"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Αnd a happy new fear in Nafplio

Το τελευταίο Παλαμπούρτζι του 2013

Η πόλη του Ναυπλίου είχε στην ιστορία της πολλούς τρελούς. Δεκάδες ίσως εκατοντάδες. Μέχρι πρόσφατα. Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε παλιοναυπλιώτη, παλιοπρονοιώτη και παλιοσυνοικισμιώτη θα έχει να σου καταμετρήσει δεκάδες τρελούς με χιλιάδες ιστορίες να του συνοδεύουν την μνήμη.

Τα αίτια αυτού του παράδοξου φαινομένου φαντάζομαι θα είναι πολλαπλά και σύνθετα. Ιστορικά, γεωγραφικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά αλλά κυρίως ψυχολογικά.

Τα ψυχολογικά πέρα από αυτά που στηρίζονται σε οικογενειακές ιστορίες επαρχιακής τρέλας, είμαι σίγουρος πως αφορούν την όλη πίεση που σου ασκεί η πόλη. Η μικρή κοινωνία, οι περιορισμένες δυνατότητες κι επιλογές, οι εξαναγκαστικές κοινωνικές συμβάσεις, οι συμβάσεις γενικώς, οι προκαταλήψεις, οι δεισιδαιμονίες, οι φήμες, οι ψίθυροι, οι μικροεγωισμοί, η συντηρητική γεωγραφία και αρχιτεκτονική και πολλά άλλα.

Σήμερα όμως γιατί δεν έχουμε τρελούς; Τουλάχιστον φανερούς;

Μήπως γιατί εξαλείψαμε ή μειώσαμε όλα τα αίτια που τους γεννούν; Μια ανάγνωση είναι και αυτή.

Μια άλλη λέει πως οι τρελοί δεν χάθηκαν αλλά αντιθέτως εξαπλώθηκαν. Τρελοί είμαστε πλέον όλοι μας. Έχουμε χάσει τα μυαλά μας, χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια, χάσαμε την πυξίδα μας και δεν ξέρουμε κυρίως και βασικώς να φτιάχνουμε άλλη.

Έτσι η τρέλα σταμάτησε να είναι προνόμιο λίγων και τυχερών και εξαπλώθηκε μέσα σε όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Μόνο που η δική μας η τρέλα, σε αντίθεση με τους φιλτάτους και τρισχαριτωμένους τρελούς της σύγχρονης μας ιστορίας,  δεν εξωτερικεύεται. Δεν γίνεται φανερή. Δεν παρουσιάζεται στο πλατύ κοινό της πόλης. Δεν αποτελεί αντικείμενο λαογραφικής παράστασης και λαικού θεάματος παρά  κρύβεται ύπουλα μέσα σε δωμάτια και μυαλά. Θάβεται κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας που κανένας δεν του δίνει πια σημασία γιατί είναι κοινό. Και ό,τι είναι κοινό, ό,τι δεν είναι αποκλειστικά δικό μας, δεν μας ενδιαφέρει.

Το αγνοούμε, το πουλάμε, το μουντζουρώνουμε, το φτύνουμε, το χέζουμε, το κατουράμε γιατί πολύ απλά δεν είναι δικό μας.

Έτσι λειτουργούμε μόνο με βάση την κούτρα μας. Ό,τι κατεβάσει η κεφάλα μας. Βλέπεις μόνο αυτή είναι αποκλειστικά δικιά μας.

Και επειδή μία κεφάλα μόνο έχουμε ας μην ξεχάσουμε και φέτος τα χριστούγεννα να κλείσουμε όλοι τα κουδούνια μας για να μην μας ξυπνήσουν τα πιτσιρίκια που λένε τα κάλαντα. Χρόνο με το χρόνο γίνονται, δόξα τω Θεώ, όλο και λιγότερα και επίσης γλιτώνουμε κι από τα ενοχλητικά γυφτάκια. Και το πιο σημαντικό πράγμα της ζωής μας. Τα λεφτά. Γλιτώνουμε μπόλικα λεφτά.

Έτσι η προόδος καλπάζει μαζί και η θεία παραφροσύνη μας.

Και του χρόνου!




2 σχόλια:

  1. Διάβασα με ενδιαφέρον το τελευταίο (για το 2013 άρθρο σου). Κάνω μια παρέμβαση, έτσι για την ιστορία.
    Όταν πριν από 20 χρόνια εγκαταστάθηκα στο Ναύπλιον, εγκαταλείποντας την τέως όμορφη Αθήνα, οι φίλοι που απέκτησα, μου είπαν. "Εδώ, έχουμε πολλές αυτοκτονίες και πολλούς τρελλούς. Φταίει το νερό γι' αυτό".
    Στα χρόνια που πέρασαν, οι αυτοκτονίες μειώνονται σταδιακά και οι τρελλοί εξαφανίζονται από τους δρόμους, όπως σωστά επισημαίνεις.
    Συγχρόνως όμως, παρατήρησα πως, μειώθηκε η πόση του νερού που έπιναν οι Ναυπλιώτες (το αντικατέστησαν με εμφιάλωμένο, λόγω μόδας ή φοβίας). Λές αυτό να έχει παίξει κάποιο ρόλο;
    Καλά Χριστούγεννα και ευχές για πνευματική -δημιουργική σπιρτάδα και το 2014!
    Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Διάβασα με ενδιαφέρον το τελευταίο (για το 2013 άρθρο σου). Κάνω μια παρέμβαση, έτσι για την ιστορία.
    Όταν πριν από 20 χρόνια εγκαταστάθηκα στο Ναύπλιον, εγκαταλείποντας την τέως όμορφη Αθήνα, οι φίλοι που απέκτησα, μου είπαν. "Εδώ, έχουμε πολλές αυτοκτονίες και πολλούς τρελλούς. Φταίει το νερό γι' αυτό".
    Στα χρόνια που πέρασαν, οι αυτοκτονίες μειώνονται σταδιακά και οι τρελλοί εξαφανίζονται από τους δρόμους, όπως σωστά επισημαίνεις.
    Συγχρόνως όμως, παρατήρησα πως, μειώθηκε η πόση του νερού που έπιναν οι Ναυπλιώτες (το αντικατέστησαν με εμφιάλωμένο, λόγω μόδας ή φοβίας). Λές αυτό να έχει παίξει κάποιο ρόλο;
    Καλά Χριστούγεννα και ευχές για πνευματική -δημιουργική σπιρτάδα και το 2014!
    Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή