"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Καλοκαίρι ήταν και πάει

Πάει και αυτό το καλοκαίρι σύντροφοι αυτόχθονες. Καλό, κακό αυτό ήταν και πάει. Ένα καλοκαίρι λιγότερο στη μικρή ζωή μας και ένα περισσότερο για να έχουμε να θυμόμαστε. Καλοκαίρι κρίσης 2013 με λίγο ως πολύ διαφορετικές συνήθειες λόγω οικονομικής στενότητας βεβαίως. Αλλά και πνευματικής. Διότι ού γάρ έρχεται μόνον. Απόδειξη; Είδατε καμιά γειτονιά να ξαναζωντανεύει όπως παλιά; Είδατε τους ανθρώπους που δεν έβγαιναν συχνά να στήνουν βραδυνές συναθροίσεις με κουβεντολόι και ζέσταμα κοινωνικών σχέσεων; Είδατε μήπως υπαίθρια γλέντια δρόμου; Τίποτα. Απομόνωση. Κοινωνική και κυρίως πνευματική. 
Το πνεύμα πάσχει και στο Ναύπλιο σύντροφοι. Πρέπει να το ομολογήσουμε. Με άλλα λόγια και χωρίς περικοπές είμαστε καθυστερημένοι. Χαζοί. Ανεγκέφαλοι. Αργόστροφοι και υποταγμένοι. Θεωρούμε διασκέδαση ό,τι μας έλεγε τόσο χρόνια η κατανάλωση. Αυτή που μας οδήγησε πεταμένους εδώ να περιμένουμε ένα μαγικό play για να ξεκινήσουμε ξανά την ίδια χαζή γιορτή και να μην θέλουμε να πιστέψουμε το κακό που μας βρήκε. Θεωρούμε πως αν επιστρέψουμε έστω για λίγο από εκεί που ξεκινήσαμε και όλοι θυμόμαστε, θα γίνουμε οπισθοδρομικοί. Ή ακόμη χειρότερο, θα θεωρηθούμε φτωχοί. Και η κοινωνική κατακραυγή θα πέσει σαν κεραυνός πάνω στα προσβεβλημένα μας κεφάλια. 
Προτιμήσαμε λοιπόν και αυτό το καλοκαίρι να τραβήξουμε τα πάθη μας εντός των τειχών. Αν δεν είχαμε και αυτή την έρμη τη θάλασσα μπροστά στα πόδια μας για να βάζουμε τα κεφάλια μας μέσα και να κάνουμε μπουρμπουλήθρες για να ξεχνιόμαστε, μούντζωτα. Η θάλασσα κι η βολταδούρα μας έχει σώσει σε αυτή τη πόλη και δεν έχουμε ακόμη αρχίσει  να πέφτουμε από το Παλαμήδι σαν τις μύγες.
Τις γνωστές κωλόμυγες! Με το που θα μπεί Σεπτέμβρης θα θεριέψουν οι άτιμες. Αυτή η παροιμία με τον Αύγουστο και τις παχιές τις μύγες πρέπει να είναι πολύ ψέμα. Τί κλίμα είχαν τότε που βγήκε; Εγώ θυμάμαι και πρίν από δέκα χρόνια που σπούδαζα στα Γιάννενα, που όσο να πείς ένα κρύο παραπάνω από το Ναύπλιο το κάνει, είχα μύγες μέχρι τον Νοέμβρη. Επίσης φέτος το καλοκαίρι έμαθα, δεν το ήξερα, πως τα τζιτζίκια τελικά δεν είναι και τόσο τεμπέλικα όσο μας λέγανε μικρά. Τα τζιτζίκια εμφανίζονται το καλοκαίρι μόνο για την αναπαραγωγή τους. Κάνουν αυγά, από τα οποία βγαίνουν οι προνύμφες, κατά το τέλος του καλοκαιριού καλή ώρα, οι οποίες σκάβουν βαθιά μες στο χώμα και ζούν εκεί για 4 χρόνια. Σε άλλα μέρη του κόσμου ακόμη και για 13 με 17 χρόνια. Τα τζιτζίκια δηλαδή έχουν δράση και ζωή πολύ περισσότερο χρόνο από όσο βλέπουμε εμείς. Ο μύθος του Αισώπου κατέρρευσε μέσα μου εν μια νυχτί και ξαφνικά ο σχολαστικός μέρμηγκας μου φάνηκε πολύ μαλάκας. Ο άλλος χαιρόταν τον έρωτα λίγο πριν πεθάνει και αυτός του φώναζε σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη πως είναι τεμπέλης, αργόσχολος κι απατεώνας.
Γι' αυτό σας λέω σύντροφοι  αυτόχθονες ας μη τσιμπάμε! Δεν είναι τα λεφτά το πρόβλημά μας. Ούτε τα πλούτη και τα υλικά αγαθά. Το πρόβλημα είναι στο τραγούδι. Άμα δεν έχουμε τραγούδι, δεν έχουμε φωνή σύντροφοι. Και άμα δεν έχεις φωνή πώς να μιλήσεις με τον διπλανό σου;
Βέβαια υπήρχε και κάτι θετικό αυτό το καλοκαίρι. Πέρα από την εμφάνιση του Σωκράτη που αποτελεί προσωπικό μου κόλλημα, αραχνοφάνηκαν στον ορίζοντα μεγάλες παρέες. Μεγάλες παρέες σε σπίτια, σε πλατείες, σε στέκια και παραλίες. Όχι ακόμα σε γειτονιές αλλά κάτι είναι κι αυτό. Παρέες σαν αυτή που μαζεύτηκε προχθές στο Φάρο και έστησε υπαίθριο γλεντάκι στο πεζούλι με κιθάρα, ακορντεόν, μπουζουκάκι και τουμπερλέκι. Έπαιξε παραδοσιακά ρεμπέτικα και παλιά ιταλικά. Ό,τι πρέπει δηλαδή για τη πόλη. Ο κόσμος όπως ήταν αναμενόμενο γούσταρε πολύ και η παρέα διαρκώς και μεγάλωνε. Βέβαια η παρέα ήταν νεανική όπερ σημαίνει στα ναυπλιώτικα ακομπλεξάριστη.
Άλλες παρέες θα δώσουν ραντεβού το τελευταίο παρασκευοσάββατο του καλοκαιριού στη παραλία της μελλοθάνατης Καραθώνας για το καθιερωμένο  πια Rock Festival.


Ακόμη βέβαια περιμένουμε τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις του Δήμου για την προάσπιση της λαικής μας παραλίας. Αυτές που είχε υποσχεθεί σύσσωμο το δημοτικό συμβούλιο (συμπολίτευση, αντιπολίτευση) λίγο πριν το καλοκαίρι όταν είχε σκάσει σαν βόμβα η είδηση πως η Καραθώνα πωλείται.
Μέχρι να γίνουν θα έχει ήδη ψιχαλίσει.  Ή μπορεί και να μας φτύνουν από ψηλά. Μάλλον το δεύτερο γιατί και ο Σεπτέμβριος αναμένεται καυτός.


1 σχόλιο:

  1. Μετασοσιαλιστικός υπερρεαλιστής μετανάστης29 Αυγούστου 2013 - 4:01 μ.μ.

    Στην πρωτεύουσα του πορτοκαλιού το καλοκαίρι δεν έφυγε γιατί απλά δεν ήρθε ποτέ. Το μόνο που έρχεται στην θέση του, σε χρονικά διαστήματα τόσο σταθερά που σου προκαλούν αυτισμό, είναι οι τουρίστες που θα μας αφήσουν τα φραγγάκια τους. Όλοι αυτοί (που μετά από προσπάθειες χρόνων καταφέραμε να...) συρρέουν σε ορδές για βολέψουν την θρεμμένη κωλάρα τους στην καναπεδάρα (τελευταίο μοντέλο) της SATO. Όλοι αυτοί (που μετά από προσπάθειες χρόνων καταφέραμε να...) ξινίζουν την καλογυαλισμένη φάτσα τους σε οτιδήποτε αράζει στο δρόμο και είναι άνω των 16 ετών. Όλοι αυτοί (που μετά από προσπάθειες χρόνων καταφέραμε να...) κάνουν ουρές για να πιούνε τον φρεντο-λατε-μόκα-τσοκο-πουτσο-τσίνο σε προσφορά των 7 ευρώ (και μην μου κόψεις απόδειξη ρε φιλαράκι γιατι είμαι και αντίσυστημικός).
    Και για να δείξουμε σε όλους αυτούς τους λακέδες, τουρίστες, δευτεροπρωτευουσιάνους πως γίνονται όλα αυτά σωστά και μαγκιόρικα, το εφαρμόσαμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας. Το γενικευμένο όνειρο της ταξικής ανόδου μέσω της εικόνας ήταν εδώ και όλοι τρέξαμε να ανέβουμε στο άρμα του. Μικροαστικοποίηση και ταξική αφασία, Αλβανοί μετανάστες για τα πορτοκάλια, γάντζωμα στην ιδιοκτησία και το όνειρο να κάνω το δικό μου μαγαζάκι. Οι γειτονιές και οι συναθροίσεις στις πλατείες είναι για τους εργάτες, και εμείς πια (λέμε οτι ) δέν (και ονειρευόμαστε να μην) ήμαστε. Είμαστε αφεντικά, του εαυτού μας για αρχή, και μόλις προκόψει λίγο το μαγαζί θα δίνω το καλύτερο χαρτζιλίκι στον πιτσιρικά που θα σερβίρει (να τα μαζέψει, να τα βάλει στην άκρη, να ανοίξει δικό του μαγαζί και να προκόψει. Έχει και τις πορτοκαλιές, ας βάλει μερικούς αλβανούς να τις δουλέψουν.).
    Έτσι μιας και εργάτες εμείς (λέμε ότι ) δεν (και ονειρευόμαστε να μην) ήμαστε, οι συναθροίσεις στο δρόμο μείναν στο κατώτατο κομμάτι της τάξης μας, τους μετανάστες. Αλλά μιας και (ξαναλέμε χρόνια τώρα στους εαυτούς μας) εργάτες εμείς (λέμε ότι ) δεν (και ονειρευόμαστε να μην) ήμαστε, δεν τους θέλουμε και πολύ κοντά, μην μας θυμίζουν τον ξεχασμένο μας παρελθόν και παρόν, ας τους στην πρόνοια και στη δαλαμαναρα κρυμμένους, έτσι όπως κάνουν και στην πρωτεύουσα την τωρινή.και τους μαζεύουν όλους μαζί για να είναι αόρατοι, σαν τα τζιτζίκια τον γενάρη.
    Τον γνωστό τζίτζικα του παραμυθιού του Αισώπου. Για τη ζωή του Αισώπου υπάρχουν πολλές εκδοχές, τις οποίες αν ασχοληθεί κάποιος να τις ψάξει μπορεί να καταλάβει ολόκληρη την αντεπαναστατική προπαγάνδα που κρύβει πίσω απο τους μύθους του. Δούλος (λένε οι φήμες) ο Αίσωπος, ο οποίος τιμωρήθηκε και πουλήθηκε γιατι πήγε να υπερασπιστεί έναν άλλο δούλο. Μετά από πολλές αγοροπωλησίες (σε αφεντικά που τον εκτιμούσαν κατά τ' άλλα... αλλά όλο και καμιά καλή τιμή παίρναν για να τον δώκουν σε αλλο boss). Λιγο πριν τινάξει τα πέταλα, τον απελευθέρωσαν. Τυπικός μπάρμπα Θωμάς δηλαδή που χαμπάρι δεν έχει πάρει από την απελευθέρωση με αγώνα στηριγμένος στις ίδιες σου τις δυνάμεις και το ίδιο σου το αίμα, άρχοντας της διαμεσολάβησης.που μακάρι να είχε βρεθεί ο τότε ταραντίνο, να κάνει το τζάνγκο, μπας και το έβλεπε και έπαιρνε τα χαμπάρια του. Δεν έιναι να απορείς που τον ξέθαψε ο βυζαντινός χριστιανοταλιμπάν Μάξιμος Πλανούδης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή