"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Κολοκοτρώνης μας μάρανε

Εδώ δεν έχουμε να φάμε, ο Κολοκοτρώνης μας μάρανε. Και όχι ο ίδιος. Να πείς πως ήτανε ο ίδιος αυτοπροσώπως ο γέρος του Μοριά, πάει κι έρχεται. Θα είχε μια κάποια αξία η παρουσία του. Θα τον βάζαμε ας πούμε να ποτίζει καθημερινά το πάρκο ή να ισιώνει τα μπέκ του Δήμου που βαράνε όλα στον γάμο του Καραγκιόζη και ποτίζουν τα τσιμέντα των δρόμων.
Να πείς πως ήτανε έστω κανά πεντοχίλιαρο με την αφεντομουτσουνάρα του πάνω, κάτι θα σήμαινε. Θα είχε μια αξία ανταλλακτική, συλλεκτική ή έστω συναισθηματική. 
Αλλά το άγαλμα; Τόσος χαμός για ένα άγαλμα;
Και δώσ' του το άγαλμα πέφτει, και δώσ' του το άγαλμα θέλει συντήρηση και νά σου πετιέται και ο άλλος που φωνάζει ντροπή, που δεν σεβόμαστε τα μνημεία και την ιστορία μας, που αφήνουμε ξεχασμένους τους ήρωες μας, τους εθνικούς ευεργέτες μας και άρες μάρες κουκουνάρες.


Εγώ λέω αν το αγαλματάκι τελικά καταρρεύσει, που το εύχομαι να πώ τη μαύρη αλήθεια μου, να μην το αφήσουμε ανεκμετάλλευτο.
Όπως διάβασα και στο τοπικό τύπο, η κατασκευή έχει μεγάλη ιστορία και το έργο είναι διεθνώς αναγνωρισμένο. Οι κουτόφραγκοι θα δώσουνε κάμποσα για να το αγοράσουν. Μην αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Θα είναι κρίμα κι άδικο. Ένα καρναβάλι θα μας το έβγαζε σίγουρα και με περίσσευμα μή σου πω για καθαροδευτέρα.. 
Όλες οι στολές των παιδιών θα ήταν εξασφαλισμένες. Πασχαλίτσες, πεταλουδίτσες, σούπερ ήρωες, νίντζα, χρυσαυγίτες, καουμπόηδες, πειρατές, όλες. Εκτός από τις βενετσιάνικες που τις έχουμε καβάτζα από την ενετοκρατία και τις άλλες του λαογραφικού. 
Θα εξασφαλίζαμε όλα τα γλυκά του καρναβαλιού, τις σοκολάτες, τα μαλλιά των γριών, τις μάσκες, τους αφρούς, τις σερπαντίνες, τους χαρτοπόλεμους, τα ρόπαλα και τις σφυρίχτρες. 
Για πρώτη φορά θα μπορούσαμε να έχουμε καρναβαλικά άρματα της προκοπής και ο καρνάβαλός μας να είναι ας πούμε ο Σαμαράς. Κάτι μεγαλοπρεπές τέλος πάντων και βασιλικό. Αληθινός Βασιλιάς Καρνάβαλος. 
Και το πιο σημαντικό είναι να μπορούσαμε να φέρναμε για τη μεγάλη καρναβαλική γιορτή της Κυριακής ένα μεγάλο πολιτιστικό όνομα. Τη Πάολα ή έστω την Άννα Βίσση. Και από άνδρες τον Οικονομόπουλο ή τον Νίνο. Και για άφτερ βεβαίως Γωγώ Τσάμπα και Σαφέτης. Έτσι για τη παράδοση και τη πολιτιστική μας κληρονομιά. Και θα πίναμε και ένα ποτηράκι στην υγειά του συγχωρεμένου του Θοδωρή. Θα ρίχναμε και μια γυροβολιά στη μνήμη του.
Και όσο για τα τέσσερα κανόνια που περιστοιχίζουν την βάση της κατασκευής, δεν θα τα πουλάγαμε κι αυτά, προς Θεού. Δεν είμαστε άπληστοι ούτε αχρείοι. Θα τα βάζαμε δίπλα από τα πέντε αδέλφια στη παραλία, απλωτά-απλωτά,  και θα είχαμε πλέον τα εννιά αδέλφια. 
Ένα μνημείο χάνεις, ένα μνημείο κερδίζεις. Fair enough!
Καλό μήνα!


1 σχόλιο:

  1. Προς τα που δείχνουν, με το προτεταμένο χέρι τους,οι 2 Κολοκοτρώνηδες (και του Ναυπλίου και της Αθήνας); Ο της Αθήνας στο Galaxy στο μπαρ εντός της απέναντι στοάς, και ο του Ναυπλίου στο San Rocco, άλλο μπαρ στα μαγαζιά της παραλίας! Το San Rocco δεν υπάρχει πια (υπήρχε μέχρι το 2008)και νομίζω ότι και στα δύο είχα συναντήσει κάποιες νύχτες το Γέρο του Μοριά και τα λέγαμε για τον πολιτισμό στο Ναύπλιο και τις δυνατότητες ανάπτυξής του εκεί. Κούναγε δύσπιστα τότε το κεφάλι του. Σα να επαληθεύτηκε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή