"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Η πραγματικότητα της σωβρακοφανέλας

Ήρθανε λοιπόν και τα στερνά και αυτού του καλοκαιριού και η πόλη θα αρχίσει σιγά σιγά να ξεπλένεται από τον τουριστικό χυλό που και φέτος με μεγάλη επιτυχία πασαλείφτηκε.



Το ειδικό ξέπλυμα γίνεται πάντα με νερό Αγιά-Μονής και με διαφόρων εταιρειών εμφιαλωμένα σκευάσματα καθότι το νερό μας, όταν και αν εδεήσει να τρέξει από τις βρύσες μας, αφήνει πάνω στο δέρμα μικρούς κόκκους λάσπης, ίσως και μερικών κουραδακίων,  που εμποδίζουν όσο να πείς μια πλήρη κάθαρση.

Κάθαρση που θεωρείται απαραίτητη ένεκα του Σεπτέμβρη που πλησιάζει ταχύς φέρνοντας μαζί του όλες του τις έγνοιες και αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες με τα χοντρά πορτοφόλια που ονομάζονται «ποιοτικοί τουρίστες». Αυτοί δεν πιάνονται βέβαια για συνηθισμένοι ή κανονικοί τουρίστες. Είναι άλλο πράγμα. Άλλη κατηγορία. Είναι ήρεμοι και ήσυχοι, καλόβολοι κι ευγενικοί, φιλομαθείς και σπουδαγμένοι, και κυρίως και βασικώς πολύ λιγότεροι από τους καλοκαιρινούς ταλιμπανέζους. Αυτοί όμως έχουν το πολύ το χρήμα. Αυτούς πρέπει να προσέχουμε, όπως λένε και οι τουριστοδιαννοούμενοι της πόλης μας. Τώρα βέβαια γιατί ενώ πρέπει να προσέχουμε αυτούς, εμείς σε κάθε γιορταστική ευκαιρία  μοιάζουμε με καλοφωτισμένη στάνη που παρακαλά να γεμίσει με πρόβατα, δεν γνωρίζω.

Το καλοκαίρι αυτό πάντως δεν άφησε και πολλά πράγματα πίσω του ή για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς άφησε ακριβώς τα ίδια με κάθε χρονιά.

Ένας πεθαμένος πολιτιστικά τόπος ελαχίστων εξαιρέσεων και  μηδαμινών εμπνεύσεων, βουτηγμένος στη λήθη του καφέ, του πιοτού και της τοπικιστικής αυταρέσκειας που πηγάζει από τα όμορφα λόγια των πολλών αλλά πάντα φευγάτων επισκεπτών του.

Τι να πεί και το Άργος βέβαια, που αν δεν είχε αυτό το άγιο αρχαίο θέατρο που του φέρνει παραστάσεις από την πρωτεύουσα, οι κάτοικοί του θα παρακαλούσαν όλα τα τσίρκα της οικουμένης να κάνουν πέρασμα από τη πόλη τους για να δούν κάποιον κλόουν και να τον νομίζουν, μέσα στην πολιτιστική ανυπαρξία τους, για ήρωα του Αριστοφάνη.

Βέβαια και μείς, οι εκλεκτοί γειτόνοι του αρχαιότερου λαού της Ευρώπης, δεν απέχουμε και πολύ από μια τέτοια παραζάλη. Ήδη έχουν αρχίσει οι φορείς του πολιτισμού μας, ιδιωτικοί και δημοτικοί,  να θεωρούν πολιτισμό τον Μιχάλη-τέως ΟΤΕ και νυν Vodafone-Xατζηγιάννη. Πόσο να απέχει μια τέτοια θεώρηση με την περίπτωση του αριστοφανικού κλόουν… Φαντάζομαι, όχι και πολύ.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον πως ο Υπουργός του πολιτισμού μας κ. Ανδριανός, που εδώ και ένα δίμηνο έχει ανακοινώσει πως θα δρομολογήσει την αντικατάσταση των προβολέων του Παλαμηδιού, πιστός στην μέχρι τώρα πολιτική του ανικανότητα, δεν θα το πράξει και ίσως αφήσει και τους υπόλοιπους προβολείς να σβήσουν. Θα μας πιάσει τότε φθινόπωρο με σβηστό το κάστρο και γειωμένο μέσα μας το σκοτεινό αίσθημα της πόλης που η τουριστική σαπουνόπερα μας αποκρύπτει εντέχνως και πονηρώς.

Όσο  για τον έτερο υπουργό μας κ. Μανιάτη, που συνηθίζει να μην προσέχει που βάζει την υπογραφή του, τον διαβεβαιώνουμε πως πλέον κανένας αυτόχθων ιθαγενής δεν έχει πρόβλημα να πουληθεί η Καραθώνα. Όχι όλη όμως, αλλά μόνο ένα κομμάτι της. Αυτό που βρίσκεται μπροστά στο αλλεργιογόνο φύκι! Να ρθεί δηλαδή ο σωτήρας-επενδυτής, να μας πλερώσει, να χτίσει τας ξενοδοχειακάς του μονάδας και μπροστά στον αιγιαλό που πια θα του ανήκει, να τσουρουφλίζονται οι καθώς πρέπει πελάτες του από τις κοκκινίλες.  Εμείς θα καθόμαστε ανέμελοι στην απέναντι πλευρά, γελώντας με τους αναψοκοκκινισμένους φλώρους, κάτω από την υπέροχη χωματερή μας και θα απολαμβάνουμε την ελεύθερή μας αμμουδιά πετώντας γόπες και κάρβουνα δώθε-κείθε.

Κρίμα πάντως που δεν έχουμε τέτοιες ωραίες εικόνες στα greek-art καταστήματα της πόλης μας. Όλο μνημεία, γάργαρα νερά, γιασεμιά, βουκαμβίλιες και γραφικές στιγμές. Λίγες εικόνες όμως από τον εξαίσιο πολιτισμό της πεζής μας καθημερινότητας δεν θα έβλαπταν. Να έκανε ο τουρίστας τη βόλτα του στη παλιά πόλη για παράδειγμα και να χάζευε φωτογραφίες Ναυπλιωτών που θάβουν κρυφά κάρβουνα στην αμμουδιά της Καραθώνας. Ή γόπες. Ή να πέταγαν σκουπίδια στο βουναλάκι με τα μπάζα στην Αμαλίας καθώς λόγω των έργων μέσα στο κατακαλόκαιρο, οι περαστικοί έβλεπαν το σωρό με τα μπάζα και πρόσθεταν και αυτοί το κατιτίς τους, μάλλον για να συνεισφέρουν στην ποικιλία των ειδών. Ή ακόμα να έβλεπε ο τουρίστας την καλοφωτογραφισμένη φάτσα του Ναυπλιώτη την ώρα που προσπαθεί να παρκάρει πέρα στους πέρα κάμπους του πάρκινγκ της παραλίας με τέζα αμάξια Τσιμεντόβλαχων γύρω-γύρω και το μισό λιμάνι κλεισμένο για αδιευκρίνιστους λόγους. Ή έστω μια φώτο από τα καλοκαιρινά μας πανηγύρια βρε αδέρφε. Τη κυρά-Λίτσα του κυρ-Στάθη να χορεύει Γωγώ Τσαμπά με την κοιλιά τούρλα από τα ξύγκια και τα κρασά και να σέρνει πίσω της τα μικρά της τα παιδιά που διδάσκονται εκείνη την ώρα τους αρχαίους χορούς των ζουλού. Και τουλάχιστον μια φώτο από τα κλαμπέλια της περιοχής. Αυτές τις φωτεινές φωτογραφίες που γίνονται μόδα πλέον με τα χαμογελαστά πρόσωπα που περνάνε τόσο τέλεια και γαμάτα και την υπογραφή του καταστήματος από κάτω. Βάζουν και κάτι γελοίες λεζάντες όπως “the girl of the night” ή “the friends of the night”, τσιμπάνε οι μαλάκες, το ποστάρουν παντού και κάνουν και τσάμπα διαφήμιση στο τρεντοκατάστημα.

Η πιο αντιπροσωπευτική φωτογραφία του ντόπιου πολιτισμού μας πάντως, που απορώ πως κάποιο κατάστημα ειδών πολιτισμού δεν έχει σκεφτεί να πουλήσει, θα ήταν η κλασική καλοκαιρινή φωτογραφία του πενηντάρη και άνω, στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας του, βλέποντας τηλεόραση και φορώντας την παραδοσιακή του σωβρακοφανέλα. Ένας ανεμιστήρας κάπου στο χώρο να ενισχύει το ελαφρύ αεράκι της βραδυάς, καρπουζάκι στο τραπέζι και μια ζωγραφισμένη χριστοπαναγία στα χείλη για μια μαλακία της γυναικός ή του μικρού του παιδιού. Που έγινε ή θα γίνει. Γιατί ο πενηντάρης με την σωβρακοφανέλα ξέρει για εσένα πριν από εσένα. Είναι ο ήν, ο ών και ο ερχόμενος. Ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Κατέχει πολιτική, αθλητικά, πολιτισμό, σεξ, παιδεία, αυτοκίνητα, μοτοσακό, πέδιλα, τσόκαρα, γεωργία, ψάρεμα, κτηνοτροφία, ψήσιμο, οινοποσία, μαγειρική, συνομωσία, διπλωματία και ζαχαροπλαστική. Κατέχει τα πάντα. Η γυμνή και αισθησιακή του σάρκα το μαρτυρά.  Ειδικά όταν ξύνει μοναδικά και σε κοινή θέα τα μεμέ του. Είναι ο απόλυτος γνώστης και διαμορφωτής της γύρω μας πραγματικότητας.

Προσκυνώ τη μεγαλειότητά του.



Κείμενο : Mario Vagman
Φωτογραφία : Δημήτρης Καλογερόπουλος



1 σχόλιο:

  1. Συγνώμη που επανέρχομαι, αλλά μήπως κανείς ξέρει τι θα γίνει με τις παιδικές χαρές?

    Το πάμε για τραπεζοκαθίσματα, να βγει και κανένα προεκλογικό γραμμάτιο?

    Γιατί, κρίνοντας γενικότερα, λεφτά φαίνεται να υπάρχουν (ΓΑΠίστικα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή