"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Η εκδίκηση του βάλτου-Ναυπλιώτικο Παραμύθι

Μια φορά κι ένα καιρό, δίπλα σε μια πόλη όμορφη και γραφική ζούσε ένας βάλτος. Ήσυχος καθώς στεκόταν και ακίνδυνος απολάμβανε τις ομορφιές της ζωής και της φύσης και φρόντιζε όσο μπορούσε τις παράγκες, τους φτωχούς ανθρώπους, τα ζώα και τα φυτά που είχαν εξαρτήσει την ζωή τους πάνω του.

Τα χρόνια περνούσαν και η πόλη μεγάλωνε. Οι καιροί άλλαξαν και οι αυτόχθονες ιθαγενείς της πόλης αποφάσισαν να διώξουν τον καλόβολο βάλτο. Τους έπιανε, είπαν, πολύ χώρο, χώρο πολύτιμο προς πάσαν αξιοποίηση. Μια και δυό άρχισαν να τον σκεπάζουν με χώμα και τσιμέντο. Τον έκαναν λοιπόν οικόπεδα, δρόμους, πολυκατοικίες, μεζονέτες και καταστήματα. Ο βάλτος χάθηκε από τα μάτια τους αλλά ζούσε ενεργός κάτω από τα πόδια τους. Αφελώς είχαν πιστέψει οι δυστυχείς αυτόχθονες πως τον είχαν διώξει από την γεωγραφία της πόλης τους.

Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε μια πόλη όμορφη και γραφική βγαλμένη από τα πιο όμορφα παραμύθια της ανθρώπινης ιστορίας. Οι κάτοικοί της ένιωθαν περήφανοι για τον τόπο τους. Τον θαύμαζαν, τον επαινούσαν και τον βόλταραν συνεχώς.  Τον παλιό καιρό κιόλας, αυτή η ομορφιά έπαιζε καταλυτικό ρόλο και στις κοινωνικές τους σχέσεις. Μεγάλες παρέες, μεγάλες γειτονιές, κοινά γλέντια, κοινές ανάγκες και κοινές καρδιές. Με τον χρόνο όμως τα πράγματα ατόνισαν. Οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν, χωρίστηκαν και βούλιαξαν μέσα στα δικά τους ξεχωριστά προβλήματα. Απέμεινε μόνο να κυριαρχεί το μικροκουτσομπολιό, οι ανταγωνισμοί, οι ζήλιες και οι κοινωνικές φοβίες.

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας Δήμος. Ο Δήμος της όμορφης και γραφικής μας πόλης. Οι δημοτικοί του άρχοντες, νομίμως εκλεγμένοι και επιλεγμένοι από τους αυτόχθονες ιθαγενείς, είχαν σαν στόχο τους την ικανοποίηση των αναγκών της πόλης και φυσικά την όποια βελτίωσή της. Οι άρχοντες όμως αυτοί δεν είχαν εκλεγεί με βάση την πολιτική τους σκέψη, το οργανωτικό τους μυαλό και την διοικητική τους ικανότητα. Είχαν εκλεγεί με βάση τις δημόσιες σχέσεις. Την οικονομική τους ευρωστία. Την ρουσφετολογική τους δεινότητα. Την κομματική τους υποταγή και την επικοινωνιακή τους μάσκα. Οπότε ουδόλως ενδιαφέρθηκαν για τον αληθινό τους ρόλο.  Οι πολίτες από την άλλη, απόμακροι πια από τον κοινωνικό ιστό και την πολιτική ευθύνη, ακολουθούσαν σαν πρόβατα επί σφαγή τους εκάστοτε δημοτικούς ταγούς, ενίοτε ανίκανους κι άχρηστους.

Δεν άργησε επομένως ο καιρός, που ο γερό-βάλτος, ήσυχος κι υπομονετικός, σε μια στιγμή αδυναμίας, πάνω στη κορύφωση της κοινωνικής και πολιτικής μας παρακμής, αποφάσισε να πάρει την λάσπη του πίσω και να την στείλει μέσα στα ίδια μας τα σπίτια.

Αν ανοίξετε τις βρύσες σας θα τον ακούσετε πίσω από τα βρώμικα σιφόνια σας να γελάει ειρωνικά κάπου εκεί στο βάθος. Σκεπασμένος από τσιμέντα, χώματα, κουτσομπολίστικους ψιθύρους και ψεύτικα πολιτικά συνθήματα.


Γιατί ο βάλτος δεν έφυγε ποτέ. Απλά σαν όλους μας, δεν μιλούσε. 


4 σχόλια:

  1. Τι έγινε Κωστάκη, σε γουστάρει η χωριάτισσα;13 Ιανουαρίου 2014 - 10:14 π.μ.

    Ψηφίζω βάλτο δαγκωτό !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατί νομίζεις ότι ο βάλτος είναι "προνόμιο" ναυπλιώτικο; Πού να δεις τα βαλτονέρια της Αθήνας που έχουν βγει στην επιφάνεια και πώς κάνουνε απλωτές οι τσιμεντόβλαχοι. Άσε που νομίζουν ότι είναι και καθαρά τα νερά και μερικοί το απολαμβάνουν από τώρα, που θα αλλάξουν, λέει, όπου νάναι και οι baywatchers!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν το καλοσκεφτείς ο βάλτος δεν είναι και τόσο άσχημος. Γιατί όπως λέει και το τραγουδάκι "απ' το 50 και μετά μας έχουν πνίξει τα σ...."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Που με πήγες τώρα? "Στα μυστικά του βάλτου" και στην "κυρία με τα μαύρα" - αυτή δεν έγραψε τον "Τρελαντώνη"?

    ΑπάντησηΔιαγραφή