"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Δεύτερος χρόνος Παλαμπούρτζι

Το Παλαμπούρτζι, αφού έλιωσε στη ναυπλιώτικη σιέστα, επιστρέφει ανανεωμένο την 1η Αυγούστου, ημέρα Πέμπτη, με "Μερικά ρομαντικά καρέ του καλοκαιριού". Ακολουθούν το Σαββάτο "τα σκουπίδια της Αργολίδας".

Το περιοδικό χρονογράφημα της Napoli di Romania επιστρέφει στον δεύτερο χρόνο του πιο ανώριμο από ποτέ...

Καλές χωματερές να έχουμε σύντροφοι!

ρε κάτι βρωμάει...σκουπίδια καίγονται;

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Σωκράτη εσύ super star

Ομολογουμένως έχω σκατοχαρεί. 
Δεν ήταν που ο Σωκράτης ήτανε για άλλη μια φορά εκπληκτικός.
Δεν ήταν που ο κόσμος ήτανε πολύς.
Δεν ήταν οι γραφικοί τζαμπατζήδες στην οροφή του αραχνιασμένου Ξενία, το οποίο παρεμπιπτόντως προσέδιδε στη συναυλία την απαιτούμενη σκοτεινιά στις μουσικές του καλλιτέχνη.
Δεν ήταν το γλυκό αεράκι της Αρβάνας που σου χαλάρωνε τα ένστικτα.
Δεν ήταν τα πηγαδάκια από χαρούμενες και μεθυσμένες παρέες πριν και μετά.
Και δεν ήταν μόνο που η καλύτερη λαική μουσική συνέλευση επιτέλους συνέβη.


Ήταν τα δεκάδες κουτάκια μπύρας, τα μπουκάλια κρασιού και τσίπουρου που ανυψώνονταν χάρη χειροκροτήματος και ευγνωμοσύνης στο καλλιτέχνη και που έδειχναν στο φίλο Σωκράτη πως γνωρίζαμε από καιρό ποιόν θα έχουμε στη παρέα μας. Γι αυτό κι αυτός ανταποδίδοντας έπινε όλη την ώρα στην υγειά μας.

Αλλά κυρίως ήταν που εμφανίστηκε ένα τεράστιος αριθμός νέων ανθρώπων, πιτσιρικάδων, φοιτητών και μαθητών που κατέλαβε τις μπροστά θέσεις της συναυλίας, έδωσε παλμό, φωνή κι ενέργεια και μετέτρεψε τα παραδοσιακά και ξενέρωτα πλαστικά καθισματάκια του Δήμου σε αόρατα. 

Αυτά τα παιδιά, οι αληθινοί πρωταγωνιστές της χθεσινής συναυλίας, με την παθιασμένη τους παρουσία φώναξαν σε όλους τους αγκυλωμένους στη μιζέρια και τη συντήρηση κατοίκους της περιοχής το σύνθημα: "Δώστε κουλτούρα στο Λαό!"

Γιατί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σύντροφοι αυτόχθονες ιθαγενείς, όπως φαίνεται, δεν λυγάνε τα ξεράδια.





Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Λαική μου μελαγχολία, καλώς όρισες

Διακόπτω την καλοκαιρινή μου σιέστα για να μιλήσω για το σημαντικότερο γεγονός της θερινής μου ναυπλιώτικης ραστώνης.

Τον Σωκράτη μου τον γνώρισε ο Νίκος από τον Βόλο στο πρώτο έτος της φοιτητικής μας ανεμελιάς. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω πολύ πριν ο Σωκράτης γίνει trendy, κουλτουρέ, ψαγμενιά και όλες τις άλλες αηδίες που συνοδεύει η μαζική υστερία αυτών που γουστάρουν πάντοτε με κάθε τρόπο να διαφέρουν. Πολύ πριν το έντεχνο γίνει μια ανομοιογενής σούπα και στέγη για τον κάθε ατάλαντο ή λάτρη του "απέναντι" χρήματος. Τον Σωκράτη τον γνώρισα όπως ακριβώς είναι και σήμερα. Ως έναν αυθεντικό, λαικό τροβαδούρο, συνθέτη και στιχουργό.

Στα κρύα και μουντά Γιάννενα που κωλοβαρούσα, κοροιδεύοντας φίλους και συγγενείς πως σπουδάζω, οι μελωδίες του Σωκράτη και η ιδιαίτερη φωνή του ταίριαζαν γάντι στη πόλη και συνόδευαν κάθε ερωτική απογοήτευση, κάθε χαρά και κάθε συχνό γλέντι και μεθύσι. Για έναν παράξενο λόγο όμως, ο Σωκράτης δεν είναι συνδεδεμένος στο νού μου με την αγαπημένη μου δεύτερη πατρίδα, αλλά με τη πρώτη. Το Ναύπλιο.


Στα μακρινά Γιάννενα, το κωλοπλένικο επαρχιωτάκι, εγώ, ακούγοντας κάθε φορά Σωκράτη, σκεφτόταν την ξεχασμένη μέσα στα φοιτητικά γλέντια πατρίδα του, που δυστυχώς την είχε ελαφρώς εξιδανικευμένη μέσα στο αφελές μυαλό του. Θυμόταν λοιπόν μια πατρίδα λαική, τίμια κι ειλικρινή, έντεχνη και γραφική, πέτρινη, βουνίσια και αλμυρή, μια πατρίδα της τάβλας, της ταβέρνας και του καφενέ, μια πατρίδα της κοινότητας και της μεγάλης παρέας. Όπως ακριβώς και η παρουσία του Σωκράτη στην νεοελληνική μουσική σκηνή. Όπως έπρεπε να είναι και η πόλη μου αλλά δυστυχώς γι' αυτήν και για εμάς, τους αυτόχθονες ιθαγενείς, δεν είναι. 

Παρόλα αυτά περίμενα χρόνια να μας επισκεφθεί ο Σωκράτης. Για χάρη εκείνης της εφηβικής μου εξιδανίκευσης.  Ήθελα να δώ από κοντά πόσο ταιριάζει η λαική του μελαγχολία με τον περιβάλλοντα χώρο της πόλης. Δεν τον ήθελα βέβαια καλοκαίρι. Σε καμία περίπτωση. Θα προτιμούσα να έρθει καταχείμωνο. Μήνα Φλεβάρη. Ημέρα κρύα και καθημερινή. Ίσως Τετάρτη. Και σε ανοιχτό χώρο. Πλατεία Συντάγματος, Φάρο, Πέντε Αδέλφια κτλ. Παρέα με την ομίχλη της υγρασίας, την ομίχλη του πυρηνελουργείου και την θέρμανση από μπόλικο αλκοόλ. Αν όχι, σε κανά λαικό καφενείο της Πρόνοιας και του Συνοικισμού. 

Αλλά δεν βαριέσαι. Σωκράτης είναι αυτός. 
Μια βόλτα στα βαθιά μαζί του, πάντα άξιζε τον κόπο. Με την συνοδεία πάντοτε μπόλικου οινοπνεύματος.


Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Ίδρυμα Αδώνιου Γεωργιάδη Μανωλίδη

Έχει καταντήσει αηδία η υπερβολική γκρίνια των αυτοχθόνων ιθαγενών για την χωματερή της Καραθώνας.

Μόλις προχθές φύσηξε ένα αεράκι παραπάνω στη περιοχή που άπλωσε την παχύρευστη μυρωδία των σκουπιδιών σε όλη την ακτή και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα τοπικά μπλόγκς, τα καφενεία και οι δρόμοι της πόλης γέμισαν με παράπονα για την ανυπόφορη κατάσταση, τη μπόχα και τη βρώμα και άλλα παρόμοια και υπερβολικά.

Ήμαρτον σύντροφοι και συμπολίτες. Αλίμονο Φαρισαίοι υποκριτές. 

Τόσα χρόνια με τη βρώμα του λιμανιού μας ποτισμένη στα ρουθούνια μας είμαστε, και τώρα σας πείραξε μια χωματερούλα κείθε πάνω στη πλαγιά; Δεν μπορείτε να βάλετε ένα μανταλάκι στη μύτη και να βούτηξετε απλά στη πεντακάθαρη μας θάλασσα;

Άλλωστε είπαμε. Δεν θα είναι και για πολύ καιρό δική μας. Θέλετε να φτάσουν οι ψίθυροι και τα παράπονα στα αυτιά του μελλοντικού μας αγοραστή και να μείνουμε στο τέλος απούλητοι; Τόση αναισθησία πιά; Είστε και πατριώτες τρομάρα σας!

Αλλά μου φαίνεται πως ο πατριωτισμός σας αρχίζει και μειώνεται ολοένα και περισσότερο. Εδώ η βουλευτάρα μας, ο υφυπουργός όλων των υφυπουργών κύριος Ανδριανός υποδέχτηκε αυτόν τον παράνομο μαυριδερό λαθρομετανάστη μπασκετμπολίστα του σιωνιστικού και μασονικού NBA  με δόξες και τιμές αντί να τον κλείσει σε κανά στρατόπεδο συγκέντρωσης αλλοδαπών και δεν ακούστηκε ούτε γράφτηκε μισή πατριωτική κουβέντα για τα αντεθνικά καμώματά του. Σιγή ιχθύος.  Φαίνεται η προοδευτική(!!!) δεξιά της περιοχής βρίσκεται σε διχασμό. Αφού και οι δεξιοί στα καφενεία της Πρόνοιας και του Συνοικισμού σκουντιόνται αναμετάξυ των για να βγάλουν άκρη. Είμαστε ή δεν είμαστε ρατσιστές τελικά ρωτάει ο ένας γέρος τον άλλον μέσα σε απόγνωση. Μαύρος Έλληνας υπάρχει; Πρέπει ή δεν πρέπει οι μαύροι να ψηφίζουνε; Αιώνια ερωτήματα της υψηλής δεξιάς διανόησης...

Τώρα που μίλησα για δεξιά διανόηση, θυμήθηκα τον δήμαρχο Καμπόσο. Το ξέρατε πως η δημαρχάρα μας έχει τοποθετήσει στη θέση του Προέδρου της Επιστημονικής Επιτροπής Αναδείξεως Αρχαιοτήτων Άργους-Μυκηνών ένας εκδότη Βιβλίων και Περιοδικών ονόματι Σχοινά Ιωάννη. Δηλαδή ρε Δήμαρχε χάθηκε κάποιος άνεργος Αργείτης αρχαιολόγος; Τί δουλειά έχει ένας εκδότης με τόσο σοβαρά και ιστορικά ζητήματα;

Την ίδια σχέση που έχει θα μου πείς η κυρία Μανωλίδου- Γεωργιάδη με την Τέχνη, και θα με αποστομώσεις. Πάντως είναι ευκαιρία τώρα που η κυρία υπουργού θα κατέβει στη πόλη μας για να μας πείσει ματαίως πως ανήκει ακόμη στο ελληνικό σταρ σύστεμ να γλείψουμε λιγάκι τον υπουργό και να ονομάσουμε το νοσοκομείο της πόλης προς τιμήν της "Ίδρυμα Αδώνιου Γεωργιάδη Μανωλίδη". Ίσως είναι ο μόνος τρόπος για  να το σώσουμε.


Έρχεται και ο Μάλαμας στις 19 του Ιούλη και λόγω αδυναμίας μου προς το πρόσωπό του θα ήθελα να παρακαλέσω  τους διοργανωτές να μην στήσουνε ως συνήθως μπροστά από τη σκηνή αυτά τα ηλίθια καθίσματα για να στρογγυλοκάτσουν ξενέρωτες γιαγιάδες με τα εγγόνια τους και μας γαμήσουν όλη τη συναυλία. Ας αφήσουν ανοιχτό το χώρο μπροστά για να συμβεί το κατάλληλο λαικό γλέντι που ταιριάζει στο Σωκράτη και τους αυτόχθονες θαυμαστές του. Ο Σωκράτης άλλωστε θα είναι κλασικά τύφλα από το ποτό και το ίδιο θα επιδιώξουμε και εμείς.

Τις καρεκλίτσες ας τις αφήσουν καλύτερα στη κυρία υπουργού μιας που η παράστασή της θα μοιάζει με θέαμα τσίρκου. 

Καλές διακοπές και πάλι σε όλους. Συγνώμη για την επανεμφάνιση αλλά με έτρωγε το πληκτρολόγιό μου να ξαναγράψω. Τα λέμε πάλι τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες!!!