"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Μικρή Αγγελία

Ζητούνται αυτόχθονες γραφιάδες, νεαροί και άνεργοι κατά προτίμηση, για να είναι και ευκόλως διαχειρίσιμοι, για την δημιουργία και διαχείριση τοπικών ιστολογίων για λογαριασμό υποψηφίων δημοτικών συμβούλων και υποψηφίων δημάρχων στις επερχόμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοικήσεως. 
Οι νεαροί οφείλουν να μην έχουν σταθερό ιδεολογικό υπόβαθρο, να βρίσκονται σε άθλια οικονομική κατάσταση και να παρακαλάνε τα βουλευτικά και όχι μόνο γραφεία για ένα κομμάτι ψωμί. 
Επίσης πρέπει να κατέχουν άριστα την χυδαιολογία, την υβρεολογία, τις βασικές αρχές προπαγάνδας και εξύβρισης του αντιπάλου, την μεροληπτική ενημέρωση, τον κιτρινισμό, τον λαικισμό, την λασπολογία, την πολιτική των εντυπώσεων, τον αθέμιτο ανταγωνισμό και φυσικά να είναι πιστοί στους αφέντες τους ωσάν οικιακά σκυλιά.
Δεν θεωρείται απαραίτητη η σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας, ούτε κάποιας άλλης, όπως και η ορθογραφική ακρίβεια και η ικανότητα καλαίσθητης διαμόρφωσης των ιστολογίων, γι' αυτό παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να μην προσκομίσουν τα ανάλογα πιστοποιητικά ικανότητας.
Αντιθέτως υπερμοριοδοτείται η παντελής έλλειψη αυτοεκτίμησης και αξιοπρέπειας, η ολοκληρωτική κατάργηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και οποιασδήποτε άλλης πολιτισμικής αξίας. 
Αυτονόητη θεωρείται επίσης η εχεμύθεια τόσο από την πλευρά του υποψηφίου-εργοδότη όσο και από την πλευρά του εργαζομένου-υποχειρίου καθώς και η ανωνυμία κατά τη διάρκεια και μετά το πέρας της συνεργασίας των.
Τυχόν επιπλέον γνώση στο χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθότι οι μελλοντικοί δημοτικοί άρχοντες είναι μπίτι μπαστουνόβλαχοι και απαίδευτοι και δεν κατέχουν χριστό, θα εκτιμηθεί δεόντως.
Πληρωμή κατόπιν μυστικής συνεννοήσεως. 
Αποστολή βιογραφικών στο mail : palabourtzi@gmail.com
Επιμέρους πληροφορίες, γλειψίματα και άλλα σχετικά στα κατά τόπους γραφεία συγκεκριμένων  δημοτικών παρατάξεων της Αργολίδος.
Συνοπτικός πίνακας προσόντων διατίθεται σε όλα τα εν λειτουργία τοπικά ιστολόγια ιδίων στόχων και σκοπών. Δεν θα δυσκολευτείτε να τα βρείτε. Είναι πολλά. Και όπως φαίνεται, θα γίνουν περισσότερα.

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Παλαμπούρτζι. Η επόμενη μέρα.

Λόγω μεγάλων και αξεπέραστων υποχρεώσεων που ο γράφων ανέλαβε τούτο τον δύσκολο χειμώνα που θα διανύσει η πόλη μας και όχι μόνο, το Παλαμπούρτζι θα κυκλοφορεί πλέον μόνο κάθε Κυριακή. Οι λόγοι που οδήγησαν τον γράφοντα σε μια τέτοια απόφαση είναι πολλοί και διάφοροι.

Πρώτον, όπως προείπαμε, είναι οι μεγάλες και αξεπέραστες υποχρεώσεις που έχει ο γράφων. 

Με αίσθημα ευθύνης και κωλοπλένικου πατριωτισμού, ο γράφων αποφάσισε να συστρατευτεί με την δημοτική παράταξη του μεγαλύτερου μπασκετμπολίστα στην ιστορία του Ναυπλίου και της Αργολίδας κυρίου Κωστούρου με τον εμφατικό τίτλο " Ναύπλιο, η επόμενη μέρα ". Ο κυριότερος λόγος που αποφάσισε επιτέλους να διαλέξει στρατόπεδο και να ξεφύγει από τα βίαια και αντιδημοκρατικά πλοκάμια της αριστεράς είναι- τί άλλο- ο τίτλος. Ο τίτλος του προκάλεσε τόσο μεγάλη έλξη που του θύμισε το αλησμόνητο πρόγραμμα μεταναστευτικής τάξης και πειθαρχίας, το γνωστό σε όλους μας ως "Ξένιος Δίας". Όπως λοιπόν ο Ξένιος Δίας, ο θεός της φιλοξενίας, οδήγησε χιλιάδες μετανάστες σε αυτά τα υπερπολυτελή ιδρύματα διαβίωσης κι ανέμελης ζωής, έτσι και "η επόμενη μέρα" του κυρίου Κωστούρου, θα φέρει μια πραγματική επόμενη μέρα στη πρώτη πρωτεύουσα του νεοελληνικού κράτους. Ο προεκλογικός μας αγώνας μόλις ξεκίνησε, οι υποχρεώσεις μας είναι πολλές, η συντριβή του Ιζνογκούντ και άλλων λοιπών δυνάμεων θέλει τη μέγιστη δυνατή αφοσίωση και δεν υπάρχει πολύς χρόνος για ανούσια χρονογραφήματα.


Επίσης ο γράφων, εκτός από τον προεκλογικό αγώνα που θα συμμετέχει με όλη του τη ψυχή, έχει και άλλες μελλοντικές υποχρεώσεις, γραφιάδικες επίσης, που δεν είναι επί της παρούσης να κουβεντιαστούν αλλά σύντομα θα μαθευτούν. 

Άλλος ένας λόγος που οδήγησε τον γράφοντα στην επιλογή της κυριακάτικης έκδοσης και μόνο, είναι πως είναι μεγάλο ψώνιο. Επιθυμούσε διακαώς, εδώ και πολλά χρόνια, να δεί τα κείμενά του να περιλαμβάνονται και να στολίζουν κυριακάτικα φύλλα. Επειδή όμως κανένα δεν δεχόταν, για αδιευκρίνιστους μέχρι τώρα λόγους, το τεράστιο ταλέντο του, αποφάσισε να το κάνει μόνος του. 

Επίσης από το Σάββατο το βράδυ μέχρι την Κυριακή το απόγευμα που κατακλύζουν την όμορφη πόλη του Ναυπλίου οι Βλάχοι και οι Τσιμεντόβλαχοι, ο γράφων δεν το κουνάει από το σπίτι του. Αν αναλογιστεί κάποιος πως ούτε καν εκκλησία δεν πηγαίνει, τότε είναι προφανές πως εκείνο το διάστημα του μένει άπειρος χρόνος για να συγγράψει τα αριστουργήματά του.

Τέλος, είναι το τακτικό ραντεβού του ιστολογίου με τους αναγνώστες του. Καλώς ή κακώς σύντροφοι αυτόχθονες, ο πρωθυπουργός μας και αφέντης μας κύριος Σαμαράς, όταν μιλάει για νόμους και για τάξη, έχει δίκιο. Η αταξία, το ακανόνιστο και το κάθε αυθόρμητο μόνο προβλήματα μπορεί να προκαλέσουν στη κοινωνία. Ακολουθώντας επομένως πιστά τις προσταγές του αφέντη Αντώνη, το Παλαμπούρτζι αποκτά πλέον τακτικότητα και συνέπεια. 

Με τιμή, 
Μario Vagman.

Ραντεβού την άλλη Κυριακή.

Υ.Γ : Όποιος καταλάβει από αυτό το κείμενο πως κατεβαίνω στ' αλήθεια με τον Κωστούρο, να δέσει μια πέτρα μεγάλη στο λαιμό του και να βουτήξει στο λιμάνι της πόλης από την πλευρά του παλιού Καραμαλή.  Κάποια στιγμή, κάπου στο πολύ βάθος, θα συναντήσει και την κρεμ καραμελέ που έτρωγα παιδάκι. Να της δώσει πολλά χαιρετίσματα. 

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Ο πορνόγερος της παλιάς πόλης

( Τα πρόσωπα της ιστορίας είναι φανταστικά και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Αυτό μας έλειπε, να είχαν.)

Σύντομα θα ξημερώσει Κυριακή στο Ναύπλιο. Ο γέρος της παλιάς πόλης θα σηκωθεί από το άγριο χάραμα χωρίς ξυπνητήρι. Το βιολογικό του ρολόι έχει ρυθμιστεί απόλυτα και ειδικά τις Κυριακές ένεκα εκκλησίας.
Με αργά βήματα θα κατευθυνθεί στα ιδιαίτερα, θα κατεβάσει την ριγωτή πυτζαμούλα του και θα βγάλει έξω το μόνιμα πεσμένο θηρίο του με την κωδική ονομασία "Λαλάκης ο πρώην εξολοθρευτής". Θα σταθεί για μερικά λεπτά όρθιος μπροστά στη λεκάνη εξαιτίας της ουρητικής του χρονοκαθυστέρησης. Ο γέρος όμως δεν πτοείται. Αντίθετα δείχνει να το απολαμβάνει. Είναι η μόνη στιγμή που του θυμίζει την πάλαι ποτέ σεξουαλική του δραστηριότητα.
Έπειτα θα πάει στη κουζίνα για να ετοιμάσει το καφεδάκι του. Η γυναίκα του ακόμη κοιμάται. Το βιολογικό της ρολόι έχει ρυθμιστεί περίπου μία ώρα μετά. Χρόνος αρκετός για την απαραίτητη πρωινή ηρεμία του γέρου και την εσωτερική του γαλήνη χωρίς γκρίνιες και περιττές σκοτούρες.
Ταυτόχρονα με τον τούρκικο καφέ, ζεσταίνει ένα ακόμη δηλητηριασμένο κεφτεδάκι για τον σκύλο του γείτονα που δεν τον αφήνει τα βράδια να κοιμηθεί και κατουράει συνεχώς το σκαλοπάτι της εξώπορτας. Του έχει πετάξει καμιά δεκαριά μέχρι τώρα αλλά το μαλακισμένο έχει εκπαιδευτεί και δεν ζυγώνει ποτέ μεζέ που δεν προέρχεται από το αφεντικό του. Αυτή τη φορά όμως θα ρίξει στον κεφτέ extra σάλτσα από το ψητό της Παρασκευής και ελπίζει να τα καταφέρει.
Η επόμενη ώρα τον βρίσκει στο μισοσκόταδο σαλόνι να ρουφάει αργά δόσεις τούρκικης καφείνης. Στα κρυφά θα βγεί στο μικρό του μπαλκονάκι να τραβήξει και μερικές τζούρες καρέλι κασετίνα που κρύβει σε διάφορα άκυρα σημεία του σπιτιού. Μιά τσίχλα με γεύση μέντας με την δικαιολογία της βρώμικης αναπνοής λίγο πριν ξυπνήσει ο έλεγχος και όλα είναι έτοιμα.
Η γυναίκα ξυπνάει. Μετά την δική της επίσκεψη στα ιδιαίτερα, γκρινιάζει πως το σπίτι βρωμάει τσιγαρίλα και επιπλήττει νυσταγμένα τον ένοχο. Η παρατήρηση είναι ψαρωτική. Το έμπειρο θηλυκό ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα. Ο γέρος δεν τσιμπάει. Έχει εκπαιδευτεί. Χωρίς την παραμικρή ένδειξη ενοχής ξεπερνάει τον ύπουλο σκόπελο και της προτείνει να ετοιμαστεί γρήγορα για την εκκλησία. Το ίδιο κάνει και αυτός.
Φορώντας το καρό του σακάκι, τα καλά του παπούτσια και το σινιέ παντελονάκι που του είχε κάνει δώρο φίλος του αξιωματικός επί χούντας βγαίνει στη κοινωνία παρέα με την γυναίκα του και έναν δηλητηριασμένο κιοφτέ στη τσέπη. Τον ρίχνει σε μια γωνία του δρόμου γεμάτο θαρραλέα χορταράκια. Καλή κρυψώνα ομολογουμένως.
Κινούνται προς την εκκλησία με γοργά βήματα. Τώρα το γοργά όπως φαντάζεσθε είναι τρόπος του λέγειν. Σχετικά γρήγορα για την ηλικία τους σκεφτείτε. Θα κάνουν και μια στάση στο δρόμο να γκρινιάξουν για τις μουντζούρες των τοίχων, τα σκουπίδια στα πεζοδρόμια και τα σκαλιά, θα κουτσομπολέψουν την μισή γειτονιά, θα τσακωθούν και λίγο μεταξύ τους, θα θυμηθούν τα όμορφα χρόνια της τάξης και της πειθαρχίας, θα σιχτιρίσουν πάνω στον εμετό ενός ξενύχτη τεντυμπόι και θα μπούν στην εκκλησία με κατάνυξη και σκυμμένο κεφάλι.
Με το πέρας της λειτουργίας ο γέρος αφήνει την γυναίκα με τις φιλενάδες της να πάνε να απολαύσουν κάπου τον καφέ τους και ο ίδιος θα περπατήσει παρέα με δυό φίλους μέχρι τον Φάρο.
Έπειτα θα επιστρέψει βιαστικά στο σπίτι μόνος του, ώρα 12 περίπου μεσημβρινή. Είναι η ώρα που ξυπνούν οι φοιτήτριες στο απέναντι σπίτι και ο γέρος γουστάρει να τις κάνει χάζι.
Εκείνες είναι πρωτοετείς, αθώες και πρωτευουσιάνες και τα Σάββατα συνηθίζουν να το ρίχνουν έξω. Ειδικά το φθινόπωρο που ο καιρός είναι ακόμη γλυκός, κοιμούνται με ανοιχτά τα παράθυρα και το πρωινό τους ξύπνημα είναι γεμάτο εκπλήξεις.
Ο γέρος κρύβεται πίσω από την κουρτίνα και παρακολουθεί. Τα γυμνά τους βυζάκια του προκαλούν μελαγχολία αλλά το μάτι του δεν λέει να φύγει. Ενώ τραβάει ηδονικά τζούρες από καρέλι άφιλτρο, φαντάζεται το εφηβικό τους αιδοίο σερβιρισμένο σαν γλυκό του κουταλιού να το τρώει λαίμαργα σε μια μπουκιά. Τί άλλο θα μπορούσε να φανταστεί. Οι φοιτήτριες εντέλει ντύνονται και φεύγουν για μεσημεριανό καφέ στη πόλη και η παράσταση κάπου εδώ τελειώνει. 
Στη γωνία του δρόμου ο σκύλος του γείτονα ξεκίνησε τους σπασμούς και στη πόρτα  ακούγονται κλειδιά.  
Θα ακούσει γκρίνια και πάλι για την τσιγαρίλα και αυτή τη φορά δεν θα μπορέσει να πεί ψέμματα αλλά σκέφτεται πως άξιζε τον κόπο. Τουλάχιστον θα της πεί πως κατάφερε να σκοτώσει το σκυλί. Αυτό το τελευταίο θα την κάνει σίγουρα χαρούμενη και πολύ λιγότερο νευρική.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Tα σέβη μου στον Ιζνογκούντ

Το κείμενο αποτελεί την απόλυτη κατάντια της πολιτικής σκέψης της πόλης. Και δή για τα δημοτικά πράγματα. Καταδεικνύει την απόλυτη φτώχεια σχεδίου και φαντασίας για το μέλλον της. Γιατί;

Θέλει και ερώτημα; Το κείμενο πρόκειται να υποκλιθεί, όπως εξυφαίνεται από τον τίτλο και χωρίς καμία απολύτως δόση ειρωνείας,  στην αυτού μεγαλειότητα της τελειότητας του κυρίου πολιτικού ανδρός, ονόματι Ιζνογκούντ. Του κυρίου Χρήστου Γραμματικόπουλου. Γιατί;


Μήπως ο κύριος Χρήστος μας έσκασε κανά φραγκάκι στο Παλαμπούρτζι και εκεί που τον είχε στη γωνία, θα αρχίσει αιφνιδίως και λυρικώς τους ύμνους και τα προσκυνήματα προς το πρόσωπό του;

Μην είστε ανόητοι και μην σκέπτεστε καχύποπτα. Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν πουθενά στην Αργολίδα. Κανένας γραφιάς δεν χρηματίζεται για αυτά που γράφει ούτε βεβαίως κανένας πολιτικός άρχων δεν διανοείται να χρηματίσει. Αυτά είναι αστειότητες που τις διαδίδουν κακοήθεις. 

Δεύτερον, έχετε την εντύπωση πως το Παλαμπούρτζι έχει κάποια σοβαρή απήχηση σε αυτά που γράφει ώστε να χρειαστεί να χρηματιστεί για να κατευθύνει μυαλά και συνειδήσεις; Καμία απολύτως απήχηση δεν έχει. Σας το δηλώνω με πλήρη γνώση. Το διαβάζουν μερικοί αυτόχθονες, αυτό είναι αλήθεια, αλλά όχι αυτό που λένε οι σοβαροί και τεχνοκράτες πολιτικοί κι αναλυτές, η κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων. Αυτός ο κινούμενος πολτός που κρίνει τις ζωές μας σε όλα τα επίπεδα.

Οπότε κορόιδο είναι ο κύριος Χρήστος μας να πετάξει τα λεφτά του στη θάλασσα; 

Οπότε ποιός ο λόγος του σεβασμού και της απόδοσης καλών λόγων στο πρόσωπό του;

Μην φανταστείτε κάτι τρομερό. Ο ύμνος δεν θα είναι και ιδιαιτέρως μακρύς. Απλά εντυπωσιακή εισαγωγή ήθελα να κάνω. Και κυρίως να απενοχοποιηθώ από τις κατηγόριες και τους ψιθύρους. 

 Απλά ο κύριος Χρήστος μας, στις 9 Οκτωβρίου του 2013, εξέδωσε ένα δελτίου τύπου. Σε αυτό το δελτίο τύπου, όσο και να φαίνεται απίστευτο σε κάθε λογικό αυτόχθονα που παρακολουθεί τα κοινά, διατυπώθηκαν πρακτικές πολιτικές προτάσεις και ω, του θαύματος, λύσεις! Αυτό δεν έχει ξαναγίνει εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια που παρακολουθώ όλα τα τοπικά δρώμενα(!!!).


Εκτός από τον έρμο τον Μπάμπη που έβγαζε κάπου κάπου καμιά πρόταση, ο τοπικός τύπος ήταν όλο αυτό το διάστημα γεμάτος ύβρεις, τσακωμούς, επικοινωνιακές παπαριές, δελτία τύπου της πεντάρας, τσαμπουκάδες, εκβιασμούς, μπινελίκια, πληρωμένους γραφιάδες, ασυναρτησίες, ανορθογραφίες και άλλα πολλά.

Μέσα σε αυτό το μπουρδέλο, μια παράγραφος που εξηγεί πως το υδατοδρόμιο είναι λάθος κίνηση για την πόλη και πως δεν πρόκειται να φέρει τα αναμενόμενα τουριστικά αποτελέσματα λόγω δυσκολιών που περιγράφονται αναλυτικά και αντιπροτείνει την προσήλωση της δημοτικής αρχής στον σιδηρόδρομο, είναι πραγματική όαση. Αυτό το απλό, το ένα και ένα κάνουν δύο, φάνηκε σαν μια μικρή ηλιαχτίδα μέσα σε ένα δωμάτιο ξεχειλισμένο από σκατά.

Τέτοια είναι η κατάντια μας. Να χειροκροτείται πια μόνο και μόνο μια πρόταση. Απλά επειδή διατυπώθηκε. Ανεξαρτήτως της αξίας της. Τέτοια πολιτική αφασία στα μέρη μας σύντροφοι αυτόχθονες . 

Τα σέβη μου επομένως στον κύριο Ιζνογκούντ.

Nα με συγχωρήσετε για το παράπτωμα αυτό, αλλά έτυχε χθές το μεσημεράκι, ημέρα Κυριακή, να πάρω το γυναικάκι μου και να βγούμε για καφέ στη πόλη και δυστυχώς κόλλησα οξεία τσιμεντοβλαχίτιδα και τα έχω ελαφρώς χαμένα. Ειδικά στα στενάκια πίσω από τα βλάχικα που εδράζονται οι ταβέρνες της πόλης με τα τραπεζάκια τους που κλείνουν πλέον όλο το δρόμο, αν έχεις την ατυχία και περάσεις,  αν ο δρόμος σου  για το αυτοκίνητο σε οδηγήσει εκεί βρε αδερφέ, θα συναντήσεις πλήθος Τσιμεντόβλαχων να τρών, να περιμένουν όρθιοι και να χαιρετιούνται αναμετάξυ τους. Εκεί, ο αέρας φυσά επικίνδυνος και τα πνευματικά νοσήματα καραδοκούν.

Καλή εβδομάδα. 

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Οι δυο παλιοί συμμαθητές

Δύο αυτόχθονες Ναυπλιώτες, συμμαθητές παλιοί, περπατώντας στο εμπορικό πεζοδρόμιο της Άργους, πλησιάζουν ο ένας τον άλλον σε απόσταση τυπικής χαιρετούρας.


Και οι δύο έχουν αντιληφθεί την παρουσία του άλλου και το ενδεχόμενο συνάντησης αλλά και οι δύο επιθυμούν να την αποφύγουν. Είναι από τη μία που έχουν να τα πουν από καιρό,  μάλλον από την περίοδο του σχολείου, οπότε βαρεμάρα να προσπαθήσεις να εξηγήσεις την ζωή σου μέσα σε λίγα λεπτά και σε ένα άτομο που δεν σε ενδιαφέρει πια και τόσο, και από την άλλη δεν μπορούμε να πούμε πως είχαν από τότε και τις καλύτερες σχέσεις. Όχι πως είχαν τσακωθεί, αντιθέτως. Είχαν βρεθεί κάποτε με κοινές παρέες  αλλά μέχρι εκεί.  Ο καθείς την δουλίτσα του, την ζωή και φυσικά τον δικό του κοινωνικό κύκλο. Η κλασική σχέση μεταξύ των γνωστών μιας επαρχιακής πόλης.

Προσπάθησαν ματαίως να αποφύγουν το αντάμωμα  με τις κλασικές ναυπλιώτικες κινήσεις του στυλ "κοιτάω δήθεν μια βιτρίνα που με ενδιαφέρει πολύ" ή "προσποιούμαι πως με παίρνουν τηλέφωνο", αλλά δυστυχώς και για τους δύο δεν τα κατάφεραν. 

Ύστερα από χρόνια πολλά λοιπόν, οι δύο παλιοί συμμαθητές συναντιούνται πρόσωπο με πρόσωπο καταμεσής της εμπορικής κίνησης της πόλης. Είναι και οι δύο άνεργοι. Παλιότερα είχαν μια δουλίτσα, βγάζαν ένα αξιοπρεπές μεροκαματάκι αλλά η κρίση τους έχει οδηγήσει στο εργασιακό ράφι εδώ και χρόνια. Την βγάζουν με ανασφάλιστα μικρομεροκάματα, χαρτζιλίκια και δανεικά. Τα ρούχα τους σινιέ αλλά αγορασμένα την περίοδο των καλών και παχιών αγελάδων και η διάθεσή τους αγγίζει πλέον τα όρια της ντροπής και της παντελούς έλλειψης αυτοεκτίμησης. 

Ζωγραφίζοντας στο πρόσωπό τους το δήθεν χαμόγελο της  ευτυχίας και του "όλα καλά" επιτέλους χαιρετιούνται. 

Έλα τί κάνεις; Καλά; Εσύ τί κάνεις; Χαθήκαμε. Περάσανε τα χρόνια. Φυσικά και πέρασαν. Εδώ; Ναύπλιο; Δεν σε έχω δεί. Δεν κυκλοφορώ και πολύ. Ξέρεις ήσυχα. Σπίτι. Και εγώ σπίτι. Το βαρέθηκα το έξω. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Από δουλειά; Όλο και κάτι γίνεται. Δεν λες που είμαστε στην επαρχία και δεν πεινάμε; Στην Αθήνα τρώγονται μεταξύ τους. Πού να βρούν φαγητό; Εδώ και να πεινάσεις, μαζεύεις που λέει ο λόγος χόρτα από το Παλαμήδι. Ναι, σίγουρα. Παντρεύτηκες; Μπά. Ούτε εγώ. Δύσκολες εποχές. Με τους γονείς μένεις; Με τους γονείς. Αλλά έχω αυτονομηθεί. Το έχω φτιάξει ωραίο. Να έχω την ησυχία μου. Και εγώ, πολύ γκρίνια. Όταν γερνάνε, είναι δύσκολο. Εμένα θα μου πείς; Λέω να φύγω. Να νοικιάσεις; Όχι έξω. Α! Και εγώ το σκέφτομαι. Το ψάχνω. Λέω για Καναδά. Καναδάς έχει κλείσει μάλλον. Δύσκολα. Έχω συγγενείς. Κανέναν άλλο βλέπεις; Βλέπω αλλά ξέρεις τώρα. Μπλέξαμε όλοι και χαθήκαμε. Σπούδασες; Στην Αθήνα. Εγώ Πάτρα. Και; Στρατός και εδώ. Τα γνωστά. Δεν βαριέσαι. Αν βγαίνει... Και εγώ αυτό λέω. Πού να πάς.  Όλο και κάτι θα γίνει. Χάρηκα που τα είπαμε. 

Με το βλέμμα μιας κάποιας ανακούφισης και της  απαλλαγής από βάρη τυπικά, όπως όταν φεύγεις από ένα βαρετό πάρτυ μεταξύ αγνώστων και ελάχιστων γνωστών, οι δυο παλιοί συμμαθητές έδιωξαν το στημένο χαμόγελο της επιτυχίας από το πρόσωπο, ξαναφόρεσαν τις συνηθισμένες τους ναυπλιώτικες φάτσες και ακολούθησαν αντίθετες πορείες. 

Ο ένας κατευθύνθηκε στη στάση του λεωφορείου με προορισμό τον ΟΑΕΔ για μια ακόμη άσκοπη ανανέωση της κάρτας ανεργίας του. Την δωδέκατη κατά σειρά.

Ο άλλος θα άφηνε το βιογραφικό του σε ένα κατάστημα στην Ενδεκάτη που ζητούσε κάποιον εργάτη αποθήκης για ημιαπασχόληση. 280 ευρώ και μισό ένσημο την ημέρα. 

Μέχρι το βράδυ θα σχολίαζε ο ένας τον άλλον αρνητικά σε κάποιον φίλο ή συγγενή, θα ανέλυε λεπτομερώς την κατάντια του για να νιώσει κάπως καλύτερα με τον εαυτό του και να καταφέρει να κοιμηθεί ένα βράδυ πιο ήσυχος.

Και η επόμενη μέρα θα ξημέρωνε για άλλη μια φορά απείραχτη.

video


Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Οδηγίες προς αυτόχθονες χρυσαυγίτες

Αγαπημένοι μου αυτόχθονες χρυσαυγίτες. Μην τρομάζετε καταρχήν με τον τίτλο και με το γεγονός πως θα σας πιάσω στη πένα μου σε ένα ολόκληρο κείμενο. Δεν πρόκειται ούτε να σας βρίσω, ούτε να σας κατηγορήσω για κάτι. Άλλωστε τις τελευταίες μέρες εσείς και το κόμμα σας έχετε δεχτεί τόση πίεση που μια δική μου παρόμοια προσθήκη θα φάνταζε απλά μια τιποτένια και μικροσκοπική αυτόχθονη σκατούλα μέσα σε μια πανελλήνια, για να μην πω παγκόσμια, πεδιάδα.  
Φιλικές συμβουλές θα ήθελα μόνο να σας δώσω.  

Κάποια πουλάκια της πόλης λοιπόν, που πετάνε από κλαδάκι σε κλαδάκι και κελαηδάνε διάφορα, με πληροφόρησαν πως τις τελευταίες μέρες, λόγω της πολιτικής πίεσης που δέχεσθε, αναρτάτε στα προφίλ σας μέσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και τραγουδάτε ενθέρμως και πορωτικώς αναμετάξυ σας, το πατριωτικό ποίημα του Ρήγα Φεραίου "Θούριος". Συγκεκριμένα την μελoποιημένη εκτέλεσή του ποιήματος σε μουσική Χρήστου Λεοντή και με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη. 

"Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά / μονάχοι σαν λιοντάρια στες ράχες τα βουνά...κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή / παρά σαράντα χρόνους σκλαβιά και φυλακή και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά ..."

Καταρχήν σύντροφοι. Ο Ξυλούρης ήτο κομμουνιστής. Το γνωρίζετε; Είναι λίγο ανόητο να προσπαθείτε να συμβολίσετε τον δίκαιο για εσάς αγώνα του εθνικιστικού σας "κινήματός" με την φωνή ενός κομμουνιστή. Δεν βρίσκετε; Δεν παρατηρείτε πως περιέχει μια κάποια αντίφαση η προσπάθεια; 
Επίσης. Πείτε πως η ιδεολογία του τραγουδιστή του άσματος, ουδόλως σας ενδιαφέρει. Ας ήταν και ταλιμπανέζος αναρχοφασίστας. Καμία διαφορά δεν θα είχε. Αυτό που κάνει την διαφορά για εσάς είναι μάλλον οι στίχοι. Τα λόγια. Η επαναστατική και πατριωτική διάθεση των λέξεων. 
Ας πάμε επομένως στο ποίημα. Δημιουργός, όπως είπαμε, ο Ρήγας Φεραίος. Ο γνωστός σε όλους μας εθνομάρτυρας και πνευματικός πρόδρομος της επανάστασης του 1821. Εκτός όμως από πρόσωπο, μέσα στην ελληνική ιστορία ο Ρήγας Φεραίος ήταν και πολιτική οργάνωση της νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού. Το γνωρίζατε αυτό; Δεν σας κάνει εντύπωση μέσα στην δική σας κοσμοαντίληψη που μια οργάνωση κομμουνιστών πήρε το όνομα της από έναν πατριώτη ήρωα; Και όχι απλά έναν ήρωα αλλά ίσως το μεγαλύτερο σύμβολο της ελληνικής επανάστασης; Προφανώς δεν το γνωρίζατε.
 Αλλά ακόμη και να το γνωρίζατε θα μπορούσατε εύκολα να μου πείτε πως σας είναι παντελώς αδιάφορο τί κάνουν οι σταλινοτσολιάδες και οι απανταχού ανθέλληνες με τις ονομασίες των κομματικών τους οργανώσεων. Θα μπορούσατε επίσης να μου πείτε με το καχύποπτο μυαλό σας πως οι κομμουνιστές τότε, επίτηδες έδωσαν πατριωτικό όνομα στην οργάνωσή τους για ξεκάρφωμα. Να μην καταλάβει ο ελληνικός λαός πόσο προδότες είναι.
Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι όπως τα σκέφτεσθε. Οι κομμουνιστές τότε, συγκεκριμένα το 1967 για να μαθαίνετε, δεν έδωσαν τυχαία αυτό το όνομα στην οργάνωσή τους. Ούτε βεβαίως για ξεκάρφωμα. Το έδωσαν αγαπημένοι μου αυτόχθονες χρυσαυγίτες γιατί δυστυχώς για εσάς, τα πιστεύω τους ταίριαζαν λιγουλάκι με τα πιστεύω του Ρήγα Φεραίου του εθνομάρτυρος. 
Απόδειξη για αυτό είναι τα ίδια τα λόγια του ποιήματος "Θούριος" που τραγουδάτε και ποστάρετε συνεχώς για να δηλώσετε εν τη αγνοία σας την πίστη σας στη πατρίδα, τον αγώνα και την επανάσταση. Την ίδια πίστη είχε και ο Ρήγας αλλά ευτυχώς η πατρίδα, ο αγώνας και η επανάστασή του δεν ήταν ίδια με την δική σας. 
Αν κάνατε τον κόπο και διαβάζατε όλες τις στροφές του ποιήματος, και όχι αυτές μόνο που έχουν μελoποιηθεί  ( οι 3 πρώτες) θα βρίσκατε μέσα τους εξής ενδιαφέροντες στίχους:

Σ’ ανατολή και δύση, και νότον και βοριά,
για την πατρίδα όλοι, να `χωμεν μια καρδιά.
Στην πίστην του καθ’ ένας, ελεύθερος να ζει,
στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.

Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
πως είμαστ’ αντρειωμένοι, παντού να ξακουσθεί
..................................
Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν’ αρπάξουμε για μια
τα άρματα, και να βγούμεν απ’ την πικρή σκλαβιά.

Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψει ο σταυρός,
και στην δικαιοσύνην, να σκύψει ο εχθρός.

Ο κόσμος να γλιτώσει, απ’ αύτην την πληγή,
κι ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.


Τί είναι αυτά που λέει ο ποιητής; Αράπηδες και άσπροι μαζί; Βούλγαροι, Αρβανίτες κι Έλληνες; Χριστιανοί και Τούρκοι να ξεσηκωθούν και να επαναστατήσουν; Σε κοινό αγώνα ενάντια στην σκλαβιά του Σουλτάνου; Πάει καλά ο Ρήγας; Έχει κάψει τελείως; Λίγο πριν την Επανάσταση προτείνει να πολεμήσουμε στο πλευρό των Τούρκων ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό; Και ύστερα όλοι μαζί, άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι να ζούμε ελεύθεροι και να γίνουμε αδέλφια χωρίς τυραννία; Και είναι αυτός σοβαρός πατριώτης κι Έλληνας; 

Συμπερασματικά. Καλύτερα να τραγουδάγατε ή  να γράφατε  για να δηλώσετε την πίστη σας στον δικό σας αγώνα το "έλληνες και ξένοι, εργάτες ενωμένοι" ή το "η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμος στο πόλεμο των αφεντικών" παρά τον Θούριο που κάνατε σημαία σας. Και τραγουδισμένο κιόλας από τον Ξυλούρη. Πιστέψτε με, θα ήταν προτιμότερο και θα σας έκανε λιγότερο ρεζίλι.
Τώρα αν έχετε καταλάβει το λάθος σας ύστερα  από τη  λεπτή και γεμάτη καλοκάγαθες προθέσεις παρέμβασή μου και με ρωτήσετε με ποιά λογική ένας τέτοιος άνθρωπος σαν τον Ρήγα Φεραίο αναγνωρίστηκε ως πατριώτης και εθνομάρτυρας, η απάντηση  είναι προφανής. 
Φταίει, όπως πάντα, η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς! Tί άλλο θα μπορούσε να ήταν σύντροφοι; Nα υπήρχε λέτε στ' αλήθεια αριστερός πατριώτης; Θεός φυλάξοι!
Μόνο εσείς!


Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

4 μήνες χωρίς τον παππού

Δεν είναι και λίγο διάστημα. Ήταν άρρωστος βέβαια. Βαριά άρρωστος αλλά κανένας δεν του έδινε σημασία. Τον είχαμε αφήσει στη γωνίτσα του παρατημένο και λέγαμε δεν βαριέσαι, παππούς είναι. Ή από χέσιμο ή από πέσιμο θα πάει ο γέρος. Και επειδή το χέσιμο στη κατάστασή του ήταν αδύνατο, το πέσιμο φαινόταν ο μόνος σίγουρος δρόμος.
Τώρα νιώθουμε όπως ακριβώς τα εγγόνια που είχαν να επισκεφτούν τον παππού τους καιρό αλλά τώρα που μπήκε κλινήρης στο θεραπευτήριο, συνειδητοποιήσαμε ξαφνικά πόσο μας λείπει και πόσο απαραίτητος είναι στις ζωές μας. 
Ας ευχηθούμε τουλάχιστον οι γιατροί να είναι καλοί άνθρωποι και να τηρήσουν πιστά τον όρκο του Ιπποκράτη γιατί λεφτά για φακελάκι δυστυχώς δεν έχουμε. Αυτά και σιδερένιος!


Κατά τα άλλα τί νέα σύντροφοι αυτόχθονες; Τίποτα το ιδιαίτερο φαντάζομαι. Ηρεμία, τάξις και ασφάλεια ως συνήθως. Έμαθα πως προσέλαβαν extra προσωπικό στις φυλακές Ναυπλίου. Είκοσι άτομα για την ακρίβεια. Λογικό. Θα περιμένουν κόσμο.
Επίσης αν βαριέστε ελεεινά τη ζωή σας στη πόλη και δεν την παλεύετε με τίποτα, θα σας έκανε πολύ καλό μια επίσκεψη στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Άργους-Μυκηνών. Είναι πραγματικά εξαιρετική εμπειρία, μια αληθινή περιπέτεια γεμάτη σασπένς και ίντριγκα. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να φάτε κανά παππούτσι στη μούρη, κανά ξεγυρισμένο μπινελίκι ή οποιαδήποτε άλλη προσβολή αλλά αξίζει τον κόπο. Οι δημοτικοί συμβουλάτορες του πιο αρχαίου Δήμου στο Γαλαξία μας έχουν στήσει μια μασονική στοά σοφών και ξενερώνουν αφάνταστα με την παρουσία πολιτών. Είναι μια καλή ευκαιρία λοιπόν να νιώσετε σκουπίδια, τιποτένιοι, μιαροί και πληβείοι. Μη το πάρετε όμως προσωπικά. Και μεταξύ τους έτσι ακριβώς συμπεριφέρονται.
Την πάτησα και χθές το πρωί με το ξυπνητήρι και έχασα ο μαλάκας ένα πολύ σημαντικό επαγγελματικό ραντεβού. Ήξερα πως θα βαρέσει ο συναγερμός της πόλης και την είδα αλλιώς και δεν έβαλα ξυπνητήρι καθόλου. Λέω θα βαρέσει η σειρήνα και θα ξυπνήσω μέσα στο άγχος και στους ιδρώτες για να γουστάρω. Και θα πάω και στη δουλειά μου μετά. Έλα μου όμως που μέχρι και ο συναγερμός σε αυτή τη πόλη είναι τζούφιος και δεν άκουσε κανείς τίποτα. Να άκουσαν βαριά βαριά γύρω από το μέγαρο του ΟΤΕ που στεγάζεται η σειρήνα, οι πυροσβέστες, οι κτελατζήδες και άντε και οι καθαριστές του Δήμου που βρίσκονται δίπλα. Όλη η υπόλοιπη πόλη κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Δηλαδή θα γίνει κάνας πόλεμος πραγματικός και θα μας πιάσει ο εχθρός όλους τους αυτόχθονες πάνω στο πρωινό και ξαλαφρωτικό μας κατούρημα με το πουλί στο χέρι.
Και ένα τελευταίο που ήθελα από καιρό να το γράψω. Έχετε καταλάβει αγαπημένοι μου αυτόχθονες ιθαγενείς τί πρόκειται να γίνει με το λιμάνι του Ναυπλίου που πανηγυρίζουν όλοι; Σύμφωνα λοιπόν με την αναβάθμιση του λιμανιού της πόλης με στόχο να μπορούν να προσαράξουν στις ακτές μας μεγάλες κρουαζέρες, το ΣΑΛΕ, το λεγόμενο Σχέδιο Ασφαλείας της Λιμενικής Εγκατάστασης, προβλέπει κατασκευή ενός κικλιδώματος συνολικού μήκους 230 μέτρων και απόστασης 10-15 μέτρων από την ακτή. Και δεν σταματάει εδώ. Θα κατασκευαστεί και δεύτερο κικλίδωμα συνολικού μήκους 390 μέτρων και απόστασης από την ακτή 45 μέτρων. Κοινώς, το Μπούρτζι και το μεγαλύτερο μέρος του λιμανιού της πόλης θα μπεί πίσω από ψηλά και μακρουλά κάγκελα. Το πάρκινγκ θα εξαφανιστεί και η βολταδούρα με την ποδηλατάδα μας θα πάει περίπατο σε άλλη γή και άλλα μέρη. Το λιμανάκι μας θα γίνει παντελώς απρόσιτο και κρύο.
Και πές πως όλα αυτά γίνονται για το δολάριο. Για την τουριστική αναζωογόνηση της πόλης. Να μπορούν να σκάνε κρουαζέρες γεμάτες κουτόφραγκους και άλλους μεγαλοπορτοφολάδες που θα γεμίσουν τα σοκάκια και τις τσέπες της παλιάς πόλης. Έχει προβλεφθεί κάποια σχετική αναβάθμιση των τουριστικών μας υπηρεσιών ή όλα γίνονται στο κουτουρού; Θέλω να πώ τον ίδιο καφέ και τα ίδια φαγητά θα συνεχίσουμε να προσφέρουμε; Τα ίδια δωμάτια; Θα κάνουμε και τίποτα να προβάλουμε τον αυτόχθονα πολιτισμό μας και την ιστορία της πόλης; Θα βάλουμε εντέλει τους ξένους στους ρυθμούς μας ή αυτοί θα μας χώσουν στους δικούς τους ρυθμούς για να καταντήσουμε ένα φωσφοριζέ και γκλαμουράτο θέρετρο περαστικών; Και οι τιμές; Πού θα φτάσουν οι τιμές;
Με βλέπω τα επόμενα χρόνια να απολαμβάνω τον φραπέ μου στην εξαίσια πλατεία των Πυργιωτίκων ή των Λευκακίων. Άντε και της Δαλαμανάρας στο τσακίρ κέφι.
Καλό σαββατοκύριακο να έχουτε!