"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Η Ναυπλιακή εξέγερση του καφενείου

Επετειακό Παλαμπούρτζι 

Ξημερώνει η 17η Νοέμβρη αύριο στην όμορφη πόλη μας και όλοι, μα όλοι οι αυτόχθονες ιθαγενείς ζούν ήδη μέσα στους ξέφρενους ρυθμούς της γιορτινής της ατμόσφαιρας.



Όπως σε κάθε μίζερη και αραχνιασμένη επαρχία της χώρας, έτσι κι εδώ, οι κάτοικοι είναι συντονισμένοι, καλωδιωμένοι και τηλεφορτισμένοι με τις εξέλιξεις, τις πορείες, τα μπάχαλα και τα ξυλίκια που συμβαίνουν ή θα συμβούν σε άλλη γή και σε άλλα μέρη, στις μεγάλες πόλεις και κυρίως στην πρωτεύουσα. Τα ελέη του πλούσιου θεάματος ενδέχεται φέτος να είναι πολλά είτε διαλέξει κάποιος την τηλεοπτική αποχαύνωση είτε το χάος των ιντερνετικών πληροφοριών. Σχόλια, ατάκες, αναρτήσεις και πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό είναι έτοιμο να ξεχυθεί μπροστά στους επαναστατικούς μας δέκτες συνοδεία καφέ και τσιγάρου και να μας κάνει να βροντοφωνάξουμε, χαμηλοφώνως όμως για να μην ενοχλήσουμε και τους γειτόνους: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».

Θα βγούν βέβαια και στους δρόμους κάποιοι λίγοι αυτόχθονες ιθαγενείς για να τηρήσουν το έθιμο της πορείας, αλλά προβλέπεται η συνάθροισή τους να μην αποτελέσει και κάποιο βαρύγδουπο γεγονός για την πόλη. Το Ναύπλιο άλλωστε δεν είχε ποτέ το χάρισμα της εξωτερίκευσης των συναισθημάτων και των διαθέσεων και δυστυχώς αυτό το κουσούρι τους πιάνει όλους, φιλοεπαναστάτες και μή.

Η πόλη όμως έτσι κι αλλιώς θα ζεί στους ρυθμούς της ημιαργίας. Αυτής της αναποφάσιστης κατάστασης της γιορτής ή της μη γιορτής που ισχύει για όλη τη χώρα, αυτό το ενοχικό σύνδρομο απέναντι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, απέναντι σε κάθε επανάσταση και σε κάθε πιθανό ξεβόλεμα από την μικροαστική μας ραστώνη. Ραστώνη που το Ναύπλιο τηρεί και τιμά με θρησκευτική ευλάβεια εδώ και τουλάχιστον ενάμισο αιώνα.

Τουλάχιστον θα χαρούν οι αυτόχθονες μαθητές. Αυτή η ημιαργία τους βολεύει αρκετά. Μετά την πρόσφατη συμμετοχή τους στο πολύ πετυχημένο πανελλήνιο εκπαιδευτικό κίνημα που δεν κατάφερε απολύτως τίποτα, θα βρούν κάποιες ώρες να ξαποστάσουν από τις βαρετές σχολικές αίθουσες ακούγοντας την χιλιοπαιγμένη φωνή της συντρόφισσας Μαρίας Δαμανάκη από τον πειρατικό σταθμό του Πολυτεχνείου.

Όμως στο άκουσμά της φωνής της και μόνο, λόγω της μετέπειτα αμφιλεγόμενης πολιτικής της σταδιοδρομίας, αυτής και άλλων εξεγερμένων νεαρών της εποχής, θα ξυπνήσει μέσα από τον λήθαργο της ένοχης σιωπής, η φυλή των αντιφρονούντων.

Πρόκειται για μια φυλή που ευδοκιμεί με το κιλό στα μέρη μας. Είναι αυτή η γνωστή μερίδα κατοίκων που σιχαίνεται, απαξιώνει και κριτικάρει ό,τι έχει σχέση με την εξέγερση του Πολυτεχνείου εκτός βέβαια από την άγρια καταστολή του.

Τα μέλη αυτής της πολυπληθούς φυλής, αν και τους ενώνει η ίδια απέχθεια για την επέτειο, δεν έχουν ούτε την ίδια ηλικία ούτε φυσικά την ίδια αφετηρία σκέψης. Άλλος ακολουθεί τυφλά τα σοφά διδάγματα του πατέρα του. Άλλος βολεύτηκε επί χούντας σε μια θεσούλα. Άλλος έχασε μια γκόμενα στα νιάτα του επειδή δεν ήξερε να αναλύει «Το Κεφάλαιο» του Μαρξ. Άλλος έχασε μια θέση στο δημόσιο γιατί δεν άνηκε στην αριστερή κλαδική της δεκαετίας του 80. Άλλος είδε όλους τους φίλους επαναστάτες της γενιάς του να βολεύονται σε κρατικοδίαιτα πόστα. Άλλος είναι στρατόκαυλος, κομπλεξικός, μισάνθρωπος, αντιδημοκράτης και φιλοχουντικός. Ενώ δεν λείπουν και αυτοί που τότε φοβήθηκαν, δεν συμμετείχαν, και τα μετέπειτα χρόνια απαξίωσαν το γεγονός ως αυτοάμυνα για την ντροπή που ένιωθαν.

Όποιος όμως και να είναι ο λόγος, η φυλή των αντιφρονούντων χρησιμοποιεί από κοινού εδώ και δεκαετίες τα ίδια και τα ίδια ανυπόστατα, ημιμαθή και βλακώδη επιχειρήματα.

Μέσα στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν νεκροί, λες και οι νεκροί την ίδια νύχτα, έξω και γύρω από το Πολυτεχνείο, υπολογίζονται για θύματα του πολέμου της Κορέας. Το Πολυτεχνείο δεν έδιωξε την χούντα, λες και αυτό το επιχείρημα καταργεί την πνιγμένη λαική βούληση που φανέρωσε η εξέγερση. Το Πολυτεχνείο δεν εξέφραζε την λαική βούληση γιατί έγινε από μια μερίδα της νεολαίας και μια χούφτα πολιτών, λες και την επόμενη χρονιά, στην ελεύθερη πια Ελλάδα, η πορεία για την εξέγερση και τους νεκρούς της δεν πλημμύρισε κυριολεκτικά όλη την Αθήνα, δείχνοντας με τον πιο δεικτικό τρόπο την αμέριστη συμπαράσταση σχεδόν όλων των Ελλήνων. Η γενιά του Πολυτεχνείου συμβιβάστηκε και βολεύτηκε σε πόστα, λες και μια χούφτα άνθρωποι που εξεγέρθηκαν, που ρίσκαραν την ίδια τους την ζωή και κάποιοι την έχασαν, αποτελούν ξαφνικά μια ολόκληρη γενιά ή φταίνε αυτοί που ανάμεσά τους υπήρξαν και οι όποιοι καιροσκόποι και πολιτικάντηδες ή φταίνε αυτοί που ένα σύνολο βουβών και συμβιβασμένων της εποχής ξεπλύθηκε αργότερα στα λουτρά της Μεταπολίτευσης και αυτοβαφτίστηκε ως άλλοθι «η γενιά του Πολυτεχνείου».

Κουραστικές όμως όλες αυτές οι αναλύσεις και οι ιστορίες του παρελθόντος. Ο καθένας άλλωστε έζησε, ζεί και θα ζεί με τους δικούς του ήρωες και είναι σχεδόν αδύνατο να τους αλλάξει. Αν κάτι έχει αξία πια σήμερα για εμάς, αν κάτι πραγματικά μπορεί να μας ενώσει και να μας κάνει να αντιδράσουμε συλλογικά και να εξεγερθούμε, όλοι εμείς οι Ναυπλιείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς που οραματιζόμαστε τόσο σοφά το μέλλον και διδασκόμαστε από το ίδιο και το ίδιο μας παρελθόν, είναι ένας κοινός αγώνας για την κατάργηση αυτής της αναποφάσιστης και ντροπαλής ημιαργίας και για την αντικατάστασή της με μια ολοκληρωμένη και γεμάτη με όλα της τα καλούδια αργία.

Ημιαργία σημαίνει μισή βόλτα σύντροφοι. Ημιαργία σημαίνει μισές δουλειές και μισός καφές. Για ποιό λόγο; Δηλαδή να μην μπορούμε να γιορτάσουμε, όπως κάθε εορτή, παραδοσιακά ως Ναυπλιείς; Και ειδικά φέτος που θα είχαμε και τριήμερο για να δουλέψουν και τα μαγαζιά μας, να κινηθεί τουριστικά η πόλη μας, είναι μια σκέτη καταστροφή.



Κείμενο: Mario Vagman

Φωτογραφία: John Winder

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου