"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Καλοκαίρι ήταν και πάει

Πάει και αυτό το καλοκαίρι σύντροφοι αυτόχθονες. Καλό, κακό αυτό ήταν και πάει. Ένα καλοκαίρι λιγότερο στη μικρή ζωή μας και ένα περισσότερο για να έχουμε να θυμόμαστε. Καλοκαίρι κρίσης 2013 με λίγο ως πολύ διαφορετικές συνήθειες λόγω οικονομικής στενότητας βεβαίως. Αλλά και πνευματικής. Διότι ού γάρ έρχεται μόνον. Απόδειξη; Είδατε καμιά γειτονιά να ξαναζωντανεύει όπως παλιά; Είδατε τους ανθρώπους που δεν έβγαιναν συχνά να στήνουν βραδυνές συναθροίσεις με κουβεντολόι και ζέσταμα κοινωνικών σχέσεων; Είδατε μήπως υπαίθρια γλέντια δρόμου; Τίποτα. Απομόνωση. Κοινωνική και κυρίως πνευματική. 
Το πνεύμα πάσχει και στο Ναύπλιο σύντροφοι. Πρέπει να το ομολογήσουμε. Με άλλα λόγια και χωρίς περικοπές είμαστε καθυστερημένοι. Χαζοί. Ανεγκέφαλοι. Αργόστροφοι και υποταγμένοι. Θεωρούμε διασκέδαση ό,τι μας έλεγε τόσο χρόνια η κατανάλωση. Αυτή που μας οδήγησε πεταμένους εδώ να περιμένουμε ένα μαγικό play για να ξεκινήσουμε ξανά την ίδια χαζή γιορτή και να μην θέλουμε να πιστέψουμε το κακό που μας βρήκε. Θεωρούμε πως αν επιστρέψουμε έστω για λίγο από εκεί που ξεκινήσαμε και όλοι θυμόμαστε, θα γίνουμε οπισθοδρομικοί. Ή ακόμη χειρότερο, θα θεωρηθούμε φτωχοί. Και η κοινωνική κατακραυγή θα πέσει σαν κεραυνός πάνω στα προσβεβλημένα μας κεφάλια. 
Προτιμήσαμε λοιπόν και αυτό το καλοκαίρι να τραβήξουμε τα πάθη μας εντός των τειχών. Αν δεν είχαμε και αυτή την έρμη τη θάλασσα μπροστά στα πόδια μας για να βάζουμε τα κεφάλια μας μέσα και να κάνουμε μπουρμπουλήθρες για να ξεχνιόμαστε, μούντζωτα. Η θάλασσα κι η βολταδούρα μας έχει σώσει σε αυτή τη πόλη και δεν έχουμε ακόμη αρχίσει  να πέφτουμε από το Παλαμήδι σαν τις μύγες.
Τις γνωστές κωλόμυγες! Με το που θα μπεί Σεπτέμβρης θα θεριέψουν οι άτιμες. Αυτή η παροιμία με τον Αύγουστο και τις παχιές τις μύγες πρέπει να είναι πολύ ψέμα. Τί κλίμα είχαν τότε που βγήκε; Εγώ θυμάμαι και πρίν από δέκα χρόνια που σπούδαζα στα Γιάννενα, που όσο να πείς ένα κρύο παραπάνω από το Ναύπλιο το κάνει, είχα μύγες μέχρι τον Νοέμβρη. Επίσης φέτος το καλοκαίρι έμαθα, δεν το ήξερα, πως τα τζιτζίκια τελικά δεν είναι και τόσο τεμπέλικα όσο μας λέγανε μικρά. Τα τζιτζίκια εμφανίζονται το καλοκαίρι μόνο για την αναπαραγωγή τους. Κάνουν αυγά, από τα οποία βγαίνουν οι προνύμφες, κατά το τέλος του καλοκαιριού καλή ώρα, οι οποίες σκάβουν βαθιά μες στο χώμα και ζούν εκεί για 4 χρόνια. Σε άλλα μέρη του κόσμου ακόμη και για 13 με 17 χρόνια. Τα τζιτζίκια δηλαδή έχουν δράση και ζωή πολύ περισσότερο χρόνο από όσο βλέπουμε εμείς. Ο μύθος του Αισώπου κατέρρευσε μέσα μου εν μια νυχτί και ξαφνικά ο σχολαστικός μέρμηγκας μου φάνηκε πολύ μαλάκας. Ο άλλος χαιρόταν τον έρωτα λίγο πριν πεθάνει και αυτός του φώναζε σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη πως είναι τεμπέλης, αργόσχολος κι απατεώνας.
Γι' αυτό σας λέω σύντροφοι  αυτόχθονες ας μη τσιμπάμε! Δεν είναι τα λεφτά το πρόβλημά μας. Ούτε τα πλούτη και τα υλικά αγαθά. Το πρόβλημα είναι στο τραγούδι. Άμα δεν έχουμε τραγούδι, δεν έχουμε φωνή σύντροφοι. Και άμα δεν έχεις φωνή πώς να μιλήσεις με τον διπλανό σου;
Βέβαια υπήρχε και κάτι θετικό αυτό το καλοκαίρι. Πέρα από την εμφάνιση του Σωκράτη που αποτελεί προσωπικό μου κόλλημα, αραχνοφάνηκαν στον ορίζοντα μεγάλες παρέες. Μεγάλες παρέες σε σπίτια, σε πλατείες, σε στέκια και παραλίες. Όχι ακόμα σε γειτονιές αλλά κάτι είναι κι αυτό. Παρέες σαν αυτή που μαζεύτηκε προχθές στο Φάρο και έστησε υπαίθριο γλεντάκι στο πεζούλι με κιθάρα, ακορντεόν, μπουζουκάκι και τουμπερλέκι. Έπαιξε παραδοσιακά ρεμπέτικα και παλιά ιταλικά. Ό,τι πρέπει δηλαδή για τη πόλη. Ο κόσμος όπως ήταν αναμενόμενο γούσταρε πολύ και η παρέα διαρκώς και μεγάλωνε. Βέβαια η παρέα ήταν νεανική όπερ σημαίνει στα ναυπλιώτικα ακομπλεξάριστη.
Άλλες παρέες θα δώσουν ραντεβού το τελευταίο παρασκευοσάββατο του καλοκαιριού στη παραλία της μελλοθάνατης Καραθώνας για το καθιερωμένο  πια Rock Festival.


Ακόμη βέβαια περιμένουμε τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις του Δήμου για την προάσπιση της λαικής μας παραλίας. Αυτές που είχε υποσχεθεί σύσσωμο το δημοτικό συμβούλιο (συμπολίτευση, αντιπολίτευση) λίγο πριν το καλοκαίρι όταν είχε σκάσει σαν βόμβα η είδηση πως η Καραθώνα πωλείται.
Μέχρι να γίνουν θα έχει ήδη ψιχαλίσει.  Ή μπορεί και να μας φτύνουν από ψηλά. Μάλλον το δεύτερο γιατί και ο Σεπτέμβριος αναμένεται καυτός.


Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Τα άσεμνα ποδήλατα

Κάποιο καλοπροαίρετο πουλάκι, ένα από αυτά τα ναυπλιώτικα που κάνουν τσίου τσίου από γειτονιά σε γειτονιά και από σπίτι σε σπίτι, μου κελάηδησε τις προάλλες πως τα καινούρια ποδηλατάκια του Δήμου, αυτά μωρέ τα άσπρα που βρίσκονται σε διάφορα σημεία της πόλης και μπορείς να  τα δανειστείς για κάνα μισάωρο μέχρι να κάνεις τις δουλειές σου, αυτά λοιπόν τα ποδήλατα δεν θα βρίσκονται πιά στον οικισμό της Πρόνοιας. Θα φύγουν από κεί τελείως. Ο λόγος; Δεν έχει κανένα ποδήλατο σέλα. Έχουν κλαπεί όλες.
Όταν η είδηση έφτασε στ' αυτιά μου, δύο πράγματα μου ήρθανε στο νου.
Πρώτον. Οι Χρυσαυγίτες της πόλης μας πρέπει να είναι τελικά τελείως ανεύθυνοι και πολιτικάντηδες. Έχουν πάρει ένα πολύ σημαντικό εκλογικό ποσοστό στη πόλη αλλά και στη περιοχή, εκατοντάδες πολίτες τους ψηφίσαμε γιατί πιστέψαμε στα λόγια τους, στο πρόγραμμά τους, στο πνεύμα τους και τον πατριωτισμό τους, σκεφτήκαμε πως είναι άφθαρτοι, αμόλυντοι και προπαντός καθαροί, και αυτοί αντί να μας τιμήσουν με την εμπιστοσύνη που τους δείξαμε, αντί να προσέχουν νυχθημερόν τις περιουσίες μας, να φυλάν τα σπίτια μας και να μας προστατεύουν, μπροστά στα μάτια τους, δίπλα ακριβώς από τα γραφεία τους, που παρεμπιπτόντως τα έχουν περιφραγμένα με συρματόπλεγμα, δίπλα ακριβώς από το υπεροχυρωμένο κάστρο τους, κλέβονται ασύστολα και θρασύτατα δημοτικές σέλες.
Είναι δυνατόν; Τόσο γκαβοί αυτοί οι ναυπλιώτες χρυσαυγίτες; Τόσο άχρηστοι; Αυτοί θα μας σώσουν από τους κομμουνιστές, τους τρομοκράτες και τους αλλοδαπούς; Δεν μπορούν να προστατέψουν τις σέλες μας, τις σέλες μας(!!!) και θέλουνε να σώσουνε τη χώρα; Αν είναι να το κλείσουμε παιδιά το μαγαζί, να πάμε όλοι να γίνουμε μονιμάδες στο στρατό που είναι και ο φυσικός μας χώρος και ας αφήσουμε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Γι αυτό από αύριο σύντροφοι εθνικοσοσιαλιστές εμπρός βήμα ταχύ, περιφρούρηση και εθνική επαγρύπνηση. Μοιράστε βάρδιες, βγάλτε σκοπιές, νούμερα και συνθηματικά, περιπόλους και εφόδους γύρω από τη πλατεία και φυλάχτε σαν κόρη οφθαλμού τις σέλες μας. Έχετε χρέος ιερό στη πατρίδα, το έθνος και τη πόλη που σας τίμησε με τη ψήφο της να κάνετε επιτέλους κάτι χρήσιμο. Οι σέλες ήταν, είναι και θα είναι δημοτικές! Νῦν ὑπέρ πάντων ο ἀγών!

Δεύτερον. Μήπως τώρα που υπάρχουν ποδήλατα στη πόλη χωρίς σέλα, είναι μια μεγάλη ευκαιρία να απελευθερωθεί η πόλη σεξουαλικά; Μήπως δηλαδή να μην φύγουν τα ποδήλατα από εκεί αλλά να κυκλοφορούν στη πόλη κανονικά; Μπορεί κάποιοι να θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν έτσι. Γιατί να τους κόψουμε τη χαρά δηλαδή. Γνωρίζουμε όλοι μας φαντάζομαι πολλές κατηγορίες πολιτών που θα το επιθυμούσαν.
Πρώτες στη λίστα είναι οι καταπιεσμένες νοικοκυρές από φαλλοκράτες άντρες. Άπειρες. Αποτελούν ένα από τα βασικά προιόντα παραγωγής της περιοχής μας. Εκεί που κάθεσαι ωραία και καλά στη βεράντα σου και ακούς ξαφνικά από απέναντι γνήσια ελληνικά αντρικά καντήλια. Χριστοπαναγίες, μπινελίκια και ενίοτε χαστούκια. Φαντάζεσαι πως υπάρχει η πιθανότητα να γαμάει κανείς εκεί μέσα; Αποκλείεται. Στο λέω και στο υπογράφω. Ακόμη και να γαμάει που και που κάποιος, σίγουρα κάποιος άλλος δεν θα καταλαβαίνει τίποτα. Οπότε γιατί να μη χαρεί μια "ενδιαφέρουσα" βολτίτσα με ποδηλατάκι στη λαική κάθε τετάρτη και σαββάτο;
Δεύτερες στη λίστα οι κατεξοχήν αγάμητες λόγω μικροατυχίας του συντροφικού τους μορίου. Πρέπει να έχουμε κάμποσες από δαύτες. Και από μικροτσούτσουνους επίσης. Δεν εξηγείται αλλιώς πως σε κάθε πολυκατοικία, το πολύ ένα με δύο διαμερίσματα ακούγονται κάθε φορά να βογγάν. Οι υπόλοιποι τι; Μηχανές είναι; Δεν γαμάνε μπίτι; Γαμάνε οι δόλιοι αλλά δυστυχώς δεν συμβαίνει και μεγάλο κακό. Οπότε γιατί να μην αφήσουν τις κυρίες τους άσελα να ποδηλατοδρομήσουν;
Τρίτοι έρχονται οι gay. Όχι οι φανεροί. Αυτοί δεν έχουν ανάγκη. Οι άλλοι. Οι κρυμμένοι. Αυτοί που έχουν καταπνίξει τα εσωτερικά τους θέλω μέσα στον συντηρητισμό και την ηθικολογία της τοπικής κοινωνίας. Θα έχουμε κάμποσους και από αυτούς. Μπορεί να μην φαίνονται αλλά πίσω από τα σκοτεινά ντουβάρια πρέπει να "σφάζονται" πολλά παλικάρια. Φαντάζομαι τον εαυτό μου gay στο Ναύπλιο. Ο απόλυτος εφιάλτης. Μια ζωή προσποίηση, ψέμα και φόβος. Άγχος μη το μάθουν οι γονείς και έχουμε εγκεφαλικά και εμφράγματα, άγχος για τους πισώπλατους ψιθύρους και τα κουτσομπολιά, άγχος για τους συναδέλφους στη δουλειά και άλλα τόσα. Δύο εαυτοί θα ήμουνα για να μην με πάρει χαμπάρι κανείς. Γιατί τότε να μην μπορούσα  να απολαύσω φανερά την "αγάπη" μου για το άσελο ποδήλατο; 
Τέλος άφησα τις σεξομανείς, νυμφομανείς και κολασμένες υπάρξεις της πόλης μας. Αυτές που δημιουργούν κατά καιρούς τα μυθικά ερωτικά σκάνδαλα. Τις ροζ βίλες, τα βιάγκρα πάρτι, τις ερωτικές ταινίες, τις συχνές οικιακές επισκευές, τα πολλά κατ'οίκον φροντιστήρια του μικρού και τις συχνές επισκέψεις στους γαμηστρώνες των περιχώρων. Έχουμε καιρό να ακούσουμε πάντως κάποιο ροζ σκανδαλάκι στη πόλη. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν υπάρχει. Απλά σημαίνει πως οι κυρίες έχουν πάρει το μάθημά τους, έχουν διδαχτεί από τα παθήματα των προγενέστερων και κρύβονται καλύτερα. Μια βόλτα με τα ποδήλατά μας ίσως τις αποκαλύψει. Και γιατί να κάνουν βόλτα με το άσελο ποδήλατο φίλε Παλαμπούρτζι αν πρόκειται να αποκαλυφθούν; Γιατί δεν θα μπορούν να κάνουν αλλιώς σύντροφε αυτόχθονα ιθαγενή. 

ποδήλατο του Δήμου Ναυπλιέων για όλα τα γούστα

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

O κύκλος

Μην ψαρώνετε με τον ξενέρωτο τίτλο. Επίτηδες τον έβαλα για να μην το διαβάσει πολύς κόσμος. Ο πολύς κόσμος έλκεται από τολμηρούς τίτλους και ο κύκλος ούτε που θα του κάνει εντύπωση οπότε θα τον προσπεράσει. Οπότε θα μείνουμε  λίγοι και καλοί όπως πρέπει και αρμόζει καθότι το θέμα μας σήμερα δεν είναι ευρείας καταναλώσεως. Το θέμα μας σήμερα είναι μια γειτονιά. Μια γειτονιά στο Μεγάλο Δρόμο - βασιλέως Κων/νου για τους αλλόθρησκους - και συγκεκριμένα το κατάστημα Circulo. Ναι, καλά καταλάβατε. Το θέμα μας σήμερα είναι το κατάστημα Circulo. Εξού και ο παραπλανητικός κύκλος στον τίτλο. Όπερ σημαίνει σήμερον λόγος περί κυκλικότητας.
Ο δικός μου κύκλος ξεκινάει την περίοδο του ελεύθερου ελληνικού κρατιδίου. Στις 18 Ιανουαρίου του 1828 το κατάστημα ήταν τότε οικία του Εμμανουήλ Ξένου και έγινε η πρώτη κατοικία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, του γνωστού σε όλους μας, Γιαννάκη Καποδίστρια.
Επόμενο σημείο του κύκλου συναντούμε στις αρχές του εικοστού αιώνα όπου το κατάστημα ήταν το ιστορικό βιβλιοπωλείο-ζαχαροπλαστείο του Λάμπρου, του Μιχαήλ Λάμπρου. Το παράδοξο αυτό εμπορικό ταίριασμα βιβλίου και γλυκού μας αποκαλύπτει μια διαφορετική παλιά πόλη. Πιο καθημερινή, πιο λαική και πιο ζωντανή. Καμία σχέση με τη σημερινή τουριστική μαλακία που έχει καταντήσει.


Ο γιός του Μιχαήλ Λάμπρου, Νίκος, ήταν επονίτης και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς. Για χάρη του Νίκου, ο πατέρας Μιχάλης, γνωστός έμπορος, μόλις ο ΕΛΑΣ μπήκε στη πόλη, ορίστηκε δήμαρχος του ΕΑΜ. Είναι ο μοναδικός δήμαρχος στην ιστορία της πόλης που την φωτογραφία του δεν θα την δείτε να κορνιζάρει στο πάνω όροφο του Δημαρχείου. Αντιθέτως μπορείτε να δείτε με δόξες και τιμές τον κατοχικό δήμαρχο της εποχής. Κάποια πράγματα μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ. Και ενώ ο πατέρας έγινε δήμαρχος, ο εκτελεσθείς γιός έγινε δρόμος. Οδός Νικολάου Λάμπρου κάπου στον Συνοικισμό. Ο πρώτος αριστερός δρόμος της πόλης. Ο δεύτερος ήταν του Φαράκου και πολύ μεταγενέστερος.
Εν συνεχεία το εμπορικόν Λάμπρου ήρθε στη κατοχή του έτερου γιού Λεωνίδα ο οποίος βρίσκεται ακόμη εν ζωή και αγναντεύει την ιστορία από τις κορυφές των 84 χρόνων του. Θα τον συναντήσετε στη παλιά πόλη να βολτάρει και να περιπατεί σαν γνήσιος αυτόχθων ιθαγενής.

Φωτογραφία Κώστα Καράπαυλου. Μεγάλος Δρόμος. Διακρίνεται Σφαιριστήριο-Σκοπευτήριο. Αργότερα Φυστικάδικο Γαλάνη. Και στο βάθος ο κύκλος.

Έπειτα το βιβλιοπωλείο έφυγε, ελέω εξειδίκευσης της εποχής φαντάζομαι, και απέμεινε μόνο το ζαχαροπλαστείο. Το ξακουστό και φημισμένο Ζαχαροπλαστείο του Πουλή που γλύκαινε περαστικούς μεγαλοδρομείς σχεδόν μέχρι τις μέρες μας. Ιδιοκτήτης Αθανάσιος Πουλής. Ο καλύτερος δημιουργός σοκολάτας σεράνο σε όλη την περιοχή. Τη δεκαετία του 70, το ζαχαροπλαστείο  φιλοξενούσε κάθε κυριακή βράδυ πλήθος αυτοχθόνων ιθαγενών με σκοπό να παρακολουθήσουν την αθλητική κυριακή του Γιάννη Διακογιάννη. Άλλες εποχές και λίγες τηλεοράσεις.
Και ερχόμαστε στα μισά της δεκαετίας του 90. Στο τέλος του αιώνα μας. Το κατάστημα αλλάζει χέρια, γίνεται καφενείο και ονομάζεται Λυρικόν. Ιδιοκτήτης Χρήστος Καράγιωργας. Εδώ θα κάνουμε μεγάλη στάση.
Το Λυρικόν έγινε αμέσως ένα από τα μεγαλύτερα στέκια της πόλης. Όταν λέμε μεγαλύτερα δεν εννοούμε σε μέγεθος αλλά σε πάθος. Γιατί στα ναπολιτάνικα, στέκι δεν σημαίνει απλά το μέρος που συνηθίζεις να πίνεις καφέ. Τότε όλα τα καταστήματα θα ήταν λίγο-πολύ στέκια. Στέκι σημαίνει το μέρος που το 90% και βάλε του κόσμου, που έχει κάθε ώρα και στιγμή, είναι πορωμένοι οπαδοί του. 
Επίσης στέκι σημαίνει το μέρος που κάθε παρέα του το θεωρεί δικό της. Έχει που λένε μια ιδιοκτησιακή σχέση με το χώρο. Νιώθει σαν να το έχει χτίσει και μερικές φορές να το έχει γκρεμίσει κιόλας. Μεταφορικά μιλώντας πάντα.

η ταμπέλα βρίσκεται υπό την ιδιοκτησία της παρέας του γράφοντος
Το Λυρικόν από όλες τις απόψεις ήταν ένα τέτοιο μέρος. Πορωμένοι οπαδοί που ακολουθούσαν τυφλά το μονοπάτι του για να πιούνε το καφέ τους ή να απολαύσουν τη μπύρα τους και μεγάλες παρέες με ιδιοκτησιακό προφίλ. Το καλό ήταν πως η καθεμία είχε το δικό της ιδιαίτερο ωράριο, τις δικές της ιδιαίτερες κινήσεις και θέσεις μέσα στο χώρο ώστε ποτέ να μην δημιουργούνται προστριβές μεταξύ "των ιδιοκτητών". Ο καθείς είχε βρεί το δικό του ιδιαίτερο βόλεμα για να μην ενοχλεί και να μην ενοχλείται. Σαν το σπίτι του. Άλλος ένας σημαντικός παράγοντας λοιπόν που καθιστά ένα κατάστημα στέκι.

έργο του Θανάση Βασιλείου(μικρός κακόμοιρος) φιλοτεχνημένο πάνω στη ταμπέλα του ιστορικού καφενείου Λυρικόν

Όπως όμως όλα τα όμορφα πράγματα σε αυτή τη ζωή, έτσι και το στέκι αυτό ολοκλήρωσε κάποια στιγμή τον κύκλο του μέσα στην ιστορία της πόλης και του Μεγάλου Δρόμου. Έκλεισε λοιπόν στις αρχές του καινούριου αιώνα. Στη θέση του εμφανίστηκαν πρόσκαιρα κάποια ανιστόρητα και αγεωγράφητα τρεντοπολύχρωμα καφετίποτα. Μέχρι να εμφανιστούν αυτά τα τουριστικά πυροτεχνήματα, το κατάστημα σε όλες τις μορφές που είχε πάρει μέσα στο προηγούμενο αιώνα τηρούσε πιστά αυτό που ονόμαζε ο Τερζάκης ως δραματική διάσταση της πόλης. Με απλά λόγια ο αυτόχθων λογοτέχνης με τον όρο δραματική διάσταση εννοούσε την κάθε πράξη με αναφορά πρωτίστως στις ανάγκες και τις συνήθειες των αυτοχθόνων  ιθαγενών. Με την δημιουργία επομένως αυτών των τουριστικών καφετίποτα, η κυκλική πορεία της ιστορίας προς στιγμήν διαταράσσεται.

                                                           από 8:14 μέχρι 11:06

Λίγα χρόνια όμως αργότερα, μια  παρέα πορωμένων οπαδών του προηγούμενου ιστορικού καφενείου, μία από αυτές που προφανώς "φιλονικούσαν" τότε για την ιδιοκτησία του μέρους, γίνεται κανονική ιδιοκτήτρια του καταστήματος και η ιστορία ξαναμπαίνει σε κυκλική τροχιά.
Γεννηθήτω Circulo λοιπόν. Eλληνιστί κύκλος. Δεν ξέρω κατά πόσο οι νέοι ιδιοκτήτες είχαν με το νού τους τον κύκλο της ιστορίας που εγώ περιγράφω αλλά αναθρεμμένοι όλοι μας στο ίδιο μαγαζί φαντάζομαι πως δεν θα απέχουν και πάρα πολύ οι προσεγγίσεις μας.  Θυμάμαι κιόλας πως τότε που πρωτοάνοιξαν, βάζοντας την μπάρα του μαγαζιού στο παλιό της σημείο ένιωσα σαν να έσβησαν αυτόματα όλες τις κακοσχεδιασμένες, αρπαχτικές και αντιναυπλιώτικες απόπειρες που είχαν γίνει στον χώρο.

"η μπάρα"

Τώρα βέβαια δεν είμαι θαμώνας του μέρους. Να λέμε την αλήθεια. Όπως και αρκετοί από τους τότε. Πηγαίνω καμιά φορά, πίνω ένα καφεδάκι έξω, θυμάμαι, και φεύγω. Αυτό αρκεί.
Σημασία έχει τώρα πια να ανατραφούν, όπως ήδη συμβαίνει, καινούριες γενιές αυτοχθόνων ιθαγενών από την ιστορική γεωγραφία του. Σημασία έχει ο κύκλος να χαραχτεί υποσυνείδητα και συνειδητά μέσα στο μυαλό των νέων ανθρώπων της πόλης. Και αν κάποιος νεαρός δυσκολεύεται λόγω εποχής να το κατανοήσει, η παλιά ταμπέλα του Καραχάλιου ακριβώς απέναντι μπορεί να τον βοηθήσει. Φωτογραφείο Καραχάλιος. Από το 1935.
Σημασία έχει επίσης η διάσωση της δραματικής διάστασής του. Η ένταξη του με άλλα λόγια μέσα στις καθημερινές ανάγκες της πόλης. Και μια δωρεάν συναυλία στη λαική και προς πώληση παραλία της Καραθώνας, μια εβδομάδα ακριβώς μετά το απόλυτο τουριστοσαββατοκύριακο του έτους είναι ότι καλύτερο για να το πετύχει. Αποτελεί πια ένα θεσμοθετημένο πανηγύρι της πόλης . Μια μουσική λαική συνέλευση. Το τελευταίο καλοκαιρινό ραντεβού των ντόπιων φοιτητών λίγο πριν μας χαιρετήσουν για τα ξέγνοιαστα τους ξένα και το πρώτο δικό μας αντάμωμα για τον δύσκολο χειμώνα. Φέτος κιόλας η λαική μουσική συνέλευση θα συνδυαστεί και με συλλογή τροφίμων για τις άπορες οικογένειες της περιοχής μας από τα κοινωνικά παντοπωλεία του Άργους και του Ναυπλίου. Νομίζω πως ο συγχωρεμένος ο Τερζάκης θα έτριβε τα χέρια του.
Ηθικό δίδαγμα. Ο κύκλος δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Μόνο τους ανά εποχή περιπατητές της περιφέρειας του.





Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

The roof is on fire!

Φωτιά, φωτιά σύντροφοι!
Παντού φωτιές, πυρκαγιές και στάχτες!
Όλα τα προηγούμενα χρόνια ο φτωχικός μας τόπος αλλά τόσο πλούσιος σε φυσικά κάλλη δεν είχε γίνει βασικός στόχος των καλοκαιρινών εμπρηστών και των οικοπεδοφάγων. Τόσα χρόνια την είχαμε βγάλει καθαρή με ελάχιστες φυσικές απώλειες. Οι καιροί όμως άλλαξαν. Τα φιλέτα-δάση περιορίστηκαν σε όλη την ελληνική και μεσογειακή επικράτεια και είναι πλέον ηλίου φαεινότερο πως τα επόμενα χρόνια, ξεκινώντας από το φετινό, είμαστε η επόμενη στόχευση της εμπρηστικής μαφίας.
Σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού ακούγαμε και μυρίζαμε φωτιές σε κάθε σημείο της Αργολίδας ή της γειτονικής Κορινθίας. Κάθε μέρα ή μέρα παρά μέρα τα τοπικά νέα γέμιζαν τις στήλες τους με πυρκαγιές, με φιλότιμες προσπάθειες πυροσβεστών και κατοίκων και σχεδόν κάθε εβδομάδα έβγαιναν δελτία τύπου που εμφάνιζαν την Αργολίδα υποψήφια για νέα πυρκαγιά.
Οι φωτιές όμως δεν περιορίστηκαν στα δάση και τα φυσικά μας πλούτη. Απλώθηκαν περιέργως και στις χωματερές του νομού μας. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτές οι πυρκαγιές συνοδεύτηκαν και με καταγγελίες αλλά μέχρι και σήμερα ένα σκοτεινό πέπλο μυστηρίου σκεπάζει τις προθέσεις των εμπρηστών. Κάποιοι μιλάνε για συνδέσεις με ιδιωτικά συμφέροντα εκμετάλλευσης των σκουπιδιών ενώ κάποιοι άλλοι για αδιαφορία και ανικανότητα των διοικούντων. Το σίγουρο σε κάθε περίπτωση είναι πως από τον πύρινο εφιάλτη δεν γλιτώνουν πιά ούτε τα σκουπίδια μας. 
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε να προστεθεί στη κατάρα της φωτιάς και η παλιά πόλη του Ναυπλίου. Ένα ατύχημα, το σκάσιμο μιας φιάλης υγραερίου, φούντωσε την οδό Σταικοπούλου στη παλιά πόλη, έκαψε ένα ολόκληρο μαγαζί, κατεδάφισε μια παλιά οικοδομή και κινδύνεψε να κάψει και τα διπλανά κτίρια. Η έγκαιρη επέμβαση της πυροσβεστικής περιόρισε τις ζημιές στους δίπλα χώρους και το τραγικό συμβάν έληξε με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Μέχρι και μιά εβδομάδα μετά  όμως η γειτονιά μύριζε στάχτη, οιωνός πως ο θεός της φωτιάς έχει εγκατασταθεί για τα καλά πλέον στα μέρη μας και θα μας τσουρουφλάει τον κωλαράκι,  με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, για καιρό ακόμη.
Από τη φωτιά της οδού Σταικοπούλου δεν έλειψαν και τα καυτά παραπολιτικά. Γιατί ως γνωστόν, στα μέρη που η πολιτική είναι είδος προς εξαφάνιση η παραπολιτική ανάβει και φουντώνει.
Λέγεται λοιπόν πως μόλις οι πυροσβέστες είχαν αρχίσει να ελέγχουν την πύρινη λαίλαπα έφθασαν ταυτοχρόνως στο σημείο του ατυχήματος οι δύο βασικοί υποψήφιοι για την δημαρχία της πόλης. Ο κύριος Κωστούρος και ο κύριος Γραμματικόπουλος. Σύμπτωση τρομερή και φοβερή που ξεσήκωσε ψιθύρους σε όλη τη γειτονιά.
Εκείνη τη χρονική στιγμή τραβήχτηκε και η γνωστή φωτογραφία του δημάρχου που κρατώντας γάλατα(!!!) προσπαθεί να συμβάλλει στην οριστική κατάσβεση της φωτιάς. Μια φώτο που ίσως κρίνει και την τελική έκβαση των τοπικών εκλογών. Μια φώτο που δείχνει έναν άνθρωπο που νοιάζεται για τον τόπο του, που αγκομαχά και παλεύει κοντά στον απλό λαό σαν αληθινό λιοντάρι χωρίς να λογαριάζει φόβο. Άσχετα βέβαια αν ο πυροσβέστης από πίσω στέκει χαλαρός ενώ τα σύννεφα καπνού έχουν εξαφανιστεί εδώ και ώρα από το δρόμο.


Αντίθετα ο κύριος Γραμματικόπουλος στάθηκε άτυχος. Στη φούρια του επάνω να παραβρεθεί στο γεγονός και να αποθανατιστεί και αυτός στις τοπικές κάμερες ως ήρωας ξέχασε να βγάλει το ζελέ από το μαλλί, να χαλάσει λίγο τη τέλεια χωρίστρα και να πετάξει το σακάκι. Εμφανίστηκε επομένως σινιέ όπως το συνηθίζει αλλά με τέτοια εμφάνιση δεν μπορείς δυστυχώς να παραστήσεις τον ήρωα. Κρίθηκε λοιπόν από την ομάδα των επικοινωνιολόγων και των image makers που διαθέτει πως θα ήταν καλύτερο να μην αποθανατιστεί μπροστά στον φωτογραφικό φακό. Αν αποθανατιζόταν να παλεύει με τέτοια ρούχα και τέτοιο τέλειο μαλλί θα φαινόταν γελοίο και άστοχο. Αν πάλι απλά αποθανατιζόταν, θα έμοιαζε αδιάφορο. Διάλεξε και σωστά τον δρόμο της φωτογραφικής σιωπής.
Με αυτή του την αμιγώς "πολιτική" απόφαση έχασε μια μάχη αλλά ελπίζει να κερδίσει στο μέλλον τον πόλεμο. Ο προεκλογικός αγώνας έχει άλλωστε ανάψει για τα καλά και οι φλόγες του ενδέχεται σύντομα να μας κάψουν ολοκληρωτικά  τους εγκεφάλους.
Για τις υπόλοιπες βέβαια φλόγες, σιγήν ιχθύος.

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013

Πιστεύω είς έναν Τσιμεντόβλαχο

"Πιστεύω είς έναν Τσιμεντόβλαχο, τουρίστα, αθηνάνθρωπα, οδηγόν ουρανού και γής, ορατών τε πάντων αοράτων.
Και είς έναν Βλάχο, Τσοπάνη Τσέλιγκα, τον Υιό του Αργολιδέα τον Μονογενή, τον εκ του Τσιμεντόβλαχου μιμηθέντα προ πάντων των αιώνων. 
Και είς το Πνεύμα το σύγχρονον , το τρέντικον, το οχλικόν, το εκ του Τσιμεντόβλαχου εκπορευόμενον, το συν Τσιμεντόβλαχου και Βλάχου συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των Ιθαγενών."

( Ναυπλιώτικη Αυγουστιάτικη Προσευχή της Αρπαχτής της Τσιμεντοβλαχούσας στις αρχές του 21ου αιώνα μ.Χ.)
-------------------------------------------------------------------------------------------

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν βρίσκομαι στο Ναύπλιο. Φέτος ατενίζω την επέλαση των βαρβάρων από πλεονεκτική θέση. Βρίσκομαι στην έδρα τους. Στην εγκαταλελειμμένη έδρα τους. Τους είδα όμως να εφορμούν κοπαδικώς και με ταχύτητα αργού (πολύ αργού) replay προς τα κάτω καθώς διέσχιζα τον προς τα πάνω έρημο εθνικό μας κόμβο. 
Είμαι εδώ και δυό μερούλες λοιπόν συν γυναιξί και σκύλοις στο Παγκράτι, σε μια ρετιρέ γκαρσονιερίτσα της Φορμίωνος και περνάω ζάχαρη. Απίστευτη ηρεμία, δροσερότατο καρπουζάκι, ξεκούραστη βεράντα και καθαρή ατμόσφαιρα. Φρέσκος αέρας αληθινών διακοπών. 
Η Αθήνα αυτές τις μέρες είναι το καταλληλότερο μέρος της χώρας για να κάνεις διακοπές χωρίς να συναντάς Αθηναίους. Είναι με άλλα λόγια  το καλύτερο μέρος για να κάνεις διακοπές. Μπορεί να σου λείπει το μπανάκι αλλά έχεις όλα τα υπόλοιπα και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό. Και κυρίως δεν έχεις αυτό που σε ενοχλεί σε όλα τα υπόλοιπα μέρη των διακοπών: Aθηναίους.
Επίσης για να είσαι ολοκληρωμένος και οργανωμένος τουρίστας της δεκαπενταυγουστιάτικης Αθήνας πρέπει να έχεις προμηθευθεί καύσιμη ύλη, τσιγάρα και τρόφιμα, από μακριά. Εμείς προμηθευτήκαμε από την Κόρινθο. Να είμαστε σίγουροι. Γιατί άμα σου κάτσει έλλειψη στη πρωτεύουσα μέρες που είναι, ο κοντινότερος ντελιβεράς θα πίνει φρέντο εσπρέσσο μέτριο στο Κοντογιώργο και άντε να τον φέρεις. Ο γειτονικός πιτσαδόρος θα προσπαθεί να παρκάρει στο Πί χωρίς να διερωτάται γιατί κανείς δεν είχε σκεφτεί μέχρι τώρα να παρκάρει σε έναν τόσο άδειο χώρο και ο περιπτεράς θα είναι στημένος έξω από τα γιαουρτάδικα του Μεγάλου Δρόμου επειδή το ξανθό μωρό. ονόματι Καίτη εκ Γαλατσίου,  γουστάρει trendy στραγγιστό.
Τις απογευματινές ώρες απολαμβάνουμε τον ήρεμο πρωτευουσιάνικο περίπατό μας στους δρόμους της πόλης. Κυριολεκτικά στους δρόμους. Περπατάμε στη μέση τους. Αν είναι να περάσει βέβαια κάποιο ξεχασμένο αυτοκίνητο θα το ακούσουμε από μακριά και θα πάμε στο πεζοδρόμιο. Είναι και μια καλή ευκαιρία για τους σκύλους μας να κατουρήσουν περισσότερες πρωτευουσιάνικες γωνίες. Τους έχω προπονήσει κατάλληλα.
Μόλις νυχτώσει, επιστρέφουμε σπίτι. Αράζουμε στη βεραντά με χαλαρή μουσικούλα που δεν ενοχλεί κανέναν γιατί κανένας δεν υπάρχει  και μυρίζουμε ήσυχη αθηναική νύχτα. Μπλούζ νύχτα. Μετά τις 10 εμφανίζονται σιγά σιγά και οι πρώτοι διαρρήκτες. Πακιστανοί, Αλβανοί, Έλληνες και Πολωνοί, αναλαμβάνουν κατευθείαν δουλειά και ρίχνονται στο νυχτοκάματο. Να τους δείς με τη χάρη και ηρεμία κινούνται ανάμεσα στους ορόφους και τα μπαλκόνια. Πραγματικοί δεξιοτέχνες. Καθόμαστε και τους χαζεύουμε ώρες. Έχουμε γνωρίσει και μερικούς. Κυρίως όσους κινούνται στις διπλανές μας πολυκατοικίες. Είναι καλά παιδιά οι περισσότεροι. Δεν ήθελαν να γίνουν κλέφτες. Αλλά όπως μου εκμυστηρεύτηκε ένας από αυτούς δεν γινόταν αλλιώς. Η πόλη ήταν τόσο προκλητικά άδεια που μόνο ένας ηλίθιος δεν θα το έκανε. Είναι σαν να σε παρακαλούν τα σπίτια να μπείς μέσα. Σαν μυστικά ημερολόγια που οι ιδιοκτήτες τους τα άφησαν μπροστά σου και έφυγαν. Σαν πεταμένα πορτοφόλια στην άκρη έρημου δρόμου. 
Ένας Πακιστανός μου χάρισε ένα σιντί της Πέγκυς Ζήνα που σούφρωσε από το διαμέρισμα μιας ωραιοτάτης Ντιβέλοπερ Μάνατζερ Ασίστανς στο πρώτο όροφο. Υπέροχα σκέφτηκα και θυμήθηκα τη πατρίδα. Την ώρα που ο κύριος Πακιστανός την απαλλάσσει από την υπερβολική της περιουσία, η ωραιοτάτη κυρία θα λικνίζεται στους ξέφρενους ρυθμούς της Ναυπλιώτικης Πασαρέλας ή θα περιμένει στην ουρά ενός παραλιακού πολιτιστικού κέντρου της πόλης μας για να ζήσει την ξέφρενη και σπιρτόζικη νύχτα της. 
Μ' αυτά και μ' αυτά περνάνε όμορφα οι μέρες και οι νύχτες στη πρωτεύουσα. Βέβαια μας λείπει η πατρίδα. Θα περιμένουμε όμως λίγο καιρό ακόμη και μετά θα επιστρέψουμε. Στις 23 του μήνα πάντως θα είμαστε σίγουρα πίσω. Έρχεται βλέπεις ο Θανάσης στη Καραθώνα.
Ένα γεγονός που όσο να πείς, σηματοδοτεί πως η πόλη, θα γίνει και πάλι δική μας.
Καλή αντάμωση λοιπόν σε όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς.
Και τους εκτός και κυρίως τους δύσμοιρους εντός. 


Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

Για τα πανηγύρια

Διάβασα το πρόγραμμα των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου Ναυπλιέων με τίτλο "Πολιτιστικός Αύγουστος 2013" και μου γεννήθηκε έτσι άξαφνα μια απορία.


 Για ποιό λόγο θεωρούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις τα διάφορα Πανηγύρια που συμβαίνουν στις πέριξ κοινότητες της πόλης; Τί σχέση έχει πραγματικά το Αργολιδιώτικο Πανηγύρι με τον Πολιτισμό; Είμαι περίεργος, δεν λέω. Σαν κλασικός αυτόχθων ιθαγενής, σαν πρωτοπρωτευουσιάνος που συνηθίζει να διατηρεί πεντακάθαρα οπίσθια με επιμελή και καθημερινό καθαρισμό, όπως ακριβώς επιτάσσουν οι παραδόσεις των προγόνων μας, δεν βρίσκω κανέναν συσχετισμό που να συνδέει τα πανηγύρια της περιοχής μου με τη λέξη πολιτισμός και όλα της τα παράγωγα.
Πού ακριβώς κρύβεται άραγε αυτός ο πολιτισμός; Στην ατελείωτη κρεατοφαγία; Στην άφθονη και μέχρι ξεράσματος μερικές φορές οινοποσία; Στο shopping therapy προς τιμήν του εκάστοτε Αγίου που προφανώς έζησε τη ζωή του λιτά, σεμνά και μέσα στη νηστεία; Στην βλαχοπασαρέλα της κάθε κουτσής Μαρίας που για να κυκλοφορήσει δημοσίως ντύνεται άλλοτε πολύχρωμο λαμπατέρ και άλλοτε κοσμηματοπωλείο ολόκληρο; Και μερικές φορές και τα δυο μαζί; Ή μήπως θεωρείται πολιτισμός αυτό το θορυβώδες κλαπατσίμπανο που περνιέται για παραδοσιακό; Ποιανού παράδοση είναι τέτοιου είδους μουσική; Των ουρακοτάγκων ή των ρινόκερων; Δηλαδή ακούγοντας αυτήν την "παραδοσιακή" ελληνική μουσική του συνθεσάιζερ και της έκο...έκο...έκο...έκο...έκο...σκέφτεσαι δημοτική ποίηση; Ονειρεύεσαι κάμπους, ραχούλες, λιβάδια, βουνά και νησιώτικα σοκάκια; Ελληνικούς καημούς κι αισθήματα; Ή ντιρλιασμένος και χορτασμένος σαν το βόιδι χοροπηδάς σαν το κατσίκι  και τη μαιμού για να εκτονωθείς; Από πότε ακριβώς ο χαβαλές, η χολιστερινούχα μασαμπούκα, το  ασταμάτητο πιοτί και το τζέρτζελο θεωρούνται στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού;
Σαν Δημότης λοιπόν του Δήμου των Ναυπλιέων και σαν παραδοσιακός αυτόχθων ιθαγενής δεν έχω παρά να διαμαρτυρηθώ που ο πλούσιος πολιτισμός του τόπου μου κινδυνεύει να γίνει για τέτοιου είδους πανηγύρια.

Σαν πάς πουλί μου στο Μωριά
 θ' ακούσεις τα Καγκέλια
κι αν σου κάνουν τον Άγιο
φύγε με την ουρά στα σκέλια


Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

Στην ουρά του Σούπερ Μάρκετ

Το περιστατικό συνέβη στο Ναύπλιο και οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική.

Κυρία μέσης ηλικίας, κλασικός τύπος Ναυπλιώτισσας νοικοκυράς, περιμένει στην μακρουλή ουρά γνωστού σούπερ μάρκετ της περιοχής. Φορώντας τα κατασκοπευτικά γυαλάκια πρεσβυωπίας που της μικραίνουν νυφιτσοειδώς τα μέγεθος των ματιών, στέκεται σιωπηλή και σκανάρει ωσάν ραντάρ της τελευταίας γιαπωνέζικης τεχνολογίας τους πάντες και τα πάντα. Με το βλέμμα της παραδοσιακής κουτσομπόλας που νομίζει πως δεν καταλαβαίνει κανείς τί κάνει αλλά οι πάντες την κόβουνε από χιλιόμετρα μακριά και φυλάνε τα ρούχα τους να μην τους πιάσει το μάτι της, κυριαρχεί στο χώρο. Είναι το επίκεντρο της δράσης. Αν την είχατε γειτόνισσα και έμενε  από πάνω σας, θα αδιαφορούσε πάντοτε για την λασπουριά που φέρνει στο μπαλκόνι σας ποτίζοντας τα υπερπολύτιμα φυτά της. Αν την είχατε από κάτω σας όμως, δεν θα μπορούσατε ούτε να φταρνιστείτε χωρίς να ακούσετε την τσιριχτή και γκρινιάρικη φωνή της. Αν σας πετύχαινε στο δρόμο και ήταν οικογενειακή σας φίλη ή γνωστή θα σας τρέλαινε στις ερωτήσεις "ενδιαφέροντος". Τί κάνεις, πού είσαι, παντρεύτηκες, βρήκες δουλειά, έχεις λεφτά, αγόρασες τίποτα, οι δικοί σου τί κάνουν, βγήκαν στη σύνταξη, πόσα παίρνουν και άλλα παρόμοια. Θα προσπαθούσατε ματαίως να πείτε όσο το δυνατόν λιγότερα και να αποκρύψετε άλλα τόσα αλλά το έμπειρο μάτι της γριάς-Κατίνας έχει πάρει μάστερ στην ψυχολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακό στις πολεμικές τακτικές του αιφνιδιασμού.  Οπότε όσο και να προσπαθήσετε, είστε τελείως έκθετοι. Η Ναυπλιώτισσα νοικοκυρά αυτό που θέλει θα το μάθει, θέλετε δεν θέλετε. Έπειτα θα σας κατεβάσει μια έκθεση ιδεών για τα δικά της παιδιά που πάντοτε τα καταφέρνουν τέλεια, θα σας γκρινιάξει για κάποια δήθεν ψιλοπροβλήματα που εσάς θα σας απασχολούσαν το πολύ 30 δεύτερα και θα φύγει ανέμελη και κεφάτη γεμάτη  χρήσιμες πληροφορίες κοινωνικού σχολιασμού που αφορούν αποκλειστικά και μόνο τη πάρτη σας. 
Από πίσω της στέκεται σε απόσταση βολής νεαρός αυτόχθων ιθαγενής κρατώντας μόνο ένα μιλκομπούκαλο και ξενερωμένος που κανείς από τους μεσήλικες με τα γεμάτα καρότσια που στέκονται μπροστά, δεν κάνει στην άκρη για να εξυπηρετηθεί.
Ο νεαρός είναι προφανώς φοιτητής και μάλιστα φρέσκος. Το πολύ πρώτο, άντε βαριά βαριά δεύτερο έτος. Μόλις που έχει φύγει δηλαδή από τη πόλη μας και ω-του θαύματος βρίσκεται στο στάδιο ξαραχνιάσματος από τον μικροαστικό ιστό που ύπουλα και συστηματικά είχαμε απλώσει όλα αυτά τα χρόνια γύρω του. Το παλικάρι μας έχει ανακαλύψει άλλη γή, άλλα μέρη και κυρίως άλλο κόσμο. Κόσμο εκδηλωτικό κι αυθόρμητο. Ανοιχτό και φιλόξενο. Πολιτισμένο και δραστήριο.Πλέον ο νεαρός αυτόχθων έρχεται στο χωριό μας μόνο για διακοπές και για να δεί γονείς και παλιούς φίλους. Με το μπλαζέ μάτι της μεγάλης φυγής και την σχετική αδιαφορία για τα εδώ τεκταινόμενα, εφόσον νιώθει περαστικός και τουρίστας, για το λίγο διάστημα που μένει εδώ την έχει δεί μέσα στο εφηβικό κεφάλι του  και ναυαγός και έχει αφήσει το μούσι του να απλώνεται κάπως άναρχα στο πρόσωπό του. 
Αυτό το άναρχο μούσι δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να περάσει απαρατήρητο από τα αετίσια μάτια της κυρίας που στέκεται μπροστά του. 


Αφού η νοικοκυρά μας, ονόματι Λίτσα παρεμπιπτόντως, έχει σκανάρει όλον τον μπροστά χώρο της ορατότητάς της, πρόσωπα, πράγματα, ρούχα, πορτοφόλια και υλικά, μέχρι και τα πόμολα του καταστήματος, ο πίσω χώρος παραμένει για αυτήν ακόμα άγνωστος. Με δήθεν διακριτικές και απαλές κινήσεις ξεκινάει να χαζεύει γύρω της ολοένα και πλαγιότερα μέχρι που τελικά κοιτά πίσω της για να σκανάρει βιαστικά και τον πίσω κόσμο της ουράς με μόνο στόχο να σταμπάρει κάτι ενδιαφέρον και ζουμερό προς κοινωνική κριτική. Και τσουπ το βλέμμα της συναντά το μπλαζέ υφάκι του μουσάτου μας φοιτητή.  
Ερώτηση πρώτη. Δεν ζεσταίνεστε νεαρέ με τόση τρίχα; Η ερώτηση είναι παραπλανητική και ψεύτικη. Δεν αποτελεί αληθινή απορία αλλά υποκρύπτει και υπονοεί έναν υπαινιγμό, μια κριτική για το ίδιο το μούσι. Το μούσι και δή το άναρχο, μέσα στη κοινωνική ζωή της πόλης του Ναυπλίου είναι κατά βάθος κατακριτέο. Είναι μια λοξοδρόμηση του κανονικού. Από πού γεννήθηκε τώρα αυτό το κανονικό θα σας γελάσω. Ένεκα που η πόλη  βρίθει από δικηγόρους και δημοσίους υπαλλήλους που όσο να πείς μια άλφα εμφάνιση περιωπής πρέπει να την έχουν και αποτελούν και πρότυπο; Ένεκα που το μούσι έχει συνδεθεί ιστορικά με τον αναρχοκομμουνισμό, τον χιπισμό και άλλα συναφή πράγματα του διαβόλου; Ένεκα που θυμίζει ηλιθιωδώς ζητιάνους, ρακοσυλλέκτες, βρώμικους και ρακένδυτους; Όπερ σημαίνει ανθρώπους χαμηλής οικονομικής και κοινωνικής τάξης; Ένεκα που θυμίζει ακατανόητους θολοκουλτουριαραίους; Σας είπα δεν ξέρω. Θα σας γελάσω. Το σίγουρο είναι πως το μούσι, αυτές οι αγνές τριχούλες του Θεού που μας γεμίζουν το πρόσωπο από τα πρώτα  βήματα της ανθρωπότητας πάνω στο πλανήτη, στο Ναύπλιο χρήζει περαιτέρω εξέτασης. 
Ο νεαρός κοιτώντας βαριεστημένα τη κουτσομπόλα μας κυρία Λίτσα και με ύφος "τί θές τώρα κυρά μου, τράβα να ανακατέψεις το αυγολέμονό σου και παράτα μας ήσυχους", της απαντά:
-Ζεσταίνομαι.
-Και γιατί δεν το κόβεις ρε πουλάκι μου; Εγώ μόνο που σε βλέπω, σκάω!
-Μπορείτε και να μη με δείτε και έτσι να κρατηθείτε δροσερή, απαντά με απόλυτη σοβαρότητα ο πιτσιρικάς.
Η κυρά-Λίτσα καίει προς στιγμήν λάδια, τα ιόντα του εγκεφάλου της βαράνε για μερικά δευτερόλεπτα άτακτες σβούρες χωρίς να μπορούν να βγάλουν συμπέρασμα και ύστερα προσγειώνονται στην ευκολία των έτοιμων λύσεων και των άκριτων δεδομένων. Κοινώς, επιστρέφουν στην αρχική τους καταδίκη έναντι πάσης φύσεως τριχός.
- Ρε πουλάκι μου, γιατί δεν τα κόβεις για να δροσιστείς;
-Δεν θα δροσιστώ, συνεχίζει περιπαιχτικά ο νεαρός.
-Γιατί;
-Γιατί έξω έχει καύσωνα. Κανείς δεν μπορεί να δροσιστεί στο καύσωνα. Είναι μάταιο. Εξάλλου θα ζεσταθώ πρώτος το χειμώνα. Το σκεφτήκατε αυτό;
Η κυρά-Λίτσα έμεινε κάγκελο, τρολλιασμένη του ελέους και χαζεύοντας το κενό. Για πρώτη φορά δεν μπόρεσε να βγάλει κανένα συμπέρασμα. Δεν κατάφερνε με τίποτα να κατατάξει τον νεαρό στις γνωστές της κατηγορίες-ταμπέλες. Ήταν κουμμούνι, πρεζάκιας για ζήτουλας; Βρωμιάρης, κουλτούρας για τρελός; Δεν ήξερε. Ούτε μπορούσε να μάθει. Έσκυψε ηττημένα το κεφάλι της και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της στο ταμείο μέχρι που πλήρωσε και χάθηκε από τον ορίζοντα. 
Όταν έφτασε το βράδυ, πάνω στο οικογενειακό τραπέζι ρώτησε δειλά τον άντρα της, αν έχει σκεφτεί ποτέ να αφήσει μούσι. Για λόγους οικονομίας του το πρότεινε. Στους κρύους μήνες του χειμώνα δεν θα χρειαστεί να πληρώνουν extra πετρέλαιο όταν κοιμάται μόνος του μπροστά στη τηλεόραση, του είπε.
Ο πιτσιρικάς το ίδιο βράδυ  συνάντησε  μια ωραιοτάτη νεαρά Ναυπλιώτισσα που τη γούσταρε από καιρό και αυτή  του έγνεψε γλυκά έξω από το Σίρκουλο στο Μεγάλο Δρόμο. Είναι καιρός να κόψω το υπερβολικό μου μούσι, συλλογίστηκε  μέσα του. Αρκετά κυκλοφόρησα σαν ναυαγός. Κάνει και πολύ ζεστή και δεν την αντέχω τόση τρίχα, σκέφτηκε.
Και η ζωή μας συνεχίστηκε απείραχτη.

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Μια όμορφη βόλτα στην εξοχή

Η βόλτα στον ΟΑΕΔ της πόλης είναι πάντοτε μια υπέροχη εμπειρία. Ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Οι χιλιάδες άνεργοι της χώρας έχουμε την τύχη μιά φορά το τρίμηνο να ερχόμαστε σε επαφή με αυτόν τον δημόσιο οργανισμό που φροντίζει εδώ και χρόνια να διαιωνίζει το είδος μας, να το καλλιεργεί και να το προσέχει. Είναι η καθιερωμένη τρίμηνη ανανέωση της κάρτας ανεργίας μας.
Στο Ναύπλιο αυτή η λατρεμένη συνήθεια αποτελεί μια εξαιρετική εκδρομή των ανέργων και απελπισμένων νέων στις όμορφες εξοχές των προαστίων της πόλης. Γιατί εμείς οι άνεργοι αυτόχθονες ιθαγενείς έχουν το προνόμιο να στεγάζουμε τον ιερό ναό μας εκτός άστεως.
Μαζευόμαστε λοιπόν 4-5 άνεργοι ανά τρίμηνο, βάζουμε συνεταιρικά βενζίνη και ξεκινάμε την πρωινή μας βολτούλα. Άλλοι προτιμούν την συγκοινωνία ενώ μερικοί θαρραλέοι χρησιμοποιούν ποδήλατο ή ακόμη και τα πόδια τους.


Ανάλογα με τα γούστα του λοιπόν ο καθείς άνεργος καταφτάνει μέσα στο λιοπύρι μπροστά από το μέγαρο της ανεργίας απέναντι ακριβώς από τις αγροτικές φυλακές της Τίρυνθας. Εδώ χρειάζεται προσοχή φίλε αναγνώστη γιατί η σημειολογία του πράγματος είναι εξαιρετικά σημαντική.
Για ποιό λόγο διάλεξε ο κρατικός άρχοντας να τοποθετήσει το ίδρυμα αχρήστων, ατάλαντων, αναξιοπαθούντων και μη βιζματιούχων πολιτών απέναντι ακριβώς από τις αγροτικές φυλακές και λίγα μέτρα πιο πέρα από τις ποινικές; Τί ήθελε να μας πεί άραγε; Πως εκεί μέσα περνάνε καλύτερα οπότε ας μη το ψάχνουμε τσάμπα και βερεσέ; Πως αργά ή γρήγορα θα μας τα πάρουν όλα και εκεί θα καταλήξουμε; Πώς υπάρχουν και χειρότερα οπότε κάντε μόκο; Άγνωσται αι βουλαί του άρχοντος αλλά σίγουρα καθόλου τυχαίες.
Στην είσοδο των γραφείων θα κοντοσταθούμε πάντοτε για να διαβάσουμε γεμάτη αγωνία τις ανακοινώσεις του οργανισμού μπας και μας λυπήθηκε ο καλός θεούλης και έχει βγεί μια γαμοδουλίτσα και για μας. Ματαίως. Ανακοινώσεις για επιδόματα τριτέκνων, πολυτέκνων και άλλων γεννητουριών με ταχύτητα κουνελιών, ανακοινώσεις απεργιών, θαλπωρή αστέγων και δικαιολογητικά καρτών ανεργίας. Στη καλύτερη των περιπτώσεων να ζητείται κανάς μάγειρας με εξειδίκευση στο γκουρμέ χοιρινό και στ' αρχιδάκια αλά κρεμ γαρνιρισμένα με γαρίδες Βιβαρίου.  
Περιμένουμε στην ουρά μέχρι να έρθει η σειρά μας. Η ώρα αναμονής είναι εξαιρετική. Το μέγαρο διαθέτει κλιματισμό ιδιαίτερης ποιότητας, καθίσματα αναπαυτικά και ευρύχωρα. Επίσης βρίσκεις την ευκαιρία να γνωρίσεις και άλλους συναδέλφους σου, να ανταλλάξετε απόψεις για τη ζωή και το μέλλον και φυσικά να προσποιηθείς πως εντάξει, μπορεί να είσαι άνεργος αλλά κάτι κουτσοβγάζεις στη μαύρη αγορά. Γενικώς και τάχα μου, δήθεν το παλεύεις. Μη σε πουν και τελειωμένο μπατίρη.  Προς Θεού. Στο Ναύπλιο ζείς. Τί θα πεί ο κόσμος;
Έρχεται η σειρά σου για να δώσεις την κάρτα ανεργίας και την αστυνομική σου ταυτότητα. Ο υπάλληλος κολλάει άλλο ένα αυτοκολλητάκι πάνω στη κάρτα, σου ανακοινώνει τον μήνα της επόμενης ανανέωσης και εσύ τον ρωτάς τυπικά αν υπάρχει κάτι τώρα ή στο εγγύς μέλλον που να σε κάνει να ελπίσεις.
Ο δόλιος ο υπάλληλος, συνήθως πατριωτάκι σου, δηλαδή αυτόχθων, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την εργασία του σε έναν οργανισμό που δεν έχει απολύτως κανένα νόημα ύπαρξης και καμία απολύτως χρησιμότητα, παίρνει το σοβαρό του ύφος και σου λέει πως για οτιδήποτε νεότερο πρέπει να ενημερώνεσαι από την επίσημη ιστοσελίδα του ΟΑΕΔ. Εσύ του λές για χιλιοστή ίσως φορά πως η σελίδα του ΟΑΕΔ σπάνια αναφέρει κάτι και συνήθως είναι πεσμένη και αυτός αντεπιτίθεται λέγοντας πως σύντομα θα υπογραφούν από τον αρμόδιο υπουργό κάποιες προκηρύξεις και μερικές επιδοτήσεις. Είναι ζήτημα ολίγων ημερών. 
Μέσα στην απελπισία σου τρώς για άλλη μια φορά το παραμύθι. Προσπαθώντας με τη σειρά σου να δικαιολογήσεις την παρουσία σου και να βρείς λόγο σε ένα ακόμη ανούσιο ταξίδι  στο Ανεργομέγαρο, θέλοντας να δώσεις κάποιο περαιτέρω νόημα σε αυτή τη δόλια τη κάρτα που μέχρι στιγμής το μόνο που σου έχει προσφέρει είναι φθηνότερα εισιτήρια στην Επίδαυρο, και όχι σε όλες τις παραστάσεις παρακαλώ,  αποχωρείς με ζωγραφισμένο το χαμόγελο του μαλάκα στο πρόσωπό σου και μια αυθυποβαλόμενη ελπίδα στα τρύπια μπατζάκια σου.
Συγχαρητηρία φίλε μου. Μπορείς να επιστρέψεις στη πόλη γεμάτος ελπίδες και όνειρα για το μέλλον. Η όμορφη βόλτα σου μέσα στο αυγουστιάτικο λιοπύρι μόλις τελείωσε. Τα λέμε πάλι, με ακριβώς την ίδια σειρά και ακριβώς τις ίδιες απαντήσεις σε τρείς μήνες. Τουλάχιστον, θα έχει δροσίσει μέχρι τότε. Μην έχεις και παράπονο.

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Η δικτατορία των σκατόγερων

Μετά από βόλτα βραδινή, αράζω με το αυτοκίνητο φίλου έξω ακριβώς από την είσοδο της πολυκατοικίας προκειμένου να απολαύσουμε ένα τσιγάρο με τη συνοδεία των τελευταίων κουτσομπολιών της νύχτας. Να θάψουμε κανά δυό φίλους που ξεχάσαμε, να πέσει καμιά σύντομη φιλοσοφική ανάλυση πάνω στο τεράστιο ζήτημα της γυναικείας χαζομάρας, να πούμε τα τελευταία εσώψυχα και να αποχωρήσουμε ησύχως για τα ιδιαίτερά μας. Απλά, καθημερινά και αντρικά πράγματα. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα και με μηχανές σβηστές. 
Στη γειτονιά επικρατούσε ηρεμία, τάξις, ασφάλεια και ναυπλιώτικη ησυχία. Κάποιος σκύλος στο χιλιόμετρο να γαβγίζει, η παραλιακή να βαράει από μακριά τα εξαίρετα μπίτια της μπερδεμένα με παραδοσιακά σκυλοπόπια του δίπλα πολιτιστικού κέντρου και κανάς κάγκουρας βλαχούλης να περνάει την κοντινή Άργους με τέζα Παντελίδη στο γούφερ και με σηκωμένο το πουλάκι του ελέω πολύχρονης αγαμίας. 
Είχε δεν είχε περάσει ένα δίλεπτο όταν άκουσα σταγόνες νερού να χτυπάνε την οροφή του αυτοκινήτου. Ο μαλάκας ο γείτονας του δευτέρου είπα πως είναι και ποτίζει τις γλάστρες του. Ο τύπος είναι τόσο μαλάκας και εγωκεντρικός που αποκλείεται να κοίταξε κάτω για να δεί αν ενοχλεί. Κοιτάω προς τα πάνω, δεν βλέπω κανέναν. Πάω να συνεχίσω τη κουβέντα με το φίλο και νιώθω σταγόνες νερού να σκάνε πρώτα στο χέρι μου που εξείχε του παραθύρου και έπειτα στη μούρη μου. Οι σταγόνες αυξήθηκαν σε σημείο κανονικού μπουγέλου μέχρι που κοίταξα έξω και είδα έκπληκτος μέσα στα σκοτάδια τον σκατόγερο του πρώτου ορόφου να έχει πάρει το λάστιχο και να μας καταβρέχει ψελλίζοντας γαμοσταυρίδια, διαόλους, τριβόλους και κατάρες με σκοπό να φύγουμε μπροστά από το μπαλκόνι του. Να τον ενοχλήσαμε τόσο πολύ μιλώντας ψιθυριστά και για τόσο μικρό χρονικό διάστημα; Δεν νομίζω.
Το μπαλκόνι του σκατόγερου είχε απόσταση από το σταθμευμένο μας αμάξι περίπου τρία μέτρα. Απόσταση ικανοποιητική για ανθρώπινη επικοινωνία και για να μπορέσεις να μιλήσεις απλά σε κάποιον και αυτός να σε ακούσει. Ο σκατόγερος όμως αντί να προτιμήσει την ανθρώπινη κουβέντα, διάλεξε σαν το σκύλο που κατουράει την περιοχή του νομίζοντας πως την ελέγχει, να μας καταβρέξει για να μας τρέψει σε φυγή.
Ένιωσα πως απέναντί μου δεν είχα να αντιμετωπίσω απλώς την παράνοια ενός γέρου ανθρώπου αλλά το πρωτόγονο ένστικτο ενός ζώου.
Η γενιά μου, όπως φαντάζομαι και άλλες γενιές, γαλουχήθηκαν από το σχολείο, τους γονείς και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο να σέβονται και να αγαπάνε τους γέρους ανθρώπους. Να τους κοιτάνε με θαυμασμό και σεβασμό για την σοφία και την εμπειρία ζωής που κουβαλάνε μέσα τους και να υποχωρούν μπροστά σε κάθε τους επιθυμία.
Θύμα και εγώ αυτής της ανατροφής, όπως και ο φίλος, διαλέξαμε να μην διαπληκτιστούμε με το άξεστο ζώο που είχαμε μπροστά μας, αυτό το εγωκεντρικό γουρούνι που θεωρούσε πως ο δημόσιος δρόμος είναι δικός του μόνο και μόνο επειδή το σπίτι του βρισκόταν μπροστά του, και προχωρήσαμε το αυτοκίνητο λίγα μέτρα παρέκει ώστε να μην ενοχλούμε και κυρίως να μην βρεχόμαστε. 
Αν και το επεισόδιο έληξε αναίμακτα εξωτερικώς, εσωτερικώς το αίμα έτρεχε ποτάμι, κατά το δάκρυ έτρεχε κορόμηλο του παλιού ελληνικού. 
Εξαιτίας αυτού του σκατόγερου θυμήθηκα όλους τους σκατόγερους και τις σκατόγριες που συνάντησα στη ναυπλιώτικη και όχι μόνο ζωή μου και συφιλιαζόμουνα.

"oι εξαιρέσεις"
Θυμήθηκα αυτούς που μας πετάγαν νερά, είχα και πρόσφατη εμπειρία άλλωστε, όταν ήμασταν πιτσιρίκια στους γειτονικούς δρόμους της πόλης. Νερά από κουβάδες, λάστιχα, ποτήρια και γλάστρες. Άλλοι για να το παίξουν δήθεν μου καλοί και να μην φανούν καριόληδες στη γειτονιά, κατέβρεχαν το σύμπαν κάτω από το μπαλκόνι τους λίγο πριν εμφανιστούμε, για να μην πλησιάσουμε καν. Αλλά αυτοί κύριοι. Απλά δρόσιζαν τον δρόμο. 
Άλλοι μας πέταγαν με χριστοπαναγίες και καντήλια έξω από τις αυλές τους όταν παίζαμε κρυφτό και ψάχναμε ένα γαμάτο μέρος για να μην μας βρούνε. Και μας χαλούσαν την χαρά οι σκατόγεροι.
Το ίδιο έκαναν και στην Εκκλησία. Μην έβλεπαν παιδί να κουνιέται, να ξύνεται ή να μιλάει. Ή του κάναν παρατήρηση ή το κοίταγαν με βλέμμα άγριο και τιμωρητικό. Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως ο γέρος ή γριά που σου έκανε παρατήρηση μέσα στην Εκκλησία, δεν ήταν ποτέ ούτε η γιαγιά σου ούτε ο παππούς σου. Ήταν ένας ξένος σκατόγερος. Ένας γαμιόλης κομπλεξικός ξένος σκατόγερος που σου έμαθε την Εκκλησία σαν καταναγκαστικό μαρτύριο ορθοστασίας και σοβαροφάνειας.  
Και μετά η εφηβεία. Ατσουμπαλιά, στραβή φωνή κι αντάρα. Και είχες τον κάθε μαλάκα γέρο που σε συναντούσε, που του χαλούσες την ηρεμία, το τσί, την πίεση και τη χοληστερίνη με τους χίλιους τρόπους που σαν έφηβος μπορούσες να χαλάσεις, να σου λέει πόσο χαλασμένη γενιά είσαι, πόσο κακή ανατροφή έχεις πάρει από τους δικούς σου, πόσο καθόλου σεβασμό δεν νιώθει η γενιά σου, πόσο ανάγωγοι είστε, πόσο τέλειοι ήμασταν εμείς, πόσο έχει χαλάσει η κοινωνία, πού βρισκόμαστε, πού πάμε και άρες μάρες κουκουνάρες. Η γενιά του εμφυλίου, που οι μεγάλες δυνάμεις από κάθε πλευρά την έπαιζαν για πλάκα και θα την οδηγούσαν αν γούσταραν και επιθυμούσαν σε ολοκληρωτική εξαφάνιση, μιλούσε για την εποχή της λες και τα σκατά που έβγαζαν τότε, μύριζαν μέλι. Αυτοί που φάγανε αμασητί τη χούντα, βυθίστηκαν στο πρώτο καταναλωτικό κύμα και κάποιοι πρόλαβαν και το δεύτερο, αυτοί που κοπανιούνται μέχρι σήμερα στις ουρές και τα σπρωξίματα, μιλούσαν απαξιωτικά σε εφήβους, επιπλήττοντάς τους για τις αδυναμίες της ηλικίας τους.
Μετά θυμήθηκα τις γεροντογειτονιές. Σε κάθε γειτονιά της πόλης που μαζεύτηκαν δύο ή περισσότεροι σκατόγεροι μαζί (μερικές φορές και ο ένας ήταν αρκετός), δεν στέριωσε ποτέ κατάστημα. Μήτε μπαράκι, μήτε καφέ, μήτε ουζερί, μήτε τυροπιτάδικο μή σου πω. Γενικώς, κατάστημα υγειονομικού ελέγχου που λένε. Δυστυχώς δεν στέριωσε. Οι λόγοι; Μήπως η επί 24ωρου βάσεως γκρίνια των σκατόγερων για τη φασαρία; Τη μυρωδιά; Το πολύ κόσμο; Τη κάπνα; Τη μουσική; Το τραγούδι; Το χορό; Τη χαρά; Το κέφι; Την παρέα που γελάει; Για ό,τι μας κάνει όμορφη τη ζωή σε αυτή τη γαμόπολη;
Θυμήθηκα εκείνη τη σκατόγρια σε ένα φοιτητικό πάρτι που από τις 9 το βράδυ μας φώναζε αλήτες και κοπρίτες μέχρι που έκανε ντου στο σπίτι και μεθυσμένοι όλοι όπως ήμασταν την ακούγαμε κάνα δύωρο να μας νουθετεί στο δρόμο της αρετής και του ύπνου από νωρίς. Αφού οι νουθεσίες της έπεσαν στο κενό μας έφερε την αστυνομία. Ώρα 11. Αφού δεν ζήτησε να μας κουρέψουν γουλί και να μας σύρουν σαν τεντυμπόηδες στους δρόμους των Ιωαννίνων, φτηνά την γλιτώσαμε τότε.
Και ύστερα γυρίσαμε πάλι πίσω, νοικιάσαμε σπίτια και προσπαθήσαμε να συμβιώσουμε ειρηνικά μαζί τους. Να μην κάνουμε πολύ φασαρία, να μην τραβάμε τα καζανάκια νυχτιάτικα, να μην φωνάζουμε στο σεξ και σκανδαλίσουμε, να μην ακούμε δυνατά μουσική, να μην φέρνουμε παρέες στο σπίτι και τις κρατάμε αργά, να μην κάνουμε συχνά γιορτές και πάρτι, να κλειδώνουμε την εξώπορτα από τις 10 το βράδυ για να μην έρθουν αυτοί οι παλιοαλβανοί, πακιστανοί και γύφτοι και μας κλέψουν και τόσα κι άλλα τόσα. 
Και αυτοί, να μας φολιάζουν τα σκυλιά, συνεχώς να γκρινιάζουν, να προκαλούν επεισόδια και φασαρίες και να μας κατουράνε  μές στα μούτρα χωρίς αιδώ και χωρίς περίσκεψη καμία. 
Δεν θα κάνουμε κάποτε παιδιά; Θα τους γαμήσουμε τους σκατόγερους. 

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Η Μελίνα Δήμαρχος

Και εκεί που το πράγμα έδειχνε να σαπίζει, εκεί που όλοι εμείς οι αυτόχθονες ιθαγενείς είχαμε απογοητευτεί από τους υποψηφίους δημάρχους και βλέπαμε το μέλλον της πόλης μας ζοφερό και μαύρο, ήρθε το ξανθό φώς της αρίας φυλής, το αίμα το φρέσκο και το ελληνικό, να αναπτερώσει τις ελπίδες μας και να μας γεμίσει με τόνους αισιοδοξίας. 
Με άρθρο-παρέμβαση στα δημοτικά πράγματα της πόλης μας η Μελίνα της καρδιάς μας έβαλε τους πάντες και τα πάντα στη θέση τους, έτριξε τα δόντια στην άχρηστη δημοτική αρχή ( τελικά το χρίσμα το έχει στο τσεπάκι του ο Ιζνογκούντ)  και με ένα κείμενο καταπέλτη (που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) δεν πρότεινε απολύτως τίποτα, μόνο καταδίκασε.



Τί μας είπε όμως η Μελίνα μας. Πως οι Μπανιέρες είναι σάπιες. Χαρήκαμε. Ο γύρος της Αρβανιτιάς δεν βλέπετε. Καλά που μας το είπες. Η πόλη είναι γεμάτοι πρεζάκια. Έλα και εσύ μόνιμα εδώ και βλέπουμε αν θα την παλέψεις χωρίς ζουζού. Τα γκράφιτι είναι μαλακία και δεν θεωρούνται τέχνη. Κλασικό και δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο από άνθρωπο που ακούει Σπανουδάκη. Η ιδιωτικοποιημένη(!!!) παραλία της Αρβανιτιάς καταρρέει. Σιγά το νέο. Το σπαθί του Σταικόπουλου λείπει. Το πήραν μάλλον οι Ρομά για σιδερικό. Το πάρκο είναι άθλιο, παντού σκουπίδια, βρώμα και γυαλιά, η παιδική χαρά στο θεατράκι του ΟΣΕ είναι επικίνδυνη(!!!), και τέλος στο Ναύπλιο χέζουνε και κατουράνε δημοσίως μόνο οι αλλοδαποί. Δεν υπάρχουν άστεγοι, δεν υπάρχουν βρωμιάρηδες αυτόχθονες πού χέζουν όπου βρούνε, μόνο οι αλλοδαποί χέζουν όπου βρούνε. Τελεία και παύλα. 
Επίσης ποιός έβαλε μπουγάδα με χαρτιά Α4 μπροστά στο δημαρχείο, γεμάτη άκυρα συνθήματα και άκουσον-άκουσον συνθήματα του κουμουνιστοσυμμορίτικου Πολυτεχνείου και την σύγχυσε την κοπέλα μας; Είναι εικόνα αυτή πόλης; Είναι εικόνα σοβαρή και τουριστική; Είναι δυνατόν να γράφονται συνθήματα στο Δημαρχείο της πόλης στα Γερμανικά του στύλ "έξω η Γερμανία"; Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, αφεντικά και  πελάτες μας, πότε θα το καταλάβουμε επιτέλους;
Επίσης μή ξαναδώ πανό στο Λύκειο και το Δημοτικό για την απελευθέρωση τρομοκρατών. Που απελευθερώθηκαν παρεμπιπτόντως. Παρεμπιπτόντως και όχι παρεπιπτόντως όπως αναφέρει η υπερπατριώτισσα Μελίνα. Αλλά μη ξαναδώ. Οι τρομοκράτες είναι τρομοκράτες και έχουν άλλους νόμους. Δικάζονται αλλιώς. Οι δίκες τους μπορούν να κρατήσουν χιλιετίες. Ο τρομοκράτης είναι τρομοκράτης πριν ακόμη δικαστεί. Είναι ντροπή να συνθηματολογούμε υπέρ κάποιου τρομοκράτη πριν δικαστεί με την δικαιολογία πως δεν έχει ακόμη δικαστεί. Και να μην έχει, είναι τρομοκράτης. Κατανοητό;
Επίσης να φύγουν όλοι οι αλλοδαποί ζήτουλες που χέζουν και κατουράνε σε όλη τη παλιά πόλη. Ας μείνουν μόνο οι Έλληνες ζήτουλες, κατουρλιάρηδες και χεζίληδες. Αίμα, τιμή και γαρούφαλο στ' αυτί.
Με αυτά και με αυτά η Μελίνα μας κατακεραύνωσε τη παρούσα δημαρχιακή εξουσία, έκλεισε το μάτι στο παιδί της Golgate και της δαπ-νουδουφουκού Xρήστο Γραμματικόπουλα, αλλά κυρίως έβαλε γερές βάσεις για μια μελλοντική της κάθοδο στο δημαρχιακό θώκο της πόλης.
Η παντελής έλλειψη προτάσεων της, η πατροπαράδοτη και παλαιοκομματική στείρα κριτική της, η ακροδεξιά σκέψη της που τόσο πολύ συνηθίζεται στα μέρη μας και  η ολοκληρωτική της άγνοια για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση του Δήμου, την καθιστούν μία βασική υποψήφια δήμαρχο  του μέλλοντός μας.
Σε γενικές γραμμές η Μελίνα μας με το επικό της κείμενο απέδειξε πως διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που αγαπά και ψηφίζει ο λαός της Αργολίδας και δή του Ναυπλίου: Φαμφαρολογία, κομματική υποταγή, έλλειψη φαντασίας και στοιχειώδους πολιτικής σκέψης, κριτική χωρίς περιεχόμενο και θέσεις, υπερτοπικισμό και άγνοια.
Η Μελίνα Δήμαρχος λοιπόν. Εγώ θα την ψηφίσω πάντως γιατί τα χώνει χύμα και δεν κωλώνει. Αυτό στις μέρες μας φαντάζομαι αρκεί.
Αν έπιανε και καμιά σκούπα να καθαρίσει τα σκουπίδια και τα σκατά της πόλης, την ψήφιζα και για πλανητάρχη μη σου πω.

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Τα σκουπίδια της Αργολίδας

Δεν μπορώ να καταλάβω προς τί όλος αυτός ο θόρυβος, η γκρίνια και οι καταγγελίες για τις χωματερές που δήθεν βασανίζουν τους πολίτες του Άργους και του Ναυπλίου και όχι μόνο.

Εκτός από μια μικρή ταλαιπωρία που έπληξε τους λουομένους της Καραθώνας και τους ανάγκασε μόνο για μια μέρα σε άτακτη φυγή και κάποιες καρκινογόνες ουσίες που ανέπνευσαν οι κάτοικοι του Δήμου Άργους-Μυκηνών για ελάχιστες ώρες (σε σχέση με την αιωνιότητα), τίποτα τραγικό δεν έχει συμβεί και απολύτως τίποτα δεν δείχνει να συγκλονίζει την τοπική κοινωνία σε σχέση πάντα με το δήθεν πρόβλημα των παράνομων χωματερών. 

Πολύ λογικά ο κόσμος της περιοχής, ζώντας τα δικά του προβλήματα, δεν έχει τον χρόνο, την όρεξη και τη διάθεση να ασχοληθεί με τέτοια αστεία και ελάχιστης εθνικής και τοπικής σημασίας θέματα όπως το περιβάλλον, η ανθρώπινη υγεία και η αισθητική. 

Άλλωστε μιλάμε για ένα πρόβλημα καθαρά εποχικό, που αφορά μόνο τους ζεστούς θερινούς μήνες, ένα πρόβλημα που δίνει την ευκαιρία τότε και μόνο τότε να αναπτυχθούν αντιπολιτευτικοί λόγοι από τη μία και μεγάλες υποσχέσεις και δικαιολογίες από την άλλη. Τίποτα από όλα αυτά βεβαίως δεν φτάνει στα αυτιά των πολιτών που περιμένουν σοφά και υπομονετικά το δροσερό φθινόπωρο και τον κρύο χειμώνα να σκεπάσει το δήθεν πρόβλημα.

Γι' αυτό το λόγο άλλωστε δεν ακούς και από κανένα επίσημο στόμα κάποια πρόταση ρεαλιστική και πρακτική, έναν σχεδιασμό οργανωμένο και αποτελεσματικό, κανέναν απολύτως λόγο ουσίας και σοβαρού περιεχομένου. Η αντιπολίτευση συνήθως καταγγέλει και ζητάει παραιτήσεις ενώ η συμπολίτευση δικαιολογείται, υπόσχεται γενικώς και αορίστως και κριτικάρει την αντιπολίτευση για στείρα κριτική. Και οι δύο περιμένουν να φύγει το θέρος, μαζί του να φύγει και το πρόβλημα που κανείς δεν ξέρει να λύσει και η ζωή να συνεχιστεί ανέμελα και προεκλογικά.

Άλλωστε, ο σοφός λαός της Αργολίδας, ένα πολιτικό υποκείμενο υπεύθυνο και ώριμο, δεν παρασύρεται και δεν ασχολείται με τόσο πεζά και επικοινωνιακά προβλήματα. Δεν είναι με λίγα λόγια τα σκουπίδια και η διαχείρισή τους αυτό που θα καθορίσει την ψήφο του στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Ούτε φυσικά το πρόγραμμα και οι θέσεις των υποψηφίων. Άλλα είναι τα καυτά ζητήματα που τον απασχολούν.

Θα φύγει το ενοχλητικό καρτοτηλέφωνο απέναντι από το μπαλκόνι του; Αυτό που κάθε βράδυ φιλοξενεί αλλοδαπούς που δεν τον αφήνουν να κοιμηθεί τον άνθρωπο;  Και να πείς πως καταλαβαίνει τί λένε; Παπάρια. Στα ξενικά μιλάνε με τους μακρινούς συγγενείς. Ούτε κουτσομπολιό δεν μπορεί να κάνει ο χριστιανός.

Θα περάσει ο δρόμος από το χωράφι του; Θα φύγει ο κάδος από το πεζοδρόμιο που παρκάρει; Θα πάρει πόστο στο δήμο ο μπατζανάκης του να καβατζωθούν οικογενειακώς; Θα μπεί στο καινούριο σχέδιο πόλεως το αγρόκτημά του; Ποιόν υποψήφιο υποστηρίζει κρυφώς το κόμμα του; Πόσους φίλους ή συγγενείς έχει στο ψηφοδέλτιο του τάδε ή του δείνα; Ποιός φοράει τα πιό ωραία ρούχα; Ποιός έχει καλύτερη άρθρωση; Ποιός ήτανε λιγότερο μαλάκας στο σχολείο; Ποιός του μιλάει καλύτερα στο δρόμο; Ποιός θα κάνει πάρκο μπροστά στο σπίτι του για να ανέβει η αντικειμενική αξία της περιουσίας του; Ποιός θα βολέψει τη κόρη του ή το γιό του; Ποιός θα αλλάζει τακτικά τις λάμπες στη γειτονιά του; Και κυρίως, ποιός χρησιμοποιεί την καλύτερη ποιότητα χαρτιού για να προβάλλει την μουτσούνα του;

Αυτά και άλλα τόσα σημαντικά, ποιοτικά, βαθιά πολιτικά  και ανυστερόβουλα ζητήματα απασχολούν τον σοφό Αργολιδέα ψηφοφόρο.

Γι' αυτό ας σταματήσουν οι δημοσιογράφοι να κρίνουν, οι δήθεν οικολόγοι πολίτες να σχολιάζουν και οι τοπικοί πολιτικοί ταγοί να προσποιούνται πως ενδιαφέρονται για το δήθεν πρόβλημα των παράνομων χωματερών.

Ο λαός της Αργολίδας δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με τα σκουπίδια. Αντιθέτως, τα εκλέγει κιόλας. 

οι υποψήφιοι των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2014

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013

Μερικά ρομαντικά καρέ του καλοκαιριού

Τοποθεσία Μπανιέρες, μέσα Ιουλίου. Οι Μπανιέρες, από τότε που έπαψαν να λειτουργούν τα πέριξ φαγάδικα, ταβερνεία και κλαμπάκια και σταμάτησαν να πλέουν σουτζουκάκια, μπουκαλάκια και αστακομακαρονάδες εις τον αφρό της στενής τους θάλασσας, έχουν γίνει και πάλι χώρος δροσίσματος των αυτοχθόνων ιθαγενών ξανακερδίζοντας επάξια την ονομασία τους. 

Μαζί με τους ηλικιωμένους Ναυπλιώτες που γνώριζαν την πραγματική σκοπιμότητα του μέρους και την έχουν συνδέσει με τις πιο δροσερές παιδικές τους μνήμες, μπανιαρίζονται και κάποιοι σκόρπιοι τουρίστες, από αυτούς που όπου δούν Έλληνα να στήνει πετσέτα, ξαπλώστρα ή ομπρέλα, τον ακολουθούν τυφλά, μη μπορώντας οι φτωχοί (τω πνεύματι και τη φύσει) να ξεχωρίσουν τα καθαρά και γάργαρα νερά. 


Τοποθεσία Μπανιέρες λοιπόν. Ώρα, απογευματινή. Σχεδόν δείλι. Κόσμος αρκετός και μπροστά στα σκαλάκια της πέτρινης στοάς που οδηγεί στα 5 αδέλφια ποζάρει νιόπαντρο ζευγάρι Αθηναίων στο φακό επαγγελματία φωτογράφου. Μια ρομαντική σκηνή που μόνο η γραφική μας πόλη μπορεί να προσφέρει. 

Ο γάμος θα συνέβη λογικά στο μικρό εκκλησάκι της Ακροναυπλίας, τους Αγίους Αποστόλους, το μέρος που προτιμά η μεγαλύτερη πλειοψηφία των πρωτευουσιάνων για να τελέσει το μέγα μυστήριο της ζωής. Όσοι σκοπεύετε να παντρευτείτε εκεί, πρέπει να το κλείσετε κανά χρόνο πρίν. Σας μιλάω εκ πείρας. Επιστροφή στις Μπανιέρες τώρα.

Όλος ο κόσμος, ντόπιοι και ξένοι, σταματά κάθε του δραστηριότητα και στρέφει το βλέμμα στις αγαπησιάρικες πόζες του καλοντυμένου ζευγαριού της πρωτεύουσας. Είναι οι πρωταγωνιστές μας. Με τις οδηγίες του επαγγελματία μας, οι νέοι πότε ατενίζουν το κενό, πότε κοιτάζονται τρυφερά, πότε χαίδευονται γλυκά και στο μεσοδιάστημα συνεχώς σουλουπώνονται και σκουπίζουν τον ιδρώτα τους ελέω ζέστης και αφθόνου μέικ-απ.. Κυρίως η νεαρά Αθηναία με την νυφιάτικη ουρά.

Ύστερα από κανά δεκάλεπτο και ενώ ο φωτογράφος έχει τραβήξει ένα φιλμ από καρέ, η παράσταση οδεύει στο μεγαλοπρεπές φινάλε της. Οι παρευρισκόμενοι λουόμενοι χειροκροτούν το ζεύγος, του εύχονται τα καλύτερα και αυτό χαμογελαστό και περήφανο ευχαριστεί το κοινό και πιασμένο χεράκι-χεράκι γυρίζει πλάτη και ανεβαίνει αργά και ρομαντικά τα σκαλοπάτια της πέτρινης στοάς. Από πίσω ο φωτογράφος αποθανατίζει τη μεγάλη έξοδο.

Ξάφνου, η νεαρά απαστράπτουσα νύφη, καθώς απομακρύνεται από το πλάνο, σκοντάφτει και παραπατά πάνω στα πέτρινα σκαλοπάτια και καρφώνει  με το στιλέτο της ολόασπρης νυφιάτικης γοβίτσας της μια γραφική κουραδίτσα που στεκόταν στην άκρη του σκαλοπατιού. Χωρίς να αντιληφθεί το παραμικρό, συνεχίζει την άνοδο μετά του συζύγου.

Οι λουόμενοι που χάζευαν τη τελευταία πράξη του δράματος από ευγένεια (χαρακτηριστικό γνώρισμα των αυτοχθόνων) δεν μίλησαν αλλά παρατήρησαν πως όλες σχεδόν οι σειρές των πέτρινων σκαλοπατιών ήταν διανθισμένες από καλοσχηματισμένες, ζουμερές και ξεραμένες, κουράδες. Το ίδιο και το τελευταίο σκαλοπάτι όπου οι νιόπαντροι είχαν βγάλει προ ολίγου τις ρομαντικές τους φωτογραφίες. Στα δύο άκρα του σκαλοπατιού υπήρχαν διάφορες κουράδες σε ποικίλα σχήματα και μεγέθη που η λάμψη των πρωταγωνιστών τις είχαν κάνει προς στιγμήν αόρατες. Ο φωτογραφικός φακός όμως σίγουρα θα τις έχει αποθανατίσει να στέκονται δίπλα από τα πανάκριβα παπούτσια τους, να στολίζουν το φόντο κάθε πόζας τους και να στήνουν ένα μυρωδάτο διάδρομο στη πορεία τους προς την έξοδο.

Aν ο φωτογράφος τους δεν κατέχει από photoshop, πολύ φοβάμαι πως τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κάπου στην Αθήνα, μέσα στο σαλόνι κάποιου νιόπαντρου σπιτικού, ποζάρουν περήφανες και ύπουλα κρυπτόμενες, οι καλοσχηματισμένες μας αυτόχθονες κουράδες.

Με αγάπη πάντοτε από το όμορφο και γραφικό Ναπλάκι μας.
Το νούμερο ένα ρομαντικό προορισμό της χώρας και αυτό το καλοκαίρι.