"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Στην Αργολίδα υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι;


παπαγαλάκι του συστήματος

Έχοντας το μεγάλο προνόμιο να μην θεωρώ τον εαυτό μου δημοσιογράφο αλλά ερασιτέχνη γραφιά και πιστεύοντας πως το δημοσιογραφικό έργο είναι ένα από τα πιο σοβαρά και ιερά λειτουργήματα μέσα στη κοινωνία  διερωτώμαι αν σε αυτό το μικρό κομμάτι της Βαλκανικής γής, την ένδοξη και ηρωική Αργολίδα μας, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που εξασκούν αυτό το επάγγελμα.

Υπάρχουν δεκάδες εφημερίδες, ραδιόφωνα, κανάλια και ενημερωτικές ιστοσελίδες αποκλειστικά τοπικές αλλά το επίπεδο της ενημέρωσης και της κριτικής αγγίζει τα όρια του γελοίου.

Θα περίμενε κανείς πως η έκρηξη της διαδικτυακής ενημέρωσης θα βελτίωνε την διεφθαρμένη κατάσταση των τοπικών μέσων και θα έδινε την ευκαιρία σε νέο κόσμο να αυτοοργανωθεί και να δημιουργήσει πηγές πληροφόρησης ανεξάρτητες και αμερόληπτες, με όρεξη για κριτική και για βελτίωση των τοπικών συνθηκών.

Αντ' αυτού, αυτό που παρατηρείται κατά κόρον είναι η απλή μεταφορά όλων των στρεβλώσεων που υπήρχαν την εποχή πρίν το διαδίκτυο μέσα στον τοπικό κυβερνοχώρο.

Παρατηρούμαι ιστοσελίδες δήθεν ενημερωτικές που αποτελούν απλά τον αποθηκευτικό χώρο δελτίων τύπου διαφόρων πολιτικών προσώπων, επιστολών πολιτών ή πληρωμένων δημοσιευμάτων που αποκαλύπτουν ξεκάθαρα πως εξυπηρετούν την δημόσια προβολή διαφόρων ατόμων έναντι των αντιπάλων τους.

Ακόμη και ο πιο ηλίθιος συμπολίτης μας έχει κατατάξει διάφορες ιστοσελίδες ανάλογα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν ή με βάση τις πηγές χρηματοδότησής τους.

Έτσι έχουμε ιστοσελίδες δεξιές ή αριστερές, γραμματικοπουλικές ή κωστουρικές, καμποσικές ή αντικαμποσικές και πάει λέγοντας για κάθε θέσμο ή δημόσια θέση της περιοχής.

Εκτός διαδικτύου παρατηρείται η ίδια στρεβλή πραγματικότητα του παρελθόντος. 

Πληρωμένες και στημένες συνεντεύξεις δημοσίων προσώπων με έτοιμες ερωτήσεις και απαντήσεις, χαιδέματα αυτιών στον εκάστοτε καλεσμένο ώστε να μας ξανάρθει και να πουλήσουμε λίγο ακόμη και ρεπορτάζ ανούσια, πρόχειρα και προπαγανδιστικά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Στις εφημερίδες υποψιάζομαι πως η κατάσταση είναι τραγικότερη καθώς τα κέρδη της διαφήμισης έχουν πέσει κατά πολύ ελέω κρίσης αλλά και το περιεχόμενο πλέον είναι εξαιρετικά φτωχό.

Οι τοπικές εφημερίδες μάταια προσπαθούν να ανταγωνιστούν την ταχύτητα πληροφόρησης του διαδικτύου αντί να στρέψουν την προσοχή τους στην επεξεργασία και την κριτική της κάθε είδησης ή πληροφορίας ώστε να αποκτήσουν περισσότερο αναγνωστικό ενδιαφέρον και να φανούν χρήσιμες στο κοινωνικό σύνολο.

Διαμορφώνεται επομένως μια γενική κατάσταση απαξίωσης των τοπικών μέσων, διαδικτυακών και μή,  μια γενική εικόνα απόλυτης σύνδεσης τους με πολιτικά ή επιχειρηματικά συμφέροντα που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευσή τους. Ηθική και οικονομική. Ακόμη και όταν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, η αυτολογοκρισία, η χειρότερη μορφή λογοκρισίας που περνάει μέσα από το ίδιο το μυαλό και τη θέληση του γράφοντα και που αυξάνει στις μικρές κοινωνίες, αρκεί για να ζούμε όλοι μας σε έναν κόσμο εικονικό, ψεύτικο και παραπληροφορημένο.

Όταν ήμουν πιτσιρικάς και είχα αρχίσει να αναπτύσσω το ψώνιο του γραψίματος, είχα ζητήσει αφελώς από τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου που είχε διάφορα τοπικά κονέ, να μου βρεί μια εφημερίδα ή ένα μέσο να γράφω τα δικά μου και να βγάζω και κανα χαρτζιλίκι.
Η απάντηση του γέρου μου ήταν αποστομωτική.
Έχεις όρεξη να δίνουμε γαμησιάτικα λεφτά για να σου δημοσιεύουν κείμενα;

Η ερώτηση επομένως παραμένει με πόνο ψυχής. 

Στην Αργολίδα, υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι;

Βέβαια, για να κάνω και τον δικηγόρο του διαβόλου στον εαυτό μου ή αλλιώς να αυτολογοκριθώ μή τυχόν και μου την πέσουν όλοι οι βιοπορίζοντες εκ του δημοσιογραφείν, και επειδή είμαστε και μικρή κοινωνία και χρειάζεται να τα έχεις με όλους καλά γιατί ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να χρειαστείς και ποιός μπορεί να στο προσφέρει, όπως ακριβώς μου έμαθε η σοφή κι ανιδιοτελής κοινωνία που ζώ, θα κοιτάξω και την απέναντι πλευρά και θα ρωτήσω.

Αναγνωστικό κοινό της προκοπής υπάρχει;



7 σχόλια:

  1. Πέστα Χρυσόστομε! Αυτοί που διαβάζουμε τις αναρτήσεις σου ειλικρινά υποκλινόμαστε γιατί έχεις ΟΡΓΑΝΑ κάτω από τα παντελόνια σου. Συνέχισε γιατί η παρακμή όλων αυτών που περιγράφεις μας κατέστρεψε. Η τοπική κοινωνία έχει ανάγκη από φωτεινά μυαλά σαν το δικό σου. Και σε ολους αυτούς τους δυσκοίλιους που είναι έτοιμοι να σε πυροβολήσουν ένα θα σου πω: λίγα τους λες, και πολύ ευγενής είσαι μαζί τους......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αναγνωστικό κοινό της προκοπής υπάρχει;

    OXI.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΄Ένα πράγμα θα σου πω: Όταν εγώ εργαζόμουν στο Δημοτικό Ραδιόφωνο με διευθύντρια την κ. Μίχου, την οποία δεν θέλω να κρίνω τώρα, και η διοίκηση του σταθμού με απέλυσε, επειδή ο τότε δήμαρχος Γιώργος Τούρνος είχε αποφασίσει να θέσει υποψηφιότητα βουλευτού και είχε προκρίνει τον Γιάννη Πιτσάκη ως δημοσιογράφο να γράφει τα ασύλληπτα και τα αμίμητα σε βάρος μου, με πρόεδρο του δημοτικού ραδιοφώνου τον μετέπειτα δήμαρχο Τάκη Αναγνωσταρά και δέχθηκα μια επίθεση άνευ προηγουμένου τότε φίλε Ναυπλιώτη, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού ήσαν οι άνθρωποι, ακόμη και μέλη του δ.σ. του Ρ/Σ που τάχθηκαν στο πλευρό μου. Ειλικρινά σου λέω: ΜΗ ΣΩΣΕΙ ΠΟΤΕ Η ΑΡΓΟΛΙΔΑ ΚΙ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΣ ΑΞΙΖΟΥΝ!
    Όσοι κοιτούν την πάρτη τους, ας ασχοληθούν με την πάρτη τους και με το πώς θα βολέψουν το παλιοτόμαρό τους. Εμένα αυτό, με αφήνει αδιάφορη, Κι αν η κατρακύλα είναι τέτοια, ας είναι. Αυτή μας αξίζει!
    Ναταλία Κανταρτζή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αν ενδιαφέρεσαι όντως για την κατρακύλα...χωρίς κομματικές σημαίες, συμφέροντα, λεφτά από άρχοντες κτλ, έλα να συνεργαστούμε.
      αν θές μάζεψε και άλλο κόσμο να κάνουμε κάτι ομαδικό και αδιάφθορο.
      παρακαλάω κόσμο να γίνει κάτι τέτοιο.
      εγώ ανήκω σε κάποιον κομματικό χώρο αλλά αν είναι να γίνει μια προσπάθεια θετική, όπως κάνω και στο παλαμπούρτζι, δεν χαμπαριάζω θεό.

      σου κάνω κανονική πρόταση. το μέιλ μου υπάρχει δημόσια θέα.
      αυτά.

      Διαγραφή
    2. Είχα την χαρά να συνεργασθώ με την Ναταλία Κανταρτζή, πριν από πολλά χρόνια. Στα 20 χρόνια που ζω στην Αργολίδα, δεν έχω συναντήσει άλλο άνθρωπο τόσο παθιασμένο με την δουλειά του.
      Πάλευε οργανωμένα και με γνώση του αντικειμένου, του ιστορικού και των πρωταγωνιστών. Γνώριζε να γράφει Ελληνικά και ήταν ακούραστη.
      Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι, εκ χαρακτήρος αγαπούσε τους ανθρώπους και την ζωή. ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ και μετέφερε μια αίσθηση αισιοδοξίας, στον περίγυρό της.
      Και όλα αυτά με μηδενικές απολαυές και πολύ φθόνο από αυτούς που,το Τοπικό σύστημα συμφερόντων χρησιμοποιούσε ως "δημοσιογράφους".
      Άνθρωποι με αξία σαν την Ναταλία Κανταρτζή, τον Γιώργο Λαμπράκο ή τον Ελενόπουλο, σταδιοδρόμησαν -τελικώς- μακρυά από την Αργολίδα.
      Γι' αυτό, εσύ αγαπητέ Παλαιομπούρτζι, που έχεις μια ιδιαίτερη γραφή και ήθος που σε ξεχωρίζει, ας μην είσαι αφοριστικός (τόσο πολύ και προς όλους γενικά που ασκούν την δημοσιογραφία).
      Η γραφίδα σου, θα έπρεπε να καταγράψει, αν όχι την διαφορετικότητα των επαγγελματιών, τουλάχιστων τα κριτήρια με τα οποία θα μπορούν να τους αξιολογούν (όσοι το επιθυμούν) και να τους το αποδεικνύουν.
      Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

      Διαγραφή
    3. Είναι μια ωραία κουβέντα αυτή που έχει ανοίξει εδώ.
      Και ίσως θα έπρεπε να ζητήσω συγγνώμη για το προηγούμενο ξέσπασμά μου. Όμως, η κόντρα σε μια προσπάθεια, είναι κάτι που με βαραίνει τα τελευταία 17 χρόνια. Με στοιχειώνει.
      Στην Αργολίδα πολλά είναι αυτά που θα έπρεπε να είχαν γίνει και δεν έγιναν. Πολλοί από τους «καλούς» συναδέλφους που είχα εκείνη την εποχή, έγιναν επιχειρηματίες εκδότες. Ε, με κάποιο τρόπο έπρεπε να αποκτήσουν κι αυτοί μερίδιο από την «πίτα».
      Αυτή η «πίτα», πάντα με τρέλαινε και θα συνεχίσει να με τρελαίνει.
      Από αυτούς τους «καλούς» συναδέλφους, ο μόνος που μου έχει απομείνει κι έχουμε μια επαφή είναι ο αγαπητός Γιώργος Αντωνίου.
      Το Δημοτικό Ραδιόφωνο Ναυπλίου δυστυχώς έκλεισε, καθώς δεν κατάφερε ούτε ως μητροπολιτικό να λειτουργήσει. Λάθος επιλογές ανθρώπων, λάθος διαχείριση, λάθος οργάνωση, από ένα σημείο και μετά, όλα λάθος.
      Φίλε Πολύδωρε, σε ευχαριστώ, διότι με μύησες στον όμορφο κόσμο της εφημερίδας. Με συνεπαίρνει ακόμη. Είχαμε τις διαφορές μας, αλλά τελικά, εκείνη την εποχή, με υποδέχθηκε ένας κόσμος, αυτός του έντυπου λόγου, που δεν ήξερα. Άνοιξες άλλον έναν ορίζοντα μπροστά μου.
      Ακόμη μπορώ να χαμογελώ. Η κατρακύλα πήγε να πάρει κι εμένα εκείνη την εποχή. Ευτυχώς, ξέφυγα και τα κατάφερα! Δεν με πλάκωσε η «λάσπη»!
      Όσο για την επίσημη πρόταση του φίλου Β.Μ. που δεν γνωρίζω -ή μήπως γνωρίζω;- συγγνώμη αλλά, μακριά από εμένα. Αυτό το να μαζευτούμε, να κάνουμε κάτι, λυπάμαι αλλά πλέον δεν μου λέει τίποτα. Έχω μαζευτεί εκεί κάτω τόσες φορές, με τόσους ανθρώπους. Αν είναι να φανεί το καλό, θα φανεί.
      Αγαπάω πολύ την πόλη και τον νομό μου. Ξέρω πως πολλά από αυτά που συμβαίνουν δεν της/του αξίζουν, αλλά...
      Ναταλία Κανταρτζή

      Διαγραφή