"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Τώρα που ο πρωθυπουργός θα γίνει Ναυπλιώτης…

Τώρα που ο πρωθυπουργός θα γίνει Ναυπλιώτης, θα σε βλέπει στο δρόμο από μακριά και ύστερα θα κοιτάει αλλού για να μην αναγκαστεί να σε χαιρετήσει.

Ίσως αλλάζει και κατεύθυνση και κόβει απότομα πορεία στο πρώτο εμφανιζόμενο σοκάκι. Δήθεν μου και καλά. Λες και εσύ δεν είδες πως σε είδε. Λες και εσύ δεν έκανες το ίδιο. Μόνο αυτή η μοιραία και ακανόνιστη πορεία των κινούμενων σωμάτων μες το πλήθος, μόνο αυτή θα μπορέσει να σας φέρει, ως δυστύχημα, πρόσωπο με πρόσωπο. Και τότε θα ακουστεί αυτό το αμήχανο «επ», έπειτα μια χαιρετούρα τυπική, βιαστική και ο καθείς τον δρόμο του.

Τώρα που ο πρωθυπουργός θα γίνει Ναυπλιώτης, θα παρκάρει το αυτοκίνητό του έξω ακριβώς από το σπίτι του. Ή όπου θέλει να πάει, ακριβώς έξω από εκεί θα το παρκάρει. Τουλάχιστον αυτό θα προσπαθεί μετά μανίας. Και θα γκρινιάζει ασύστολα όταν δεν τα καταφέρνει. Όταν κάποιος κερατάς του έχει πάρει την θέση. Την θέση που δικαιωματικά του ανήκει. Γιατί θα 'ναι Ναυπλιώτης.

Το αυτοκίνητο θα είναι πια η δευτέρα φύσις του. Μόνο για κατούρημα δεν θα το παίρνει μαζί του. Αργίες, Σάββατα, γιορτές, λαικές αγορές, καθημερινές βολτίτσες στην πόλη, παντού και πάντα. Θα είναι πια αχώριστοι. Θα ξέρουνε μαζί όλα τα κόλπα του παρκαρίσματος και του διπλοπαρκαρίσματος. Είτε με αναμμένα αλάρμ ως άλλοθι κάποιας στιγμιαίας δουλειάς κάπου κοντά, ενός πετάγματος που λέμε παραδοσιακά εμείς οι ντόπιοι ή ακόμα και χωρίς αλάρμ, έτσι θρασύτατα και ωμά. Στη μέση του δρόμου. Γιατί θα 'ναι Ναυπλιώτης.

Τώρα που ο πρωθυπουργός θα γίνει Ναυπλιώτης, θα ξέρει τα πάντα για σένα. Όλο το γενεαλογικό σου δέντρο. Μπορεί να μην το ξέρεις εσύ ο ίδιος, αλλά αυτός θα το γνωρίζει. Και αν δεν το γνωρίζει, θα ρωτήσει και θα το μάθει. Και όχι μόνο αυτό αλλά ό,τι σε αφορά. Συνήθειες, στέκια, ρούχα, δουλειές, σχέσεις, χόμπυ, όλα. Δεν θα του ξεφεύγει τίποτα. Και μετά θα σε κουτσομπολεύει. Αφού πρώτα σε πεί, έτσι κι αλλιώς, μαλάκα. Γιατί όλοι εδώ, στα μάτια όλων των άλλων, μαλάκες είμαστε μεταξύ μας. Ανεξαρτήτως κριτηρίων, προσόντων και χαρακτηριστικών. Έτσι θα είσαι και εσύ γι' αυτόν. Ένας μαλάκας. Γιατί θα ναι και αυτός, ένας Ναυπλιώτης.

Τώρα που ο πρωθυπουργός θα γίνει Ναυπλιώτης, θα πίνει πολύ καφέ. Πού θα τον χάνεις, πού θα τον βρίσκεις σε μια καφετέρια θα βολοδέρνει και θα πίνει καφέ. Στο μεσοδιάστημα κάθε ρουφηξιάς θα φιλοσοφεί για τη ζωή και θα είναι γνώστης και αναλυτής των πάντων. Δεν θα υπάρχει κλάδος της ανθρώπινης δραστηριότητας που δεν θα κατέχει και δεν θα έχει μια βέβαιη γνώμη. Μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια γνώσης και προπαντός εμπειρίας. Κανείς δεν θα τον φτάνει. Αλλά δυστυχώς θα έχει αδικηθεί από τη ζωή. Θα είναι ένα ταλέντο που ενώ μπορεί και ξέρει τα πάντα, έχει μείνει ανεκμετάλλευτο. Γιατί κάποια άσχημη μοίρα, μια απόφαση της τύχης που δεν έλεγχε και δεν μπορούσε με τίποτα να αλλάξει, του στέρησε τη δόξα και την καταξίωση. Και έτσι έμεινε εδώ, άσημος και μικρός, να τριγυρνά δώθε-κείθε  και να φωτίζει όλους εμάς τους αδαείς και, όπως προείπαμε, μαλάκες. Γιατί είναι Ναυπλιώτης.

Τώρα που ο πρωθυπουργός θα γίνει Ναυπλιώτης, θα απολαμβάνει τα καλοκαιρινά του μπάνια παρέα με την μυρωδιά και τη θέα των σκουπιδιών που παράγουν οι συμπολίτες του. Θα τσακώνεται διαρκώς με τους γειτόνους του για τα κοινόχρηστα, τις θέσεις πάργκινγκ ή όποιο άλλο θέμα τον ενοχλεί κάθε λίγο και λιγάκι. Θα εκνευρίζεται με τα αδέσποτα της γειτονιάς του, με τα σκατά τους πάνω στα τσιμέντα και τα πεζοδρόμια γιατί αυτός, τα δικά του σκυλιά, επειδή είναι προσεκτικός, κύριος και καθαρός, τα βάζει να χέζουν στα τσιμέντα του απέναντι δρόμου. Θα σπρώχνει τον κάδο των σκουπιδιών που βρίσκεται στην οδό του όλο και πιο μακριά από την πόρτα του σπιτιού του και όλο και πιο κοντά στην πόρτα του διπλανού. Θα τηλεφωνεί συνέχεια στην τεχνική υπηρεσία του Δήμου απαιτώντας να αλλάξουν την σπασμένη λάμπα που έσπασαν τα παιδιά του. Θα σαμποτάρει το καρτοτηλέφωνο της γειτονιάς γιατί τον ενοχλούν και τον ξυπνάν οι μεσημεριανές συνομιλίες των αλλοδαπών. Θα καταναλώνει το κοινόχρηστο νερό της πολυκατοικίας του για να πλένει το λατρεμένο του αυτοκίνητο και θα στάζει αδιάφορα τα υγρά της σκουπιδοσακούλας του μέσα στο ασανσέρ. Η καλημέρα του θα είναι κοφτή, χωρίς χαμόγελο, σαν υπόχρεωση που πρέπει να σου αρκεί. Δεν σου χαρίζει άλλη. Γιατί θα 'ναι Ναυπλιώτης.

Τώρα που ο πρωθυπουργός θα γίνει Ναυπλιώτης, θα είναι περήφανος. Θα είναι κάτοικος της πρώτης πρωτεύουσας του νεοελληνικού κράτους. Ένας πραγματικός μεγαλοαστός κουλτουριάρης, ένας αριστοκράτης ενός τόπου μεγάλης ιστορίας. Που δεν θα την γνωρίζει αλλά όλο θα ακούει γι αυτήν οπότε θα είναι σαν να την ξέρει. Γιατί θα 'ναι Ναυπλιώτης.

Τώρα που ο πρωθυπουργός θα γίνει Ναυπλιώτης, θα γίνει σχεδόν αθάνατος. Γιατί εδώ ο χρόνος, ο κάθε χρόνος μέσα στην ιστορική σαπουνόφουσκα της πόλης, προχωράει αργά, ύπουλα και βασανιστικά. Kαι συνεχώς επιστρέφει ως ίδιος. Όπως το κύμα που τρώει τα βράχια.

Γιατί είναι Ναυπλιώτης.


Κείμενο: Mario Vagman
Φωτογραφία: Aρχείο Κυριάκου Καλκάνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου