"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες

Μας έπιασε ο Σεπτέμβρης με τις πρώτες ησυχίες του και τα σχολεία που επιτέλους ανοίγουν και μαντρώνουν πίσω από τα κάγκελα της γνώσης και των φροντιστηρίων την ηλιοκαμμένη μας πιτσιρικαρία.

Καλά χρυσά και άγια τα μαθητούδια της περιοχής αλλά νά ‘χουμε πια και μείς τις ήρεμες καθημερινές μας μέρες χωρίς την βοή, την τσιρίδα και τον πανικό που σέρνει στο διάβα της η σχολική μαρίδα.

Όσο γι αυτούς που ζουν κοντά σε σχολεία και δεν γλιτώνουν με τίποτα τον θόρυβο, ας ζητήσουν μείωση ενοικίου για ψυχική οδύνη ή ας μετακομίσουν. Ή ας απαγορευτεί το διάλλειμα στη τελική. Να μην σηκώνουν κεφάλι τα κακομαθημένα. Θα μάθουν και πιο εύκολα να γίνονται τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ που είναι και ο απώτερος στόχος της ελληνική εκπαιδεύσεως.

Τα σχολιαρόπαιδα πάντως τυχαίνουν μεγάλης εκτίμησης από τον κόσμο της Αργολίδος. Και δή τον πολιτικό. Ειδικά τα μαθητούδια που καταφέρνουν να πετύχουν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Ουρά κάνουν οι επίσημοι για να τους συγχαρούν. Και να τα μπράβο, και να τα εύγε, και να σου οι λαμπροί οι δρόμοι που ανοίγονται, πετάνε και ένα ξεροκόματο κουράγιου στους αποτυχόντες και από δώ πάν κι οι άλλοι. Κουβέντα για τα φράγκα που σκάνε οι γονείς στο καρκίνωμα της ελληνικής εκπαίδευσης που λέγεται φροντιστήριο. Κουβέντα για τις περισσότερες ευκαιρίες του πλούσιου παιδιού από το φτωχό. Κουβέντα για το σάπιο σύστημα εκπαιδευτικής διδασκαλίας που επιβραβεύει παπαγάλους. Κουβέντα για λύσεις και μέτρα. Όλα καλά, όλα ωραία. Την αυτοπροβολή μας να κάνουμε μόνο και να δείξουμε ευαίσθητοι, περήφανοι και συγκινημένοι με το ετοιματζίδικο από την γραμματέα μας δελτίο τύπου.

Αλλά για ποιο λόγο να ασχοληθούν σοβαρά με την εκπαίδευση και την παιδεία; Πρώτον αν ασχοληθούν σοβαρά και μορφώσουν ανθρώπους όπως πρέπει, με κριτική σκέψη και όρεξη για γνώση, το πιο πιθανό είναι να μην τους ξαναψηφίσει κανείς. Οπότε για μαλάκες τους έχεις;

Επίσης υπάρχει ο κίνδυνος η μόρφωση να τους καταντήσει τίποτα γελοίους θολοκουλτουριαραίους που γκρινιάζουν με το παραμικρό, πουλάνε πνεύμα δώθε-κείθε, νομίζουν πως τα ξέρουν όλα και έρχονται ξαφνικά πίσω στο τόπο τους για να κριτικάρουν αφ’ υψηλού όλα τα κακώς κείμενα. Τους ενοχλούν τα 90ς party σε αρχαιολογικούς χώρους, τα υπέροχα παραδοσιακά και ελληνικότατα πανηγύρια των χωριών μας, οι συναυλίες εξαιρετικών κατασκευασμένων ειδώλων του κουτσομπολίστικου τύπου, τους ενοχλεί ακόμα και τίποτα απολύτως να μην συμβαίνει, πράγμα σύνηθες στα μέρη μας και καθόλου άσχημο. Και άλλα πολλά τους ενοχλούν βέβαια αυτούς τους αντικοινωνικούς τύπους αλλά δεν είναι της παρούσης.

Γιατί καλή και η μόρφωση σύντροφοι αυτόχθονες ιθαγενείς αλλά δεν πρέπει να καταντάει παραμόρφωση. Γιατί η αληθινή ζωή κρίνεται στο δρόμο και στο πεζοδρόμιο και όχι πίσω από ακαδημαικές αίθουσες και πολυσέλιδα βιβλία.  Η αληθινή ζωή και γνώση βρίσκεται κοντά στο λαό που μοχθεί, τον σοφό λαό που όλα τα ξέρει και κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να τον κοροιδέψει και να τον εκμεταλλευτεί. Μα κανείς.

Ποιος ξέρει δηλαδή τί είναι σωστό και τί δεν είναι;

Ο βρωμιάρης ο θολοκουλτουριαραίος; Ο δήθεν επιστήμονας; Ο σπουδαγμένος στα ελληνικά πανεπιστήμια της διαφθοράς, της βίας και της ανομίας; Που πέρασε στις πανελλήνιες με τα λεφτάκια του μπαμπά και της μαμάς; Πού τα βρήκε όλα έτοιμα;

Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο όπου τα συγχαρητήρια των επισήμων και των αυλικών τους, παύουν. Εδώ είναι το σημείο που αποκαλύπτουν πως δόθηκαν και δίνονται πάντα υποκριτικά. Είναι εδώ που το λαμπρό μέλλον του κάθε «επιτυχόντα» και η επιστημονική του γνώση αξίζει μονάχα για την επικοινωνιακή τους αυταρέσκεια και μόλις ενοχλήσει την καθεστηκυία γραμμή τους τότε θυμούνται όλα τα κλισέ αρνητικά της εκπαιδευτικής του πορείας.

Όταν του εύχονταν λοιπόν νέους δρόμους ενοούσαν τους ίδιους ή αυτούς που ήδη είχαν μέσα στο κεφάλι τους.  Όταν του έλεγαν νέους κόσμους εννοούσαν τους άλλους, τους μακρυά από εδώ, και όχι τον τόπο του που αυτοί κάνουν κουμάντο. Και όταν του έλεγαν πως θα γίνει χρήσιμο και παραγωγικό μέλος της κοινωνίας εννοούσαν πως δεν πρόκειται ποτέ να τους ενοχλήσει σαν ένα καλοκουρδισμένο ρομπότ.

Γιατί ποιός είναι αυτός ο «επιτυχόντας» και τί ξέρει; Μια σκατούλα είναι που του έδωσαν κάποτε συγχαρητήρια και μάλλον το πήρε πάνω του.

Νέοι δρόμοι, νέα μυαλά και νέες νοοτροπίες υπάρχουν μόνο στα λόγια και στα δελτία τύπου αυτών που σέρνουν πίσω τους μια σιωπηρή και αποβλακωμένη πλειοψηφία.

Εδώ στα ανατολικά της Πελοποννήσου αυτός ο «επιτυχόντας» είναι περιττός. Δεν τον χρειάζεται κανείς. Ας κάνε τη δουλίτσα του ήσυχα κι ωραία, αν την βρεί και αυτή, ή ας σηκωθεί να φύγει.

Ας πάει για τρέλες στις Σεϋχέλλες!



Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που έφυγαν για να βρούν μια καλύτερη τύχη και σε όσους παραμένουν ακόμα  κουτουλώντας κάθε μέρα το κεφάλι τους στον τοίχο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου