"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Τα παράθυρα της άνοιξης

Επιτέλους σύντροφοι ήρθε η άνοιξη. Η ζεστή της αγκαλιά και τα μυρωδικά της χάδια πλημμύρισαν τον αέρα της πόλης και οι ξεσηκωτικές της ορέξεις, ακόμα και εδώ, σε αυτόν τον τόπο που λειτουργεί στο pause δεκαετίες τώρα, κινούνται κατά πάνω μας επικίνδυνα και με απρόβλεπτες συνέπειες.



Η άνοιξη βλέπεις αναμπουμπουλιάζει το θυμικό μας όσο η δύναμη τριών πανσελήνων με ανάδρομο Ερμή. Τα πουλάκια τιτιβίζουν ανέμελα, τα λουλουδάκια ανθίζουν, ο πεταλουδίτσος αναζητά την πεταλουδίτσα του, χαίρει η φύσις όλη και τα παράθυρα των Ναυπλιωτών ανοίγουν διάπλατα για να μπορούμε όλοι εμείς να κουτσομπολεύουμε άκοπα τα ενδότερα της οικογενειακής τους θαλπωρής.

Γιατί ο Ναυπλιώτης, όσο κρυψίνους και προληπτικός και να είναι, όσο και να μην θέλει να διαρρέει πληροφορίες για το πρόσωπο ή την οικογένεια του στην κοινωνία προκειμένου να αποφεύγει κουτσομπολιά, γλωσσοφαγίες, γρουσουζιές και άλλα αντικοινωνικά, τόσο αφελής και αφηρημένος γίνεται μόλις τα παράθυρα του σπιτιού του ανοίξουν για να υποδεχτούν τον καλό μας τον καιρό.

Ώρες με μεγαλύτερες αποδόσεις κουτσομπολιού είναι φυσικά τα πρωινά, τα μεσημέρια και τα μεταμεσονύχτια. Ώρες που γενικώς μειώνεται ο θόρυβος του δρόμου και της γειτονιάς, ώρες που ο Ναυπλιώτης χάνει την αίσθηση του πόσο ευδιάκριτα ακούγεται μέσα στην ερημία της πόλης και ξερνάει αφιλοκερδώς όλα του τα μυστικά.

Ο βασικότερος πρωταγωνιστής των δωρεάν ακροάσεων που ομορφαίνουν την ζωή μας δεν είναι άλλος από τη Ναυπλιώτισσα νοικοκυρά-μάνα. Ειδικά όταν φωνάζει στα παιδιά της. Όταν τσακώνεται μαζί τους. Εκεί ακούς όλα τα παράπονα της γυναικός που έχει μαζεμένα στον άντρα της αλλά τα καμουφλάρει μέσα από μητρικές συμβουλές, υστερίες και ουρλιαχτά. Ατακτοποίητα ρούχα ο μικρός στο δωμάτιο, τσαπατσούλης και μπίχλας ο άντρας στο σπίτι. Αδιάβαστος και αδιάφορος ο μικρός, τεμπέλης και άεργος ο άντρας. Ξενύχτης και ρέμπελος ο μικρός, ξεπόρτης και αλκοόλας ο ανήρ.

Έπειτα μιλάει με τις φίλες της στο τηλέφωνο ή το σπίτι. Πολύ χρήσιμες συνομιλίες. Μαθαίνεις όλα τα νέα της γειτονιάς. Νέα που δεν μπορούσες καν να φανταστείς. Που δεν θα άνηκαν ποτέ στην σφαίρα των ενδιαφερόντων σου. Κερατώματα, τσακωμοί, παρεξηγήσεις και τόσα άλλα σου έρχονται κατευθείαν μέσα στα αυτί πίνοντας απλά τον μεσημεριάνο σου καφεδάκο στο μπαλκόνι. Μαθαίνεις και κανά νέο για το σόι της, κανά θαψιματάκι στην κακιά πεθερά, την ζηλιάρα αδερφή και το reality τελειώνει κάπου εδώ επειδή βαριέσαι άλλο τόση Αννίτα Πάνια στην ζωή σου και χωρίς να κάνεις εσύ το ζάπινγκ.

Δεύτερη και πολύ σημαντική κατηγορία. Ο άντρας ο πολλά βαρύς. Ο φαλλοκράτης. Το είδος αυτό ευδοκιμεί πολύ στα μέρη μας και μας προσφέρει αξέχαστες στιγμές οικογενειακών τσακωμών. Όταν η γυναίκα είναι και λιγουλάκι μαζεμένη, ακούς μόνο τον άντρα. Χριστοπαναγίες, καντήλια και  εξαπτέρυγα εκτοξεύονται ανάλαφρα από τα ανοιξιάτικά του παράθυρα και εσύ θες δεν θες απολαμβάνεις το σόου. Ειδικά αν η γυναίκα είναι και αυτή βρωμόστομη, το ενδιαφέρον αυξάνει. Εκεί κυριαρχεί ο διάλογος. Διάλογος τώρα τρόπος του λέγειν. Η ανταλλαγή πυρών θα λέγαμε καλύτερα. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον τσιρίζοντας. Μέσα σε αυτήν την αλληκατηγόρια, μέσα στην έκσταση των νεύρων και των φωνών, σου αποκαλύπτουν θολωμένοι όσα περισσότερα προλαβαίνουν. Και εσύ φυσικά καταγράφεις.

Πάμε τώρα στα πιο πικάντικα. Η σεξουαλική ζωή των αυτοχθόνων ιθαγενών. Τον χειμώνα παρακολουθούσες κάποια αγκομαχητά αλλά ήταν κρυμμένα πίσω από τους τοίχους και τα πατώματα. Τώρα, με τα παράθυρα διάπλατα, οι ήχοι εμφανίζονται ανάγλυφοι και καθαροί. Εντοπίζεις άμεσα το σημείο προέλευσης και ακούς με ενδιαφέρον την βιοποικιλλία των οργασμικών ήχων, των τριξιμάτων των κρεβατιών και φυσικά των επικών φράσεων που οι αυτόχθονες ιθαγενείς συνηθίζουν να λένε τελώντας την αναπαραγωγική πράξη. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που σε κάνουν να νιώθεις περήφανος για τον τόπο σου. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που νιώθεις πως ο Κολοκοτρώνης ζεί ξανά στα μέρη μας και θα μας ελευθερώσει και πάλι. Ειδικά τώρα που ξανακάθισε στον θρόνο του!

Περιπτώσεις και παράδειγματα υπάρχουν ακόμα άπειρα. Τόσα που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν η λεγόμενη ιδιωτικότητα επιτυχγάνεται καλύτερα εκτός παρά εντός των ντουβαριών.

Γιατί είμαστε ωραίοι ως αυτόχθονες σύντροφοι. Ας το παραδεχτούμε. Σουλατσάρουμε πέρα-δώθε στην πόλη υποκρύπτοντας τα πιο ενδόμυχά μας μυστικά με όπλο τα ρούχα μας τα καλά, το στυλάκι μας το δημοσιοσχετίστικο, το σοβαροφανές και μη μου άπτου υφάκι μας, την μικροαστική μας κανονικότητα και την αφ’υψηλού αντιμετώπιση όλων των πραγμάτων.

Μέχρι βεβαίως να εμφανιστεί η άνοιξη με τα ανοιχτά της παράθυρα. Και έτσι ήσυχα και διακριτικά να μας ψιθυρίσει στο αυτί το γνωστό ρητό: «Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον σύντροφοι. Και δή τον ήλιον τον ζεστόν».


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου