"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Ο σχετικός μας χρόνος

Πάλι καλά που υπάρχουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά και καταλαβαίνουμε κάπως και εμείς οι Ναυπλιείς, πως ο χρόνος της πόλης κυλάει.

Γιατί πέρα της σημαδιακής ημέρας των γενεθλίων του κάθε αυτόχθονα ιθαγενή, που δείχνει κυρίως το πέρασμα των προσωπικών του χρόνων, αν δεν είχαμε την λαμπρή και παγκόσμια εορτή της Πρωτοχρονιάς, θα ήταν αρκετά πιθανό, αν όχι σίγουρο, πως θα ξεχνούσαμε σε ποια χρονιά ζούμε. Ίσως θα υπογράφαμε τα κατά καιρούς γραφειοκρατικά μας έγγραφα, τις υπεύθυνες δηλώσεις του νόμου 105, τις αγχώδεις πληρωμές μας, τις ευχετήριες κάρτες και τα γράμματα, βάζοντας μόνο το μήνα και την ημέρα, αφήνοντας κενό το έτος.

Γιατί άλλο τα χρόνια σύντροφοι, άλλο τα προσωπικά, εμπειρικά χρόνια του καθενός και άλλο η χρονιά, ο χρόνος ή το έτος. Καθότι ο χρόνος είναι συλλογικό και κοινωνικό φαινόμενο και όχι ατομικό, αλληλοεπιδραστικό που λένε και οι ειδικοί, μα πάνω απ' όλα σχετικό.

Και σε αυτή την πέτρινη γωνιά της γής, αυτή η χρονική σχετικότης έχει αποφασίσει να κυλάει ανάμεσά μας αραιά και πού, σαν τους χιονισμένους χειμώνες μας. Κάθε δέκα με είκοσι χρόνια. Να κάνει τον κύκλο της, να αλλάζει δήθεν μου κάπως το μεσαιωνικό μας τοπίο και το μεσαιωνικό μας μυαλό, και να επιστρέφει ιδία και απαράλλαχτη.

Σαν την αδιάκριτη ματιά μας. Πού φοράει πάντοτε τις διάφορες αστικές πόζες των εποχών και των μοδών αλλά στο βάθος της παραμένει πάντοτε δήθεν, καχύποπτη και κουτοπόνηρη.

Όπως και η λεωφόρος Αμαλίας. Που την γκρεμίσαμε περιχαρείς για να την ξαναχτίσουμε με τουριστικές τυμπανοκρουσίες και αντιαυτοκινητιστικά διαγγέλματα. Και τελικά απλά της αυξήσαμε το πεζοδρόμιο μερικά εκατοστά. Και τα αυτοκίνητα ακόμα εκεί. Λιγότερα μεν αλλά εκεί. Και οι Ναυπλιώτες, σαν έτοιμοι από καιρό, να κλωθογυρίζουμε πάνω της, στα ολοκαίνουρια πλακάκια της, για να βρούμε μια καλή θέση να παρκάρουμε. Μπορούν όμως μερικά εκατοστά πεζόδρομου να μας αλλάξουν τον χρόνο; Δεν μπορούν.

Και μετά σου έρχονται και οι εκλογές. Μα πόσες φορές πια; Και δώστου πάλι, μές τα καλά καθούμενα, εκεί που πίναμε ανέμελοι τον πλαστικό καφέ μας, να ξυπνάει πάλι μέσα μας ο ραγιάς και να ψάχνουμε απεγνωσμένα τον βουλευτή-μπέη μπας και μας βολέψει. Να προσπαθούμε μέσα από φήμες και ψιθύρους να βρούμε τον νικητή, τον ισχυρό, τον άρχοντα, τον γνωστό, που θα μας βάλει στο νέο του κομματικό τσιφλίκι. Για να υπάρξουμε και εμείς κοινωνικά. Να επιβιώσουμε. Και ας ακούμε γύρω μας πως όλα αυτά δεν γίνονται πια. Πως η κρίση σταμάτησε τα ρουσφέτια. Μωρέ γίνονται και παραγίνονται, απαντάμε. Κι αλήθεια λέμε. Ακόμα όμως και να μην λέγαμε αλήθεια, ακόμα και να ήταν μια λανθασμένη εντύπωση του πελατειακού μυαλού μας, είναι σίγουρο πως θα εξαντλούσαμε και την τελευταία ρανίδα του αίματός μας για να το διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι. Και μέχρι τότε, σε όλους θα λέγαμε ναι. Την ξέρουμε καλά τη συνταγή. Μας την έχουν διδάξει σοφά οι παλιότεροι. Γιατί να δημιουργούμε εχθρούς και να κακοκαρδίζουμε ανθρώπους; Μικρή κοινωνία είμαστε άλλωστε, όλο και κάποιον από δαύτους μπορεί να χρειαστούμε στο μέλλον. Το σίγουρο είναι πάντως πως τώρα, έτσι βουβή, σιωπηρή και ήσυχη που είναι η εκλογική πελατεία, έτσι άφραγκοι και πεινασμένοι που είμαστε όλοι, μπορούμε να ελιχθούμε ακόμα πιο άνετα και αποτελεσματικά.

Όπως κάναμε και με τα σκουπίδια της Καραθώνας. Που κάποτε τα αδειάζαμε παρέα με τις γόπες στην αμμουδιά. Τώρα έχουμε αφήσει μόνες τους τις γόπες. Τα σκουπίδια μεταφέρθηκαν ελέω οικολογικής συνειδήσεως στο απέναντι βουνό. Μπορεί όμως μια τόση δα μετακόμιση να τσουλήσει τα χρόνια μας; Και αυτό το αστείο με την πλαζ που όλο πουλιέται και όλο δεν πουλιέται εδώ και δεκαετίες; Μήπως και αυτό δεν είναι σαν ένα ρολόι που πότε λειτουργεί και πότε σταματάει αλλά ο χρόνος του μένει πάντα ίδιος;

Σαν το ρολόι της Ακροναυπλίας. Το μνημείο που ενώνει τον προσωπικό με τον συλλογικό μας χρόνο. Πού πότε χτυπάει και πότε παύει. Έτσι κι αλλιώς όμως, κανείς πια δεν το ακούει γιατί μάλλον κανέναν δεν τον ενδιαφέρει να το ακούσει. Έχουμε τα δικά μας ρολόγια βλέπεις ο καθένας και υπολογίζουμε με ακρίβεια. Και κάποια στιγμή, εμφανίζεται και η Πρωτοχρονιά και όλα μπαίνουν στη θέση τους, αθόρυβα και τακτοποιημένα. Χρόνια, συμβάντα, αποστάσεις, περασμένα όνειρα και αναμνήσεις. Κυρίως αναμνήσεις.

Γιατί σ' αυτήν την πόλη, ένεκα αργόσυρτης χρονικής σχετικότητας,  αυτές έχουμε που λογαριάζουμε περισσότερο.





Κείμενο: Mario Vagman
Φωτογραφία: Π. Μαζαράκης από το φωτογραφικό αρχείο του Προοδευτικού Συλλόγου Ναυπλίου "Ο Παλαμήδης"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου