"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Το Μπούρτζι ως μη τόπος

Ο βασιλιάς της πόλης είναι αναμφισβήτητα το Παλαμήδι. Είναι το πιο επιβλητικό της κομμάτι. Όπου και να σταθείς, το Παλαμήδι θα σε κοιτά πάντοτε από θέση ισχύος. Μια ψυχολογία ανωτερότητας εκ γενετής, ένα αφ’υψηλού συναίσθημα που με μαεστρία κληρονομεί χρόνια τώρα σε κάθε γενιά.

Η σκιά του όμως παραμένει βαριά. Και όταν ο Ναυπλιώτης αντιμετωπίζει τα δύσκολα, αρνείται την μεγαλοπρεπή αυταρέσκεια του Κάστρου και του γυρίζει την πλάτη. Στρέφει λοιπόν το βλέμμα του προς την θάλασσα. Την όση θάλασσα του επιτρέπει ο κλειστός του κόλπος να δεί. Όσο ορίζοντα του έχει οριστεί να αγναντεύει.

Μέσα σε αυτόν τον λίγο ορίζοντα καλείται να λύσει όλα του τα προβλήματα ή να τα ξεχάσει. Είναι σίγουρο πως τόσος ορίζοντας δεν του αρκεί. Δεν θα αρκούσε σε κανέναν.

Ο πολιτισμός της μεσαιωνικής πέτρας όμως, ένας από τους τελευταίους πολιτισμούς της ιστορίας που στάθηκε αρμονικός με την φύση, έστω αρχιτεκτονικά, δεν τον άφησε αβοήθητο. Του χάρισε μέσα στην μικρή του θάλασσα μια απάτητη καστρονησίδα για παρηγοριά. Έναν μη τόπο.

Ένα μέρος που επισκέπτεται ελάχιστες φορές. Μπορεί και καθόλου. Αν όχι καθόλου, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όταν ήταν μικρός για παράδειγμα, σε κάποια βαρκάδα με τους γονείς ή όταν ξεναγούσε αργότερα έναν πολυμαθή του επισκέπτη.

Έναν τόπο με ιστορία θανατική, σκληρή και δήμια. Ένα μέρος απομόνωσης, υγρασίας και εξορίας.

Και ενώ παραμένει σχεδόν απάτητο για τους πολλούς, σαν μη τόπος που είναι, το Μπούρτζι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πατρίδας κάθε αυτόχθονα. Όχι επειδή πλαισιώνει μόνιμα την φωτογραφία της ζωής μας. Το Μπούρτζι δεν είναι έτσι αδιάφορα μια όμορφη κορνίζα. Το φόντο μας και μια μαγευτική καρτ-ποστάλ εικόνα.

Είναι ο καλύτερός μας φίλος. Πάντα βέβαια από την απόσταση λίγων και υγρών μέτρων. Μια βουβή και μειλίχια συντροφιά την ώρα της περισυλλογής.

Μέσα στον μικρό και ανεπαρκή ορίζοντα της πόλης.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου