"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

La Vita è Bella

Γνωρίζω πως αυτή η εβδομάδα έκρυβε ίσως το πιο συγκλονιστικό νέο όλης της χρονιάς για το Ναύπλιο. Όταν το διάβασα έμεινα άφωνος και φυσικά συγκλονισμένος, , φαντάζομαι όπως και εσείς.
Η Νέα Δημοκρατία στηρίζει Χρήστο Γραμματικόπουλο.
Μιλάμε για είδηση-σοκ!
Απίστευτο νέο! Ανατριχιαστικό! Να σου σηκώνει τη τρίχα κάγκελο!
Παρόλα αυτά δεν θα ασχοληθώ σήμερα μαζί του. Θα το γράψω στ΄αρχίδια μου.
Αντ΄αυτού θα διηγηθώ την ιστορία ενός ρακοσυλλέκτη.
Στο κάδο των σκουπιδιών με το σήμα-σύμβολο Δήμος Ναυπλίου που βρισκέται στη άκρη του δρόμου που διαμένω, εμφανίζεται κάθε μεσημέρι, περίπου στις 3, ένας κύριος αλλοδαπός, του πάλαι ποτέ ενδόξου ανατολικού μπλόκ, παρέα με το μικρό γιό του.
Τους πετυχαίνω πάντοτε την ώρα που βγάζω βόλτα προς ούρησιν και αφόδευσιν τους μοσχαναθρεμμένους σκύλους μου. Σέρνουνε πάντοτε μαζί τους ή ο ένας ή ο άλλος, οι άνθρωποι, όχι οι σκύλοι, ένα μεγάλο καρότσι σούπερ μάρκετ με ροδάκια και προφανώς κάνουνε γύρα σε όλα τα πλούσια σκουπιδομέρη της πόλης για να βρούνε αδρανή υλικά, πεταμένα παππούτσια μας ή σκισμένα ρούχα μας και να τα αξιοποιήσουν. Για ανακύκλωση ίσως ή ιδίαν χρήσιν. Αλλα κυρίως για να μπορέσουν να ζήσουν.

Το αξιοσημείωτο της ιστορίας δεν είναι φυσικά η πράξη της ρακοσυλλογής. Αυτό μας είναι πλέον σύνηθες. Το βλέπουμε παντού και κάθε ώρα και απ'όσο ξέρω οι κάδοι σκουπιδιών λειτουργούν πια μέσα στο μυαλό δεκάδων φιλέσπλαχνων συνιθαγενών μας και σαν χαριστικοί πάγκοι. Αφήνεις τα παππουτσάκια σου δίπλα απο τον κάδο και ξέρεις πως το πολύ σε 10 λεπτάκια δεν θα είναι πια εκεί.
Φεύγεις όμως χωρίς να κοιτάξεις πίσω. Φοβάσαι να δείς τα πρόσωπα. Αρνείσαι κουτά να παραδεχτείς πως δίπλα σου, μέσα στον όμορφο κόσμο που ζείς, υπάρχει τόση φτώχεια και ανέχεια.
Το αξιοσημείωτο της ιστορίας λοιπόν δεν είναι η πράξη της ρακοσυλλογής αλλά ο τρόπος που συμβαίνει. 


Απο τη δική μας πλευρά, την πλευρά των “προνομιούχων ακόμη” συμβαίνει αδιάφορα, αναίσθητα ή στη καλύτερη περίπτωση χριστιανορθόδοξα κι ενοχικά.
Απο τη δική τους πλευρά όμως;
Και ερχόμαστε στο ζουμί της ιστορίας.

Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση εδώ και κάμποσο καιρό που παρατηρώ απο κοντά το ζευγάρι πατέρα-γιού να σκάβει στο κάδο σκουπιδιών της γειτονιάς μου είναι πως ποτέ μέχρι τώρα δεν τους έχω δεί αγέλαστους.
Ενώ θα περίμενα να δώ κατσουφιασμένα και γκρινιάρικα πρόσωπα, γεμάτα ταλαιπώρια και βάσανα, αντιθέτως οι άνθρωποι είναι διαρκώς χαρούμενοι και γεμάτοι απο τη χαρά της ζωής.
Μοιάζουν να κάνουν μια γλυκειά βόλτα στη πόλη, ο ένας σαν παραδοσιακός και περήφανος πατέρας και ο άλλος σαν κλασικό παιδί που γνωρίζει τον κόσμο δίπλα στον μπαμπά, μαζεύοντας σκουπίδια.
Διαρκώς πειράζει ο ένας τον άλλον, σπρώχνονται και αστειεύονται συνεχώς, σέρνουν το καρότσι κάνοντας κόντρες, σηκώνοντας σούζες και πού και πού ο πατέρας σκύβει γλυκά στο παιδί και του ορμηνεύει τα δικά του.
Το πιο συγκλονιστικό όμως της ιστορίας είπαμε πως είναι ο τρόπος ρακοσυλλογής. Μόλις ο πατέρας εντοπίσει ένα χρήσιμο πράμα, το δείχνει στον μικρό, τον σηκώνει ψηλά κάνοντας το γνωστό αεροπλανάκι και τον προσγειώνει τρισχαρούμενο και γελαστό μέσα στο κάδο για να το ψαρέψει. Ο μικρός σηκώνει ψηλά τη λεία του σαν έπαθλο, ο πατέρας τον χειροκροτεί, τον βάζει ωσάν χρυσό ολυμπιονίκη πάνω στο καρότσι και τον τσουλάει τιμητικά και παιχνιδιάρικα μέχρι τον επόμενο κάδο σκουπιδιών.
Γι αυτό σύντροφοι ιθαγενείς, αν τύχει και πετύχετε στο δρόμο σας ή στο δρόμο που αφήνετε τα σκουπίδια σας, μέσα στη ζέστη, μες το μεσημέρι και το φώς, τους δύο αλλοδαπούς πρωταγωνιστές της ιστορίας, καθίστε και παρατηρήστε τους για λίγο. Έχουν να σας μάθουν και να σας θυμίσουν πολλά ξεχασμένα πράγματα του ελληνικού μας πολιτισμού. Το κυριότερο φυσικά είναι η χαρά, η αγάπη και το γλέντι της ζωής μέσα απο κάθε αντίξοη συνθήκη.
 Όπως είπε άλλωστε κι ο ποιητής: "Θεέ! Ο καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξει τέτοιο φως! Το φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνει, μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Ελλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμο εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής, τον φόβο του θανάτου."
Λαχτάρα για ζωή λοιπόν ακόμη και μπροστά στη θέα του θανάτου. Mπροστά στη θέα της μεγαλύτερης συμφοράς. Το θυμάστε καθόλου ή μήπως ακούγοντας τη λέξη πατρίδα το πρόσωπό σας μονάχα αγριεύει και βαράει προσοχές;
Η ζωή είναι ωραία* τελικά και στο Ναύπλιο, σύντροφοι. Η ζωή είναι και ωραία και ελληνική. Ελληνικότατη. Ακόμη κι αν βιώνεται μόνο από δύο αλλοδαπούς.

-------------------------------------------------------------------------------



*Η ζωή είναι ωραία: Η Ζωή Είναι Ωραία (ιταλικά: La Vita è Bella, αγγλικά: Life is Beautiful) είναι ιταλική δραματική κωμωδία παραγωγής 1997 σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Μπενίνι και σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Βιντσέζο Τσέραμι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλού Εβραίου, τον Γκουίντο, που πρέπει να βάλει όλη του τη φαντασία σε λειτουργία για να βοηθήσει την οικογένειά του που κρατείται στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν.


Για τους γκάου μπίου που δεν την έχουνε δεί ακολουθεί βιντεοκλιπάκι μετά εξαίσιας μουσικής και επίσης το torrent που μπορείτε να τη κατεβάσετε καθώς και οι υπότιτλοι.
Το ποιήμα είναι απόσπασμα απο το έργο "Εις την Οδόν των Φιλελλήνων" του Ανδρέα Εμπειρίκου που ανήκει στην αθάνατη γενιά του 30 που διέκοψε τη πνευματική της παραγωγή εξαιτίας των φασιστικών και εθνικοσοσιαλιστικών ταγμάτων θανάτου).

Παλαμπούρτζι ίσον Κουλτούρα. Γκέγκε;




4 σχόλια:

  1. Αδερφούλι μας ξενέρωσες στην αρχή αλλά μας έφτιαξες με το αυτονόητο της ζωής στο τέλος.
    Από το κιτσαριό, το ψεύτικο και το εμετικό στο ανθρώπινο, το αληθινό, το φυσικό, το γήινο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν βάζεις και ένα γκατζετάκι ονειροκρίτη στο πλάι;
    Είδα χτες στον ύπνο μου ότι ήμουνα εγώ, εσύ και το Μελινάκι της καρδιάς και κάναμε φιλολογική συζήτηση πέρι μετανάστευσης. Τι λες να σημαίνει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. oτι όπου νά ναι θα μας κυνηγήσουν ως εθνοπροδότες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωραία όλα αυτά τα ρομαντικά, αλλά επειδή εγώ ήμουνα της επιστήμης και όχι της φιλολογίας θα προτείνω: http://oallosanthropos.blogspot.gr/
    και θα ρωτήσω: Έχουμε τα κάκαλα αγαπητοί συμπολίτες??
    Εγώ ναι και μάλιστα στην πλατεία συντάγματος, εσείς? Όποιος νιώθει ότι μπορεί και θέλει να το συζητήσει ας στείλει μην. στο b.dimitra@yahoo.com.
    Χίλια ευχαριστώ σας εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή