"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Τα Χριστούγεννα που έπεσαν νωρίς…

Τοπική επικαιρότης ελαχίστη, μόνο από τη μακρινή Αθήνα και τις λοιπές μεγαλουπόλεις έρχονται μερικές ιαχές του εμφυλίου αλλά μετά την στροφή των Δερβενακίων, ευτυχώς επικρατεί σιωπή και παύουν και αυτές.


Τίποτα δεν ακούγεται στα μέρη μας κι εμείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς, βαδίζουμε αμέριμνοι κι ολοταχώς προς τα Χριστουγέννα, μάλλον τα διανύουμε ήδη καθώς η πόλη διάλεξε και φέτος, ως πιθηκίζουσα κοινωνία που είναι, να ακολουθήσει την πανελλήνια και παγκόσμια μόδα του πρόωρου εορτασμού τους.

Είναι αυτή η νέα τάση που από τα τέλη Νοεμβρίου ή τις αρχές Δεκεμβρίου, ένα μήνα πριν την εορτή, ξεκινάν οι στολισμοί, οι ευχές, οι χριστουγεννιάτικες προσφορές των καταστημάτων, τα εορταστικά τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά και διαδικτυακά σποτς και όλα τα σχετικά.

Πρόκειται φυσικά για μια μόδα που πολλοί Ναυπλιώτες, τελείως άκριτα, σύρονται να ακολουθήσουν μη τυχόν και δεν θεωρηθούν μοντέρνοι. Γιατί μπορεί εκ φύσεως ο Ναυπλιεύς, ο αυτόχθων, να είναι συντηρητικός άνθρωπος, καχύποπτος και δύσκολος στις αλλαγές, αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με την αγνή και παρθένα ανθρώπινη βλακεία, ακολουθεί με κλειστά μάτια. Ο Ναυπλιεύς πάνω από όλα είναι μοδάτος τυπάς.

Και εδώ δε μιλάμε για μια απλή μόδα. Ένα στυλ κουρέματος ας πούμε, ένα ρούχο ή ένα βιβλίο που πουλάει. Μιλάμε για κοτζάμ μετεξέλιξη του συστήματος ανθρώπινης αποβλάκωσης. Γίνεται να λείπει ο Ναυπλιώτης από ένα τέτοιο πανηγύρι;

Γίνεται να μην συμμετέχει όταν το οικονομικό σύστημα, επειδή δεν μπορεί πια να μας αναγκάσει να υπερκαταναλώσουμε προϊόντα, αφού μας άφησε άφραγκους και πένητες, μας βάζει να υπερκαταναλώνουμε ολόκληρες γιορτές και συναισθήματα, θέλοντας να μας κρατήσει ακόμα ηλίθιους; Γίνεται να μείνει αμέτοχος ο Ναυπλιεύς όταν μας διαστέλλουν εικονικά τον χρόνο της εορτής και μας δημιουργούν μαεστρικά την ψευδαίσθηση μιας μεγαλύτερης απόλαυσης; Γίνεται να μην θέλουμε να υπερκαταναλώνουμε τη χαρά μας την ίδια;

Αυτή η νέα φάση όμως της κλιμακούμενης ανοησίας δεν στηρίζεται μόνο στο ψυχολογικό κενό που άφησε μέσα μας η εποχή της υπερκατανάλωσης. Στηρίζεται στο γενικότερο θυμικό του ανθρώπου. Στη μεγάλη αγάπη του εν προκειμένω για αυτή τη γιορτή, την πιο λαοφιλή γιορτή ομολογουμένως σε όλον τον κόσμο, και στο παράλληλο μίσος του για τη μίζερη καθημερινότητα που περνάει.

Κι ενώ η αγάπη των Ναυπλιωτών για τα Χριστούγεννα είναι αδιαμφισβήτητη και πολύ λογική, απορείς τι ζόρι τραβάνε με την καθημερινότητά τους και τόσο βιαστικά λαχταρούν να απαλλαγούν από αυτήν.

Κάθεται δηλαδή ο μοδάτος Ναυπλιεύς, αυτός ο πιστός ακολουθητής όλων των μοντέρνων εξελίξεων πλην των ουσιαστικών, και πίνει τον καφέ του στη πλατεία Συντάγματος, αρχές Δεκέμβρη για παράδειγμα. Η φύσις όλη γύρω του, τεχνητή και φυσική, του προσφέρει απλόχερα παραδείσιες στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης. Και αυτός, σαν κάτοικος αγχώδους μεγαλούπολης ή παθητικός δέκτης των οθονών και των ήχων που τον περιβάλλουν, ονειρεύεται μόνο τα Χριστούγεννα. Θα πετάξει έτσι μέρες και μέρες από την καθημερινότητά του, χωρίς να σκεφτεί, χωρίς να τις ζήσει, έχοντας μόνο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του το χαζογελάκι μιας αυτοικανοποίησης για τη μεγάλη γιορτή που πλησιάζει.

Άγνωστο και αδιάφορο αν αυτός ο Ναυπλιεύς είναι μειοψηφία ή πλειοψηφία μέσα στην πόλη. Το σίγουρο είναι πως είναι βλαξ. Και ως βλαξ, απλώνει την ανίκητη βλακεία του ολούθε και τελικώς επικρατεί.

Και δεν επικρατεί αυτή του η βλακεία μονάχα για τα Χριστούγεννα. Αλλά για όλες τις γιορτές, τις αργίες, τις ημιαργίες, τα Σάββατα και τις Κυριακές. Σαν όλες οι άλλες μέρες να είναι παρενθέσεις. Να μην είναι για να τις ζήσουμε αλλά απλά να λειτουργούν ως διαλείμματα μέχρι την επόμενη γιορτή ή αργία.

Και όλα αυτά στο Ναύπλιο. Ούτε στη Νέα Υόρκη, ούτε στην Αθήνα, ούτε καν σε μια πυκνοκατοικημένη επαρχιακή πόλη του κόσμου που ο καθείς μπορεί να βαρέσει την καταθλιψάρα του μέσα στη γκριζωπή του πραγματικότητα. Όλα αυτά συμβαίνουν στο μικρό και γραφικό Αναπλάκι. Το χωριό μας. Το μέρος που διαλέξαμε να το κατοικήσουμε μόνιμα κυρίως για την απλή, λαϊκή, όμορφη και ανθρώπινη καθημερινότητά του.

Μπας και έχουμε χαζέψει τελείως;


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου