"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Τις Απόκριες ντύνομαι μαλάκας

Ένεκα λόγων διάφορων, μια μεγάλη μερίδα αυτοχθόνων ιθαγενών, ίσως μία από τις μεγαλύτερες της χώρας, αναλογικά του πληθυσμού της πόλης, δεν ντυνόμαστε μασκαράδες τις Απόκριες.


Βασικώς δεν γουστάρουμε. Άλλους μας τρώει η σοβαροφιγούρα της περπατησιάς, άλλους τα οξέα συντηρητικά των κοντινών μας μπαλκονιών, άλλους η αιώνια αμφιβολία της παραμονής μας εδώ και άλλους η μόνιμη υγρασία των εγκεφαλικών μας συνάψεων.

Απλές προφάσεις είναι όμως όλα αυτά. Φτηνές δικαιολογίες που χρησιμοποιεί ο καθένας με δικά του λόγια, απλά για να κρύψει τη βαρεμάρα του να προσποιηθεί γι' άλλη μια μέρα ή νύχτα, κάποιον άλλον. Ο ρόλος του εαυτού μας, που για χρόνια σκαλίζουμε με μόνο στόχο την φιλήσυχη επιβίωσή μας ανάμεσα σε αυτό το θαυμάσιο κοινωνικό σύνολο, είναι η καλύτερή μας κάλυψη. Καμία μάσκα δεν μπορεί πια να κάνει καλύτερη δουλειά. Είναι περιττή και παίζει να μας ζεσταίνει εκνευριστικά και τη μούρη.

Έτσι λοιπόν, φορώντας τα συνηθισμένα μας ρούχα, άντε και λίγο καλύτερα καθότι γιορτές έχουμε, κυκλοφορούμε τις Απόκριες ανάμεσα στους μασκαράδες, ντυμένοι με την παραδοσιακή και καθημερινή μας φορεσιά. Ντυμένοι μαλάκες. Όπως ακριβώς μας γνωρίζει ο αυτόχθων κοινωνικός μας περίγυρος.

Γιατί αν σε κάτι φημίζεται αυτή η πόλη, αν κάτι μοναδικό τέλος πάντων της συμβαίνει, δεν είναι άλλο, πέρα από αυτή την ισορροπιστική μηχανή που γεννά στη κοινωνία της ολοένα και περισσότερους μαλάκες. Λίγο τα εθνικά κουσούρια και επίθετα που κουβαλάμε και φωνάζουμε πάντοτε αυτούσια και χωρίς περαιτέρω επεξεργασία, λίγο η έλλειψη λεξιλογίου άρα και υβρεολογίου, λίγο η αλήθεια, λίγο η μετριότητα που καθησυχάζει τις ζωές μας, μαλάκες είμαστε, γινόμαστε ή κρινόμαστε σχεδόν όλοι. Αν προσθέσεις και αυτήν την αφ'υψηλού αντίληψη του Ναυπλιέα, αυτό το αόρατα ξεχωριστό συναίσθημα της αστικής καλλιεργείας του και της ενδόξης ιστορίας του, που ως δια μαγείας αφορά μόνο αυτόν τον ίδιο λες και οι υπόλοιποι γύρω του αποτελούν μεταναστευτικό ρεύμα Βησιγότθων, τότε ο μαλάκας ακόμα και να μην υπάρχει, πρέπει να εφευρεθεί.

Γιατί ο μαλάκας αποτελεί το σωσίβιο όλων. Ο μαλάκας δεν είναι μια σκέτη ιδιότητα. Δεν είναι ένας απλός χαρακτηρισμός. Είναι κοτζάμ κοινωνικό λειτούργημα. Είναι το γλυκό νανούρισμα των αυτοχθόνων μαζών. Το να είσαι μαλάκας στα μέρη μας, είναι λόγος για να καμαρώνεις. Κρατάς και σύ τον κοινωνικό ιστό της μικρής μας κοινότητας άρρηκτα δεμένο και επαναπαυμένο. Προσφέρεις σε συνανθρώπους, συμπολίτες και συνδημότες σου, θέλεις, δεν θέλεις, την ανακούφιση μιας κάποιας μη κατωτερότητας και το ψυχαγωγικό άθλημα του κοινωνικού σχολιασμού.

Ο μαλάκας επομένως, ο κάθε μαλάκας, μικρός, μεγάλος, δεν έχει σημασία, είναι αξία ανεκτίμητη για τον τόπο μας.

Γι' αυτό κι εγώ, πάντοτε τις Απόκριες, ντύνομαι μαλάκας και βγαίνω.



Κείμενο: Mario Vagman

Φωτογραφία: "Αfter the Carnival" Alan King

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Οι ευεργετικές συνέπειες της φόλας

Πάει καιρός από τότε που είχαμε να δούμε ομαδικές φόλες στην πόλη μας. Μας είχαν λείψει πραγματικά.

Οι φόλες άλλωστε είναι πολύ χρήσιμες για τη εύρυθμη λειτουργία κάθε πόλης και ανά τακτά χρονικά διαστήματα πρέπει να λειτουργούν προς όφελος της τοπικής οικονομίας και όχι μόνο . Ειδικά σε πόλεις με τουριστικό προσανατολισμό σαν και του λόγου μας και ειδικότερα λίγο πριν από μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις, όπως η τρελή και ξέφρενη αναπλιώτικη αποκριά.

Οι φόλες, κατά πρώτον, καθαρίζουν αποτελεσματικά την εικόνα της πόλεως που με τη παρουσία δεκάδων αδεσπότων είναι τουλάχιστον προσβλητική και αντιτουριστική για το πλήθος των προβάτων και γιδιών, συγνώμη επισκεπτών, που αναμένεται να την κατακλείσουν.

Είναι κοινώς παραδεκτό πως μεγάλο μέρος της τουριστικής κρίσης που περνάει το Ναύπλιο, είναι η παρουσία μεγάλου αριθμού αδεσπότων μέσα στον αστικό του χώρο.
Επομένως τα αδέσποτα είναι ιδιαιτέρως ζημιογόνα για όλους μας και εξαιτίας τους δεν έχουν γίνει τα απαραίτητα βήματα για την εκτόξευση της πόλης σε τουριστικό παράδεισο. Τα αδέσποτα σταμάτησαν το τρένο στην Αργολίδα. Αυτό το γνωρίζουν και το αναγνωρίζουν οι πάντες. Τα αδέσποτα κλείνουν το ένα κατάστημα πίσω από το άλλο. Τα αδέσποτα αυξάνουν τις τιμές του καφέ και της χωριάτικης σαλάτας. Ερημώνουν σημεία, σπάνε λάμπες, δεν μας αφήνουν να χτίσουμε δημόσιες τουαλέτες, μας κάνουν χώρους στάθμευσης τα σχολεία, κλείνουν τα λιμάνια, βάζουν χωματερές δίπλα από τις παραλίες μας, γεμίζουν με ρυπογόνα σκατίλα την ατμόσφαιρά μας, πεζοδρομούν δρόμους χωρίς κανένα νόημα, ανοίγουν παντού και μόνο γιαουρτάδικα και επιτρέπουν, για να μην πούμε επιβραβεύουν, να αραχνιάζουν μεγάλα τουριστικά ακίνητα. Τα αδέσποτα είναι αυτά που δεν αφήνουν τους επαγγελματίες να αποφασίσουν από κοινού μια ενιαία πολιτική προώθησης της πόλης. Τους σπέρνουν το μικρόβιο της διχόνοιας και του προσωπικού συμφέροντος με αποτέλεσμα η πόλη ολοένα να βουλιάζει. Τα αδέσποτα γεμίζουν κρυφά με άμμο κάθε βράδυ το βυθό της θαλάσσης, με μόνο στόχο να μην καταφέρουμε να κάνουμε λιμάνι κρουαζιέρας. Εμποδίζουν μανιασμένα μια οργανωμένη ξενάγηση σε όλα τα αρχαιολογικά σημεία του Δήμου Ναυπλιέων και κυρίως και βασικώς οπισθοδρομούν τις τουριστικές μας υπηρεσίες και τα τουριστικά γραφεία του Ναυπλίου. Ιδίως τα δημοτικά.

Πέρα όμως από τις ευεργετικές συνέπειες της φόλας στην τουριστική εξέλιξη μιας περιοχής, η φόλα ανανεώνει ριζικά το έμψυχο δυναμικό μιας πόλης. Μπορεί να σκοτώνει αναγκαστικά αρκετά αδέσποτα, ίσως και οικιακά ζώα, αλλά ανοίγει τον αστικό χώρο για να έρθουν άλλα, καινούρια, πρωτόγνωρα, με διαφορετικούς χαρακτήρες και συνήθειες ζώα, ζώα που πρόκειται να αφήσουν στην τύχη τους οι πολιτισμένοι και καλά στοχευμένοι από την άρτια τουριστική μας πολιτική, επισκέπτες μας. Γι αυτό ας μην θρηνούμε τόσο υποκριτικά για τις ψυχές που χαθήκαν άδικα και στυγερά. Θα ρθούνε άλλες και πριν καλά-καλά το καταλάβουμε, το συναισθηματικό μας κενό θα έχει αναπληρωθεί. Οι φιλεύσπλαχοι Τσιμεντόβλαχοι τουρίστες που αναμένεται για άλλη μια χρονιά να σκάσουν κατά κυμάτα, θα μας γεμίσουν με πληθώρα νέων αδεσπότων, που ευτυχώς για εμάς, δεν τα χρειάζονται πια. Με αυτό τον τρόπο, φροντίζουν να ανανεώνουν την καθημερινότητα του Ναυπλίου, μια ομολογουμένως αρκετά βαρετή καθημερινότητα, και μετά τις εορτές. Μέχρι βεβαίως τις επόμενες εορτές, μάλλον κατά Πάσχα μεριά, που θα σκάσουν νέες ευεργετικές φόλες.

Το σημαντικότερο όμως όλων, η μεγαλύτερη προσφορά της φόλας στη ναυπλιακή κοινωνία, είναι το θείο δώρο της αυτογνωσίας. Η φόλα καταφέρνει και μας υπενθυμίζει, κάθε φορά που δρά, πως ανάμεσά μας ζούνε κυνικοί δολοφόνοι. Συμπολίτες μας που χαιρετίζουμε, λέμε τα νέα μας και ίσως κάνουμε και παρέα. Μπορεί να είναι η κυρία μπροστά μας, στην ουρά του σούπερ μάρκετ. Ο απέναντι γείτονας. Ένας ταμίας, μια ψιλικατζού, ένα περιπτεράς ή ακόμα ένας μεγαλοσχήμων δικηγόρος. Ένας γιατρός ή αρχιτέκτονας. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να είναι. Ένοχος δεν έχει βρεθεί ποτέ άρα κατηγορούμενοι είμαστε όλοι μας. Η φόλα μας αφυπνίζει λοιπόν. Μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε σε τι κοινωνία ζούμε. Μας εσωτερικεύει και μας κάνει καχύποπτους και μαζεμένους. Όπως πρέπει κανονικά να είμαστε για να επιβιώσουμε. Όπως ταιριάζει σε μια αναπτυσσόμενη κοινωνία σαν και τη δική μας.

Μια κοινωνία ζούγκλα.


Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Ναυπλιώτες, αυτοί οι ωραίοι γλεντζέδες

Ήταν τόσο συγκλονιστική και γεμάτη σασπένς η εβδομάδα που πέρασε για το Ναύπλιο, που το πιο σημαντικό γεγονός που θα έβρισκε κάποιος, ήταν η διακοπή του ρεύματος την Πέμπτη το απόγευμα.

Τόσο συναρπαστική εβδομάδα είχαμε χρόνια να θυμηθούμε. Έξω βέβαια απ' τα ναπλιώτικα σύνορα χαλάει ο κόσμος, αλλά εμείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς, αραχτοί στην ακρούλα μας, περιμένουμε με καρτερία και ιώβεια υπομονή το απoτέλεσμα των εθνικών διαπραγματεύσεων απλά για να ξέρουμε σε τι νόμισμα θα πληρώνουμε τον καφέ μας.

Η διακοπή του ρεύματος πάντως, ενώ προμήνυε ελπίδες μιας κάποιας αναστάτωσης, αποδείχτηκαν δυστυχώς και αυτές φρούδες. Γιατί φυσικά δεν ήταν συνεχής η ρημάδα. Αυτό το σκατοκαλώδιο που δημιούργησε το πρόβλημα, είχε τη φαεινή ιδέα να μην είναι τόσο κατεστραμμένο, με αποτέλεσμα το ρεύμα, για κάμποση ώρα, να πηγαινοέρχεται σπαστικά.

Κι εκεί που ο αυτόχθων το έπαιρνε απόφαση πως θα ζήσει για λίγο μακριά από τα τεχνολογικά καλούδια του δυτικού πολιτισμού, πισί, θέρμανση, φως και τα τοιαύτα, και πως έπρεπε να βρεί κάτι για να περάσει η ώρα του μέσα στο ημίφως των κεριών, να χαλαρώσει, να ατενίσει το κενό, να περισσυλογιστεί, να τεμπελιάσει και γιατί όχι να συνουσιαστεί επιτέλους με το ταίρι του, ερχόταν ξανά το γαμημένο το ρεύμα και τον έβαζε στη φόρτιση. Και εκεί πού μόλις που ξεκίναγε να ξαναγιομίζει η καθημερινή του μπαταρία, τσουπ, κοβόταν και πάλι το άτιμο.

Αυτό κράτησε περίπου ένα εκνευριστικό δίωρο. Ένα δίωρο μετέωρο που δεν συνέβη, γιατί δεν μπορούσε να συμβεί, απολύτως τίποτα. Λες και οι διακοπές ρεύματος, έχουν αρχίσει πια και μας μοιάζουν επικίνδυνα.

Τουλάχιστον έχουμε μπροστά μας το Μαραθώνιο και τις Απόκριες για να ξεπιαστούμε λιγάκι. Ειδικά οι Απόκριες θα είναι μεγάλο ξεπιάσιμο. Κάθε μέρα από δύο, τρία και τέσσερα, μη σου πω, αποκριάτικα γλέντια θα έχουμε. Δεν θα ξέρουμε πού να πρωτοπάμε. Παντού αφίσες, ανακοινώσεις και δημοσιεύματα αποκριάτικων χορών βλέπεις. Μα πόσο γλεντζέδες και αυθόρμητοι είμαστε πια εμείς οι Ναυπλιείς! Πόσο έξω καρδιά άνθρωποι! Μόλις που προλάβαμε να κόψουμε όλες τις βασιλόπιτες των συλλόγων, των φορέων, των ταγιεροφορεμένων συνυφάδων και των χαμογελαστών κουστουμάτων και πρίν καλά-καλά συνέλθουμε από τους ξέφρενους ρυθμούς της κοπής, αρχίσαμε τα καρναβάλια και τους χορούς. Η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Και στα καπάκια Μαραθώνιος. Μαθαίνω δε, πως πολλοί συμπολίτες μας έχουν αρχίσει ήδη την σκληρή προπόνηση για τον αγώνα. Περπατάνε πάνω-κάτω όλη τη πόλη και ψάχνουν μανιωδώς το σημείο με την καλύτερη θέα για κουτσομπολιό και τον πιο καλό εσπρέσο λούγκο.

Να προσέξουν μόνο να μην έχουν τίποτα δέντρα με αυτοκτονικές τάσεις δίπλα τους οι άνθρωποι και θρηνήσουμε θύματα χρονιάρα μέρα που θα 'ναι και που θα γιορτάζει όλη η πόλη. Γιατί τα δέντρα στο Ναύπλιο, τα τελευταία χρόνια, δεν την παλεύουν καθόλου με την ύπαρξή τους και μας αφήνουν χρόνους. Λίγο αεράκι παραπάνω να φυσήξει, όπως τις προάλλες, βρίσκουν ευκαιρία τα άτιμα, μάλλον δικαιολογία να πούμε καλύτερα, και φουντάρουν. Άλλα παραμελούν τελείως τον οργανισμό τους, παθαίνουν κατάθλιψη, σαπίζουν και πέφτουν. Ενώ τα πιο αγενή φυτρώνουν χωρίς να είναι συμβατά με ένα σύγχρονο αστικό περιβάλλον ευρωπαικής πρωτοπρωτεύουσης, όπως δηλώνουν οι ειδικοί επί του θέματος. Οπότε αναγκαστικά, κόβονται και αυτά.

Στην τελική ας τα κόψουμε όλα, γιατί πλέον κανείς Ναυπλιώτης δεν τους έχει εμπιστοσύνη. Πού ξέρουμε δηλαδή αν αύριο-μεθαύριο, ένα δέντρο που τώρα μας το παίζει καλό και ήσυχο, αποτρελαθεί και αυτό και αρχίσει τα μουρλά του; Κόψιμο όλα και άμεσα.

Βέβαια, μην αφήσουμε και την πόλη καραφλό τοπίο. Αμαρτία είναι. Ας τα κόψουμε αλλά ας τα αντικαταστήσουμε γρήγορα. Χωρίς χρονοβόρες μελέτες και τα σχετικά. Λύση υπάρχει και είναι και πολύ καλή. Κυπαρίσσια. Ας γεμίσει ο τόπος κυπαρίσσια.

Κανονικό, ειλικρινέστατο και αυτογνωσιακό νεκροταφείο.



Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, η σκατίλα θα μυρίσει

Τώρα το γεγονός πως αμέσως που τελείωσαν οι εκλογές ακολουθούν οι καρνάβαλοι και τα τριώδια να είναι τυχαίο;

Πάντως το timing μοιάζει εξαιρετικό καθότι δημιουργεί την ψευδαίσθηση στο λαό μιας μακράς αποκριάτικης περιόδου, δίμηνης για την ακριβεία, ξέφρενου νεοελληνικού χαβαλέ.

Ειδικά αν γίνει πράξη η πρόθεση του Δημάρχου να κάνουμε όλοι οι αυτόχθονες ιθαγενείς πορεία στα χυμοποιεία και τα πυρηνελουργεία της περιοχής για να διαμαρτυρηθούμε για τις δυσάρεστες μυρωδιές που μας απλώνουν. Να υποθέσω πάντως, πως επειδή ο δήμαρχος Κωστούρος, όπως γράφτηκε στα τοπικά μέσα προ ημερών, έτριξε τα δόντια στους κύριους ιδιοκτήτες ζητώντας επιτακτικά μια λύση, η σκατίλα που πλημμυρίζει την πόλη αυτές τις μέρες δεν είναι επειδή οι ιδιοκτήτες χέστηκαν πάνω τους από τον φόβο τους, όπως λανθασμένα θεωρούσα, αλλά επειδή ο Δήμαρχος τσίμπησε άκυρο. Αγνοήθηκε και περιφρονήθηκε ωσάν να ήταν Δήμαρχος μιας όποιας τιποτένιας πόλης και όχι μιας ιστορικής πρωτοπρωτευούσης. Οπότε τώρα, λέει να κουβαλήσει μαζί του και τον περήφανο και τόσο συγκρουσιακό λαό του μπας και τους πάει τρείς και μία των πυρηνελουργάδων και των λοιπών υπευθύνων.

Την φαντάζομαι ήδη αυτήν την πορεία και ενθουσιάζομαι. Θα ξεκινάει μπροστά από το κολυμβητήριο, κόσμος πολύς, όλες οι επαναστατικές μορφές της πόλης μαζεμένες, νέοι, γέροι, παιδιά, κουτσομπόληδες που θα σκάσουν έτσι για τη φάση, κυρίες με φρεσκοβαμμένη κόμμωση και τσιριχτή φωνή, ντουντούκες, φυστίκια, πασατέμπα και μαλλί της γριάς, τσιγγάνοι να πουλάνε κόρνες και στα μεγάφωνα θα παίζει Πάολα. Μπροστά θα προπορεύεται ο Δήμαρχος μετά σύσσωμου του δημοτικού συμβουλίου. Όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι εκεί, αυτοί των προοδευτικών τάσεων βεβαίως, συνηθισμένοι στον αγώνα του δρόμου, αλλά και οι άλλοι, που η μοναδική πορεία που έχουν κάνει μέχρι τα τώρα είναι είτε αυτή της κομματικής τους ανέλκυσης είτε η πορεία με τον πεζοποριακό σύλλογο του χωριού τους. Θα κρατάνε ένα τεράστιο πανό που θα λέει με μεγάλα κόκκινα γράμματα «Έξω η σκατίλα από τ' Ανάπλι» και όλος ο δρόμος προς τη Νέα Κίο θα δονείται από το σύνθημα «Δεν αντέχω άλλο σκατό, δεν θα έχω Τουρισμό».

Πάντως εγώ αν ήμουν ιδιοκτήτης των εν λόγω επιχειρήσεων και έβλεπα τον κόσμο να φωνάζει, θα έβγαινα έξω και με απάθεια θα του πρότεινα να πάει πρώτα να καθαρίσει την χωματερή της Καραθώνας και τα κωλοβακτηρίδια της θαλάσσης που κάνει εκεί κάθε καλοκαιράκι ανέμελο πλίτσι-πλίτσι... και μετά να φωνάζει.

Και για να σοβαρευτώ κι εγώ λίγο γιατί το πρόβλημα είναι τεράστιο και τα αστεία έχουν κι ένα όριο, η μόνη πρακτική λύση που διαφαίνεται αυτή τη στιγμή στον ορίζοντα είναι να χωριστούμε σε ομάδες των χιλίων κατοίκων και με βάρδιες να πηγαίνουμε κάθε απόγευμα έξω από τις επιχειρήσεις και να φυσάμε την κάπνα προς το Άργος.

Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, απλά για να απολαύσουμε άλλη μια βαρύγδουπη δήλωση της Καμποσάρας εναντίον της όμορης πόλης, όπως συνηθίζει αγαπησιάρικα να μας αποκαλεί. Γιατί τον έχουμε χάσει κι αυτόν τον δόλιο, ένεκα παντελούς έλλειψης αντιπολίτευσης στην αρχαιότερη πόλη του Γαλαξία. Μόνο στις αναμνηστικές φωτογραφίες των μεταγραφών του Παναργειακού τον χαζεύουμε λιγάκι και τον καμαρώνουμε αλλά σαν τις έντεχνες ανακοινώσεις του, αυτές τις γεμάτες εχθρούς, περιπέτειες, δολιοφθόρους αντιπάλους, ζηλιάρηδες, και αντιαργείους, στολισμένες με χιλιάδες θαυμαστικά, κεφαλαία και ερωτηματικά χωρίς κανένα νόημα, τελείως σουρρεαλιστικά τοποθετημένα, δεν συγκρίνεται τίποτα. Μπροστά του ο Παπαδιαμάντης είναι γατάκι της λογοτεχνίας.

Αλλά τι να μας πεί πια και ο Καμπόσος, αλήθεια;. Εμείς μπορεί να έχουμε απαίσια και τρισάθλια μυρωδιά σε κάθε σημείο της πόλης μας αλλά τουλάχιστον έχουμε καινούριους, ολοκαίνουριους και ανακαινισμένους κάδους σκουπιδιών χάρη στον ακούραστο, ασίγαστο, δυναμικό και δουλευταρά αντιδημάρχό μας, κύριο Μπουζαλά. Τα επίθετα τα έκλεψα από τοπικό ιστολόγιο που εκθειάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα, τελείως αντικειμενικά, τα προσόντα του. Στο θέμα μας όμως. Και το θέμα μας είναι πως εμείς, τα σκουπίδια μας πια, τα φροντίζουμε σαν τις κόρες των ματιών μας. Τους συμπεριφερόμαστε πολιτισμένα. Τα αφήνουμε έξω από το σπίτι μας στους καθαρούς, ολοκάθαρους κάδους μας και τα ξαπλώνουμε ύστερα κοντά στη θάλασσα να χαζεύουν το ηλιοβασίλεμα και ν' ακούν τον παφλασμό των κυμάτων. Υπάρχει μεγαλύτερη οικολογική συνειδήση από αυτήν;

Για να μην μιλήσω για τον σταθμό του τρένου που πρόσφατα καθαρίσαμε, στολίσαμε και αναδείξαμε. Η δουλειά που έγινε εκεί είναι καταπληκτική. Το ομολογώ. Τα βαγόνια είναι ιστορικής σημασίας και άξιζαν εδώ και χρόνια μια καλύτερη συμπεριφορά απ' όλους μας. Ελπίζω τώρα, ύστερα από τόσο κόπο, να μην γυρίσουμε ποτέ στην πρότερη εγκατάλειψη. Μόνο τα φώτα αν μπορεί ο Δήμος μας να χαμηλώσει λιγάκι, γιατί φωτίζουν τον χώρο υπερβολικά και δυσκολεύονται οι αυτόχθονες να κατουρήσουν στην γύρω περιοχή. Ντρέπονται. Μερικοί αναγκάζονται και περπατάνε πολύ πιο πέρα και κάποιοι άλλοι δυστυχώς, για να γλιτώσουν κόπο, έχουν αρχίσει και χρησιμοποιούν, αν έχεις τον Θεό σου, τις δημόσιες τουαλέτες. Μια μέριμνα δημοτική λοιπόν σχετικά με τις αγαπημένες συνήθειες των αυτοχθόνων θα ήταν ό,τι πρέπει και θα ολοκλήρωνε το έργο ιδανικά.

Επίσης, εφόσον πλέον έχουμε έναν υπέροχο σταθμό τρένων αλλά τρένο δεν έχουμε, γιατί δεν φτιάχνουμε και ένα αεροδρόμιο απλά για να το κοιτάμε;

Κλείνοντας, ο Δήμος, αν θέλει να βγάλει ένα ψήφισμα που θα έχει αποτέλεσμα, και όχι χαζοψηφίσματα ενάντια στο ΤΑΙΠΕΔ, στα χυμοποιεία και άλλα κουραφέξαλα, πρέπει να συμπαρασταθεί στον σύντροφο, συναγωνιστή και δημοτικό σύμβουλο Παύλο Χρηστίδη και να καταγγείλει ως ανεπιθύμητο στην πόλη του Ναυπλίου τον Ευάγγελο Βενιζέλο για την ελεεινή και τρισάθλια επίθεση που έκανε στον συμπατριώτη μας. Ήθελε λέει να τον κατεβάσει υποψήφιο βουλευτή με το ΠΑΣΟΚ και αυτός αρνήθηκε ή τον απέφευγε. Δηλαδή το παλικάρι κατέβηκε δημοτικός σύμβουλος, κατέβηκε ευρωβουλευτής, να κατέβαινε και βουλευτής;

Τί είναι επιτέλους ο άνθρωπος; Το πολυκατσάβιδο του ΠΑΣΟΚ;