"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Πίσσα και Πούπουλα

Πολύ δύσκολα τα πράγματα σύντροφοι. Πολύ δύσκολα. Η εβδομάδα που μας πέρασε είχε δυστυχώς μόνο δεινά να καταδείξει. Κανένα ευχάριστο γεγονός από τη μία και πολλαπλά δυσάρεστα από την άλλη.


Γεγονός δυσοίωνο και πρώτο. Η Χρυσή Αυγή δεν θα συμμετέχει στις δημοτικές εκλογές. Είναι δυνατόν; Τόσοι ψήφοι να πάνε χαμένοι; Τόσα ενεργά και πολυσχιδή στελέχη του πατριωτικού κινήματος θα μείνουν στη γωνία και απλά θα παρακολουθούν; Συγνώμη ο Δήμος μας δεν έχει μετανάστες; Δεν έχει Ρομά; Δεν έχει ανθέλληνες αριστερούς και φλωροδεξιούς; Δεν έχει προδότες; Αυτοί όλοι θα μείνουν απείραχτοι; Θα ζούν ανάμεσά μας ήσυχα κι απλά και θα λένε διαρκώς ό,τι γουστάρουν χωρίς κανέναν απολύτως φόβο; Τέτοια κατάντια η δημοκρατία μας; Ας προσευχηθούμε όλοι οι υγιώς σκεπτόμενοι Ναυπλιείς να αλλάξουν μυαλά οι τόσο χρήσιμοι συμπολίτες μας και έστω την τελευταία στιγμή  να κατεβάσουν έναν πατριωτικό συνδυασμό για το καλό του τόπου. Θα μάθουμε επιτέλους και τις φάτσες τους που όλο τις μουντζουρώνουν (μάλλον από σεμνοτυφία).

Γεγονός δεύτερο και ιδιαίτερα ανησυχητικό. Έχετε πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει στο γειτονικό μας Τολό; Έχετε πάρει γραμμή την συνταγματική εκτροπή που συντελείται εκεί από κάποιους επιπόλαιους νεανίσκους; Για όσους δεν ξέρουν, χωρίς καμία απολύτως εμπιστοσύνη στους επισήμους θεσμούς της πολιτείας, κάποιοι νεαροί, παρασυρμένοι από τις δημαγωγικές και λαικίστικες φωνές της εποχής, προκάλεσαν, άκουσον-άκουσον, λαική συνέλευση πολιτών. Δηλαδή εμείς τσάμπα ψηφίσαμε τους άρχοντές μας να μας λύσουν τα προβλήματα; Τσάμπα τόσος συντηρητισμός που θεμελιώθηκε επί δεκαετίες με τόσο κόπο, τόσο ρουσφέτι, τόσες ψεύτικες υποσχέσεις και αερολογίες; Τόση τοπική παράδοση θα πάει χαμένη; Το αγαπημένο μας τοπικό σπορ της ανάθεσης, του καναπέ, του ωχαδερφισμού και της καφενειακής κριτικής που τελειοποίησαν οι πατεράδες μας θα πεταχτεί στο κάλαθο των αχρήστων εξαιτίας μερικών ανώριμων, άπειρων και παρασυρμένων νεαρών;

Γεγονός τρίτο και πολύ προσβλητικό για την πόλη μας. Είναι εδώ και πολύ καιρό γνωστό πως αν η πόλη έχει να καμαρώνει για ένα και μόνο μέλος της, αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από την Μελίνα Τσιλιμίγκρα. Η Μελίνα μας μας έχει κάνει περήφανους το τελευταίο διάστημα καθώς ηγείται μιας ιερής εκστρατείας για την επιστροφή στα πάτρια και άγια εδάφη των ελγινείων αγαλμάτων. Η εκστρατεία κορυφώθηκε με ένα εκπληκτικό βιντεάκι που κυκλοφόρησε πρόσφατα και υμνήθηκε, όπως θα έπρεπε, από όλα τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Όλα εκτός από ένα. Στην ιστοσελίδα argolika.gr ένας κάποιος κύριος Διομήδης Πρασάς ειρωνεύτηκε κατάφορα την προσπάθεια της Μελίνας μας με το άρθρο «Η ΜελίναΤσιλιμίγκρα ξεκινά καμπάνια για την επιστροφή της μάσκας του Αγαμέμνονα». Και ας πούμε πως αυτός ο Πρασάς, καθότι Πρασάς και κομπλεξικός ως είθισται, ζήλεψε την δόξα της ντόπιας μας σταρ και έβγαλε το τοπικιστικό του μένος. Η ειρωνεία όμως ξεπέρασε τα μικρά σύνορα του νομού μας και έφτασε μέχρι την πρωτεύουσα των ευεργετημένων από όλους μας Τσιμεντόβλαχων. Ένας τιποτένιος σατιρικός, ονόματι Μάνος Βουλαρινός, γνωστός και ως Συντέλειας, δήλωσε για το εμπνευσμένο βίντεο: «Να μείνουν για πάντα τα Κλούνεια τα Μάρμαρα στο Λονδίνο για να απολαμβάνουμε βίντεο σαν κι αυτό από εντελώς καμένους Ελίνς!!».

Ακολουθεί το βίντεο και τα συμπεράσματα δικά σας. Εγώ απλά, ως προστάζει το τοπικιστικό μου καθήκον, προτείνω στις ανώτερες αρχές του τόπου, αν αυτός ο τυχάρπαστος Τσιμεντόβλαχος κάνει και επισκεφτεί τα μέρη μας, να τον περιλούσουμε με πίσσα και πούπουλα. Πίσσα μας περισσεύει μπόλικη λόγω των προεκλογικών έργων που συμβαίνουν και θα συμβούν ενώ τα πούπουλα μπορούν να μας το προμηθεύσουν δωρεάν οι αυτόχθονες χρυσαυγίτες. Ένα τίναγμά τους αρκεί.



Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

Η μαρίνα των βλάχων

Το γεγονός της εβδομάδας καλέ μου ιστορικέ του μέλλοντος, εσύ που με διαβάζεις επιμελώς κάπου στο άγνωστό μου μέλλον, για να μάθεις για τους δικούς σου ίσως ψυχασθενικούς λόγους την συναισθηματική γεωγραφία της πόλης και της εποχής μου, είναι ένα:

H κόντρα των δύο τιτανοτεράστιων πολιτικών ανδρών και υποψηφίων για τον δημαρχιακό θώκο, του κυρίου Κωστούρου και του κυρίου Γραμματικόπουλου.

Δεν θα γίνει το λιμάνι έλεγε ο ένας ιστορικέ μου, θα γίνει να λέει ο άλλος. Ποια μαρίνα μας λέτε να φωνάζει ο ένας, δεν είπα ποτέ για μαρίνα να λέει ο άλλος.

Και να σου πω κάτι ιστορικέ μου; Εσένα που τώρα ψάχνεις στο μακρινό παρελθόν τις σκέψεις και τα συμβάντα της ζωής των τότε ναυπλιωτών και ξέρεις τι απ’όλα ετούτα έχουν γίνει, εμείς, οι άνθρωποι του τώρα χεστήκαμε ιστορικέ μου και για την μαρίνα και για το λιμάνι. Ειλικρινά στο λέω. Χεστήκαμε.

Σε αυτήν την εποχή που εσύ διαβάζεις πως πάνε να χτιστούνε μεγαλειώδη έργα και σύγχρονα αναπτυξιακά πρότζεκτ, εσύ που θα νομίζεις πως η ζωή μας κινείται σε ρυθμούς ευημερίας και καθημερινής απόλαυσης και πως όλα μας τα προβλήματα είναι τελείως μα τελείως λυμένα και γουστάρουμε να φτιάξουμε και μια μαρίνα για να απογειωθούμε ολοκληρωτικά, θα κάνεις μέγα σφάλμα. Και δη, ιστορικό σφάλμα.

Γιατί ενώ καλέ μου ιστορικέ αυτοί οι δύο μαλλιοτραβιούνται για τα ψηφαλάκια, τις εντυπώσεις και τα μεγάλα έργα, εμείς δεν έχουμε ακόμα πόσιμο νερό. Και δεν μιλάμε για τα χωριά του Δήμου μόνο, που αν κάνεις τη μαλακία και πιείς δυο γουλιές θα βγάλεις ουρά και τρίχες στον αστράγαλο. Μιλάμε για την πόλη. Τη πόλη που το νερό της είναι λέει γάργαρο αλλά κανένας δεν κοτάει να το πιεί. Την πόλη λοιπόν του εμφιαλωμένου ύδατος. Δεν πά να κατέβει ο Θεός ο ίδιος και να μας πεί πως το νερό είναι βελούδο; Άντε λίγο τα ποδαράκια μας να πλύνουμε, τα πιάτα, να ποτίσουμε καμιά δυστυχισμένη γλάστρα και να βράσουμε και κανά μακαρόνι καθότι ο βρασμός λειτουργεί στο υποσυνείδητο ως καθαριστικό όλων των μολύνσεων και ιών. Μέχρις εκεί θα φτάσει η θεία ομιλία του. Μετά θα πάμε ωραία και καλά στο μπακάλικο της γειτονιάς για να αγοράσουμε την εξάδα μας και φυσικά να σώσουμε την ζωή μας.

Πάμε στα σκουπίδια καλέ μου ιστορικέ. Θα περίμενες πως με ένα σύγχρονο λιμάνι προ των πυλών και μια πολυτελή μαρίνα μεγάλων σκαφών, η πόλη μας θα φαντάζει κόσμημα καθαριότητας και υγιεινής. Πόσο μικρός και αθώος είσαι τελικά! Πόσα ψέμματα τελικά φορτώνουν σε κάθε εποχή τα χρόνια! Δεν έφτανε λοιπόν η παράνομη χωματερή μας κοντά στην θάλασσα, δεν έφτανε που η οικολογική συνείδηση θεωρείται από την πλειοψηφία των κατοίκων συνώνυμο της ομοφυλοφιλίας, φτιάχνουμε πλέον και επίσημη, νόμιμη χωματερή στην παραλιακή μας οδό. Δίπλα από τον υδροβιότοπό μας, δίπλα από αρχαιολογικό χώρο, ανάμεσα σε δύο Δήμους και πού σαι ιστορικέ…σχεδόν δίπλα από την πολυτελή μαρίνα που πρόκειται να φιλοξενήσουμε!

Συνεχίζουμε το μαγικό μας ταξίδι στην σούπερ τουριστική μας πόλη με τις τουριστικές της και όχι μόνο υποδομές. Μια πόλη που ετοιμάζεται να υποδεχτεί πλήθος κρουαζιερόπλοιων και πολυτελών σκαφών δεν θα ήταν δυνατό να μην έχει κάνει μια στοιχειώδη προτετοιμασία στις υποδομές, τις υπηρεσίες της και φυσικά το ιστορικό και πολιτιστικό της κάλλος. Έτσι δεν είναι καλέ μου ιστορικέ; Και όμως, δεν είναι έτσι.

Η πόλη δεν έχει ποδηλατόδρομο. Ένα το κρατούμενο. Δεν έχει ένα αξιοπρεπές δημοτικό γραφείο τουριστικών πληροφοριών. Δεν έχει τουριστικά περίπτερα. Δεν έχει τουριστικούς χάρτες. Δεν έχει οργανωμένο σύστημα ξενάγησης. Δεν έχει τρένο. Δεν έχει σταθμό λεωφορείων που βλέπεται ή έστω αντέχεται. Δεν έχει τακτικά δρομολόγια προς τους αρχαιολογικούς χώρους. Έχει σαπισμένες Μπανιέρες. Ημιγκρεμισμένο και χιλιοβρωμισμένο Μπούρτζι. Έχει μια Ακροναυπλία σε εγκατάλειψη. Μια Αρβανιτιά ημιθανή. Μια Καραθώνα γεμάτη κωλοβακτηρίδια ελέω χωματερής. Ένα Πί έτοιμο για βύθιση. Πολιτιστική δραστηριότητα του κατά Λουκά, του κατηχητικού, του ροζ γιαουρτιού με γεύση σούσι και της Δημοτικής Μπάντας! Τουριστικές υπηρεσίες του άρπα κόλα, του «χελόου μαντμαζέλ-κομ του σιτ εντ ντρινκ», του ό,τι τιμή τσιμπήσουμε,  και ελάχιστη μα ελάχιστη λαογραφική, γαστρονομική, κομπολογάδικη και φολκλορική τέχνη από τα χέρια ελάχιστων ερασιτεχνών και μερακλήδων.

Μέτρησες κρατούμενα ιστορικέ γιατί εγώ τον έχασα τον λογαριασμό.

Και πες πως καταφέρνουμε και τι φτιάχνουμε αυτή τη ρημαδομαρίνα. Και πες πως δεν μας ενδιαφέρουν καθόλου όλα της τα ελαττώματα που έχουν κατά καιρούς αναφερθεί. Ούτε η θέα που χάνεται από τη παραθαλάσσια είσοδο της πόλης λόγω των ψηλών κτιρίων μας νοιάζει ούτε η μόλυνση που πρόκειται να φέρει λόγω των ρύπων από τα μεγάλα σκάφη. Και πες πως τα καταφέρνουμε και έρχεται μέγα πλήθος κουτόφραγκων στην πόλη μας. Λαοθάλασσα πραγματική.

Τί νομίζουμε ότι θα γίνει; Θα μας γιομίσουν φράγκα και χρυσά; Θα έρθουν, θα δούν τα χάλια μας και τον πρωτογονισμό μας, και όπως ακριβώς έκαναν οι Ισπανοί θαλασσοπόροι με τις πρωτόγονες φυλές της Νότιας Αμερικής, θα μας αποικήσουν κανονικότατα. Θα μας αγοράσουν όλους, τα σπίτια μας, τα μαγαζιά, τους δρόμους και τις πλατείες μας, τα κάστρα και τα βράχια μας, τα σοκάκια, τα σκαλιά και τα μυαλά μας και θα μας αφήσουν σε μια γωνία να τρώμε πασατέμπα και να τους χαζεύουμε να μας κατακτούν ανήμποροι κι ανίκανοι να αντιδράσουμε καθότι ιθαγενείς. Αυτόχθονες ιθαγενείς.

Θα βάλουν και στην άκρη του λιμανιού μια τεράστια ταμπέλα «Η μαρίνα των βλάχων» έτσι για την ιστορία.  Γιατί σε αντίθεση με εμάς ιστορικέ μου, όπως ήδη ξέρεις, αυτοί οι κουτόφραγκοι, την ιστορία τους θέλουν να την θυμούνται. 

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Εγχειρίδιο αυτόχθονος δημαρχιακού λόγου

(Εγχειρίδιο δημαρχιακού λόγου, αυτόχθονος και ιθαγενούς, διατιθέν ελευθέρως προς έκαστον υποψήφιον ανεξαρτήτως ιδεολογικής ή κρανιοεγκεφαλικής ισχύος δια το καλόν και μόνον του ιστορικού μας τόπου)

Στην αρχή κάθε ομιλίας υπάρχει, ως γνωστόν, πάντοτε μια προσφώνηση. Καλό θα είναι η προσφώνηση αυτή να ξεκινά πρώτα από τα θηλυκά μέρη της μάζωξης και έπειτα από τα αρσενικά. Παράδειγμα. Δημότισσες και Δημότες. Ναυπλιώτισσες και Ναυπλιείς. Κάτι τέτοιο δείχνει τις φεμινιστικές ευαισθησίες του υποψηφίου δημάρχου και σε μια περιοχή που επικρατεί φαινομενικά η φαλλοκρατία και ο μπρουτάλ ανδρισμός ενώ από πίσω κάνουν κουμάντο μόνο οι γυναίκες, είναι απαραίτητο. Αν κατακτήσεις το αυτόχθονο γυναικείο φύλο, κατακτάς ολόκληρο το αυτόχθονο νοικοκυριό. Μάνα, πατέρα και παιδιά. Τόσο απλά.

Συνεχίζεις με μια όμορφη περιγραφή της μάζωξης. Είτε είναι μικρή είτε μεγάλη προσπαθείς να την κολακέψεις. Την αποκαλείς μεγαλειώδη, αποστομωτική, γεμάτη ενθουσιασμό, χαρά, ελπίδα, νίκη και μέλλον. Διαλέγετε και παίρνετε αναλόγως των συνθηκών. Τα μέλη της τα ονομάζεις ενεργούς πολίτες. Υπεύθυνους πολίτες. Συμμετόχους της κοινής προσπάθειας. Αγωνιούντες κατοίκους. Τους αρέσει. Τους δίνει την ψευδαίσθηση πως κάτι επιτέλους προσφέρουν. Ξεχνάνε παντελώς την πενταετή τους απραξία και μουργέλα για τα κοινά. Ξεχνάνε τους αληθινούς λόγους που τους ανάγκασαν να βρεθούν στην μάζωξη. Είτε για να καβαντζωθούν δηλαδή είτε απλά για να συνεχίσουν να βοσκάνε. Αν το επιτρέψει η συγκυρία και η ατμόσφαιρα πείτε πως αυτός ο ενεργός λαός που σας ακούει, αυτός ο ίδιος είναι ο νέος Δήμος. Θα σας λατρέψει.

Έπειτα ακολουθεί το κλασικό παιχνίδι με τον χρόνο. Το βρώμικο παρελθόν έναντι του οραματικού και φανταστικού μέλλοντος που έρχεται. Έναντι της αλλαγής, της ανατροπής, της ρήξης, της σύγκουσης, της δυνατής θέλησης για καινοτομία, μεταρρύθμιση, πρόοδο, ανάπτυξη και γενικώς φυγή προς τα εμπρός. Όσες περισσότερες τέτοιες λέξεις χρησιμοποιήσετε, τόσο το καλύτερο. Το πλήθος χαζεύει, κι ειδικά το ντόπιο δεν έχει και μεγάλη δυσκολία να το πετύχει,  και του εντυπώνονται οι λέξεις υποσυνείδητα. Όπως ακριβώς και στις διαφημίσεις.

Αφού ορίσετε την θέση σας χρονικά και τοποθετηθείτε στο ελπιδοφόρο αύριο, μιλήστε για τους άλλους. Τους ξεχασμένους. Τους πολιτικούς σας αντιπάλους. Αυτούς που μείνανε στο παρελθόν. Στις αντιλήψεις της καταστροφής και της σήψης. Στις αντιλήψεις που μας έφεραν ως εδώ. Και εμμένουν σε αυτές οι ανόητοι. Λαικίζουν, προπαγανδίζουν και λασπολογούν. Διχάζουν τον λαό και τον αποπροσανατολίζουν από τις ανάγκες του. Ενώ εσείς…Εσείς θέλετε την συνεργασία, την αλληλεγγύη, την συσπείρωση όλων των υγιών δυνάμεων γύρω από τον ιερό στόχο. Το καλό του τόπου. Φανείτε ανώτεροι και συσπειρωτικοί. Μετράει.

Αφού τελειώσουν τα ωραία λόγια, ακολουθούν τα έργα. Το πρώτο που πρέπει να έχετε υπόψιν σας είναι πως πολιτεύεσθε σε μια περιοχή που ένα μεγάλο μέρος της πιστεύει πως η χούντα μας έκανε καλό γιατί έφερε δρόμους, νερό και ρεύμα σε κάθε γωνιά της χώρας. Εστιάστε εκεί. Στο νερό. Είναι κλασικό κόλπο εδώ και δεκαετίες και πιάνει πάντοτε. Πείτε πως θα φέρετε καλό και γάργαρο νερό παντού. Είναι τόσο μαλάκες που θα το ξαναπιστέψουν.

Ακολουθούν τα σκουπίδια. Επειδή η λύση δεν βρίσκεται στα χέρια σας αλλά στην Περιφέρεια, πείτε μια γενικόλογη παπαριά πως σε αγαστή συνεργασία με τον Περιφερειάρχη το πρόβλημα θα λυθεί και άμεσα, αποφασιστικά και προπάντων οικολογικά. Επαναλάβατε συχνά τις οικολογικές και περιβαλλοντολογικές σας ευαισθησίες. Δείξτε ποδηλατόφιλοι.  Δείξτε βεβαιότητα και σιγουριά. Θα καλύψετε με αυτόν τον τρόπο την δική σας έλλειψη προτάσεων και θα βγείτε καθαροί.

Ένα τρίτο στανταράκι είναι το αντιμνημονιακό προφίλ. Φοριέται παντού πλέον και είναι μαλακία να μην το εκμεταλλευτείτε. Δεν πωλείται τίποτα, δεν δίνεται τίποτα απλά και μόνο αξιοποιείται. Είναι σωστή λέξη και θα σας καλύψει. Ο κόσμος δεν θα την καταλάβει και θα μείνει στον αντιμνημονιακό λόγο που πουλάει σφόδρα.

Μην ξεχνάτε τις κοινωνικές σας ευαισθησίες. Κοινωνική αλληλεγγύη και κοινωνική πολιτική παντού και πάντοτε. Και όλοι μαζί. Η κρίση θέλει συνεργασία. Θέλει αυτοθυσία, προσφορά και όραμα. Ο Δήμος καλείται να καλύψει τα κενά που αφήνει η κεντρική εξουσία στο κοινωνικό κράτος και εσείς, γεμάτοι αυταπάρνηση και φιλανθρωπία, θα κάνετε ό,τι μπορείτε για να βοηθήσετε. Όχι μόνο σας βεβαίως. Οι πολίτες του Δήμου θα είναι οι αρωγοί σε αυτήν την προσπάθεια. Εδώ είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναγλείψετε τον κόσμο λέγοντας πόσο ευαίσθητοι είναι, πόσο καλοί χριστιανοί και πόσο άξιοι συνεχιστές του ανθρωπισμού που χαρακτηρίζει την περιοχή αλλά και την ελληνική παράδοση συθέμελα.

Τουρισμός, ανάπτυξη, φραγκάκια στις τσεπούλες μας. Πολύ σημαντικό. Η πόλη αλλά και η ευρύτερη περιοχή οφείλει να ακολουθήσει τις τουριστικές και αναπτυξιακές εξελίξεις του δυτικού κόσμου. Μπορεί και πρέπει να γίνει πρωτοπόρα. Να μην μείνει πίσω. Αναβάθμιση τουριστικών υπηρεσιών και ανέσεων, πάντοτε σε συνεργασία με τον επιχειρηματικό κλάδο, τόνωση της εγχώριας αγοράς, στόχευση στον καλό και πλούσιο τουρίστα, ανάδειξη της ιστορίας και της φυσικής μας ομορφιάς, το όνειρο της κρουαζιέρας και άλλες παρόμοιες και κλισέ αναφορές θα σας δώσουν μπροστά στο πρωτόγονο πλήθος ένα τεχνοκρατικό κύρος και ένα θάμπος. Στην μαρίνα μην αναφερθείτε. Είναι δύσκολο ζήτημα και δεν γνωρίζετε κιόλας αν μπορεί να γίνει.

Μια εξειδίκευση επίσης στον πολιτισμό δεν θα ήταν άσχημη καθόλου. Επειδή όμως κατά πάσα πιθανότητα η σχέση σας με τον πολιτισμό είναι ελάχιστες, όπως και του πλήθους που σας παρακολουθεί ή θα σας ψηφίσει μην μπείτε σε λεπτομέρειες. Αναφερθείτε μόνο με πατριωτικό τόνο στην ιστορία της πόλης, στα μουσεία της, τα γεγονότα της, τα μνημεία της και τους αξιολογώτατους ανθρώπους που πέρασαν από τα μέρη της και δεν τους γνωρίζει σχεδόν κανείς και αρκεί. Άλλωστε η ομιλία σας θα φτάνει προς το τέλος και ποιος τον γαμεί τώρα τον πολιτισμό αφού θα έρθουν οι κουτόφραγκοι κι οι Τσιμεντόβλαχοι να μας τα ακουμπήσουν.

Δώστε ραντεβού με τον λαό σας την επομένη των εκλογών, τότε που στη θέση του Δημάρχου δεν θα είστε εσείς αλλά οι ίδιοι οι πολίτες, που για πρώτη φορά στην ιστορία της πόλης παίρνουν την τύχη της στα χέρια τους και έπειτα απολαύστε με γαλήνιο ύφος αυτοπεποίθησης το μακρόχρονο χειροκρότημα των πελατών σας.

Αυτό ήταν. Τους πείσατε!




(το εγχειρίδιο, όπως προαναφέρθηκε,  δεν προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα και είναι ελεύθερο προς πάσα ελπιδοφόρα για τον τόπο χρήση)

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Ο αυτόχθων προοδευτικός χώρος

Θέμα επίκαιρο ένεκα και της μαζώξεως του λεγομένου προοδευτικού κόσμου για τον σχηματισμό αυτόχθονης δημοτικής κίνησης. Πέρα όμως από αυτήν την τυπική και θολή χρήση του επιθέτου «προοδευτικός», τί είναι πραγματικά προοδευτικό και τί δεν είναι; Και μάλιστα στο Ναύπλιο;


Δεν πρόκειται να διαβάσετε καμία απολύτως πολιτική ανάλυση βγαλμένη από τα σκονισμένα ράφια βιβλιοθηκών. Όπως είπε κάποτε και ο σύντροφος γερμανός φιλόσοφος Φρίντιχ Νίτσε: « Ένας αιώνας ακόμη βιβλία, και βρώμισε το πνεύμα». Και αν δεν σας κάνει ο φιλέλλην σύντροφος, τον θεωρείτε λιγάκι παλιακό ή παρεξηγημένο,  προτιμήστε το στιχάκι του δικού μας Άλκη Αλκαίου που λέει : « Όσα το αιμά τραγουδά, μην τα γυρεύεις στα βιβλία». Τώρα θα μου πείτε τι σχέση μπορεί να  έχει το αίμα και ο έρωτας με την πολιτική. Γι αυτούς που η μόνη τους πολιτική σκέψη είναι μέσα από κομματικές παπαγαλίες, τσιτάτα και αδιαμφισβήτητες αλήθειες σοφών και βαλσαμωμένων, απολύτως καμία.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την αναζήτηση ως γνήσιοι αυτόχθονες ιθαγενείς από τα ανάποδα. Όπως τότε που διώξαμε τον Όθωνα για να τον κάνουμε χρόνια μετά Άγαλμα. Τί είναι επομένως συντηρητισμός στο Ναύπλιο;

Συντηρητισμός στο Ναύπλιο σημαίνει κατά πρώτον γεωγραφία. Συντηρητική γεωγραφία. Νεοκλασικά σπίτια, μεσαιωνικά κάστρα, τείχη και περάσματα. Επίσης σημαίνει μπόλικη πέτρα και κλειστή θάλασσα. Θάλασσα μεν, όχι πέλαγος δε. Ο τόπος δηλαδή είναι κλειστός, όλο βουνά που έλεγε κάποτε ο Γιώργος. Το μάτι σου αγναντεύει αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει. Ποτέ δεν χάνεται.

 Όλο αυτό το περιβάλλον θα ήταν αδύνατο να μην παίζει κανέναν απολύτως ρόλο στην ψυχοσύνθεση του αυτόχθονα ιθαγενή. Τόπος υπέροχος, μοναδικός, ώρες ώρες ειδυλλιακός αλλά ταυτόχρονα περιορισμένος. Τύπου έγκλειστος ή ποιητικά μιλώντας ξεχασμένος από τον χρόνο. Έτσι λίγο πολύ, όλοι εμείς οι Ναυπλιείς, κουβαλάμε πάνω μας ή μέσα μας αν θέλετε, πέρα από πανέμορφες βολταδούρες, γαλήνια δειλινά, μυρωδάτα βράδια και παραδείσια μεσημέρια, ένα μονίμως ακούνητο σκιάχτρο.

Έπειτα έρχεται και η κοινωνία. Μικρή σε μέγεθος όπερ σημαίνει όλα τα προβλήματα που κουβαλά μαζί της μια μικρή κοινωνία. Κουτσομπολιό, ζηλοφθονίες, ανταγωνισμούς, βλαχοσυμπεριφορές, μικροαστισμούς, άπειρα πρέπει και άλλα τόσα φαίνεσθαι και πάει λέγοντας. Προσθέτεις και αυτήν την κληρονομημένη εκ των πρώτων κωλοπλένηδων ψευτοαριστοκρατία, αυτό το υπεράνω που τσακίζει κόκκαλα και μυαλά και το σετ ολοκληρώθηκε.

Ακολουθεί με βήμα ταχύ αυτό που ονομάζουμε παιδεία και καλλιέργεια. Σε μια πόλη που δεν υπάρχει πνευματικό κέντρο ή κέντρο νεότητας και δεν ενοχλεί κανέναν, είναι αστείο να μιλάς για παιδεία και καλλιέργεια. Σε μια πόλη που έζησε ο Καρούζος, ένας από τους μεγαλύτερους  ποιητές της χώρας και της Ευρώπης όλης,  και ούτε το 1% του πληθυσμού της πόλης  δεν γνωρίζει πάνω από δύο στίχους του είναι αστείο να μιλάς για παιδεία και καλλιέργεια. Σε μια πόλη που τα βιβλιοπωλεία της είναι κατά κύριο λόγο πωλητήρια σχολικών ειδών και η δανειστική της βιβλιοθήκη φιλοξενεί μαθητές και γραφικούς αναγνώστες είναι αστείο να μιλάς για παιδεία. Σε μια πόλη που έχει παράρτημα το Πανεπιστήμιο του Χάρβαντ και ο Ναυπλιώτης πίνει φραπεδιά ακριβώς πιο δίπλα στα βλάχικα, δεν είναι απλά αστείο αλλά σκέτη ντροπή. Σε μια πόλη που βολτάρεται από τη μία άκρη μέχρι την άλλη μέσα σε 15 το πολύ λεπτά και δεν υπάρχει καμία απολύτως ποδηλατική παιδεία και σχεδόν όλοι φορτώνουν το κάρο τους και σου πρήζουν τα συκώτια, τα λόγια  περί παιδείας είναι επίσης περιττά. Να προσθέσουμε και την αθηναική και τρέντυ κουλτούρα που έχει καταπατήσει με τα θορυβώδη αυτοκίνητά της και τους βοιδανθρώπους της που σκάνε κατά κύματα κάθετί ιδιαίτερο και ντόπιο; Την προσθέτουμε και σταματάμε εδώ. Αρκεί, αν και υπάρχουν άπειρα παραδείγματα να αναφέρει κανείς ακόμα.

Συνεχίζουμε με το μεγάλο ζήτημα της εργασίας. Όχι του επαγγέλματος. Της εργασίας. Της δουλειάς. Του μερακίου. Του οράματος, του στόχου, του κόπου και του μόχθου. Το έχουμε; Ή μήπως παρασυρμένοι από την νεοελληνική ωχαδερφίστικη μαλακία, ωσάν τους κλασικούς τους μαλάκες τους Έλληνες που λέει και ο ποιητής Γεωργίου γουστάρουμε να αράζουμε, να μιλάμε, να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, να κατηγορούμε όλους τους άλλους αλλά όχι βεβαίως τον ίδιο μας τον εαυτό και στο τέλος να μην αλλάζει τίποτα; . Πόσους άραγε εθελοντές έχουμε στη πόλη; Αναλογικά με τον πληθυσμό, πόσους; Αλήθεια, πόσους μερακλήδες, μάστορες κι ερασιτέχνες της ζωής φιλοξενούμε στα μέρη μας; Μωρέ τί ωραία που είναι η αλληλεγγύη! Τί ωραία που είναι η προσφορά στον συνάνθρωπο! Τί όμορφο που είναι να έχεις ένα μεράκι, να γουστάρεις και να προσφέρεις. Ας το κάνουν όμως μόνο οι λίγοι μαλάκες της πόλης. Οι υπόλοιποι ας κρίνουμε εκ του μακρόθεν.

Και τέλος, η πολιτική ζωή. Από την αναρχία μέχρι την κεντροδεξιά ( παραπέρα δεν μιλάμε για πολιτική αλλά για καθαρόαιμο καννιβαλισμό) ο πολιτικός λόγος της πόλης είναι κατά πλειοψηφία φτωχός, μίζερος, αναποτελεσματικός, ξύλινος, βαρετός, καιροσκοπικός, επαναλαμβανόμενος, άνευρος, ηλίθιος, ημιμαθής και κυρίως πιθηκομιμούμενος των Κομματικών ή Ιδεολογικών Βασιλείων της Πρωτευούσης. Οι δε πολιτική συνείδηση των κατοίκων είναι λαογραφικό ή μουσειακό  έκθεμα του απώτερου παρελθόντος.

Ιδού επομένως σύντροφοι ο προοδευτικός χώρος. Γυρίστε το κείμενο ανάποδα, ταρακουνήστε το καλά  και θα τον ανακαλύψετε. Εκεί βεβαίως που θα συναντήσετε τα μεσαιωνικά κάστρα, τα νεοκλασικά σπίτια  και τα κλειστά βουνά θα σας παρακαλούσα να μην τα γκρεμίσετε. Δεν μπορείτε άλλωστε και να θέλατε. Αλλά γιατί να θέλατε;

Λίγο σκοτάδι μέσα μας είναι και αναγκαίο και φυσικά κληρονομικό μας χάρισμα.

Αφιερωμένο στον φίλο Γιώργο Αθανασόπουλο.