"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Πασχαλινό Παραμύθι με λυπημένο τέλος


Κάποτε, σε μια χώρα μακρινή, υπήρχε μια πόλη όμορφη και γραφική, μικροκαμωμένη και θαλασσινή, που φιλοξενούσε ένα από τα ομορφότερα Πάσχα του κόσμου.
Χιλιάδες επισκέπτες συνέρρεαν από όλο το πλανήτη αλλά και την κυρίως ενδοχώρα της εκεί περιοχής για να απολαύσουν την μυσταγωγική, θρησκευτική και ονειρική κατάνυξη που κυριαρχούσε στη μικρή πόλη, καθόλη την διάρκεια της γιορτής που ονομάζοταν από τους αυτόχθονες ιθαγενείς Μεγάλη Εβδομάδα.
Οι ανοιξιάτικες μυρωδιές πλημμύριζαν την ατμόσφαιρα, το γλυκό εαρινό αεράκι γαλήνευε τις ψυχές και το νού  ενώ το ειδυλλιακό τοπίο της πόλης που θύμιζε κάτι από πέτρινο ναυαγισμένο καράβι μεταμόρφωνε το μέρος σε πραγματικό παράδεισο.
Βασικός πρωταγωνιστής εκείνων των γιορτινών ημερών, πέρα από τις ατελείωτη και χαλαρωτική βολταδούρα, ήταν φυσικά ο Θεός της γιορτής, ο λεγόμενος Ιησούς Χριστός.
Η Μεγάλη Εβδομάδα ήταν μια μικρή λατρευτική περίληψη της ζωής του Ιησού, των θαυμάτων του, του κηρύγματός του, της αυτοθυσίας του, της σταύρωσης του, του θρηνητικού ενταφιασμού του και της τελικής νίκης του ενάντια στο θάνατο που πραγματοποιήθηκε με την Ανάστασή του.


Φυσικό αναμενόμενο ήταν οι λατρευτικοί χώροι της πόλης, οι Εκκλησίες, να πλημμυρίζουν καθημερινά από κόσμο.
Όλες εκτός από μία.
Δεν ήταν μια άσχημη Εκκλησία. Ούτε βρισκόταν μακριά από το κέντρο της πόλης. Αντιθέτως. Η συγκεκριμένη Εκκλησία ήταν μία από τις ομορφότερες και κεντρικότερες Εκκλησίες της πόλης. Η ιστορία που έσερνε πίσω της ήταν μεγάλη και ένδοξη. Ήταν ξακουστή σε όλη τη χώρα για τον πανέμορφό της Επιτάφιο και για τον ιδιαίτερο τρόπο της λατρευτικής της ακολουθίας.
Τα ένδοξα χρόνια της ακμής της πόλης, φιλοξενούσε στις δοξολογίες της την μεγάλη αριστοκρατική τάξη της τότε ανερχόμενης και εμπορικής πόλης. Ο λαός της πόλης και οι γύρω κάτοικοι της, οι πληβείοι,  αποκαλούσαν ειρωνικά την αριστοκρατία του τόπου τους ως «η τάξη των Πλυμένων ή Καθαρών» λόγω της εμμονής τους να καθαρίζονται διαρκώς, να διατηρούν κατάλευκο δέρμα και να μυρίζουν συνεχώς διάφορα εξεζητημένα αρώματα. Οπότε και  την εν λόγω Εκκλησία την ονόμαζαν στην αργκώ τους «Ναό των Πλυμένων ή Καθαρών».
Τα μετέπειτα χρόνια όμως, τα χρόνια της δικής μας αφήγησης, τα χρόνια που οι τάξεις είχαν χάσει τις μεγάλες εξωτερικές τους διαφορές, η Εκκλησία αυτή είχε αποκτήσει ένα τεράστιο ελάττωμα. Ο παπάς που πραγματοποιούσε τη λειτουργία της, ο ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ όλων των ανθρώπων και του πανανθρώπινου και φιλειρηνικού λόγου του Θεού, ήταν λιγουλάκι «επιλεκτικός» και αυτό δημιουργούσε τεράστιο εμπόδιο σε όλους τους πιστούς να την επισκεφθούν και να παρακολουθήσουν τις δοξολογίες της.
Ήταν βλέπετε αδιανόητο για πλήθος πιστών αλλά και απίστων που επισκέπτονταν εκείνο τον καιρό τις Εκκλησίες λόγω παράδοσης ή μοναδικής μυσταγωγικής κατάνυξης ν’ ακούν πως η βασιλεία των ουρανών που ευαγγελίζεται ο Ιησούς χωράει όλους τους ανθρώπους, ανεξαιρέτως χρώματος, φυλής και έθνους και να το ακούν από τα χείλη ενός «επιλεκτικού» παπά που πίστευε σε περιούσιους  και σε κατώτερους λαούς. Που πίστευε πως το χώμα που πατούμε, το χώμα από το οποίο γεννήθηκαν όλα τα ανθρώπινα πλάσματα, έχει ιδιοκτησίες, σύνορα και διαφορετικά αίματα.
Εξαιτίας αυτού του παπά η πάλαι ποτέ ένδοξη και λαοφιλής Εκκλησίας ερήμωσε για πάντα κι ο σοφός λαός της περιοχής αποτύπωσε γλαφυρά τα αρνητικά του αισθήματα στην γνωστή από σήμερα σε όλους μας παροιμία :
Aπ' τον παπά των Καθαρών, δεν πάς ποτέ στο παράδεισο...

Καλή Ανάσταση σε όλους.


2 σχόλια:

  1. Μόλις γύρισα, τρεις τη νύχτα, σε διάβασα και κάτι με ταρακούνησε. Θα αφήσουμε τελικά στους εξουσιαστές μας να εφαρμόσουν τις δικές τους ιδιοτροπίες της εξουσίας τους; δεν υπάρχει νομοτέλεια, εμείς τη δημιουργούμε. Τα άλλα είναι μύθοι. Δεν λέω ακόμα καλή Ανάσταση, προηγείται το Θείο Πάθος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή