"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ναύπλιο, η πόλη του αντιέρωτα

Το βασικό μας πρόβλημα σύντροφοι και αυτό που προκαλεί σχεδόν όλα τα υπόλοιπα προβλήματα που ταλανίζουν τη ναυπλιώτικη ζωή μας είναι το σεξουαλικό.

Πρέπει επιτέλους να το παραδεχτούμε. Έχουμε σοβαρή, σοβαρότατη σεξουαλική κρίση στη πόλη μας. Και αυτό επηρεάζει άμεσα και τη ψυχή και το μυαλό μας. Η γενετήσια πράξη δεν αποτελεί εδώ και καιρό ούτε το φόρτε μας ούτε το σήμα κατατεθέν μας.

Είτε αυτή συμβαίνει, είτε δεν συμβαίνει πίσω από τους τοίχους των σπιτιών μας και τα πάμπολλα σημεία ξεμοναχιάσματος που προσφέρει η πόλη, η μυρωδιά και το χρώμα του έρωτα δεν στολίζουν πια τα εξωτερικά ανάκτορα της πόλεως. Το Ναύπλιο είναι πλέον ασεξουάλ.

Τα καμάκια που έσωζαν το πρεστίζ μας ανήκουν πια στο μακρινό παρελθόν. Τα ροζ σκάνδαλα που συνέβαιναν στις τουριστικές επαρχίες της πρωτευούσης και ομόρφαιναν τις ζωές μας έχουν χρόνια να ακουστούν. Τα ταρακουνημένα από σεξουαλική ηδονή αυτοκίνητα που συντρόφευαν τα ερημικά σημεία-γαμηστρώνες της πόλης είναι πλέον μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Λέγεται κιόλας πως οι λίγοι πιστοί του «έρωτος εντός αμαξιδίου» γνωρίζονται πλέον με τα μικρά τους ονόματα και ανταλλάσσουν ενίοτε και φιλοφρονήσεις ανάλογα με το κούνημα του κάρου. Μπουρδέλα επίσημα, ως γνωστόν, δεν έχουμε ενώ κάποια βραβεία περί του ρομαντισμού μας και της ερωτικής μας φύσεως δείχνουν να αφορούν κυρίως τα κατά καιρούς μουσαφίρια μας, παράνομα και μη παράνομα, παρά εμάς τους ίδιους, τους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Πέρα όμως από αυτούς τους επιφανειακούς θα μπορούσε να πεί κάποιος λόγους, μια ματιά στην ανθρωπογεωγραφία της πόλης θα έπειθε και τον πιο άπιστο για την σεξουαλική κρίση που διέρχεται το Ναύπλιο.

Η πόλη κατ'ουσίαν γεροντοκρατείται. Σε όλους τους τομείς της ζωής. Η πλειοψηφία των κατοίκων ανήκουν στην ηλικία των –ήντα και άνω πράγμα που πέρα από την επιβολή αραχνιασμένων και βολεμένων εγκεφάλων πάνω στα γούστα μας, μειώνει δραματικά και τον μέσο όρο συχνής σεξουαλικής δράσης των αυτοχθόνων. Οι δόλιοι μεσήλικες και υπερήλικες εκτός από καμιά βολτίτσα μέχρι το Φάρο, ένα τσαγάκι του βουνού, λίγα και προσεγμένα τηγανητά για να μην ανέβει η χοληστερίνη, περιορισμένη ζάχαρη να μην αυξηθεί το ζάχαρο, κουβεντούλα με φίλους, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, ρίχνουν και που και που, εντός ή εκτός γαμήλιας συμβίωσης, με φαρμακευτική ή μη βοήθεια, αναμετάξυ των ή με τη συνοδεία επί μισθώση κορασίδων, και ένα γρήγορο «μνημείο Φιλελλήλων» (σκεφτείτε το σχήμα του μνημείου) μόνο και μόνο για να θυμηθούνε τα περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς.

Μετά την γεροντοκρατία ακολουθεί κατά πόδας η οικογενειοκρατία. Κλασική ελληνική οικογένεια με παιδιά εν Ναυπλίω. Από 30 ετών και άνωθεν με σκηνές απείρου κάλλους στο ενεργητικό της. Μια μαμά να τσιρίζει στο ατίθασο παιδάκι της στη μέση της Άργους με την υστερία χαραγμένη μέχρι και στις σόλες των φρεσκοαγορασμένων παππουτσιών της. Σεξουαλικώς χορτάτη; Αδύνατο. Ζευγάρια να τσακώνονται με ουρλιαχτά και στριγγλιές και να γίνονται ακουστικό θέαμα σε όλο το τετράγωνο. Σεξουαλικώς ενεργά; Μόνο για λόγους εκδίκησης. Ζευγάρια επίσης παντρεμένα, στα καφέ της Συντάγματος ή αλλού, να κάθονται στο ίδιο τραπέζι κοιτώντας το κενό, το τίποτα, χωρίς να ρίχνει ματιά ο ένας στον άλλον, χωρίς κανένα συναίσθημα και που και που κάποιος από τους δύο να φωνάζει στο μικρό παιδί που παίζει σε απόσταση για να σπάσει την αμηχανία της στιγμής. Την συνέχεια στο σπίτι την φαντάζεται κανείς μπροστά στην οθόνη μιας τηλεόρασης μέχρι τον ύπνο τον βαθύ και αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και συμβεί το μοιραίο, θα συμβεί μόνο για βιοσωματικούς λόγους, αν με εννοάτε. Για να φύγουν τα πρώτα, όπως έλεγαν οι παλιότεροι σοφοί της πόλεως.

Εκτός όμως από τις πλειοψηφίες, σεξουαλικά προβλήματα αντιμετωπίζουν δυστυχώς και οι μειοψηφίες.

Αν εξαιρέσεις τις ηλικίες από τα 18 ως τα 24 που είναι κατά κύριο λόγο φοιτητές και μοιράζουν την ερωτική τους αδρεναλίνη σε άλλη γή και σε άλλα μέρη, μας απομένει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, από τα 24 μέχρι την εις γάμον κοινωνία, που αντιμετωπίζει πολλαπλά και σύνθετα προβλήματα.

Οι μεν γυναίκες αυτής της ηλικίας, λόγω ορμονικών ανακατατάξεων, μπαίνουν στους ρυθμούς να βρούν το μαλάκα της ζωής τους, τον σπερματοδότη και συνδιαμορφωτή των γονιδίων του μελλοντικού παιδιού τους. Η μητρική αυτή υστερία σοβαρεύει τις γυναίκες, τις κάνει πιο ανακριτικές, πιο δύσκολες και φυσικά πιο κυκλοθυμικές. Παράλληλα όμως το σώμα αναζητά διεξόδους ικανοποίησης οπότε όλες λίγο-πολύ αναζητούν και βρίσκουν κάποιες σταθερές φωλιές ερωτικής δράσεως μέχρι να βρεθεί ο Ένας.

Οι δε άντρες, ανώριμοι και παλιμπαιδίζοντες ως συνηθίζουν να είναι πάντα, αναζητούν τις ερωτικές τους περιπέτειες και αυτοί, αποφεύγοντας όμως όπως ο διάβολος το λιβάνι να θεωρηθούν ο Ένας.

Έτσι έχουμε μια κάπως δύσκολη επικοινωνία μεταξύ των δύο φύλων που περιορίζει σημαντικά την ερωτική τους συμπεριφορά και δράση. Αν το δίδυμο δεν οδηγηθεί σε γάμο κοινωνία, που είναι και ο στόχος της πόλης όλης λόγω της ανικανότητάς της να φανταστεί κάτι άλλο, θα έχουμε απλώς επιφανειακές ερωτικές στιγμές, στιγμές ανειλικρίνειας, υποκρισίας, ανασφάλειας και άλλων πολλών ψυχολογικών συμπτωμάτων εκατέρωθεν.

Και όλα αυτά σε μια πόλη που οι ομοφυλόφιλοί της, εκτός από ελάχιστους θαρραλέους, κρύβονται. Που το μεγαλύτερο μέρος της σεξουαλικής δραστηριότητας συμβαίνει τελικά στα κρυφά, ανάμεσα σε παράνομα αυτόχθονα ζευγάρια και σε γυναίκες ή και ακόμα άντρες, που φοβούνται τι θα πεί η κοινωνία και το θανατηφόρο κουτσομπολιό της γειτονιάς.

Σε μια πόλη που στα μαγαζιά της δεν χορεύει κανείς. Ή αν χορέψει, θα το κάνει με τη μέθοδο της αυτοπροβολής και της επίδειξης. Επιτηδευμένα και ποζέρικα. Χωρίς ίχνος αυθορμητισμού και χαλαρής άφεσης και διάθεσης. Αντιερωτικά και σαρκοβόρα. Ακατάλληλα δηλαδή προς σεξουαλική ολοκλήρωση.

Γιατί ο έρως, ως γνωστόν, για να είναι επιτυχής και να απλώσει στην ατμόσφαιρα τις ευεργετικές του επιδράσεις, χρειάζεται τη σάρκα αφελή και το πνεύμα καθαρό.

Και ενώ η μεν σάρξ, μέσα στην τουριστική παράκρουση, δείχνεται πια σαν γουρνοπούλα που πουλιέται με το κιλό, το δε πνεύμα έχει γεμίσει με πανηγυριώτικα κωλοβακτηρίδια.

Συμβαίνει δηλαδή αυτό το φαινόμενο όπου το πλούσιο λεξιλόγιό μας με την συχνή χρήση των λέξεων «γαμιέσαι», «σε γαμάω» και «άντε γαμήσου» ακούγεται περισσότερο σαν στέρηση ή ευχή και ο «μαλάκας» με την «πουτάνα» του σαν την πλέον βέβαιη και μοναδική μας πραγματικότητα.

Πράγμα όχι δα και τόσο κακό, αρκεί να μην υποκρινόμαστε το αντίθετο.


Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Η πραγματικότητα της σωβρακοφανέλας

Ήρθανε λοιπόν και τα στερνά και αυτού του καλοκαιριού και η πόλη θα αρχίσει σιγά σιγά να ξεπλένεται από τον τουριστικό χυλό που και φέτος με μεγάλη επιτυχία πασαλείφτηκε.



Το ειδικό ξέπλυμα γίνεται πάντα με νερό Αγιά-Μονής και με διαφόρων εταιρειών εμφιαλωμένα σκευάσματα καθότι το νερό μας, όταν και αν εδεήσει να τρέξει από τις βρύσες μας, αφήνει πάνω στο δέρμα μικρούς κόκκους λάσπης, ίσως και μερικών κουραδακίων,  που εμποδίζουν όσο να πείς μια πλήρη κάθαρση.

Κάθαρση που θεωρείται απαραίτητη ένεκα του Σεπτέμβρη που πλησιάζει ταχύς φέρνοντας μαζί του όλες του τις έγνοιες και αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες με τα χοντρά πορτοφόλια που ονομάζονται «ποιοτικοί τουρίστες». Αυτοί δεν πιάνονται βέβαια για συνηθισμένοι ή κανονικοί τουρίστες. Είναι άλλο πράγμα. Άλλη κατηγορία. Είναι ήρεμοι και ήσυχοι, καλόβολοι κι ευγενικοί, φιλομαθείς και σπουδαγμένοι, και κυρίως και βασικώς πολύ λιγότεροι από τους καλοκαιρινούς ταλιμπανέζους. Αυτοί όμως έχουν το πολύ το χρήμα. Αυτούς πρέπει να προσέχουμε, όπως λένε και οι τουριστοδιαννοούμενοι της πόλης μας. Τώρα βέβαια γιατί ενώ πρέπει να προσέχουμε αυτούς, εμείς σε κάθε γιορταστική ευκαιρία  μοιάζουμε με καλοφωτισμένη στάνη που παρακαλά να γεμίσει με πρόβατα, δεν γνωρίζω.

Το καλοκαίρι αυτό πάντως δεν άφησε και πολλά πράγματα πίσω του ή για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς άφησε ακριβώς τα ίδια με κάθε χρονιά.

Ένας πεθαμένος πολιτιστικά τόπος ελαχίστων εξαιρέσεων και  μηδαμινών εμπνεύσεων, βουτηγμένος στη λήθη του καφέ, του πιοτού και της τοπικιστικής αυταρέσκειας που πηγάζει από τα όμορφα λόγια των πολλών αλλά πάντα φευγάτων επισκεπτών του.

Τι να πεί και το Άργος βέβαια, που αν δεν είχε αυτό το άγιο αρχαίο θέατρο που του φέρνει παραστάσεις από την πρωτεύουσα, οι κάτοικοί του θα παρακαλούσαν όλα τα τσίρκα της οικουμένης να κάνουν πέρασμα από τη πόλη τους για να δούν κάποιον κλόουν και να τον νομίζουν, μέσα στην πολιτιστική ανυπαρξία τους, για ήρωα του Αριστοφάνη.

Βέβαια και μείς, οι εκλεκτοί γειτόνοι του αρχαιότερου λαού της Ευρώπης, δεν απέχουμε και πολύ από μια τέτοια παραζάλη. Ήδη έχουν αρχίσει οι φορείς του πολιτισμού μας, ιδιωτικοί και δημοτικοί,  να θεωρούν πολιτισμό τον Μιχάλη-τέως ΟΤΕ και νυν Vodafone-Xατζηγιάννη. Πόσο να απέχει μια τέτοια θεώρηση με την περίπτωση του αριστοφανικού κλόουν… Φαντάζομαι, όχι και πολύ.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον πως ο Υπουργός του πολιτισμού μας κ. Ανδριανός, που εδώ και ένα δίμηνο έχει ανακοινώσει πως θα δρομολογήσει την αντικατάσταση των προβολέων του Παλαμηδιού, πιστός στην μέχρι τώρα πολιτική του ανικανότητα, δεν θα το πράξει και ίσως αφήσει και τους υπόλοιπους προβολείς να σβήσουν. Θα μας πιάσει τότε φθινόπωρο με σβηστό το κάστρο και γειωμένο μέσα μας το σκοτεινό αίσθημα της πόλης που η τουριστική σαπουνόπερα μας αποκρύπτει εντέχνως και πονηρώς.

Όσο  για τον έτερο υπουργό μας κ. Μανιάτη, που συνηθίζει να μην προσέχει που βάζει την υπογραφή του, τον διαβεβαιώνουμε πως πλέον κανένας αυτόχθων ιθαγενής δεν έχει πρόβλημα να πουληθεί η Καραθώνα. Όχι όλη όμως, αλλά μόνο ένα κομμάτι της. Αυτό που βρίσκεται μπροστά στο αλλεργιογόνο φύκι! Να ρθεί δηλαδή ο σωτήρας-επενδυτής, να μας πλερώσει, να χτίσει τας ξενοδοχειακάς του μονάδας και μπροστά στον αιγιαλό που πια θα του ανήκει, να τσουρουφλίζονται οι καθώς πρέπει πελάτες του από τις κοκκινίλες.  Εμείς θα καθόμαστε ανέμελοι στην απέναντι πλευρά, γελώντας με τους αναψοκοκκινισμένους φλώρους, κάτω από την υπέροχη χωματερή μας και θα απολαμβάνουμε την ελεύθερή μας αμμουδιά πετώντας γόπες και κάρβουνα δώθε-κείθε.

Κρίμα πάντως που δεν έχουμε τέτοιες ωραίες εικόνες στα greek-art καταστήματα της πόλης μας. Όλο μνημεία, γάργαρα νερά, γιασεμιά, βουκαμβίλιες και γραφικές στιγμές. Λίγες εικόνες όμως από τον εξαίσιο πολιτισμό της πεζής μας καθημερινότητας δεν θα έβλαπταν. Να έκανε ο τουρίστας τη βόλτα του στη παλιά πόλη για παράδειγμα και να χάζευε φωτογραφίες Ναυπλιωτών που θάβουν κρυφά κάρβουνα στην αμμουδιά της Καραθώνας. Ή γόπες. Ή να πέταγαν σκουπίδια στο βουναλάκι με τα μπάζα στην Αμαλίας καθώς λόγω των έργων μέσα στο κατακαλόκαιρο, οι περαστικοί έβλεπαν το σωρό με τα μπάζα και πρόσθεταν και αυτοί το κατιτίς τους, μάλλον για να συνεισφέρουν στην ποικιλία των ειδών. Ή ακόμα να έβλεπε ο τουρίστας την καλοφωτογραφισμένη φάτσα του Ναυπλιώτη την ώρα που προσπαθεί να παρκάρει πέρα στους πέρα κάμπους του πάρκινγκ της παραλίας με τέζα αμάξια Τσιμεντόβλαχων γύρω-γύρω και το μισό λιμάνι κλεισμένο για αδιευκρίνιστους λόγους. Ή έστω μια φώτο από τα καλοκαιρινά μας πανηγύρια βρε αδέρφε. Τη κυρά-Λίτσα του κυρ-Στάθη να χορεύει Γωγώ Τσαμπά με την κοιλιά τούρλα από τα ξύγκια και τα κρασά και να σέρνει πίσω της τα μικρά της τα παιδιά που διδάσκονται εκείνη την ώρα τους αρχαίους χορούς των ζουλού. Και τουλάχιστον μια φώτο από τα κλαμπέλια της περιοχής. Αυτές τις φωτεινές φωτογραφίες που γίνονται μόδα πλέον με τα χαμογελαστά πρόσωπα που περνάνε τόσο τέλεια και γαμάτα και την υπογραφή του καταστήματος από κάτω. Βάζουν και κάτι γελοίες λεζάντες όπως “the girl of the night” ή “the friends of the night”, τσιμπάνε οι μαλάκες, το ποστάρουν παντού και κάνουν και τσάμπα διαφήμιση στο τρεντοκατάστημα.

Η πιο αντιπροσωπευτική φωτογραφία του ντόπιου πολιτισμού μας πάντως, που απορώ πως κάποιο κατάστημα ειδών πολιτισμού δεν έχει σκεφτεί να πουλήσει, θα ήταν η κλασική καλοκαιρινή φωτογραφία του πενηντάρη και άνω, στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας του, βλέποντας τηλεόραση και φορώντας την παραδοσιακή του σωβρακοφανέλα. Ένας ανεμιστήρας κάπου στο χώρο να ενισχύει το ελαφρύ αεράκι της βραδυάς, καρπουζάκι στο τραπέζι και μια ζωγραφισμένη χριστοπαναγία στα χείλη για μια μαλακία της γυναικός ή του μικρού του παιδιού. Που έγινε ή θα γίνει. Γιατί ο πενηντάρης με την σωβρακοφανέλα ξέρει για εσένα πριν από εσένα. Είναι ο ήν, ο ών και ο ερχόμενος. Ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Κατέχει πολιτική, αθλητικά, πολιτισμό, σεξ, παιδεία, αυτοκίνητα, μοτοσακό, πέδιλα, τσόκαρα, γεωργία, ψάρεμα, κτηνοτροφία, ψήσιμο, οινοποσία, μαγειρική, συνομωσία, διπλωματία και ζαχαροπλαστική. Κατέχει τα πάντα. Η γυμνή και αισθησιακή του σάρκα το μαρτυρά.  Ειδικά όταν ξύνει μοναδικά και σε κοινή θέα τα μεμέ του. Είναι ο απόλυτος γνώστης και διαμορφωτής της γύρω μας πραγματικότητας.

Προσκυνώ τη μεγαλειότητά του.



Κείμενο : Mario Vagman
Φωτογραφία : Δημήτρης Καλογερόπουλος