"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Γράμμα στο Μητροπολίτη

Σεβασμιότατε Δέσποτα,

Είσαι καινούριος στα μέρη μας και πήρα το θάρρος να σου γράψω μερικές σκέψεις καθότι παλαιότερος στα πέριξ.



Ανήκω βλέπεις στη γενιά της πόλης που πρόλαβε να ζήσει την εβδομαδιαία κατήχηση έστω και για λίγο. Η γενιά αυτή μεγάλωσε πηγαίνοντας με το σχολείο για συχνή εξομολόγηση κι ακούγοντας αρκετές φορές τον παπά της ενορίας να της εξηγεί πως η θεωρία του Δαρβίνου, η εξέλιξη των ειδών, είναι μια σιωνιστική συνομωσία. Πως τα ζώα δεν έχουν  ψυχή, δεν έχουν αισθήματα και πως αποκλείεται να προήλθαμε από αυτά. Η γενιά αυτή πρόλαβε χριστιανικό συνδρομητικό περιοδικό να μοιράζεται από το σχολείο με θέματα του στυλ «η ροκ και τα αντιχριστιανικά της μηνύματα-πώς να τα αποφύγουμε». Γαλουγήθηκε ακούγοντας ενίοτε πως ο εφηβικός και συχνότατος αυνανισμός της οδηγεί στην ομοφυλοφιλία και σε άλλα αμαρτωλά πάθη. Πως τα εφηβικά σπυριά της είναι τα πρώτα συμπτώματα της αμαρτίας της.

Παρόλα αυτά συνέχισε να αμαρτάνει γεμάτη όμως πάντοτε υπόγειες τύψεις. Τύψεις με τις οποίες συνήθισε να ζεί μέχρι και σήμερα και που αφορούν πια περισσότερες πτυχές της ζωής της. Μια γενιά λοιπόν που ήθελε δεν ήθελε, η χριστιανική συνείδηση έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του ίδιου της του εαυτού. Αγάπη για τον συνάνθρωπο κι ευσπλαχνία από τη μία, κι από την άλλη ένα εκ γενετής αμάρτημα, ένα ελάττωμα κατασκευής που πάντοτε την έκανε συνειδητά να φταίει.

Κινούμενο ελάττωμα και του λόγου μου, διάβασα μέσα στην βδομάδα που πέρασε την επιστολή της Ιεράς Μητροπόλεως σχετικά με το μείζον ζήτημα του σισιτίου της Ευαγγελίστριας και την βρήκα, όπως και την ανθρώπινη φύση μου, γεμάτη προβλήματα.

Αρχικά γίνεται λόγος στην επιστολή περί της ανωνυμίας του διαδικτύου και τον τρόπο που διάφοροι πολίτες λασπολογούν και κρύβονται χρησιμοποιώντας την. Επιτρέψτε Δέσποτα να σας πω πως μια τέτοια θεώρηση των πραγμάτων δεν ταιριάζει σε κείμενο πνευματικού φορέα. Μπορεί να υπάρχουν στο διαδίκτυο κρυπτόμενοι εκ του πονηρού και του δόλου αλλά υπάρχουν και χιλιάδες άλλοι που νιώθουν ελεύθεροι να μιλήσουν μέσα σε μια ανελεύθερη κοινωνία. Αυτή την λεπτή γραμμή η Εκκλησία. ως ένας πνευματικός παράγοντας, οφείλει να τη δεί και να την αναγνωρίσει και όχι βεβαίως να την αφορίζει συνολικά υιοθετώντας την επιχειρηματολογία αυτών που σήμερα θέλουν να ελέγχουν κάθε μας κίνηση και σκέψη.

Αφού εξάρει και δικαίως η επιστολή την εξαετή δράση του ιερέα της Ευαγγελίστριας και των εθελοντών συμπολιτών μας αναφέρει σχετικά με το κλείσιμο του σισιτίου: «η Εκκλησία δεν είναι παράρτημα των Κοινωνικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας». Φυσικά και η Εκκλησία ως θεσμικός φορέας δεν έχει καμία απολύτως νομική ή πολιτειακή υποχρέωση για την κοινωνική πρόνοια. Αυτό είναι σίγουρο. Ως φορέας όμως μιας θρησκείας και ενός κηρύγματος αγάπης και αλληλοβοήθειας, ενός κηρύγματος που συνοψίζεται σοφά στην ρήση «ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν»  έχει και παραέχει. Δεν γίνεται η ίδια η Εκκλησία να αποτελεί εξαίρεση της θρησκείας που υπηρετεί. Κάτι τέτοιο θα την έκανε τελείως αναξιόπιστη.

Και δυστυχώς Δέσποτα την κάνει. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως μια ολόκληρη επιστολή αναλώνεται να δικαιολογήσει την θέση της Εκκλησίας, του ιερέα, του φιλόπτωχου ταμείου, να τα βάλει με τους καναπεδάκηδες και τους κριτές εξ απόστασεως, την Πολιτεία και κάποιους αόρατους εχθρούς και δεν ασχολείται πουθενά με τους εκατοντάδες άπορους συμπολίτες μας. Πουθενά.

Σου γράφω λοιπόν αυτές τις σκέψεις για να σε ενημερώσω πως δυστυχώς στη πόλη κυκλοφορεί πλέον πολύ δυνατά ο ψίθυρος πως όλα συνέβησαν για το κτίριο. Για την αύξηση της ιδιωτικής περιουσίας της Εκκλησίας. Υπάρχει κόσμος που μιλα πλέον ανοιχτά για αλληλεγγύη με ανταλλάγματα. Η δικαιολογία πως τα τρόφιμα δεν είναι ασφαλή δεν κάθεται καλά στην σκέψη του κόσμου. Ξέρεις πως λειτουργούν αυτά στα μέρη μας. Είτε ισχύουν είτε όχι, διαχέονται μέσα στο πλήθος και γίνονται νόμος μέσα στο μυαλό των κατοίκων. Και αν έχεις πολλούς θεοσεβούμενους ανθρώπους στον κύκλο σου, αυτούς που μεγάλωσαν μέσα στις εκκλησίες της πόλης και τις προσευχές, μην παρασυρθείς με αυτά που σου λένε. Δεν ισχύουν. Η εικόνα της Εκκλησίας έχει δεχτεί βαρύ πλήγμα μέσα στη κοινωνία των αυτοχθόνων ιθαγενών και πρέπει να κάνεις κάτι άμεσα δραστικό για να το επανορθώσεις.

Όπως λέει και η επιστολή, μια ζωντανή Εκκλησία με δυναμική παρουσία στον κόσμο, ανησυχεί κάποιους. Προτιμούν μια Εκκλησία ναρκωμένη, κάτι σαν νεκροταφείο. Τότε δεν την ενοχλεί κανείς. Μάλλον συνέβη το αντίθετο Δέσποτα. Μόλις η Εκκλησία ανακοίνωσε πως θα ναρκωθεί και θα παύσει να ταίζει ανθρώπους που έχουν ανάγκη, τότε ασχολήθηκαν όλοι.

Τότε φάνηκε πως υπάρχει κόσμος που ξέρει πως την χρειάζεται, δυνατή και δραστήρια, ή θα την χρειαστεί στο μέλλον. Μάλλον Δέσποτα δεν είναι όλες οι κριτικές ίδιες. Υπάρχουν και αυτές που θέλουν να βοηθήσουν και το κάνουν μόνο από αγάπη.  Αγάπη για την ίδια την Εκκλησία και την θρησκεία ή τον συνάνθρωπο, τον εαυτό και ίσως για αυτό το μακρινό κατηχητικό παρελθόν τους. Η νοσταλγία βλέπεις σε αυτό τον τόπο δεν έκανε ποτέ διακρίσεις αναμνήσεων.

Γι’ αυτό Δέσποτα κάνε κάτι γρήγορα. Κράτα στην ανάγκη κάποιο ποσοστό από τον δημόσιο μισθό των ιερέων της περιοχής και μοίρασέ τον σε όσους έχουν ανάγκη. Χρησιμοποίησε χρήματα από το παγκάρι των ενοριών. Υπάρχουν ενορίες που όλοι γνωρίζουμε πως είναι πολύ πλούσιες.  Ενίσχυσε τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης με όσα μέσα διαθέτεις και παράτησε τα ευχολόγια περί λύσης του προβλήματος που προέκυψε. Ένα κτίριο δεν πρόκειται να σώσει ούτε εμάς ούτε την αξιοπιστία της Εκκλησίας

Και παράτησε σε παρακαλώ την κριτική σου στην Πολιτεία. Τι περιμένεις δηλαδή από ανθρώπους που εκλέγονται με τη μέθοδο του ρουσφετιού, του πελατειακού κράτους και των σημαδεμένων ψηφοδελτίων; Δεν τα γνωρίζεις αυτά; Στο κάτω κάτω της γραφής επιλογή της Εκκλησίας είναι να συνοδοιπορεί με τέτοια Πολιτεία.

Αν επιθυμεί, ας διαχωριστεί.

Με τιμή,
το ανώνυμο Παλαμπούρτζι

1 σχόλιο: