"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Μικροαστική καταστροφή

Σε μια παιδική χαρά της πόλης, κυρία μιας κάποιας ηλικίας, μεσήλιξ και άνω, κουνά μηχανικά το γοννάκι της στις μικρές κούνιες. Το μάτι της πότε χάνεται στο κενό της κούρασης και των οικιακών υποχρεώσεων πότε κόβει σαν τον αετό κάθε κινούμενο ον πέριξ της παιδικής χαράς. Καθότι η μεσήλιξ, λόγω των συχνών επαφών της με την επίπεδη πραγματικότητα των ενημερωτικών θεαμάτων, ξεχνά μερικές φορές πως ζεί σε μια επαρχιακή ακρούλα του τίποτα και θεωρεί φοβισμένη πως γύρω της είναι το Σικάγο του 1920.


Είναι και που πηγαίνει πάντοτε πρώτη στην παιδική χαρά και για κάμποση ώρα είναι μόνη της. Αυτή και το γοννάκι. Δεν το αλλάζει το πρόγραμμα όμως. Τώρα που άνοιξε και ο καιρός, λίγο μετά το μεσημέρι, εκεί που ο πρώτος ίσκιος σκάει στην πρώτη κούνια, κατεβαίνει με καμάρι από το σπίτι και επιδεικνύει το εγγόνι σε όλη τη γειτονιά. Σε όλες τις γειτόνισσες που θα αρχίσουν σιγά σιγά να ξεπροβάλλουν στα μπαλκόνια για να χαρούν το δροσερό απόγευμα.

Μπορεί να άργησε η κόρη της να κάνει οικογένεια αλλά την έκανε. Μπορεί όλη η γειτονιά να κρυφοψυθίριζε τον κολασμένο της βίο αλλά τώρα δεν έχουν πια κανένα δικαίωμα να ομιλούν και να κρίνουν. Η κόρη μπήκε επιτέλους στην σφαίρα του κανονικού. Βρήκε ένα καλό κι εργατικό παιδί, σταμάτησε τις πολλές εξόδους και νοικοκυρεύτηκε. Το γοννάκι που ίπταται κάθε απόγευμα στις κούνιες είναι η τρανή απόδειξη.

Μέχρι να γίνουν όλα αυτά όμως, η μεσήλιξ είχε περάσει πολλές πίκρες. Η κόρη βλέπεις, είχε βγεί παλαβιάρα και θηρίο ανήμερο. Όμορφη κοπέλα. Δεν ήθελε να σπουδάσει και δεν σπούδασε. Με το που τελείωσε το Λύκειο το έριξε στην dolce vita.
Kάτι μικροδουλίτσες για να βγαίνουν μεροκάματα και να μην γκρινιάζουν στο σπίτι και ύστερα όλο φρουφρού κι αρώματα. Είχε και την ατυχία να ζήσει μέσα στον παροξυσμό του βλαχοlifestyle που είχε αγγίξει για τα καλά και το Ναύπλιο και τα μυαλά της φυσάγανε όρτσα. Η αλήθεια είναι πάντως πως με την ομορφιά της είχε σαγηνεύσει όλον τον αντρικό πληθυσμό της περιοχής. Τα καλύτερα και πιο καλοαναθρεμμένα παιδιά της πόλης την ποθούσαν. Παιδιά δικηγόρων, γιατρών, αρχιτεκτόνων και διαφόρων μεγαλοσχημόνων της πόλης. Και αυτή βέβαια δεν μπορούσε να τους αντισταθεί. Ήταν οι καλοί τρόποι της οικογενειακής τους ανατροφής και η ωραία ζωή που την έλκυαν. Μόλις η σχέση όμως διαρκούσε κατιτίς παραπάνω, τα καλοαναθρεμμένα μπουμπούκια δέχονταν όλο και μεγαλύτερη την πίεση του κοινωνικού και οικογενειακούς τους στάτους. Είναι φτωχή, δεν έχει μία, σε εκμεταλλεύεται, δεν έχεις μέλλον, δεν είναι του επιπέδου σου και άλλα παρόμοια. Και τα μπουμπούκια σιγά σιγά έβλεπαν από τη μία την εξωτερική της ομορφιά και από την άλλη τα οικονομικά τους συμφέροντά  και την γλεντούσαν μόνο με ημερομηνία λήξης. Σαν το άπαχο γαλατάκι που έπιναν στο δημοτικό. Αυτή στεναχωριόταν, τα έβαφε για λίγο μαύρα αλλά ήθελε πολύ να μπεί στην υψηλή κοινωνία της πόλης, πείσμωνε και συνέχιζε στον επόμενο στόχο. Και ο χρόνος όμως συνέχιζε, αδίστακτος.

Η μεσήλιξ κυρία, βλέποντας τα καμώματα της κόρης και τους ψιθύρους που απλώνονταν ολούθε, προσπαθούσε να την βολέψει σε μια δουλειά. Να αποκτήσει έναν μισθό σταθερό και μια ασφάλεια στη ζωή της. Κι ίσως τότε της καθόταν κανένας από δαύτους τους αστούς ή έστω ένας του υπαλληλικού της επιπέδου. Αλλά ήταν άτυχη. Διάλεγε πάντα τους υποψηφίους άρχοντες που δεν εκλέγονταν και είχε και το ελάττωμα να φανερώνει προεκλογικά με πάθος τις προτιμήσεις της για να δείχνει στον εκάστοτε υποψήφιο την πιστή της υποταγή. Οπότε ο νικητής πάντοτε την αγνοούσε. Και ο χρόνος συνέχιζε αδίστακτος.

Μέχρι που βρέθηκε αυτό το καλό παιδί, σαν από μηχανής θεός, και ξεστραβώθηκε και την πήρε. Άνεργη, απένταρη, λιγότερο όμορφη πια, με μόνη  προίκα ένα οικοπεδάκι στη Νέα Πόλη που το ζευγάρι σκοπεύει σχετικά γρήγορα να το χτίσει και να το κάνει το νέο του σπιτικό.

Δεν αντέχεται άλλο η ζωή στη πολυκατοικία μαζί με την μεσήλικα κυρία. Άσε που πλέον έχουν αρχίσει και μένουν στα γύρω διαμερίσματα αλλοδαποί και κάτι τέτοιο τους φαντάζει πολύ υποτιμητικό. Μένουν λοιπόν ακόμα εκεί από ανάγκη. Δεν έχουν λεφτά, ούτε καν δουλειά και το οικόπεδο που σκοπεύουν να χτίσουν έχει καταπατηθεί από τον Δήμο Ναυπλιέων που πεζοδρόμησε τον χώρο, ως συνήθως, εκτός σχεδίου.

Έχουν κάνει αίτηση στην τεχνική υπηρεσία να έρθει να γκρεμίσει το πεζοδρόμιο για να μην χάσουν ούτε τετραγωνικό. Και μόλις πουληθεί και η Ακροναυπλία και γίνει τουριστικά θέρετρα έχουν κανονίσει μέσω ενός γνωστού από τώρα δουλειά. Ο άντρας ειδικά έχει μεγάλη πείρα και προυπηρεσία στον τουριστικό τομέα και η θέση θεωρείται ήδη πιασμένη.

Ένα στεγαστικό δανειάκι θα τους λείπει μονάχα και η ευτυχία τους ξεκινάει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου