"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Πιάσανε οι ζέστες

Επιστροφή στα αμιγώς τοπικά για να ξελαμπικάρει λίγο το κεφάλι μας από το τσίρκο των Αθηνών.

Ο αιώνια υποψήφιος δήμαρχος κύριος Γραμματικόπουλος απέστειλε δελτίο τύπου σε όλα τα τοπικά μουμουέ που τονίζει την ανάγκη εκπόνησης σχεδίου για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας.

Και ο κύριος Γραμματικόπουλος γιατί εκλέχθηκε; Για ποιό λόγο κάθεται στη θέση της αντιπολίτευσης;  Για ποιό λόγο θα βάλλει υποψηφιότητα και πάλι για δήμαρχος;

 Δικό του σχέδιο δεν έχει; Δεν έχει κάποιον στοιχειώδες δικό του σχεδιασμό; Ο ίδιος δεν έχει κάτι να μας προτείνει; Αν δεν έχει γιατί μας ζαλίζει; Έτσι για το φαίνεσθαι;

Έτσι να με συγχωρεί η χάρη του αλλά γίνομαι και γώ δήμαρχος. Θα στείλω καμιά 50ριά δελτία τύπου στα τοπικά μουμουέ για όλα τα προβλήματα της περιοχής όπου θα προτείνω με στόμφο, έμφαση και σοβαρότητα χιλίων καρδιναλίων ότι πρέπει οπωσδήποτε να αντιμετωπιστούν άμεσα αλλά χωρίς να προτείνω τίποτα το συγκεκριμένο.

Πιστεύω πως θα λάβω αρκετούς ψήφους. Με τόσους μαλάκες αυτόχθονες ιθαγενείς που ζούν γύρω μας σίγουρα θα πάρω κάμποσους. Λίγη σοβαροφάνεια θέλει τελικά, μια γραβατούλα της προκοπής, ένα χαμογελάκι προς όλους και κανέναν απολύτως ουσιαστικό πολιτικό λόγο. Μόνο αερολογίες και γενικότητες. Πανευκολάκι.

Οι ενδιαφερόμενοι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι με τον συνδυασμό που θα με έχει επικεφαλή μπορούν να στείλουν το ενδιαφέρον τους στο μέιλ του ιστολογίου.

Έπειτα θα τους γίνει εκτεταμένο face control, ενδυματολογικές παρατηρήσεις πάνω στην κυριλέ εμφάνιση και εξέταση στην έκθεση ιδεών με στόχο την ανάπτυξη μπουρδολογιών και αφηρημένων και αορίστων σοβαροφανών πολιτικών τοποθετήσεων.

Οι τριάντα καλύτεροι θα έχουν την τύχη να κατέβουν υποψήφιοι μαζί μου!

Να με συγχωρείτε για την διάκριση και την απόρριψη μερικών υποψήφιων υποψηφίων αλλά δεν μπορούμε και όλοι να κατακτήσουμε τον πολιτικό στίβο. Δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια. Όλα κι όλα. Όπως έγινε αντιληπτό και από τα παραπάνω, χρειάζονται κάποια ιδιαίτερα προσόντα. Δεν είναι παίξε γέλασε η πολιτική σύντροφοι. Πόσο μάλλον η τοπική αυτοδιοίκηση.

Άντε γιατί πιάσανε και οι ζέστες και είμαι έτοιμος να δηλώσω και για πρόεδρος του εργατικού κέντρου Ναυπλίου. Νομίζω πως τα κατέχω όλα τα απαραίτητα προσόντα. Το ίδιο άνεργος με τον νυν πρόεδρο είμαι άλλωστε. Δεν μου λείπει κάτι. Κάθομαι και εγώ κάθεται κι αυτός. Μη σας πώ πως εγώ κάθομαι καλύτερα. Θα την βγάζω επομένως την ανύπαρκτη μέχρι τώρα  δουλειά πιο εύκολα. Τα μεροκάματα στη περιοχή θα παραμένουν μαύρα και χαμηλά, στα χωράφια της Αργολίδας θα συνεχίζουν να δουλεύουν σκλάβοι, οι απολύσεις θα αυξάνονται και τα εργατικά δικαιώματα θα εξαφανιστούν από προσώπου γής. Δεν ακούγομαι και άσχημος για πρόεδρος έτσι; Με βρίσκω ως διοικητικό μοντέλο τουλάχιστον όχι χειρότερο και γιατί να μην πω ελαφρώς βελτιωμένο από το τωρινό. Θα πουλάω και τα προιόντα της μαμάς Αργολίδας δώθε κείθε στους φτωχούς και καταφρονεμένους εργάτες μου και το βγάλαμε το πόστο ασπροπρόσωπο νομίζω.

Αυτές οι ζέστες όμως σου παίρνουν το μυαλό ρε παιδί μου. Ξεκινούν λάου λάου, σου τριβελίζουν το σώμα σιγά-σιγά, στέκονται όλο και περισσότερο πάνω από το κεφάλι σου μέχρι που καταφέρνουν να μπούνε και μέσα. Είναι το τσαφ που συνειδητοποιείς πως ήρθε άλλο ένα καλοκαίρι στη πόλη.


Ένα ακόμη καλοκαίρι στο Ναύπλιο. Ο κυριότερος λόγος που οι Ναυπλιώτες παραμένουν στο τόπο τους και δεν μεταναστεύουν. Οι περισσότεροι έστω.

Και αυτό γιατί συμβαίνει σύντροφοι; Γιατί πολύ απλά το καλοκαίρι στο Ναύπλιο δεν χρειάζεται να πας διακοπές. Έρχονται αυτές σε εσένα χωρίς κόπο, χρόνο και μυαλό. Και μάλιστα διαρκούν τρείς ολόκληρους μήνες. Μπορεί και περισσότερο.

Πιστεύω πως αν κάποτε γινόταν μια επιστημονική μέτρηση στη πόλη που θα έψαχνε τους λόγους μονιμότητας και ευρύτερης ψυχοσωματικής ακινησίας των Ναυπλιωτών, το καλοκαίρι θα ήταν το πρώτο στη λίστα. Μπορεί να υπάρχουν χίλιοι δύο λόγοι περισσότεροι που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, όπως η συντηρητική και μεσαιωνική αισθητική, η κλειστή μας θάλασσα, τα στενά σπίτια, το επιβλητικό κάστρο, η επαρχιώτικη πλήξη και τόσα άλλα, αλλά το καλοκαίρι θα ήταν στην κορυφή.

Γιατί το καλοκαίρι έρχεται πάντοτε την κρίσιμη στιγμή. Εκεί που έχεις βαρεθεί τη χειμωνιάτικη μουργέλα και την εαρινή χαλάρωση, εκεί που βαρέθηκες και σιχτίρισες να βλέπεις διαρκώς τα ίδια λιγοστά πρόσωπα να κάνουν τα ίδια λιγοστά πράγματα, μαζί τους και εσύ, εκεί που ξεκινάς να συνειδητοποιείς πως σε έχει κουράσει η μικρή κοινωνία, τα λιγοστά θεάματα, τα φιλήσυχα πνεύματα και τα κοιμισμένα μυαλά, εκεί που είσαι σχεδόν έτοιμος να εκραγείς και να φύγεις, έρχεται το καλοκαίρι και στα αλλάζει όλα.

Καταρχήν είναι αυτή η ζέστη που σου κάνει τον εγκέφαλο πουρέ και δεν σε αφήνει να σκεφτείς απολύτως τίποτα. Δεν υπάρχουν άλλα προβλήματα, δεν υπάρχουν χρέη, δεν υπάρχει ανεργία, δεν υπάρχει τίποτα μόνο η μανία σου να δροσιστείς. Να βάλεις τρακόσους ανεμιστήρες γύρω σου και πενήντα κλιματιστικά για να ισιώσεις.Ή να πας ένα βηματάκι έξω από το σπίτι σου και να κάνεις μπάνιο. Τόσο απλά προβλήματα και καθόλου πλέον περίπλοκα και μπερδεμένα στη λύση τους.

Έπειτα είναι ο κόσμος. Η πόλη γεμίζει από χιλιάδες επισκέπτες. Αποκτά ζωή και θόρυβο όλες τις ώρες της ημέρας, πλην του θανατηφόρου μεσημεριού, και όλες τις μέρες της εβδομάδας. Στα μάτια του ντόπιου ο μικρός κόσμος που ζούσε μεταμορφώνεται κάπως σε πόλη κανονική και αυτός μπορεί για λίγο να ζήσει μέσα σε μια ψευδαίσθηση ανωνυμίας που του είναι απαραίτητη. Αυτό το τελευταίο το ονομάζω το σύνδρομο του ψευτοκοσμοπολίτη και νομίζω πως αναπτύσσεται σε όλους τους μόνιμους κατοίκους των τουριστικών περιοχών.

Τέλος το καλοκαίρι αυξάνει και το τοπικιστικό φρόνιμα του αυτόχθονα ιθαγενή. Κάθε Ναυπλιώτης αισθάνεται περήφανος που η πόλη του γίνεται τουριστικό θέρετρο και τόπος θαυμασμού άλλων ανθρώπων με αποτέλεσμα να σκέφτεται πάντοτε υποσυνείδητα πως μάλλον είναι μαλακία να φύγει από ένα μέρος όπου όλος ο υπόλοιπος κόσμος το θεωρεί ιδανικό για να κάνει διακοπές.

Μέχρι να πάρει χαμπάρι και πάλι πως το πρόβλημα δεν είναι φυσικά το μέρος αλλά ο κόσμος που το κατοικεί έχει ήδη φθινοπωριάσει.

Οπότε σύντροφοι αν τύχει και έχετε κάποιον φίλο ή γνωστό, από αυτούς τους πολλούς και λιγουλάκι ενοχλητικούς που κυκλοφορούν στη πόλη και διαδίδουν συνεχώς πως φεύγουν, κανονίζουν αλλού τη ζωή τους και το μέλλον τους, πως δεν αντέχουν άλλο εδώ, πως βαρέθηκαν και σύντομα θα μας χαιρετήσουν για τα ξένα ή τα πρωτευουσιάνικα αλλά ποτέ δεν το κάνουν και πάντοτε τους βλέπουμε να μας λένε την ίδια ή παρόμοια ιστορία φυγής που ποτέ δεν θα συμβεί,  πείτε τους την επόμενη φορά που θα τους δείτε να περιμένουν πρώτα να πιάσουν οι ζέστες.
Κάποτε θα το καταλάβουν, θα σιωπήσουν και θα σταματήσουν να σας ενοχλούν.
Εκτός βέβαια αν έχουν ήδη πιάσει  οπότε θα είναι πια αργά για να το επεξεργαστούν μέσα στον πουρέ εγκέφαλό τους.


1 σχόλιο:

  1. Εισαι καυστικος αλλα περα για περα ειλικρινης..
    Αληθεια,ασχετο,αλλα αν γινει φετος εκθεση βιβλιου στο Ναυπλιο να μας ενημερωσεις!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή