"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Αυτός.

Μία από τις πρώτες μου μνήμες, τόσο πρώτες που μικρός νόμιζα πως γεννήθηκα εκεί, ήταν ο γυναικωνίτης της Παναγίας.

Ήταν αρχές της δεκαετίας του 80 κι κόσμος έξω φυσούσε μια σοσιαλιστική παράκρουση που φυσικά  αγνοούσα. Καθισμένος στην πανέμορφη εκκλησία της μικρής μου πόλης, τη πιο βαριά και θρησκευτική του Ναυπλίου,  εγώ ατένιζα στριμωγμένος στα μετόπισθεν δεκάδες τραγουδιστούς κι όρθιους γυναικείους κώλους στη σειρά, που εξίσου αγνοούσα την αξία των.

Ήταν οι πρόβες της μεικτής χορωδίας Ναυπλίου. Πίσω-πίσω οι γυναίκες και μπροστά οι άντρες, ενός εκ των οποίων η βροντερή φωνή μου προκαλούσε φόβο.

Δεν ήταν όμως αυτός ο μεγαλύτερό μου φόβος. Υπήρχε κι άλλος. Χειρότερος. Κάπου στα μπροστά, εκεί που δεν τολμούσα να κοιτάξω και κρυβόμουν ανάμεσα στα σώματα, υπήρχε ένας  κύριος, που τον έλεγαν μαέστρο, με αυστηρή κι αγέλαστη όψη που όλο έβριζε. Ο μεγάλος μου παιδικός τρόμος που δεν ήθελα ποτέ να με κοιτάξει. Θα χεζόμουν σίγουρα πάνω μου.

Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε αυτόν. Καθώς κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτός ο φαινομενικά αγέλαστος κύριος είναι η μεγαλύτερη προσωπικότητα της πόλης του 20ου αιώνα. Η αισθητική και μόνο της ύπαρξής του, χωρίς καν να λογαριάσουμε την δράση του, αποτελεί και αισθητική πια της πόλης όλης. Ναύπλιο χωρίς τον κύριο Βασίλειο Χαραμή δεν υπάρχει.

Φυσικά την αλήθεια την έμαθα, ή μάλλον την συνειδητοποίησα, όταν μεγάλωσα. Τότε που με έπαιρνε η μάνα μου στη χορωδία και με πέταγε στην ακρούλα μου, πίσω από γυναικείους κώλους που, όπως είπαμε, δυστυχώς δεν ήμουν στην ηλικία να εκτιμήσω, δεν καταλάβαινα και πολλά. Έπειτα όμως έζησα, όπως όλοι, με τον μύθο του. Δεκάδες αφηγήσεις γεγονότων, αφιερώματα, ιστορίες και κυρίως εντυπώσεις που μου άφηνε κάθε εμφάνισή του σε παρελάσεις, περιφορές επιταφίων και άλλες εκδηλώσεις στιφογύριζαν μέσα στο κεφάλι μου, με αποτέλεσμα ο γρίφος της στοιβαρής κι αγέρωγης παρουσίας του να λύνεται σιγά-σιγά.

Καταρχήν μιλάμε για έναν άνθρωπο που αγαπούσε την μουσική. Όταν λέμε την αγαπούσε, δεν μιλάμε για μια απλή αγάπη. Κάτι σαν χόμπυ ας πούμε. Μιλάμε για έρωτα ρομαντικού μυθιστορήματος κι ακόμα παραπάνω. Μιλάμε για αυταπάρνηση, αυτοθυσία και μέθη. Φαντάζομαι την μουσική μέσα στο κεφάλι του σαν την αγωνία του πρώτου ραντεβού με την γυναίκα της ζωής σου. Μάλλον του δεύτερου ραντεβού, όταν είσαι σίγουρος δηλαδή πως πρόκειται για την γυναίκα της ζωής σου. Κι αυτό γιατί δεν χωράει καμιά αμφιβολία πως η σχέση του κυρίου Χαραμή με την μουσική δεν γίνεται να μην έχει προέλθει από κεραυνοβόλο έρωτα.

Ένας άνθρωπος όμως σταθερών και ακλόνητων αξιών. Πολύ περισσότερο ακλόνητων και από το ίδιο το Ναύπλιο. Μια πόλη που δεν φημίζεται καθόλου για τους ανά εποχές μοντερνισμούς της . Εξ’ού και το αγέλαστο του πράγματος. Το αγέλαστο δεν ήταν φυσικά λόγω κακίας, αλλά φανέρωνε την ηρεμία της βεβαιότητας και την άμεση καταδίκη της όποιας παραφωνίας. Μουσικής και ηθικής παραφωνίας.

Εξ’ού και τα βρισίδια. Που γρήγορα όμως γινόντουσαν αγκαλιές και χαμόγελα. Ελέω τύψεων και μαλακής καρδιάς. Αυτός ο άνθρωπος-ώ του θαύματος- γέλαγε και χαμογελούσε. Και αγαπούσε τα παιδιά. Τους χάριζε αφιλοκερδώς μέχρι το τέλος της ζωής του, μουσική και πατρότητα.

Και αυστηρή επιτήρηση βεβαίως. Τότε, τα παλιά τα χρόνια, η χορωδία ήταν ένα μέσο συνάντησης των νέων. Ένας τρόπος φλερτ και κρυφών ματιών. Αν μια κοπέλα απλα σε κοίταγε, μέσα στους αέρινους ήχους των φωνών, σήμαινε πως σε ήθελε κιόλας. Φανταστείτε εποχή. Μαυρόασπρη. Γεμάτη χαμηλοβλεπούσες κοπέλες.

Κι αυτός, μαζί με την γυναίκα του την κυρία Ηρώ, ο επιβλέπων της τάξης και της ηθικής. Ο κηδεμόνας και προστάτης.

Δεν γνωρίζω όμως μαθητή του που να μην συγκινείται διηγούμενος ιστορίες που τον αφορούν.
Μια φυσιογνωμία αξέχαστη, ζωντανή και σεβάσμια. Με ένα και μόνο ελάττωμα για μερικούς. Για μένα όχι.

Δεν φρόντισε, μετά το πέρας μιας κάποιας ηλικίας, να αφήσει πίσω του έναν διάδοχο δικό του.

Προσωπικά κάτι τέτοιο δεν το θεωρώ ελάττωμα. Αντιθέτως. Θεωρώ πως είναι το πιο γήινο χαρακτηριστικό του. Αυτό που τον έκανε για λίγο, έναν από εμάς. Δηλαδή Ναυπλιώτη.

Η πόλη  σιχαίνεται τις διάδοχες καταστάσεις. Εξαντλείται στις μοναδικές.






*το κείμενο αυτό δεν θα γινόταν χωρίς την βοήθεια  των αφηγήσεων της μάνας μου, του πατέρα μου και του κυρίου με την βροντερή φωνή που μου προκαλούσε φόβο, κυρίου Γιώργου Καρατάσου. 

4 σχόλια:

  1. Πολυ ιδιαιτερος ανθρωπος που αγωνιζοταν για τους χορωδους και τους μουσικους του πραγματικα αμιμητος και ανεπαναληπτος, οσοι τον γνωρισαν εστω και λιγακι πολλα εχουν να διηγηθουν. Τωρα τα πραγματα εχουν αλλαξει προς το χειροτερο με συνεχιστη κακεκτυπο που αγαπαει τον εαυτο του σε υπερμετρο βαθμο και εχει αναγαγει την προσωπικη του προβολη σε υψιστο ιδανικο και ολοι οι αλλοι υπαρχουν απλα για να τον εξυπηρετουν και να μεγαλωνουν το εγω του. Καταντια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άσχετο αλλά... ΚΟΡΥΦΑΙΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    http://www.argolikeseidhseis.gr/2014/03/blog-post_8652.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παλαμπουρτζιε βλεπω κανουμε επιλεκτικη προβολη σχολιων. Μπραβο λογοκρισια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωχ. Πως το ξέρεις ρε φίλε; Γράφει και το δικό σου κασετοφωνάκι;

      Παλαμπούρτζιε το νου σου. Οι καιροί είναι δύσκολοι.

      Διαγραφή