"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικο παραμύθι σ’ ένα παράλληλο σύμπαν

Το Παλαμπούρτζι των Χριστουγέννων  Σ' ένα παράλληλο σύμπαν, στο Ναύπλιο χιονίζει. Και όταν λέμε χιονίζει, δεν εννοούμε αυτό το φλωροχιονόνερο που ρίχνει κάπου κάπου.

Ούτε το χιόνι που στέκεται μόνο για κανά δύωρο πάνω στα μπαμπρίζ των αυτοκινήτων και τα φύλλα των δέντρων μέχρι να το λιώσει γρήγορα η υγρασία. Όταν λέμε χιονίζει, μιλάμε για παχύ, άφθονο και ασταμάτητο χιόνι. Τόσο χιόνι που κάνει το Παλαμήδι να μοιάζει με έναν τεράστιο κουραμπιέ.

Έτσι και μόνο για να γιατρευτεί το παιδικό τραύμα των αυτοχθόνων ιθαγενών που κάθε χριστούγεννο, χιόνι άκουγαν και χιόνι δεν έβλεπαν. Μάλλον έβλεπαν αλλά σε χριστουγεννιάτικες κάρτες, τηλεοπτικά θεάματα και περιτυλίγματα χριστουγεννιάτικων δώρων. Κατά τα άλλα, η μοναδική πραγματικότητα της χριστουγεννιάτικής μας ατμόσφαιρας, αντί για χιόνι, γιομίζει με τη μυρωδάτη, γραφική και υγρή ομίχλη των πυρηνελουργείων της περιοχής που τώρα τελευταία ομοιάζει όλο και περισσότερο με νερουλή, αέρινη κι απείρως διαχεόμενη δημόσια τουαλέτα.

Σ' ένα παράλληλο συμπάν λοιπόν, χωρίς τεχνητές μυρωδιές, το Παλαμήδι είναι ένας τεράστιος χιονισμένος κουραμπιές που μέσα του ζουν κρυμμένοι όλο το χρόνο, οι αυτόχθονες καλικαντζάροι. Κρυμμένοι σε πέτρες, λαγούμια, μυστικές στοές και σπηλιές, οι καλικάντζαροι, αυτές τις τελευταίες μέρες του χρόνου, βγαίνουν από τις κρυψώνες τους και κατεβαίνουν στην πόλη για να καλικαντζαρίσουν τους ντόπιους.

Πρόκειται για ιδιαιτέρως επικίνδυνη ράτσα και πολύ δύσκολα αναγνωρίσιμη με την πρώτη ματιά. Καθώς στην όψη αλλά και στο ντύσιμο δεν διαφέρουν καθόλου από τους αυτόχθονες ιθαγενείς. Αναμειγνύονται με αυτόν τον τρόπο μέσα στο πλήθος και αναζητούν τα ανυποψίαστά θύματά τους. Με ύπουλα όπλα τον αυθόρμητό τους χαρακτήρα, την ενθουσιώδη και γιορτινή τους διάθεση, τα ειλικρινή και εξωστρεφή τους αισθήματα, το αληθινό τους χαμόγελο και την έλλειψη κάθε καχυποψίας, μυστικοπάθειας και πισώπλατου κοινωνικού σχολιασμού, καλικαντζαρίζουν το μυαλό του θύματος και του αλλάζουν τελείως την συμπεριφορά, τις σκέψεις και τις συνήθειες.

Δυστυχώς το καλικαντζάρισμα αναγνωρίζεται μόνο αμά τη εμφανίσει της ασθενείας του θύματος και μέχρι τα σήμερα δεν έχει βρεθεί γιατρειά.

Έτσι λοιπόν, σ' ένα παράλληλο σύμπαν, ο καλικαντζαροπαρμένος αυτόχθων ιθαγενής δεν κατεβάζει ποτέ τον διακόπτη των κουδουνιών του για να μην ακούσει τα πρωινά κάλαντα των πιτσιρικάδων. Δεν προσποιείται ποτέ τον χαρούμενο σαν κουρδισμένο ρομποτάκι, ούτε μοιράζει δώθε-κείθε, σε γνωστούς και αγνώστους με φορεμένο τυπικό χαμόγελο, εκατοντάδες χρόνια πολλά, καλά χριστούγεννα, ευτυχισμένο το νέο έτος και τα τοιαύτα για να καταντάει εκνευριστικός και να τον αποφεύγουμε όλοι στο δρόμο. Τα λέει μόνο εκεί που τα νιώθει πραγματικά. Ο καλικατζαροπαρμένος αυτόχθων δεν θυμάται την αλληλεγγύη και την προσφορά μόνο όταν του το θυμίζουν οι άλλοι. Μόνο αυτές τις μέρες δηλαδή που ο εγκέφαλός του παθαίνει ολική πλύση από τα σλόγκαν και τις ατάκες περί προσφοράς και αλληλοβοήθειας στον συνάνθρωπο που υποφέρει, λες και οι υπόλοιπες μέρες είναι μέρες παρτακισμού και αλληλοφαγωμάρας. Δεν οδηγεί σαν το μαλάκα για να βρεί μια καλή θέση πάρκινγκ, δεν τον ενδιαφέρει να παρκάρει κοντά στον όποιο στόχο γιατί προτιμά μια ήσυχη βόλτα στην στολισμένη και χιονισμένη πόλη. Δεν παθαίνει ποτέ ξαφνικά κι απότομα οικογενειοπληξία ούτε αγαπάει συγγενείς και γνωστούς που όλο τον υπόλοιπο χρόνο αγνοεί παντελώς την τύχη τους. Ο καλικαντζαροπαρμένος αυτόχθων δεν κάνει δώρα ανάλογα με το συμφέρον και το κέρδος που προσμένει ούτε με βάση τις δημόσιες σχέσεις που θέλει να αναπτύξει. Δεν παρασύρεται από το πλήθος που ψωνίζει σαν υπερκαταναλωτικά υπνωτισμένο γιατί ξέρει πως είναι μπατίρης και το πρώτο δεκαήμερο του νέου χρόνου δεν θα έχει φράγκα ούτε για τσίχλες. Δεν περιμένει την πρωτοχρονιά σαν άλλοθι για να τζογάρει ούτε ντύνεται γιορτινά για να τον δούν οι άλλοι, μόνο για να χαρεί ο ίδιος τη γιορτή, όπως γουστάρει.

Σ' ένα παράλληλο σύμπαν, ο καλικαντζαροπαρμένος αυτόχθων ιθαγενής, πιστεύει ακόμα στον Άγιο Βασίλη, δεν κερδίζει ποτέ το φλουρί και όταν τον πιάνουν τα μέσα του, χορεύει.





Καλή χρονιά σε όλους.



Κείμενο: Mario Vagman

Φωτογραφία: Γιάννης Ρεκούμης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου