"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Η πρέζα στο Ναύπλιο

Θέμα ταμπού. Λίγα λόγια γράφονται κατά καιρούς και όσα γράφονται είναι πάντοτε προσεχτικώς διατυπωμένα και σχεδόν φοβισμένα. Η κοινωνία μας είναι κλειστή, συντηρητική και έχει το ελάττωμα όπως κάθε κλειστή κοινωνία να μην κοιτάζει ποτέ ειλικρινά τον εαυτό της στον καθρέφτη.


Για να τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. 

Ανήκω στη γενιά του 1979. 

Η γενιά του 79 είναι ίσως μία από τις  πρώτες γενιές που δέχτηκε βαριά πλήγματα από την μόδα των Αθηνών, τη λεγόμενη μόδα των ναρκωτικών και κυρίως της πρέζας που εξαπλώθηκε στη πρωτεύουσα τη χρυσή δεκαετία του 80.

Αρχές 90 είχε φτάσει για τα καλά στην μικρή μας επαρχία.

Μια μεγάλη λίστα συμμαθητών, γνωστών και παλιών φίλων στις γειτονιές και τις εφηβικές βόλτες του τότε είναι ήδη στον άλλο κόσμο και μας χαιρετούν. Ο λόγος. Η ηρωίνη.

Από τα γυμνασιακά μας κιόλας χρόνια όλοι μας, μα όλοι μας, γνωρίζαμε παιδιά μικρότερα ή λίγο μεγαλύτερα που έκαναν χρήση ινδικής κάνναβης και κάποιους που έκαναν χρήση ακόμη και ηρωίνης από την τρυφερή ηλικία των 13 ή 14 χρονών.

Κάποιοι από αυτούς ήταν γνωστά ονόματα στη πιάτσα, ήταν πρώτοι στις καταλήψεις, τις διάφορες εφηβικές αλητείες, τα ξύλα που έπεφταν μεταξύ των σχολείων, τους σχολικούς χορούς και άλλα. Κανείς δεν έκανε απολύτως τίποτα για αυτά τα παιδιά. Μήτε σχολείο, μήτε γονείς, μήτε εμείς οι συμμαθητές τους, μήτε κράτος, μήτε κοινωνία ολόκληρη. Τα έβλεπες, τα ήξερες, τα κατέκρινες και τα άφησες στη μαύρη μοίρα τους. Κάποιοι ξέκοψαν από μόνοι τους ή προφανώς με τη βοήθεια των πολύ δικών τους ανθρώπων, κάποιοι ασχολήθηκαν μόνο με το λιγότερο βλαβερό άθλημα της κάνναβης και κάποιοι άλλοι μας άφησαν για το αιώνιο ταξίδι από νωρίς. Να θυμίσω πως κάποτε, τώρα δεν γνωρίζω τί συμβαίνει, υπήρχαν καταστήματα, καφετέριες και μερικά μπιλιαρδάδικα-ουφάδικα που φημίζονταν για τις ναρκωτικές δοσοληψίες τους ή και ακόμη για την χρήση ουσιών μέσα σε αυτά. Τα καταστήματα αυτά και τί συνέβαινε μέσα σε αυτά το γνώριζαν όλοι ανεξαιρέτως. Μαθητές, νέοι, γέροι, αστυνομικοί, οι πάντες.

Όταν ήμουνα φοιτητής και είχα χάσει την επαφή με την κοινωνία της πόλης είχα πληροφορηθεί από την όμορφη πόλη των Ιωαννίνων μια πανεπιστημιακή έρευνα που έλεγε πως το Ναύπλιο είναι η δεύτερη πόλη σε όλη την Ελλάδα σε χρήστες ηρωίνης αναλογικά με τον πληθυσμό της. Η πρώτη ήταν η Καβάλα.

Το Ναπλάκι μας λοιπόν, μία από τις ομορφότερες και γραφικότερες πόλης της χώρας ήταν επισήμως πρεζούπολη. Αυτή είναι η δυσάρεστη αλήθεια. Αυτό είναι ένα γεγονός που κρύβουμε καλά κάτω από το χαλάκι της τουριστικής μας ανάπτυξης εδώ και πολλά χρόνια.

Ερχόμενος μόνιμα εδώ το διαπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια. Αν κυκλοφορούσες βράδυ έβλεπες σε διάφορα σκοτεινά σημεία της πόλης, ανθρώπους σκιές, παλιούς γνωστούς που όλο ξεκόβουν και όλο σου ζητάνε κατοστάρικα για το λεωφορείο, νέους πιτσιρικάδες και μικρά παιδιά που κουτουλάνε μέσα στη θολούρα τους και την πρεζοντάγκλα τους. Το Ναύπλιο μέσα σε λίγα χρόνια είχε γίνει αγνώριστο. Φοβιστικό και απάνθρωπο. Είχε γεμίσει ζωντανούς νεκρούς και ήδη μετράει πολλά θύματα εξαιτίας της ναρκωτικής πανούκλας του.

Το φαινόμενο αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο και τίποτα δεν δείχνει πως πρόκειται να ανακοπεί.

Η αστυνομία συλλαμβάνει διαρκώς άκακους μικροχρήστες κάνναβης, ακόμη και μεγάλης ηλικίας ενώ οι πάντες γνωρίζουν πως στην Αργολίδα υπάρχουν χωριά ολόκληρα φημισμένα για την ποιότητα του ψυχεδελικού χόρτου τους, συλλαμβάνει αλλοδαπούς και ημεδαπούς με ελάχιστες ποσότητες σκληρών ναρκωτικών πάνω τους, και τα μεγάλα καρτέλ, οι μεγάλοι μαφιόζοι και δολοφόνοι των παιδιών μας μένουν στο απυρόβλητο.

Η κοινωνία μένει απαθής, αδιάφορη και επικριτική συνάμα συνηθίζοντας να ζεί παρέα με σκιές. Το κράτος δεν μεριμνά καθόλου για " τα άρρωστα" παιδιά του, η πρόληψη και η ενημέρωση χωρίς προκαταλήψεις είναι όνειρο θερινής νυκτός στη μικρή μας πόλη και οι τοπικοί μας άρχοντες και βουλευτές περί αλλού τυρβάζουν.

Ίσως τελικά η πρέζα είναι καλή. Ίσως μας βολεύει λίγο πολύ όλους. Μια καλή ευκαιρία να καθαρίσει το τοπίο γιατί σάμπως πολλοί μαζευτήκαμε και δεν χωράμε.

Καλό σαββατοκύριακο σε όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Υ.Γ: Δεν γνωρίζω αν πριν την εποχή μου το πρόβλημα της τοξικομανίας ήταν μεγάλο στο Ναύπλιο. Όπως μου έχουν διηγηθεί παλιότεροι, το Ναύπλιο ήταν ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος. Προφανώς και δεν τους πιστεύω αλλά δεν δικαιούμαι δια να ομιλώ για πράγματα που δεν γνωρίζω. Το μόνο που ξέρω είναι πως η συνοικία της Πρόνοιας αποτελούσε ένα κέντρο χασισοποσίας τα χρόνια του ρεμπέτικου και ένθεν. Δεν μπορεί όμως αυτό να θεωρηθεί περίοδος τοξικομανίας αλλά ένα ακόμη σημείο της λαικής και ρεμπέτικης κουλτούρας του νεοελληνικού πολιτισμού μας.

3 σχόλια:

  1. Η Αστυνομία κάνει πολύ καλά τη δουλειά της όλα αυτά τα χρόνια...Συλλαμβάνειμικροεμπόρους,"μεγαλεμπόρους",βαποράκια,πιτσιρίκια και τις ποσότητες που κατάσχει τις καταστρέφει...δηλαδή καταστρέφει τις συσκευασίες που οι "ερασιτέχνες" έμποροι χρησιμοποίησαν κατά τη μεταφορά... και ετοιμάζουν πιο ωραίες δικές τους...γιατί ως γνωστόν η πρέζα αξίζει,δεν είναι για να την πετάξεις στα σκουπίδια ή μήπως δεν είναι έτσι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τέτοια λένε οι κακές γλώσσες...

    http://www.madata.gr/epikairotita/social/246194.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ο τίτλος μάλλον έπρεπε να είναι το ναύπλιο στην πρέζα

    ΑπάντησηΔιαγραφή