ξεκινήσει κανα καινούριο αντάρτικο στη χώρα και δεν θα έχουμε μέρος να ανεβούμε οι επαναστατημένοι Αργολιδείς.

Το καλύτερο μέρος για αγνάντεμα στο Ναύπλιο είναι μακράν πλέον το παλιό Πί της παραλίας. Το άδειο και παρατημένο Πι. Τώρα που δεν χρησιμοποιείται για στάθμευση αυτοκινήτων και έχουν βγεί οι φήμες για σπηλαιώματα που θα οδηγήσουν σε πιθανή κατάρρευση, δεν πατάει ψυχή. Μόνο τα τρενάκια στέκονται εκεί και ελάχιστοι περαστικοί. Υπάρχουν και δυό καταπληκτικά παγκάκια για να προδιαθέσουν τους βολταδόρους να αράξουν αλλά τίποτα. Ο κόσμος τελικά κινείται σαν το μελίσσι. Οι πολλοί θα πάνε με τους πολλούς. Και μείς οι αυτόχθονες έχουμε μια χρησή ευκαιρία να αράζουμε μέσα στην ησυχία, απέναντι ακριβώς απο τη ρομαντική καστρονησίδα μας, με πλάτη όλο το προφίλ της παλιάς πόλης και δύο βήματα απο τη βαβούρα και το κόσμο τον οποίο μπορούμε να χαζεύουμε και να κουτσομπολεύουμε από απόσταση ασφαλείας ( οι κουτσομπόληδες, δηλαδή όλοι, καταλαβαίνουν). Για να το πώ ναυπλιώτικα, έχει δημιουργηθεί σύντροφοι ένα καινούριο μέρος για χασομέρι, αραλίκι, ρομάντζα και κόζι. Βέβαια, υπάρχουν δυό αρνητικά. Δύο κίνδυνοι πρακτικοί. Τώρα που το είπα να γίνει της πουτάνας και δεύτερον να καταρρεύσει έτσι κι αλλιώς με εμάς απάνου.

Ότι θα είχε ο γράφων ίδια μέρα γενέθλια με την αυτού μεγαλειότητα της πόλης κυρία Άννα Μάντα, ομολογώ πως δεν το γνώριζα ξεκινώντας αυτό το αυτομαζοχιστικό ιστολόγιο. Αν το γνώριζα δεν μπορώ με ακρίβεια να καθορίσω τις εξελίξεις αλλά σίγουρα δεν θα ήταν οι ίδιες. Τώρα που το γνωρίζω το μόνο που έχω να πώ είναι πως ή εγώ ή η κυρία Μαντά πρέπει κάπου κάποιο λάθος να έχουμε κάνει στη συλλογιστική μας. Σε κάθε περίπτωση όμως τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται. Και δή Κριάρια πνεύματα.

Με ένα άλλο μεγάλο πνεύμα θα συναντηθώ τώρα και θα συναγωνιστώ μαζί της στα δίκαια και εθνικά αιτήματά της. Πρόκειται φυσικά για την προοδευτική και αριστερή μελλοντική βουλευτίνα του νομού Μελίνα. Η Μελίνα έστειλε μια επιστολή καταπέλτη στην αεροπική εταιρεία aegean airlines διαμαρτυρόμενη για τη μη χρήση του ονόματος Κωνσταντινούπολη δίπλα στο όνομα Istanbul. Mια αληθινά πατριωτική κίνηση που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Είναι αδιανόητο ελληνική εταιρεία να λειτουργεί ανθελληνικά και να τολμάει να μη βάζει δίπλα στο όνομα Βul ( Πόλη εις την τουρκικήν) το όνομα του Ιλλυριού εκ σημερινού Νις της Σερβίας δημιουργού της, Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο ανθελληνισμός σε όλο του το μεγαλείο. Μελινάκι μου, το κεφάλαιο τελικά δεν έχει πατρίδα, δεν έχει παράδοση ούτε έθνος. Εμπρός στο δίκαιο αγώνα της κοινωνικής απελευθέρωσης, του αντικαπιταλισμού και του εργατικού αγώνα που χαράζεις και μας οδηγείς. Λέτε να την έκαψα τώρα και αυτήν;

Σταματήστε να ανάβετε το Παλαμήδι πρίν ακόμη πέσει ο ήλιος. Έλεος! Τσάμπα ρεύμα. Παιδάκια πεινάνε στην Αφρική...ποιά Αφρική; Εδώ πεινάνε πλέον τα παιδάκια και εμείς σπαταλάμε ανούσια ρεύμα σε προβολείς. Ας στείλει κάποιος κάποιονα να πάει να αλλάξει το κουμπάκι του προγράμματος φωτισμού. Δεν είναι τίποτα δύσκολο παιδιά. Θέληση χρειάζεται και βαθιά, πολύ βαθιά σκέψη!

Τέλος, ο δήμος Ναυπλίου οργανώνει καθαρισμό της Καραθώνας μαζί με το ΕΠΑΛ Ναυπλίου στις 14 του μηνού και καλεί πολίτες και φορείς να βοηθήσουν. Καλό θα είναι όλοι οι φωνασκούντες και διαμαρτυρόμενοι για την άσχημη τύχη της πανέμορφής μας παραλίας να τρέξουν να βοηθήσουν. Όχι γιατί θα λυθεί ως δια μαγείας με έναν απλό και εθελοντικό καθαρισμό το τεράστιο πρόβλημα της χωματερής αλλά γιατί μόνο έτσι θα μας αποδείξουν τις ανιδιοτελείς, ακομματικές και φιλοναυπλιώτικες προθέσεις τους. Ειδαλλιώς, δεν δικαιούνται δια να ομιλούν.

Aυτά τα ολίγα και καλή μας εβδομάς σύντροφοι ιθαγενείς.

Y.Γ : Το κατάστημα προσφέρει πρόσβαση στην πολύ ενδιαφέρουσα διαδικτυακή δραστηριότητα "Το ημερολόγιο ενός ανέργου". Γνωρίζω πως η περιοχή μας δεν έχει ανέργους γιατί είμαστε όλοι δουλευταράδες, γαμάτοι, ικανοί και άξιοι, αλλά επειδή τυχαίνει να είμαι εγώ άνεργος (ω ποία ανικανότις) επιτρέψτε μου αυτή τη μικρή δόση κομπλεξισμού και προσωπικής ντροπής. Και πάλι χίλια συγνώμη που αμαυρώνω την υπέροχη ησυχία μας. Δεν θα το ξανακάνω!
(πάνω δεξιά όπως μπαίνεις, κάτω ακριβώς απο την ψηφοφορία-αν δεν το βρείτε απο αύριο θα βάλλω φανάρια!!!)


Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Η συντηρητική γεωγραφία της πόλης


Ο Ναυπλιώτης κουράζεται εύκολα. Όχι ακριβώς κουράζεται αλλά θα λέγαμε μπουχτίζει. Βαριέται. Δεν φταίει αυτός. Φταίει το μέρος που ζεί. Αυτό το προκαλεί. Η γεωγραφία όλων των άψυχων πραγμάτων που τον περικυκλώνουν. Τα άψυχα πράγματα είναι με τέτοιο αντιφατικό τρόπο δομημένα γύρω του που πολλαπλασιάζουν τον χρόνο. Για να μη πω ακόμη πιο ακραία, τον σταματούν.
Μέσα σε αυτό το χρονικό σαλιγκάριασμα ή pause αν θέλετε, τα πάντα μεγενθύνονται. Οι βόλτες, οι καφέδες, τα καλοκαίρια, οι χειμώνες, τα στέκια, οι καυγάδες, τα γλέντια, οι ψίθυροι, οι συνήθειες, τα κουτσομπολιά, τα πάντα. Έτσι αυτά τα πάντα, όσα συμβαίνουν ή όσο μπορούν να συμβούν, χορταίνονται γρήγορα και σταματούν απότομα ή βασανιστικά. Αυτό που λέμε βαριεστημένα. Αργότερα όμως γίνονται μέσα στο μυαλό του καθένα θρύλοι, μύθοι, απίστευτες ιστορίες να ζηλεύεις που δεν έζησες ή δεν άκουσες, άλλες ατμόσφαιρες και άλλες εποχές και πολλά παρόμοια. Δεν παύουν όμως να ανήκουν πια στο παρελθόν, πεταμένα σε μια άκρη της ιστορίας και να μη γίνεται να επιστρέψουν ποτέ.
Ποιά είναι όμως αυτή η ύπουλη γεωγραφία που προκαλεί τέτοια φαινόμενα, φουσκώνει τον χρόνο και τον χώρο και καθορίζει το συλλογικό ασυνείδητο των Ναυπλιωτών; Ποιά είναι αυτή η αόρατη γυάλα γύρω μας; Τα δικά μας τείχη;


Καταρχήν είναι το λιμάνι της πόλης. Ακούς λιμάνι και ανοίγει η καρδιά σου. Φαντάζεσαι πλοία, ναυτικούς, τουρίστες, κίνηση, θόρυβο, εμπόρους και φωνές. Αλλά το δικό μας λιμάνι είναι κυρίως χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων. Κοινώς αδρανοποιημένο. Και όποιον άνθρωπο και να ρωτήσεις στο πλανήτη γή για ένα λιμάνι αδρανοποιημένο θα σου απαντήσει ποιητικά και εύστοχα πως αυτό το λιμάνι που λες, μάλλον έχει αφημένους πολλούς ξέμπαρκους και ξεχασμένους που θα περιμένουν μάταια και για χρόνο πολύ κάποιο επόμενο φανταστικό δρομολόγιο.
Επίσης είναι και η θάλασσα. Μεγάλη θάλασσα. Η μισή και βάλλε περίμετρος της πόλης βρέχεται απο θάλασσα. Αφού οι Ναυπλιώτες στις μεγάλες τους επάρσεις καυχιούνται πως ζούνε σε νησί. Σχεδόν σε νησί, το διορθώνουν και καλά αργότερα. Η θάλασσα προσφέρει όμορφους περιπάτους, βολταδούρες, αγνάντεμα και ταξίδεμα του νου. Ιδανική για φευγάτους τύπους όπως οι νησιώτες. Οι Ζακυνθινοί ή οι Κερκυραίοι καλύτερα, που μοιάζουν λίγο και οι πόλεις μας. Η δική μας θάλασσα όμως είναι κλειστή. Όλο βουνά που θα έλεγε κι ο ποιητής. Θέλεις να ξεφύγεις αλλά δεν μπορείς τελείως. Όλο και κάτι αφήνεις. Όλο και κάτι σε τρώει. Και είναι και θάλασσα που όσο να πείς, ένα εμπόδιο, μια περικύκλωση, μια αδυναμία άμεσης φυγής την προσφέρει. Υπάρχει βέβαια ένα ανοιγματάκι για να φύγει ο νούς, στο γύρο της Αρβανιτιάς στο ύψος του Φάρου, ευθεία προς τον ανοιχτό κόλπο αλλά δεν νομίζω οτι αρκεί.
Ακολουθεί η πέτρα. Ο τόπος είναι γεμάτος πέτρα. Υλικό σκληρό, παλιό και πρωτόγονο. Ενίοτε βρεγμένο ή χορταριασμένο. Υλικό δυσκολοταξίδευτο κι ακούνητο. Παρόλα αυτά όμορφο αν και κάτι τέτοιο μας είναι αδιάφορο για αυτό που συζητάμε.
Και κλείνω το μάθημα της γεωγραφίας με τον βασιλιά της πόλης. Το θηρίο. Το ένα και μοναδικό Παλαμήδι. Να έχεις απο τη μία τη κλειστή θάλασσα, να έχεις πάνω σου και μέσα σου ριζωμένη τη χορταριασμένη πέτρα και πίσω ακριβώς απο κάθε σου κίνηση, πίσω απο κάθε σημείο της πόλης, να στέκει και να σε πλακώνει και η βαριά σκιά του κάστρου . Του μεσαιωνικού γίγαντα.
Το Παλαμπούρτζι λοιπόν, γέννημα θρέμμα και αυτό αυτής της ύπουλης και συντηρητικής γεωγραφίας ήταν φυσικό να πληγεί με τη σειρά του απο τα φοβικά συμπτώματά της. Και προκειμένου να μη τα παρατήσει και βαρεθεί, αποφάσισε να τα καταπολεμήσει.
Αποφάσισε απο τούδε και στο εξής να μη λειτουργεί τακτικά, να μην αγκομαχά μέσα στην τοπική μας αφασία να βρεί είδηση άξια σχολιασμού και να περιφέρεται πλέον στο αυτόχθονα κυβερνοχώρο ωσάν τον συγχωρεμένο τον Χρηστάρα τον τρελό. Αιφνιδίως και καταλυτικώς. Και ατενίζοντας με το πάσο του τον θαυμάσιο ναυπλιώτικο ουρανό.
Γιατί δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει σύντροφοι, αλλά απο τότε που χάσαμε τους τρελούς μας, χάνουμε σιγά σιγά και τα μυαλά μας.
Τουλάχιστον θα μου πείς, ξαναβρήκαμε τα φανάρια μας. Μπορούμε και μείς πια να σιχτιρίζουμε σαν τους φιλτάτους Τσιμεντόβλαχους, κρατώντας το κινητό στο ένα χέρι και την φραπεδιά στο άλλο πως μας έπιασε το φανάρι στη Χαριλάου Τρικούπη. Είμαστε και μείς επιτέλους αστοί! Και θα μάθουμε να μουντζώνουμε και να βρίζουμε καλύτερα. Και ίσως, αν είμαστε τυχεροί, να μάθουμε να κάνουμε και αυτή την ανέκφραστη φάτσα του τίποτα που κρύβουν όλοι οι αληθινοί έλληνες πρωτευουσιάνοι.
Κλείνοντας θέλω να στείλω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στα παιδιά της αυτόχθονης ιστοσελίδας palamidi.gr για το εξαιρετικό πανναυπλιακάκικο κείμενο τους “Κους Κους απο το Γήπεδο”. Πρόκειται περί δεξιοτεχνικού άρθρου, ενός αληθινού και με κοφτερό μάτι αυτόχθονα γηπεδιστή, που μέσα απο το χιούμορ του βγάζει πραγματική αγάπη για την ομάδα πράγμα που λείπει και πρέπει να ξανάρθει. Εκτός αν ήταν μόνο γεγονός μιας άλλης εποχής ή αφηγούμενος μύθος της πόλης.
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Έξω τα δέντρα από τ' Ανάπλι

Επιτέλους πρέπει να πάψει αυτός ο ύπουλος κίνδυνος που ελλοχεύει μέσα στις ζωές μας και πλήττει βάναυσα την φιλειρηνική, αρμονική και καθιστική, πιο καθιστική πεθαίνεις, ζωή της ρομαντικής μας πόλης. Το έχουμε χιλιοπεί και έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας.
Πρέπει να κοπούν άμεσα όλα τα δέντρα της πόλης για να βρούμε την ηρεμία μας!
Κάθε λίγο και λιγάκι ξεπηδάνε απο την αφάνεια δέντρα δολοφόνοι, ύπουλα και μοχθηρά, έτοιμα να επιτεθούν στον κάθε ανυποψίαστο περιπατητή.
Η λύση είναι μία. Άμεσο κόψιμο όλων ανεξαιρέτως των δέντρων της πόλης.
Εδώ και κάμποσο καιρό, απο την ώρα που έσκασε το πρώτο περιστατικό αρρώστου και επιθετικού δέντρου δεκάδες συμπολίτες μας έχουνε χάσει τον ύπνο τους και δεν μπορούν να απολαύσουν με την ησυχία τους τη βόλτα τους. Ως εδώ!
Δηλαδή για τους μετανάστες που λειτουργούμε τόσο ξεκάθαρα έχουμε άδικο; Γιατί δεν παραδειγματιζόμαστε; 10 μετανάστες κλέβουνε, όλοι οι μετανάστες κλέβουνε. 10 μετανάστες σκοτώνουνε, όλοι οι μετανάστες σκοτώνουνε. Τόσο απλά. Δηλαδή κουκούτσι μυαλό μέσα στο κεφάλι μας;
10 δέντρα άρρωστα και επικίνδυνα, όλα τα δέντρα άρρωστα και επικίνδυνα και να πάνε στο καλό και στο ωραίο μας τζάκι για του χρόνου τώρα πια. Είναι ανάγκη να περιμένουμε να αρρωστήσουν πρώτα; Έξω τα δέντρα απο τ' Ανάπλι! Τέλος.
Πάμε σε ένα ζήτημα πολιτιστικού επιπέδου τώρα. Πρώτο σε ακουστική κατατάχθηκε το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου απο την Ευρωπαική Επιτροπή Ακουστικής. Και; Χεστήκαμε και η βάρκα γέρνει. Δεν το ξέραμε άλλωστε; Περιμέναμε την ευρωπαική επιτροπή ακουστικής να μας το πεί; Το έχουμε πεί ένα εκατομύριο φορές. Μη γινόμαστε κουραστικοί. Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, οι άλλοι τρώγαν βελανίδια απο τα δέντρα. Νά τα πάλι τα πούστικα τα δέντρα. Έξω τα δέντρα απο το Παλαμπούρτζι! Τώρα!
Για να έρθουμε στο σήμερα πάλι, μπορεί βεβαίως κάποτε να χτίζαμε Παρθενώνες αλλά τώρα θέλουμε ένα μεροκάματο και βάλλε( μαζί με τις βενζίνες) για να απολαύσουμε και μείς οι Νεοέλληνες την υπέροχη ακουστική του θεάτρου της Επιδαύρου. Και επίσης τα δεντράκια γύρω γύρω (νάτα πάλι τα σκατόδεντρα), όπως έχει πάρει γραμμή το αδιάκριτο αυτάκι μου, τα έχουνε βάλλει στο μάτι διάφοροι επιτήδειοι καψοδεντράκηδες. Μήπως είναι και αυτά επικίνδυνα και άρρωστα;
Αν είναι ας τα κάψουμε και αυτά. Και ας ανεβάσουμε και άλλο τις τιμές των παραστάσεων και ας μείνει άδειο το θέατρο και γυμνό παρέα με τους ηθοποιούς και την υπέροχη και βραβευμένη ακουστική του. Α! Και καμια δεκαριά σελέμπριτις των Αθηνών και της Μυκόνου. Ω, ποία πολιτισμική άνθηση!

ΠΩΛΕΙΤΑΙ

Πολλά συγχαρητήρια στους δημοτικούς άρχοντες του δήμου Ναυπλίου που σπεύδουν άμεσα να εξυπηρετήσουν το Διοικητικό Πρωτοδικείο της πόλης προσφέροντάς του στέγαση. Εύχομαι να δείξουν στο μέλλον την ίδια θέρμη για πιθανούς άστεγους και πένητες της πόλεως που αρχίζουν χλιαρά αλλά σταθερά να κάνουν την εμφάνισή τους στα ρομαντικά σοκάκια του τόπου και ας μην έχουν τη δυνατότητα αυτοί να στείλουν ούτε δελτίου τύπου ούτε βεβαίως να προσκομίσουν λαοπληθή σόγια για την συγκομιδή δημοκρατικών αυτόχθονων ψηφαλακίων.
Πολλά συγχαρητήρια επίσης για τους πανέμορφα σκαμένους δρόμους μας. Έχει γίνει το Ναύπλιο ένα πανέμορφο και χωμάτινο μωσαικό απο τη μία άκρη της πόλης μέχρι την άλλη. 33 χρόνια περίπου ζώ εδώ, 33 χρόνια σκαψίματα βλέπω και τίποτα άλλο. Γιατί δεν κάνουμε μια ιδιωτική σχολή ανωτέρας σκαπτικής να τα κονομήσουμε; Να ρθούνε σπουδαστές απο όλη τη χώρα να μάθουνε τη τοπική μας τέχνη.
Επιπλέον, τσεκαρισμένο αυτό απο προσωπική πείρα, τα σκαψίματα δεν γίνονται και τόσο οργανωμένα. Θέλω να πω πως οι σκάφτες ενίοτε δεν πρέπει να βλέπουν ή να ξέρουν τί σκάβουν και πειράζουν και καλώδια του ΟΤΕ. Πολλές κομμένες συνδέσεις ή σκαμπανεβάσματα της ταχύτητας του ιντερνετίου που μας συμβαίνουν, σε αυτό οφείλονται. Το έπαθε η μάνα μου με την δική της σύνδεση. Και ο τεχνικός της εταιρείας της αποκάλυψε πως είχε πειραχθεί καλώδιο του δρόμου απο σκαψίματα. Ακούς; Ακούω να λές κοιμήσουλα αυτόχθονα.
Τέλος πολλά συγχαρητήρια στο δήμαρχο του Άργους που φαίνεται πως έχει ριζώσει καλά μέσα στις καρδιές των φιλτάτων και γειτόνων Αργειτών όπως αποδεικνύει και το τελευταίο γκάλοπ που πραγματοποιήθηκε αυτές τις μέρες στη πόλη του πεπονιού και της αγνής πορτοκαλέας.
Τί; Δεν έχει βγεί ακόμη το γκάλοπ δημόσια;
Δεν πειράζει. Θα βγεί. Και η δημαρχάρα θα είναι πρώτη. Κάτι ξέρω που σας λέω. Τα μυρίζομαι εγώ κάτι τέτοια.


Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Πρωταπριλιάτικος Μεσαίωνας

Καλή εβδομάδα και καλό μήνα σε όλους τους αυτόχθονες και ξεκινάω γρήγορα γρήγορα με ένα μήνυμα-παραίνεση φανατικού αναγνώστη αλλά ολίγον οξύθυμου όπου μου πρότεινε μέσω του ταπεινού μου ιστολογίου να απευθυνθώ στους αρμοδίους για να απομακρύνουν όσο πιο γρήγορα γίνεται απο διάφορα σημεία της πόλης την αφίσα του αναπλιώτικου καρναβαλιού.

Δεν είναι δα και κάτι σημαντικό αλλά θα συμφωνήσω με τον αναγνώστη που μου είπε στη φιλική κουβέντα μας πως αν οι αφίσες παραμείνουν στίς κολώνες μέχρι το Πάσχα το σκηνικό θα θυμίζει ρημαγμένη επαρχία μιζέριας και σαπίλας. Και ξηγούμαι.

Πώς μας φαίνεται μερικές φορές πηγαίνοντας για Αθήνα, στη στροφή των Δερβενακίων να βλέπουμε αφίσες με τη φάτσα του Μάκη Χριστοδουλόπουλα ή του Αντύπα για κάποιο καλοκαρινό πανηγύρι της Νεμέας ενώ ο μήνας είναι Δεκέμβριος ας πούμε; Κάπως έτσι.

Συνεχίζω με καταγγελία που έφτασε στα γλυκά και τόσο απονήρευτα αυτάκια μου από φίλους μου ρουφιάνους της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Λόγω της κοίμησης του Μητροπολίτη, οι ανώτεροι άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης που τυχαίνει να είναι και άρχοντες της εκπαίδευσης, έστειλαν ενημέρωση-διαταγή στα δημοτικά σχολείο της πόλης ζητώντας οι μαθητές να παρευρεθούν στη κηδεία. Ως εδώ καλά, διότι στα μέρη μας τηρούμε πιστά τις παραδόσεις και το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια είναι για τα καλά ριζωμένο μέσα μας. Υπάρχουν βέβαια και διάφοροι μεταμοντέρνοι και τσακπίνηδες που στη θέση της οικογένειας βάζουν τη Νέα Δημοκρατία. Εκ του “ζήτω η ελλάδα, ζήτω η θρησκεία, ζήτω η νέα δημοκρατία” τεκμαίρεται αυτό. Πανομοιότυπο μεν, όχι και τόσο πατροπαράδοτο δε. Δεν βαριέσαι όμως. Πές πως η Νέα Δημοκρατία είναι μια μεγάλη οικογένεια και ξεμπέρδεψες. Το ζουμί της καταγγελίας δεν βρίσκεται εκεί. Το ζουμί βρίσκεται στην τρίωρη ορθοστασία και αναμονή των μικρών παιδιών προκειμένου να εκτελέσουν τις διαταγές των τοπικών αρχόντων στο ακέραιο ωσάν νεσύλλεκτοι ψάρακλες. Δεν ξέρω πως θα σας φαινόταν μια τρίωρη ορθοστασία στη τρυφερή ηλικία της παιδικότητας αλλά οι δάσκαλοι που είναι αρμόδιοι και ειδικοί μου ανέφεραν πως πρόκειται για ψυχοφθόρα και καταπιεστική διαδικασία. Αλλά τί να ξέρουν και αυτοί οι δόλιοι μπροστά στην παντογνώστρια στρατιωτική διοίκηση που κληρονομήθηκε στο κράτος μας για τα καλά και παραμένει σαν βδέλλα ακόμη και σήμερα μετά το πέρας της χρυσής και επαναστατικής 7ετίας; 

Συνεχίζω με πιό ευχάριστα θέματα. Το Ναύπλιο και συγκεκριμένα η επαρχία της Τίρυνθας έχει τη τιμή απο τη Παρασκευή να φιλοξενεί στο ευάερο και ευήλιο σωφρονιστικό της κέντρο, τον πρωτοπόρο δημοσιογράφο της δεκαετίας του 80 κύριο Κουρή. Ο πνευματικός ηγέτης της σοσιαλιστικής αναγέννησης του τόπου θεωρείται ο ιδρυτής του πανελλήνιου κινήματος του Αυριανισμού, πνευματικό κίνημα που πήρε την ονομασία του απο τις επαναστατικές και βαθυστόχαστες στήλες της εφημερίδας Αυριανή (τα βυζιά της Λιάνη, ο μπαμπάς της Ντόρας δοσίλογος κτλ) και που χάραξε νέους δρόμους στην ελληνική δημοσιογραφία τις επόμενες δεκαετίες. Μεγάλη μας τιμή λοιπόν και να μην ξεχάσουμε να του πηγαίνουμε τσιγάρα του ανθρώπου, αν και θα θυμούνται να το κάνουνε σίγουρα οι υπάλληλοι του ALTER.

Ο φίλος μου ο Πρεφαδόρος έβγαλε πρόσφατα ένα άρθρο διαμαρτυρόμενος για τα άπειρα κολωνάκια που έχουν τοποθετηθεί στο λιμάνι της πόλης με αποτέλεσμα το παρκάρισμα να έχει καταντήσει videogame και συγκεκριμένα Tetris ή Mario Kart. To έχω θίξει και εγώ το ζήτημα στο παρελθόν και στο μόνο συμπέρασμα που καταλήγω είναι πως πρόκειται για μια συνομωσιολογική πράξη των τοπικών και δημοσίων αρχόντων με στόχο να συνηθίσουμε σιγά σιγά να ζούμε με άδειους και αχρησιμοποίητους λιμανίσιους χώρους, μέχρι να ιδιωτικοποιηθούν χωρίς καμιά απολύτως αντίδραση απο τους υπνωτισμένους αυτόχθονες. Μια τοπική πλύση εγκεφάλου ένα πράμα. Τώρα για όσους στείλουν σχόλιο σχετικά με τον φίλο μου τον Πρεφαδόρο, για να τον προστατέψω απο τα πυρά θα πω μόνο πως καλύτερος και κολλητός μου φίλος είναι ο Χρήστος ο Γραμματικόπουλας, γνωστός στα πέριξ και ως Ιζνογκούντ. Εδώ, χώστε ελεύθερα. 

Για ποιόν λόγο σύσσωμο το δημοτικό συμβούλιο της πόλης (πλήν άλλης πρότασης) δεν έκοψε τα δημοτικά τέλη των ανέργων; Για ποιόν; Πολύ καλά έκανε και έκοψε τα δημοτικά τέλη απο πολυτέκνους και απόρους αλλά τους άνεργους τους άφησε αδικαιολόγητα στην απέξω. Ξέρετε γιατί; Θα σας πώ εγώ που τα ξέρω. Γιατί η πόλη μας δυστυχώς είναι μια πόλη καθαρά συντηρητική που πάντοτε προσαρμόζει την πολιτική της σκέψη και δράση με βάση της υπερισχύουσα ιδεολογία της κάθε εποχής. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνει πάντοτε και επιβιώνει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Είναι αυτό που μας λέγανε οι μανάδες μας του στυλ "κάνε το μαλάκα αγόρι μου και κάτι θα βρεθεί και για σένα". "Μόνο να μη προκαλείς, να κάνεις το κορόιδο, μπαινάκης-βγαινάκης και όλο και κάτι θα γίνει". Και υπερισχύουσα ιδεολογία της εποχής είναι καλοί μου σύντροφοι ο νεοφιλελευθερισμός. Και δυστυχώς για την φιλτάτη τάξη των ανέργων, ο νεοφιλελευθερισμός δεν κομίζει καμία μέριμνα για αυτούς. Αντιθέτως θεωρεί έστω και υποσυνείδητα ή κρυφά πως οι άνεργοι είναι οι ανάξιοι της κοινωνίας μας. Είναι αυτοί που δυστυχώς δεν τα κατάφεραν στον σκληρό κόσμο που ζούμε. Οι άνεργοι είναι η παράπλευρη απώλεια ενός τέλειου συστήματος στα πρότυπα της φυσικής ζούγκλας μόνο που τώρα η ζούγκλα είναι κυρίως οικονομική. Πιστό λοιπόν στις μεσαιωνικές παραδόσεις της πόλης το δημοτικό συμβούλιο ακολούθησε τα σημεία των καιρών.

Ο Παλαμπούρτζης ομολογεί ενώπιον της δικαιοσύνης πως είναι άνεργος
Και μιάς που είπα Μεσαίωνας, πολλά συγχαρητήρια στο Αντιφασιστικό-Αντιρατσιστικό Μέτωπο του νομού που αρνήθηκε να αναπαράγει τα πρόσωπα των νεαρών χρυσαυγιτών που συνελήφθησαν για εμπρεισμό ενός ΑΤΜ στο Βόλο, έχοντας στη κατοχή τους βαρύ οπλισμό, ναζιστικά φυλλάδια και κασκόλ του αγαπημένου τους κόμματος. Η μεσαιωνική μέθοδος της Αστυνομίας να δημοσιεύει πρόσωπα κατηγορουμένων προτού η δικαιοσύνη αποφασίσει την καταδίκη τους και να ντροπιάζει γονείς, συγγενείς και φίλους των κατηγορουμένων πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Η κοινωνία δεν είναι ρωμαική αρένα και η κοινή γνώμη δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει ανθρωποφάγα, ιδιαίτερως όταν αναφερόμαστε σε νέα παιδιά.

Καλό θα ήταν και οι ντόπιοι Χρυσαυγίτες να συμπαρασταθούν στους συντρόφους τους και να αντιδράσουν, καταγγέλοντας αυτή τη μεσαιωνική και φασιστική μέθοδο της αστυνομίας και του κράτους. 

Λέτε τώρα να τους έκαψα τον εγκέφαλο;

Κλείνοντας, όπως είναι ήδη γνωστό ολούθε, τα κανόνια θα ξαναβαρέσουν επιτέλους στη Γ' Εθνική. Κανονίστε τσιφούτηδες κωλοπλένηδες, ανώνυμοι κι επώνυμοι αυτοπροβαλλόμενοι, να βάλλετε γερά το χέρι στη τσέπη για να έχει η ομάδα μας μια καλή τύχη και μέλλον στη κατηγορία. Εγώ τα είπαμε. Είμαι άνεργος. Και τα δέκα ευρώ που έδινα φέτος εισιτήριο πολλά είναι. Εσείς;

Και ένα τελευταίο πρωταπριλιάτικο για να γουστάρουμε.
Το Νοσοκομείο Ναυπλίου δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ.