"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Γράμμα από την Αρβανιτιά

Αγαπημένοι μου αυτόχθονες ιθαγενείς,

γειά σας. Δεν ξέρω αν με θυμάστε. Προφανώς οι περισσότεροι που με διαβάζετε αυτή τη στιγμή θα με έχετε ξεχάσει. Είμαι η Αρβανιτιά. Η κεντρικότερη πλαζ της πόλης σας.


Διάβασα τις προάλλες πως κάποιες συντρόφισσες παραλίες της περιοχής μας πήραν την λεγόμενη γαλάζια σημαία και πολύ ζήλεψα. Θέλησα λοιπόν να σας γράψω τον πόνο και τον καημό μου.

Για άλλη μια χρονιά θα μείνω απομονωμένη από το πολύ κόσμο, χωρίς κάποια τουριστική ή ευρωπαική ένδειξη της αξίας μου και ενώ τα νερά μου παραμένουν ακόμη γάργαρα και καθαρά.

Με έχετε παρατήσει σύντροφοι. Δεν μου δίνεται καμία σημασία πια. Εγώ που ανέθρεψα γενιές και γενιές αυτοχθόνων ιθαγενών, που έμαθα σε πιτσιρικάδες κολύμπι, σπάκα και κεφάλι, εγώ που ξενύχτησα κόσμο και κοσμάκη στο πέτρινο κόλπο μου, που γέμιζα από φωνές, γλέντια, μεθύσια, νέους και γέρους, εγώ που βρίσκομαι δυό βήματα από τα σπίτια σας και τη νεότερη ιστορία σας,  απέμεινα μόνη, έρμη κι εγκαταλελειμένη.

Και καλά από τον Δήμο της πόλης και το Ελληνικό Κράτος δεν περίμενα ποτέ κάτι καλό. Το είχα καταλάβει χρόνια τώρα το συμφεροντολογικό και γραφειοκρατικό μυαλό τους. Την έλλειψη φαντασίας τους και την ανυπαρξία πολιτικής τους πρωτοβουλίας. Ούτε φυσικά από τους ιδιώτες που με αγόρασαν για ένα κομμάτι ψωμί περίμενα κάτι. Αυτοί δεν με αγάπησαν ποτέ. Με παράτησαν αβοήθητη παρέα με τα αραχνιασμένα και βρώμικα πια κτίριά μου αφού δεν μπορούσα να αποδώσω τα κατάλληλα γι' αυτούς οικονομικά νούμερα.

Αλλά από τους συμπολίτες μου δεν περίμενα ποτέ τόση αδιαφορία και εγκατάλειψη. Δεν περίμενα ποτέ πως μόλις μάθαιναν πως δεν τους ανήκω, πως δεν είμαι πια κτήμα τους θα με άφηναν στην μαύρη μοίρα μου. Καμία απολύτως αυτοοργάνωση, καμία αγάπη και δράση από μέρους τους.

Και να έχει γίνει μια φορά εθελοντική πρωτοβουλία καθαρισμού μου ή καλλωπισμού μου ούτε που το θυμάμαι κι αυτό. Θα έχει χαθεί μέσα στο χρόνο, τα σκουπίδια και τα μουχλιασμένα μου τσιμέντα.

Οι περισσότεροι από τους συμπολίτες μου βολτάρουν στον ξακουστό γύρο μου, μου ρίχνουν μια κλεφτή ματιά από μακριά θαυμάζοντας την ομορφιά του κόλπου μου και συνεχίζουν αδιάφορα τον δρόμο τους στο γύρο της Καραθώνας. Ελάχιστοι με πλησιάζουν από κοντά και ακόμη λιγότεροι απολαμβάνουν τα  νερά μου.

Από λίγους πιστούς μου ακόμη θαμώνες πληροφορήθηκα πως βγήκα πρόσφατα ξανά στο σφυρί μαζί με το Μπούρτζι, το Τελωνείο και την Καραθώνα και πώς πρόκειται για άλλη μια φορά να πουληθώ για ένα κομμάτι ψωμί.

Στέλνω λοιπόν αυτό το γράμμα στο φίλο Παλαμπούρτζι για να σας πώ να μην μπείτε στο κόπο να αγωνιστείτε για την ελευθερία μου. Δεν θέλω. Είναι αργά πια για δάκρυα.

Όπως φαίνεται, εσείς ορίζεται την αγάπη σας μόνο ιδιοκτησιακά. Χρειάζεστε συμβόλαια.

Με τιμή,
Αρβανιτιά.




1 σχόλιο:

  1. Αγαπητη μου Αρβανιτα ασε τις μαλακιες...
    αμα ξεφυγεις απο την αναπτυξη θα γινεις δικια μου για παντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή