"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Γιατί κουτσομπολεύουμε…

Φτάσαμε λοιπόν στα μισά του Γενάρη, λίγο πριν ο καιρός Φλεβαρίσει και κάνει ξαστεριά, δυστυχώς όχι σαν αυτή του άσματος, παρά τις προσδοκίες κάποιων αφελών, αλλά σαν την άλλη, την ολότελα δική μας, με τους δυνατούς πάγους και τον θόρυβο των ανεμομεικτών του κάμπου να μας νανουρίζουν μέσα στα ήσυχα βράδυα του Φλεβάρη καθώς τσακάλια, λύκοι, αλεπούδες και κάθε λογής άγρια ζώα θα κυκλοφορούν στους έρημους και βραδυνούς δρόμους του Ναυπλίου για να κάνουν παρέα στις δυστυχείς γάτες και τους καταθλιπτικούς σκύλους της πόλης που θα νιώθουν την καθιερωμένη τους φλεβαρινή μοναξιά.


Πρίν φτάσουμε όμως στον τελευταίο μήνα του φετινού χειμώνα, θα κάνουμε μια αναγκαία στάση, έτσι για να ξεπιαστούμε, για να έχουμε κάτι επιτέλους να κουτσομπολέψουμε και εμείς πέρα από τον στενό ή ευρύ κοινωνικό μας κύκλο. Στάση λοιπόν εθνικές εκλογές.

Οι εκλογές ήρθαν σαν λύτρωση για όλους τους αυτόχθονες ιθαγενείς. Ειδικά φέτος που ο καιρός, για άλλη μια φορά, δεν μας έκανε τη χάρη να ρίξει μια σταλίτσα χιόνι. Έτσι για να χαρούμε και μεις λιγάκι. Δεν ξέρουμε αν μας το κρατάει έκπληξη για τη συνέχεια αλλά μέχρι τώρα, ενώ κοτζάμ ακτές, ποτάμια και αρχαία θέατρα παγώσανε στα πέριξ, εδώ τίποτα.

Και δεν είναι μόνο το συμβολικόν του πράγματος. Αυτό το κοινότοτοπον περί της άσπρης μέρας που δεν πρόκειται να δούμε. Αφού χιονίσει, δεν χιονίσει, εμείς αυτήν την άσπρη μέρα δεν πρόκειται, έτσι κι αλλιώς να την συναντήσουμε. Γιατί πρώτον και κύριον, εμείς οι ίδιοι δεν την θέλουμε.

Αλλά το χιόνι το θέλουμε, έστω και χωρίς συμβολισμό. Μπορεί για κάποιους να είναι βάσανο, δεν λέω. Να κάνει την πόλη αργοκίνητη, κρύα και ακόμα πιο εσωστρεφή. Αλλά δεν θα είχε πλάκα να βλέπεις μεγαλοκύριες στο μεγάλο δρόμο και την πλατεία συντάγματος να πατινάρουν άναρχα και χαοτικά; Να συγκρούονται μπροστά στο πάγκο με τα ζαρζαβατικά στη λαική αγορά; Να φεύγουν τσάντες με ψώνια στον αέρα και στα πεζοδρόμια να περπατάνε όλοι σαν ανισόρροποι ακροβάτες; Δεν θα χανόταν για λίγο αυτό το καθωσπρέπει; Ο έλεγχος του σώματος; Αυτός ο αυτόματος πιλότος κανονικότητας που βασιλεύει μέσα στη καθημερινότητα της πόλης;

Κι έπειτα είναι και αυτή η ανεκπλήρωτη παιδική επιθυμία των αυτοχθόνων. Η στέρηση του χιονιού ως παιδικό παιχνίδι. Οι χιονόμπαλες, οι χιονάνθρωποι, ο χιονοπόλεμος και όλα τα συνακόλουθα που τα είχε μόνο ως σπάνιο δώρα ανά δεκαετία ή στις εξορμήσεις των γονιών του στα γύρω βουνά. Με τι να παίξει δηλαδή ο μικρός αυτόχθων τον χειμώνα; Με την υγρασία;

Η αναζήτηση της παιδικότητας πάντως δεν αποτελεί πρόβλημα για την πόλη. Αυτό το θέμα το έχει λύσει προ πολλού. Οικογενειοκρατία λέγεται και κυριαρχεί σε κάθε μήκος και πλάτος της περιοχής. Μεγαλώνεις, παντρεύεσαι κάνεις οικογένεια, παιδιά, ξαναζείς τα παιδικά σου χρόνια μέσα από τα μάτια και τις συνήθειες της κόρης και του γιού σου και η πόλη φροντίζει να στα έχει όλα έτοιμα και στη θέση τους. Οι υπόλοιποι συμπολίτες σου απλά φυτοζωούν γύρω σου. Ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει μόνο για σένα και την οικογένειά σου. Τόσο απλά, ήρεμα και κανονικά.

Απομένει λοιπόν σαν κερασάκι στη τούρτα, να δείς έξω από το παράθυρό σου, εκεί που κάνει ψοφόκρυο και όλη η χώρα έχει ντυθεί στα λευκά, έστω μια νιφάδα χιονιού. Μια νιφάδα μη κανονικότητας. Ένα ίχνος ανωμαλίας. Κάτι άλλο βρε αδερφέ.

Γιατί αν κάτι συμβολίζει το χιόνι σε αυτή την πόλη, δεν είναι ούτε η αναμονή μιας άσπρης μέρας, ούτε η στερημένη παιδικότητά της. Είναι η ανάγκη για κάτι διαφορετικό, για μια αλλαγή του ίδιου και του ίδιου σκηνικού.

Και κάπως έτσι, εκεί που είχαμε χάσει κάθε ελπίδα, εκεί που θα μας έτρωγε η υγρή μας βαρεμάρα μέχρι την άνοιξη, εκεί που θα τελείωναν όλα τα κουτσομπολιά της πόλης και θα ανακυκλώναμε τα ίδια και τα ίδια για να περάσει η ώρα, έπεσαν σαν μάνα εξ'ουρανού μπροστά στα πόδια μας, οι εθνικές εκλογές. Κι αρχίσαμε την σοβαρή πολιτική συζήτηση.

Ποιοί θα κατέβουν υποψήφιοι, πότε θα κλείσουν τα ψηφοδέλτια των κομμάτων, ποιοί έχουν μπάρμπα στη Κορώνη για να μπουν, ποιοί τρώγονται, ποιοί προωθούνται, πόσα πισώπλατα μαχαιρώματα γίνονται, ποιοί και ποιές είναι ωραίοι και ωραίες, ποιός βιζματώνει καλύτερα, ποιά χωριά, πόλεις και σόγια ολόκληρα είναι με ποιόν, ποιός τα λέει καλύτερα με τον αρχηγό, ποιούς υποστηρίζουν οι δημοτικές παρατάξεις, οι δημάρχοι κι οι συμβούλοι, ποιός στέλνει τα καλύτερα μηνύματα στο κινητό, πού τα βρίσκει τα γαμημένα τα νούμερά μας, ποιός σκάει τα περισσότερα λεφτά για προεκλογική εκστρατεία, πού τα βρήκε, πόσο γλίτσας ήταν στη ζωή του για να ανέβει στην κομματική ιεραρχία, ποιός θα νικήσει, με πόσους ψήφους διαφορά, τί λένε τα στοιχήματα και οι προβλέψεις των σοφών των καφενείων;

Υλικό μπόλικο λοιπόν προς επεξεργασία, ανάλυση και βαθειά πολιτική σκέψη. Η μεταφορά του σκηνικού της πολυκατοικίας, της γειτονιάς και της πόλης στον τοπικό πολιτικό στίβο. Ο κοινωνικός σχολιασμός στο ένδοξο πεδίο της πολιτικής ζωής. Αληθινή πνευματική ανανέωση για όλους.

Τί να το κάνουμε το χιόνι επομένως; Γιατί να αναγκαστούμε να ξεχάσουμε εξαιτίας του τις συνήθειες και την κανονικότητά μας; Προς τί η τόσο λαχτάρα να ξεφύγουμε λίγο από τη μίζερη μας ύπαρξη;

Αφού έχουμε τις εκλογές. Αυτές μας προσφέρουν απλόχερα αλλαγή κουτσομπολίστικου γηπέδου, άσκηση της αστυνομικής, υποχθόνιας και σουβλερής μας σκέψης, βαρύγδουπες αναλύσεις και αυτοεπιβεβαιώσεις των βεβαιοτήτων μας καθώς και ταχεία διάδοση κάθε πιθανής και απίθανης μαλακίας που πρόκειται να ακούσουμε. Έπειτα μπορούμε να επιστρέψουμε περιχαρείς, φρέσκοι, ορεξάτοι και κυρίως χορτάτοι από εξάσκηση στα καθημερινά μας κουτσομπολιά που θα έχουν στο μεταξύ ανανεωθεί και αυτά, ελέω προεκλογικού χρόνου.

Γιατί σύντροφοι τελικά, δεν είμαστε ανελέητα κουτσομπόληδες επειδή ζούμε σε μια μικρή κοινωνία που όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας και δεν έχουμε και πολλά πράγματα να κάνουμε.

Είμαστε κουτσομπόληδες γιατί πολύ απλά, είμαστε πολύ βαρετοί άνθρωποι.



Κείμενο: Mario Vagman

Φωτογραφία: palamidi.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου