"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Λαική μου μελαγχολία, καλώς όρισες

Διακόπτω την καλοκαιρινή μου σιέστα για να μιλήσω για το σημαντικότερο γεγονός της θερινής μου ναυπλιώτικης ραστώνης.

Τον Σωκράτη μου τον γνώρισε ο Νίκος από τον Βόλο στο πρώτο έτος της φοιτητικής μας ανεμελιάς. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω πολύ πριν ο Σωκράτης γίνει trendy, κουλτουρέ, ψαγμενιά και όλες τις άλλες αηδίες που συνοδεύει η μαζική υστερία αυτών που γουστάρουν πάντοτε με κάθε τρόπο να διαφέρουν. Πολύ πριν το έντεχνο γίνει μια ανομοιογενής σούπα και στέγη για τον κάθε ατάλαντο ή λάτρη του "απέναντι" χρήματος. Τον Σωκράτη τον γνώρισα όπως ακριβώς είναι και σήμερα. Ως έναν αυθεντικό, λαικό τροβαδούρο, συνθέτη και στιχουργό.

Στα κρύα και μουντά Γιάννενα που κωλοβαρούσα, κοροιδεύοντας φίλους και συγγενείς πως σπουδάζω, οι μελωδίες του Σωκράτη και η ιδιαίτερη φωνή του ταίριαζαν γάντι στη πόλη και συνόδευαν κάθε ερωτική απογοήτευση, κάθε χαρά και κάθε συχνό γλέντι και μεθύσι. Για έναν παράξενο λόγο όμως, ο Σωκράτης δεν είναι συνδεδεμένος στο νού μου με την αγαπημένη μου δεύτερη πατρίδα, αλλά με τη πρώτη. Το Ναύπλιο.


Στα μακρινά Γιάννενα, το κωλοπλένικο επαρχιωτάκι, εγώ, ακούγοντας κάθε φορά Σωκράτη, σκεφτόταν την ξεχασμένη μέσα στα φοιτητικά γλέντια πατρίδα του, που δυστυχώς την είχε ελαφρώς εξιδανικευμένη μέσα στο αφελές μυαλό του. Θυμόταν λοιπόν μια πατρίδα λαική, τίμια κι ειλικρινή, έντεχνη και γραφική, πέτρινη, βουνίσια και αλμυρή, μια πατρίδα της τάβλας, της ταβέρνας και του καφενέ, μια πατρίδα της κοινότητας και της μεγάλης παρέας. Όπως ακριβώς και η παρουσία του Σωκράτη στην νεοελληνική μουσική σκηνή. Όπως έπρεπε να είναι και η πόλη μου αλλά δυστυχώς γι' αυτήν και για εμάς, τους αυτόχθονες ιθαγενείς, δεν είναι. 

Παρόλα αυτά περίμενα χρόνια να μας επισκεφθεί ο Σωκράτης. Για χάρη εκείνης της εφηβικής μου εξιδανίκευσης.  Ήθελα να δώ από κοντά πόσο ταιριάζει η λαική του μελαγχολία με τον περιβάλλοντα χώρο της πόλης. Δεν τον ήθελα βέβαια καλοκαίρι. Σε καμία περίπτωση. Θα προτιμούσα να έρθει καταχείμωνο. Μήνα Φλεβάρη. Ημέρα κρύα και καθημερινή. Ίσως Τετάρτη. Και σε ανοιχτό χώρο. Πλατεία Συντάγματος, Φάρο, Πέντε Αδέλφια κτλ. Παρέα με την ομίχλη της υγρασίας, την ομίχλη του πυρηνελουργείου και την θέρμανση από μπόλικο αλκοόλ. Αν όχι, σε κανά λαικό καφενείο της Πρόνοιας και του Συνοικισμού. 

Αλλά δεν βαριέσαι. Σωκράτης είναι αυτός. 
Μια βόλτα στα βαθιά μαζί του, πάντα άξιζε τον κόπο. Με την συνοδεία πάντοτε μπόλικου οινοπνεύματος.


1 σχόλιο:

  1. Εμένα μου θυμίζει πανελλήνιες ο Σωκράτης. Μια περίοδο της ζωή μου που είχα λιώσει 3 κασέτες του μπρος πίσω να τον ακούω σε επανάληψη. Οταν έφυγα με φοιτητικό εισιτήριο από τον τόπο μου, τίποτα πια δεν μπορούσα να ακούω για πολύ καιρό από την "έντεχνη" περίοδό μου, που διαδέχτηκε την πανκ περίοδο της ζωής μου , που κι αυτή διαδέχτηκε τη ροκ και η ροκ την ποπ και η ποπ την παραδοσιακή και λαική μουσική. Στα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια άκουγα ?(ακουσον άκουσον!) ποίηση και θέατρο! Ξέρω ασχολίαστο αλλά δεν ξέρω πως έγινε και όλα μου φαινόταν ανούσια και γλυκερά τα ακούσματά μου από τους "έντεχνους" σύγχρονους τροβαδούρους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή