"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Για τους αυτόχθονες ιθαγενείς που δίνουν Πανελλήνιες

Να είσαι έφηβος και να ζείς σε μια πόλη σαν και αυτή και στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπλίας, δεν μπορείς να πείς πως είναι και το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί.


Φυσικά υπάρχουν και χειρότερα. Φυσικά οι μνήμες που θα κουβαλάς στο μέλλον, οι μυρωδιές, οι παρέες, τα σκηνικά, τα σημεία συνάντησης, τα αράγματα και όλα τα τοπία θα αποπνέουν πάντοτε μια νοσταλγία και ένα γλυκό άρωμα.

Παρόλα αυτά, το να είσαι έφηβος σε αυτή την πόλη δεν σε κάνει τίποτα περισσότερο από ένα μικρό βλαχάκι σε μια υποανάπτυκτη ακρούλα της ελληνικής επικράτειας.

Θέλεις δεν θέλεις, μεγαλώνεις μεν σε ένα εξαιρετικό γεωγραφικό περιβάλλον αλλά ταυτόχρονα μαθαίνεις, αναπτύσσεις και αναπαράγεις όλα τα κακώς κείμενα των ενήλικων ταγών σου και της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της πόλης σου. Θέλεις δεν θέλεις λοιπόν είσαι μια εξελισσόμενη μικρογραφία δεκάδων ελαττωμάτων.

Τα μαγαζιά που μπορείς να επισκεφτείς για να ακούσεις κάτι ιδιαίτερο είναι ελάχιστα. Τις περισσότερες φορές λοιπόν που θα βγείς θα ακούς mainstream ήχους με mainstream-τουριστικές αισθητικές. Μια σκυλοποπ μαλακία, ένα χαζομπιτάκι της οκάς που θα σε κάνει να χτυπιέσαι σαν το πιθηκάκι για να εκτονώσεις την περισσευούμενη ενέργεια και η εκ φύσεως τάση σου για το διαφορετικό ήδη έχει αρχίσει και καταπιέζεται. Ήδη εκπαιδεύεσαι  στην πατροπαράδοτη συνήθεια της πόλης, την συνήθεια του συμβιβασμού.

Οι δεξιότητές σου επίσης, οι όποιες ιδιαίτερες δεξιότητες που το ελληνικό σχολείο αγνοεί επιμελώς, δυστυχώς δεν μπορούν να αναπτυχθούν στη πόλη που μεγαλώνεις. Αν παίζεις μουσική για παράδειγμα δεν υπάρχει κάποιος χώρος για εσένα να κάνεις πρόβες. Πλην της φιλτάτης φιλαρμονικής βεβαίως και του ωδείου. Αλλά τώρα μιλάμε για άλλη μουσική. Χώρος για πρόβες λοιπόν καπούτ. Βρες ένα γκαράζ με τα φιλαράκια σου μέχρι να σε διώξει η γειτονιά, οι καλόβολοι και πολιτισμένοι αυτόχθονες γειτόνοι, κι αυτό ήταν όλο. Αν ζωγραφίζεις, πλήρωσε για τα υλικά σου. Κάποιο κέντρο νεότητας να ασκήσεις τις δεξιότητές σου δυστυχώς δεν έχουμε. Ούτε δασκάλους πολλούς γι αυτό που σου αρέσει να κάνεις έχουμε. Δεν υπάρχει ζήτηση βλέπεις. Ούτε πνευματικό κέντρο έχουμε. Αν σχεδιάζεις κόμιξ, μην τα δείξεις. Οι ενήλικοι γύρω σου μεγάλωσαν με την αντίληψη πως τα κόμιξ είναι παιδικά κι ανούσια μίκυ μάους. Υπάρχει βέβαια η λύση του θεάτρου. Και αυτό όχι τόσο εξαιτίας της πόλης, αλλά εξαιτίας του πανεπιστημίου της. Ένα πράγμα μόνο του όμως, δυστυχώς δεν αρκεί και δεν μπορούν να το κάνουν ή να το θέλουν όλοι. Έτσι σου μένει σαν μόνη απασχόληση ένας μέσος όρος κατασκευασμένης εδώ και δεκαετίες κανονικής συμπεριφοράς που αργά ή γρήγορα θα την φορέσεις.

Έπειτα έρχονται οι κοινωνικές συναναστροφές. Εκεί δυστυχώς καλέ μου έφηβε είσαι ολότελα εγκλωβισμένος. Τα κοινωνικά πρότυπα που έχεις γύρω σου δεν σου αφήνουν και πολλά περιθώρια. Μικρή κοινωνία σημαίνει και μικρό μυαλό. Κουτσομπολιό μέχρι τελικής πτώσεως και ματιάσματος, ζηλοφθονίες, πισώπλατοι ψίθυροι, πηγαδάκια, ομαδούλες, μικροαστισμοί και προκαταλήψεις σε έχουν αναθρέψει και σου έχουν ασκήσει τελείως μονοδιάστατα το εύπλαστο μυαλουδάκι σου. Να μην μιλήσουμε βεβαίως καθόλου για πολιτική συνείδηση. Σκέψου μόνο πως αυτό που ακούς στην τηλεόραση να αποκαλούν πελατειακό κράτος και ακόμα δεν το έχεις προσδιορίσει καλά μέσα στο νού σου, βρίσκεται παντού γύρω σου. Παντού. Ακόμα λοιπόν και να μην το γνωρίζεις καλά, γίνεται να μην είσαι ήδη κομμάτι του;

Στην κρίσιμη  ηλικία  λοιπόν των δεκαεπτά κινδυνεύεις χωρίς καν να το υποψιάζεσαι. Κινδυνεύεις να μείνεις παγιδευμένος μέσα στα κλειστά πνευματικά σύνορα μιας μικρόμυαλης επαρχίας, ενός μικρόμυαλου νομού, της πιο μικρόμυαλης Περιφέρειας της χώρας.

Και σαν θείο δώρο απλώνεται μπροστά σου η πρώτη μεγάλη ευκαιρία της ζωής. Η ευκαιρία της φυγής και της γνώσης. Δεν είναι η μόνη ευκαιρία που θα σου παρουσιαστεί. Αλλά είναι η πρώτη. Είναι η εισαγωγή σου στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Στις φοιτητικές και συλλογικές κοινότητες των νέων μακριά από δώ. Όξω από εδώ, και όπου θέλεις ας είσαι. Έτσι θα έχεις μια κάποια ελπίδα για την αποβλαχοποίησή σου και την σωτηρία του μυαλού σου.

Αλλά κυρίως θα έχουμε μια ελπίδα όλοι εμείς που μένουμε μόνιμα εδώ. Γιατί όσοι περισσότεροι αυτόχθονες κάθε χρονιά τα καταφέρουν στις Πανελλήνιες, τόσο μεγαλώνουν οι πιθανότητες  όλο και πιο πολλοί, μετά το πέρας του ταξιδιού τους, να καταλήξουν και πάλι εδώ. Ίσως αλλιώτικοι και μετα-μορφωμένοι.

Τους έχουμε πλέον μεγάλη ανάγκη. Εκπέμπουμε SOS. Σαπίζουμε.




Του Mario Vagman

3 σχόλια:

  1. 500.000 φοιτηές στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν πήγαν να ψηφίσουν στις τελευταίες εκλογές.

    Αντιθέτως, 500.000 παππούδες πήγαν να ψηφίσουν ΕΡΕ και Ένωση Κέντρου δαγκωτό.

    Και οι δύο κατηγορίες μας περιποιήθηκαν - μα πρώτα από όλα τον εαυτό τους. Να τους χαιρόμαστε όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητέ Vagman, περιγράφεις πολύ εύστοχα τη θλιβερή πραγματικότητα της πόλης που κυριαρχεί η αμάθεια, ο μικροαστικός καθωσπρεπισμός και η πολιτική βλαχουριά.
    Είμαι ένας από αυτούς που έχουν επιστρέψει,όπως περιγράφεις, αλλά φροντίστε εσείς οι νεώτεροι να έρθουμε σε επαφή, να βγούμε από την ατομική μοναξιά και να αποδιώξουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ αυτό το θλιβερό πολιτιστικό και κοινωνικό σκουπιδαριό που μας περιβάλλει. Καταδικάζουμε με την αδράνειά μας ακόμα μία γενιά ανθρώπων γιατί αναπαράγεται αυτή η άκρως συντηρητική καθημερινότητα που τόσο εύστοχα περιγράφεις..... Πρέπει να συγκρουστούν νοοτροπίες αυτών που έχουν βούληση γιά να γεννηθεί το καινούργιο......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα παιδιά κάτω στον κάμπο κυνηγάνε τους αστούς.2 Ιουνίου 2014 - 7:35 μ.μ.

    Και όλοι να επιστρέψουν τίποτα δε θα γίνει. Εδώ κάνουν κουμάντο οι "άλλοι" κι αν δε γίνεις κι εσύ "άλλος", ξέρεις τι γίνεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή