"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Αnd a happy new fear in Nafplio

Το τελευταίο Παλαμπούρτζι του 2013

Η πόλη του Ναυπλίου είχε στην ιστορία της πολλούς τρελούς. Δεκάδες ίσως εκατοντάδες. Μέχρι πρόσφατα. Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε παλιοναυπλιώτη, παλιοπρονοιώτη και παλιοσυνοικισμιώτη θα έχει να σου καταμετρήσει δεκάδες τρελούς με χιλιάδες ιστορίες να του συνοδεύουν την μνήμη.

Τα αίτια αυτού του παράδοξου φαινομένου φαντάζομαι θα είναι πολλαπλά και σύνθετα. Ιστορικά, γεωγραφικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά αλλά κυρίως ψυχολογικά.

Τα ψυχολογικά πέρα από αυτά που στηρίζονται σε οικογενειακές ιστορίες επαρχιακής τρέλας, είμαι σίγουρος πως αφορούν την όλη πίεση που σου ασκεί η πόλη. Η μικρή κοινωνία, οι περιορισμένες δυνατότητες κι επιλογές, οι εξαναγκαστικές κοινωνικές συμβάσεις, οι συμβάσεις γενικώς, οι προκαταλήψεις, οι δεισιδαιμονίες, οι φήμες, οι ψίθυροι, οι μικροεγωισμοί, η συντηρητική γεωγραφία και αρχιτεκτονική και πολλά άλλα.

Σήμερα όμως γιατί δεν έχουμε τρελούς; Τουλάχιστον φανερούς;

Μήπως γιατί εξαλείψαμε ή μειώσαμε όλα τα αίτια που τους γεννούν; Μια ανάγνωση είναι και αυτή.

Μια άλλη λέει πως οι τρελοί δεν χάθηκαν αλλά αντιθέτως εξαπλώθηκαν. Τρελοί είμαστε πλέον όλοι μας. Έχουμε χάσει τα μυαλά μας, χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια, χάσαμε την πυξίδα μας και δεν ξέρουμε κυρίως και βασικώς να φτιάχνουμε άλλη.

Έτσι η τρέλα σταμάτησε να είναι προνόμιο λίγων και τυχερών και εξαπλώθηκε μέσα σε όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Μόνο που η δική μας η τρέλα, σε αντίθεση με τους φιλτάτους και τρισχαριτωμένους τρελούς της σύγχρονης μας ιστορίας,  δεν εξωτερικεύεται. Δεν γίνεται φανερή. Δεν παρουσιάζεται στο πλατύ κοινό της πόλης. Δεν αποτελεί αντικείμενο λαογραφικής παράστασης και λαικού θεάματος παρά  κρύβεται ύπουλα μέσα σε δωμάτια και μυαλά. Θάβεται κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας που κανένας δεν του δίνει πια σημασία γιατί είναι κοινό. Και ό,τι είναι κοινό, ό,τι δεν είναι αποκλειστικά δικό μας, δεν μας ενδιαφέρει.

Το αγνοούμε, το πουλάμε, το μουντζουρώνουμε, το φτύνουμε, το χέζουμε, το κατουράμε γιατί πολύ απλά δεν είναι δικό μας.

Έτσι λειτουργούμε μόνο με βάση την κούτρα μας. Ό,τι κατεβάσει η κεφάλα μας. Βλέπεις μόνο αυτή είναι αποκλειστικά δικιά μας.

Και επειδή μία κεφάλα μόνο έχουμε ας μην ξεχάσουμε και φέτος τα χριστούγεννα να κλείσουμε όλοι τα κουδούνια μας για να μην μας ξυπνήσουν τα πιτσιρίκια που λένε τα κάλαντα. Χρόνο με το χρόνο γίνονται, δόξα τω Θεώ, όλο και λιγότερα και επίσης γλιτώνουμε κι από τα ενοχλητικά γυφτάκια. Και το πιο σημαντικό πράγμα της ζωής μας. Τα λεφτά. Γλιτώνουμε μπόλικα λεφτά.

Έτσι η προόδος καλπάζει μαζί και η θεία παραφροσύνη μας.

Και του χρόνου!




Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Ναύπλιο, η πόλη του Έρωτα

Τελικά πηδιόμαστε ικανοποιητικώς οι αυτόχθονες ιθαγενείς; Ιδού η απορία. Ας μου συγχωρήσετε το χοντροκομμένο της διατυπώσεως αλλά το κείμενο δεν αναφέρεται προφανώς στην ρομαντική πλευρά της πόλης, στα γραφικά σοκάκια της, στα χαριτωμένα χεράκια που πιάνονται και πάνε βόλτα  ούτε στις τρυφερές αγκαλίτσες των ερωτευμένων. Σε αυτά είμαστε αδιαμφισβήτητα πρωταθλητές. Έχουμε πάρει και βραβείο άλλωστε. Ναύπλιο, ο πιο ρομαντικός προορισμός της Ελλάδας, έτος 2000 και κάτι. Βραβείο «Φιλοξένια» για τους ανιστόρητους.

Το κείμενο όμως αυτό θα αγνοήσει παντελώς τον όποιο ρομαντισμό εκπέμπει η πόλη, θα παραβλέψει ολοκληρωτικά την ποιητική της διάσταση και θα επικεντρωθεί αποκλειστικά κι απόλυτα στην ικανοποίηση των αρχέγονων και ζωωδών αναγκών των αυτοχθόνων ιθαγενών που από όλες τις σύγχρονες έρευνες θεωρείται βασικός παράγοντας ψυχικής ισσοροπίας και φυσικά ευτυχίας.

Για να επανέλθουμε. Πηδιόμαστε ικανοποιητικώς οι αυτόχθονες ιθαγενείς; Ιδού η απορία. Για να απαντήσουμε σε αυτό το καίριο ερώτημα θα πρέπει να κάνουμε πολλές στάσεις, αν με εννοάτε. Χρειαζόμαστε μπόλικο στατιστικό δείγμα.

Στάση πρώτη λοιπόν. Έξω από τα πάσης φύσεως φροντιστήρια και σχολεία της πόλης. Σε ένα βασικό μέρος καθημερινής εμφάνισης της αυτόχθονης οικογένειας. Αυτόχθονη οικογένεια που παρεπιμπτόντως αναφέρω πως είναι η πλειοψηφούσα δύναμη της πόλης. Οπότε το δείγμα μας θα είναι δυνατό.

Είναι δε η πλειοψηφούσα δύναμη, καθώς το Ναύπλιο είναι μικρή πόλη, γραφική, πρακτική, με ποιότητα χρόνου, με άνετες αποστάσεις, κατάλληλη για μεγάλωμα παιδιών και άλλες τέτοιες μαλακίες-δικαιολογίες που μας κράτησαν τελικά όλους εδώ, με αποτέλεσμα η οικογένεια να είναι και το κυρίαρχο κοινωνικό συστατικό μας. Πέρα δε αυτού, τίποτα.

Αυτό που μας ενδιαφέρει βεβαίως σήμερα εδώ δεν είναι το ψυχογράφημα της αυτόχθονης οικογένειας αλλά μόνο η σεξουαλική της δράση. Η οποία σε πρώτη ματιά, φαντάζει ανύπαρκτη. Μπαμπάδες νευρικοί, να κοιτάνε με λοξές ματιές και με μια αγγαρεία ζωγραφισμένη στη φάτσα, μαμάδες γκρινιάρες, με το βλέμμα του ανελέητου κουτσομπολιού, να στήνουν πηγαδάκια και να περνάνε κόσκινο ό,τι κινείται ή τρώγεται και όλα αυτά βεβαίως μέχρι να τελειώσει το παιδί. Μετά ακούς νεύρα, φωνές, κορναρίσματα, τσακωμούς, στριγκλιές πάνω σε μικρά παιδάκια και πάσης φύσεως ψυχονευρωτικά μέχρι να γίνουν οι πάντες καπνός.

Κάποιος δεν εκτονώνεται ικανοποιητικά νομίζω. Αλλά δεν είμαι ακόμη σίγουρος.

Εκεί που σιγουρεύομαι και δένει το γλυκό είναι στη παραλία της πόλης. Εκεί, εκ της ασφαλούς και υπερπολύτιμης απόστασης του φάρου, μπορείς να αγναντέψεις την αυτόχθονη οικογένεια χωρίς να σε πάρει κανείς χαμπάρι. Και μάλιστα την συναντάς συχνά χωρίς την συνοδεία του παιδιού. Χωρίς δηλαδή αυτόν τον αστάθμητο παράγοντα που σου προκαλεί αβεβαιότητα. Οι δυό τους. Μόνο το ζευγάρι. Τί βλέπεις όμως;

Απόσταση. Νούμερο ένα χαρακτηριστικό της αυτόχθονης μικροαστικής οικογένειας. Αυτό που λέμε τυπικής οικογένειας. Ο άνδρας διατηρεί πάντοτε μια απόσταση από την γυναίκα κατά την διάρκεια της βολταδούρας. Το ίδιο και η γυναίκα. Δεν αγγίζονται. Μόνο μιλάνε ή περπατάνε βουβοί και βαριεστημένοι. Αν μιλάνε, μιλάει μόνο ο άντρας συνήθως και η γυναίκα θα ακούει τον μαλάκα που της δικαιολογεί τα λάθη του. No sex, no party επομένως σύντροφοι. Τουλάχιστον αναμετάξυ τους.

Στάση Τρίτη. Τα καφέ και τα μπαρ της περιοχής. Εκεί που μαζεύεται ο νέος κόσμος, ο γεμάτος ζωντάνια, ο γεμάτος όνειρα, ενέργεια, αισθήματα και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Παρέες ανδρών από τη μία, παρέες γυναικών από την άλλη. Μαγαζιά μόνο με άντρες εδώ, μαγαζιά μόνο με γυναίκες εκεί. Ακόμα και όταν αναμειχθούν αυτές οι παρέες επικρατεί πάντοτε και παντού και εκατέρωθεν ο παραδοσιακός ναυπλιώτικος χορός της Πόζας. Έτσι οι περισσότεροι δυστυχώς δεν θα καταφέρουν μέχρι το τέλος της νύχτας να βυθιστούν στον βούρκο της ακολασίας αν και το επιθυμούν διακαώς. Και για πολλές παρόμοιες νύχτες ακόμη δεν θα το καταφέρουν. 

Στάση τέταρτη. Τα θορυβώδη παπάκια και αυτοκίνητα των αντρών που κατακλύζουν τους δρόμους μας και ο σαββατιάτικος σημαιοστολισμός εθνικής επετείου των γυναικών που σκεπάζει τα σοκάκια μας είναι δείγματα μεγάλης αγαμίας. Επιικίνδυνης και κυρίως αντιαισθητικής. Ας το παραδεχτούμε επιτέλους.

Στάση πέμπτη και τελειωτική. Δεν έχουμε μπουρδέλο σύντροφοι. Το καταλαβαίνετε; Τουλάχιστον επίσημο. Για να ικανοποιήσει κάποιος χριστιανός τις ορμές του σε μέρες δύσκολες και ψιλογκαντέμικες πρέπει να εισχωρήσει στον κόσμο του περιθωρίου. Δεν μπορεί σαν άνθρωπος, απλά και ήσυχα,  να δώσει τα λεφτάκια του στην αρχαιότερη επαγγελματία του πλανήτη. Όχι. Είναι ντροπή. Είναι όνειδος. Εϊναι αίσχος. Ας κυλιστεί καλύτερα στο βούρκο της νύχτας και του υποκόσμου προκειμένου να γαμήσει παρά να έχουμε τέτοιο ψεγάδι στη κοινωνία μας.

Οπότε μάλλον σύντροφοι δεν φαίνεται να πηδιόμαστε ικανοποιητικώς. Και στην τελική καλά κάνουμε.  Συντηρητική κοινωνία είμαστε, με χρηστά ήθη και έθιμα, έτσι γουστάρουμε, έτσι κάνουμε.

Ας είναι καλά οι χειρωνακτικές εργασίες και τα παράνομα ζευγαράκια των Αθηνών που μας ταίζουνε. Μας δίνουν και τιμητικούς τίτλους ενίοτε.





Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Πωλούνται παραθαλάσσια οικόπεδα στο Άργος ή Venice di Romania

Χρυσή ευκαιρία για όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς κωλοπλένηδες και όχι μόνο αποτελεί πλέον η αγορά πάμφθηνων οικοπέδων της φιλτάτης και χιλιοτραγουδισμένης γειτονικής πόλης του Άργους, της αρχαιοτέρας, ως γνωστόν, πόλης του σύμπαντος.

Σύμφωνα με έγκυρες οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις μεγάλων οίκων αξιολογήσης διεθνούς κύρους, η αγορά αργείτικων οικοπέδων είναι μια επένδυση χαμηλού ρίσκου και άμεσης απόδοσης.

Και αυτό σύντροφοι αυτόχθονες συμβαίνει για τον προφανή λόγο της βραχύχρονης μετατροπής του Άργους σε Βενετία των Βαλκανίων. Το όνομα Venice di Romania ακούγεται πολύ το τελευταίο διάστημα μέσα στα ευρωπαικά και διεθνή σαλόνια.

Ποτάμια, ρυάκια και γενικώς τρεχούμενο νερό θα διασχίζει τους πολυαγαπημένους και απλωτούς δρόμους της πόλης των Αργείων ενώ αρκετά πιθανή είναι η διαρκής τροφοδότηση του τρεχούμενου νερού από τον μεγάλο ποταμό-σήμερα δρόμο-που ενώνει την Νέα Κίο με το Άργος.

Σας φαίνονται όλα αυτά φανταστικά σύντροφοι αυτόχθονες; Σας φαίνονται απίθανα; Εξωπραγματικά; 

Και όμως. Είναι πέρα για πέρα αληθινά.

Πέρα από τις αναλύσεις διεθνούς κύρους, δείτε μόνοι σας τα αντικειμενικά δεδομένα και αποφασίστε να επενδύσετε στο μέλλον σας και κυρίως στο μέλλον των παιδιών σας. Αγοράστε αργείτικα και φτηνά οικόπεδα σύντροφοι αυτόχθονες και σύντομα θα είστε ιδιοκτήτες γονδολών και υπερπολυτελών κατοικιών. Τρέξτε να προλάβετε προτού σας προλάβουν οι κουτόφραγκοι και οι μισητοί Τσιμεντόβλαχοι πρωτευουσιάνοι.

Δείτε τα δεδομένα.

Δεδομένο πρώτο. Δήμαρχος ολοκληρωτικά ανίκανος. Ούτε μισό αντιπλημμυρικό έργο. Στην πρώτη μεγάλη νεροποντή της θητείας του, το μόνο που έκανε είναι να εμφανιστεί παλαιοκομματικά και πιασάρικα βρεγμένος, αγωνιστής και παιδί του λαού σαν  ένας από εμάς. Μετά ειρωνεύτηκε την φλώρικη αντιπολίτευση που δεν έβρεξε το κωλαράκι της, που άραξε στο καναπέ, που κιότεψε μπροστά στον μεγάλο κίνδυνο και πάει η δουλειά του. Πολιτικό επίπεδο τρούμπας και σίγουρη επανάληψη αντίστοιχων καταστροφικών φαινομένων αφού δεν ακούστηκε ίχνος αυτοκριτικής ή κάποιας ελάχιστης αντιπλημμυρικής πρότασης.

Δεδομένο δεύτερο. Η αντιπολίτευση. Ανύπαρκτη. Σύρεται και άγεται πίσω από τις ορμές του φωνακλά αντιπάλου της όπως ακριβώς οι αντιφασίστες πίσω από τις κινήσεις της Χρυσής Αυγής. Καμία πρωτοβουλία και καμία απολύτως θετική πρόταση. Επικοινωνιακού τύπου συγκαλέσεις δημοτικών συμβουλίων για να δείξουμε ενεργοί κι ευαίσθητοι μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν στον αντίπαλο που η νίκη του φαντάζει βεβαία. Όπως και η πλημμύρα και πάλι της πόλης.

Δεδομένο τρίτο. Πολιτική εξουσία. Οι βολευτές-υπουργοί. Έσπευσαν να εμφανιστούν ενώπιον του μεγαλύτερου σε αριθμό ψηφοφόρων ακροατηρίου, να δείξουν την αγάπη τους, τον πόνο τους, να μοιράσουν λεφτάκια για να χρυσώσουν το χάπι των μελλοντικών ψηφαλακίων τους και ξαναγύρισαν στα πολυτελή υπουργικά σαλόνια τους. Πρόταση καμία, σκέψη ουδεμία. Μόνο τον σταυρό μας να μην ξανασυμβεί. Για τον αντιπεριφερειάρχη δεν σχολιάζω. Η διακόσμηση δεν ήταν ποτέ του γούστου μου.

Δεδομένο τέταρτο και οριστικό. Θα ξανασυμβεί. Ελέω κλιματικής αλλαγής, ελέω παράνομης δόμησης, ελέω αχρηστίλας των υπευθύνων είναι σίγουρο πως θα ξανασυμβεί.

Οπότε μάγκες πιάστε τα γιοφύρια να μην μας φύγει το νερό μόλις ξανάρθει. Πνιγόμαστε που πνιγόμαστε ας βγάλουμε και κανά φράγκο.

Αν το καλοσκεφτείς, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο σχέδιο πόλης.



*Αφιερωμένο στη μνήμη της  Ροζίτας Μιλοσάβλεβιτς.


Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Όνειρο ήτανε…

Το σημαντικότερο γεγονός της εβδομάδας που μας πέρασε δεν ήταν φυσικά η μυστηριώδης εξαφάνιση των παιδιών στον Παλαμήδειο Δρόμο. Αν και μυστηριώδης η εξαφάνιση, που δημιούργησε ποικίλες συνομωτικές θεωρίες, όπως η θεωρία περί ύπαρξης κρυφών και μεταφυσικών στοών παραλλήλων διαστάσεων μέσα στη πόλη του Ναυπλίου ή και ακόμη η θεωρία περί απαγωγής των παιδιών από εξωγήινα όντα, παρόλα αυτά, δεν ήταν το πιο σημαντικό γεγονός της εβδομάδας.

Ούτε βεβαίως η ενθρόνιση του νέου μητροπολίτη Αργολίδας που αποκάλυψε σύμφωνα με δηλώσεις τοπικών αρχόντων της πόλης τ’ Άργους ποια είναι η πραγματική πρωτεύουσα της Αργολίδος. Ποιά είναι; Το Άργος φυσικά. Ποιό άλλο; Και σε χριστιανικό συναίσθημα και σε σεβασμό στην εκκλησία αλλά και σε πίστη στις αρχές και τους θεσμούς. Δεν τα λέω εγώ αυτά. Ένας Αργείος τοπικός παράγων τα είπε που ζήλεψε μάλλον τη δόξα του Καμπόσου και τον ακολουθεί πιστά στον λαμπρό δρόμο των αυτοδιοικητικών εκλογών μπας και τσιμπήσει κι αυτός τοπικιστικά ψηφαλάκια.

Το σημαντικότερο γεγονός της εβδομάδας όμως δυστυχώς δεν γράφτηκε σε κανένα ενημερωτικό μέσο, δεν απασχόλησε κανέναν εξέχοντα γραφιά της περιοχής και δεν προβλημάτισε το νού κανενός Αργολιδέα. Και αυτό γιατί ήταν από εκείνες τις ειδήσεις τις ύπουλες, τις μυστικές, που μόνο ένας δαιμόνιος κλειδοκράτορας ονείρων σαν και του λόγου μου μπορούσε να ανακαλύψει. Και αυτό επαναλαμβάνω σύντροφοι αυτόχθονες συμβαίνει, γιατί το σημαντικότερο γεγονός της εβδομάδας ήταν ένας περίεργος εφιάλτης ενός αυτόχθονα ιθαγενή.   

Ήταν Παρασκευή μετά το μεσάνυχτο. Ο αυτόχθων ιθαγενής Κ. αφού είχε περάσει άλλη μια μέρα μέσα στην αυτόχθονή του καθημερινότητα, έπεσε κατάκοπος για ύπνο. Το κρεβάτι του έβλεπε λιμάνι και το στρώμα του τον βύθιζε όλο και περισσότερο στον κόσμο του ονείρου. Είδε πως ξύπνησε και βγήκε στο μπαλκόνι του για πρωινό καφεδάκο και αγνάντεμα της θάλασσας. Δεν την είδε όμως. Μπροστά του απλώνονταν τείχη σιδερένια, ψηλά κάγκελα και το λιμάνι το σκέπαζαν τεράστια κρουαζιερόπλοια που άφηναν διαρκώς τουρίστες. Κόσμος πολύς. Πότε συνέβησαν όλα αυτά, σκέφτηκε μέσα στην ονειρική του δίνη.

 Κουτόφραγκοι με πορτοφόλια γεμάτα έτρεχαν δώθε κείθε και αγόραζαν ότι μπορούσαν. Παγωτά, καφέδες, τσιγάρα, τραπέζια, καρέκλες, κτίρια, σπίτια, αισθητικές, συνήθειες, τα πάντα. Επικρατούσε αναβρασμός. Τα μεγάφωνα του λιμανιού μιλούσαν όλες τις γλώσσες της οικουμένης ενώ μπατίρηδες ιθαγενείς με πρόσωπα βρώμικα ζητιάνευαν λίγο πιο έξω από τα κάγκελα, μόνο εκεί τους άφηνε η τοπική αστυνομία, και ζητούσαν γονυπετείς ένα κομμάτι ψωμί. Μερικοί φιλέλληνες κουτόφραγκοι τους έδιναν και τα πρόσωπά τους γέμιζαν χριστιανική αγαλλίαση.

Ο αυτόχθων Κ. δεν άντεξε. Άρχισε να βαριανασαίνει στενάχωρα. Φόρεσε ότι πιο πρόχειρο είχε και βγήκε έξω για να βρεί διέξοδο ηρεμίας στην βολταδούρα του Φάρου. Δυστυχώς ούτε εκεί την βρήκε. Στον δρόμο τον κοιτούσαν όλοι υποτιμητικά για τα ευτελή του ρούχα. Κουτόφραγκοι, πλούσιοι Τσιμεντόβλαχοι και Νεοαστοί Βλάχοι τον έβλεπαν σαν τιποτένιο σκατό. Σαν καθυστερημένο πληβείο. Φτάνοντας στο Πί αντίκρυσε μια ουρά μεγαλοπρεπών σκαφών ενώ η δημοτική αστυνομία μπουζούριαζε στην σειρά μερικούς ψαράδες που ενοχλούσαν το προσάραγμα των πλοίων. Από το Μπούρτζι έβγαιναν βεγγαλικά. Μια πλούσια κυρία το είχε κλείσει για το διήμερο πάρτυ γενεθλίων της κόρης της που θα αραβωνιαζόταν κιόλας την άλλη εβδομάδα ένα πολύ καλό παιδί, γόνο γερμανών αριστοκρατών.

Πανικόβλητος και μέσα στο αγχώδες και αργό τρέξιμο του ονείρου ο αυτόχθων Κ. με όσες δυνάμεις του έδινε το ιθαγενές υποσυνείδητό του κατευθύνθηκε προς τον Φάρο για να βρεί αυτήν την έρμη πρωινή ησυχία της πόλης που θυμόταν. Δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Στο ύψος του Ακταίον είχε μαζευτεί κόσμος, άλλος και πολύς, και του έκλεινε τον δρόμο. Κάμερες, δημοσιογράφοι, οπερατέρ, γυναίκες που κρατούσαν λουλούδια ντυμένες την τελευταία λέξη της μόδας, άλλες που τσίριζαν από ενθουσιασμό, άντρες σοβαροί με επίσημο ύφος, δήμαρχοι, σύμβουλοι, παράγοντες και φυστικάδες για το μεροκάματο. Περίμεναν όλοι τον γιό του βασιλιά που θα έσκαγε από ώρα σε ώρα με το ιστιοπλοικό του και όλη του την κουστωδία.

Σκέφτηκε για καταφύγιο την Ακροναυπλία ή τον γύρο της Αρβανιτιάς αλλά αμέσως θυμήθηκε πως ήταν κλεισμένες από μια μεγάλη αμερικάνικη εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών. Γύριζαν εδώ και μέρες μια μαφιόζικη κωμωδία με πρωταγωνιστές τον Zach Galifianakis και την Nia Vardalos. Είχαν χτίσει και μια χολυγουντιανή βίλα κοντά στο σημείο του Φάσου (μπαλκόνι για τους αλλόθρησκους) ενώ ο δρόμος της Αρβανιτιάς λειτουργούσε σκηνογραφικά ως μονοπάτι για το σπίτι του μεγαλομαφιόζου.

Να πάει να πέσει από το Παλαμήδι; Σκέφτηκε. Δεν μπορούσε. Το είχαν κάνει φυλακή για μικροοφειλέτες του Δημοσίου και η φύλαξη ήταν ισχυρή.

Ο αυτόχθων Κ. τελικά απελπίστηκε. Με αργό βήμα πήρε τον δρόμο για το σπίτι. Στην Αμαλίας συνάντησε έναν περιφερόμενο θίασο διαδηλωτών που φώναζαν εναντίον της κυβέρνησης και των νέων μέτρων που πρόκειται να ψηφιστούν. Τους χαιρέτησε από απόσταση αλλά αυτοί δεν τον είδαν. Μόνο τον δρόμο έβλεπαν.


Κουρασμένος και γεμάτος θλίψη επέστεψε σπίτι. Έκλεισε πόρτες, παράθυρα και μια μαύρη σιωπή απλώθηκε στον χρόνο του. Πήρε αγκαλιά την αγαπημένη του φωτογραφία κι αποκοιμήθηκε.  

πηγή φώτο: Παλαιές Φωτογραφίες Ναυπλίου