"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Και η βρόχα να πέφτει στρέιτ θρού

Λήγει σήμερα, τελευταία Κυριακή του Μάρτη, η δημόσια διαβούλευση για την ανάπλαση του Λιμανιού της πόλης. Το master plan όπως το αποκαλούμε εμείς οι πρωτοπρωτευουσιάνοι πιθηκομίμοι.

Έτσι το τοπικό διαδίκτυο πήρε φωτιά αυτές τις μέρες. Όλοι έτρεξαν στην ιστοσελίδα του Δήμου, νέοι, γέροι, γυναίκες, άντρες και παιδιά, και έγραψαν τις προτάσεις τους για το λιμάνι που ονειρεύονται και το Ναύπλιο του αύριο. Έγινε της πουτάνας.  Δεν προλάβαινες να διαβάζεις. Η διαβούλευση έχει ξεπεράσει σε συμμετοχή και εκείνη την καλοκαιρινή συναυλία της Ευγενίας Μανωλίδου στο Φάρο. Για τόσο κόσμο μιλάμε. Και ήταν λογικό. Η διαμόρφωση του λιμανιού της πόλης είναι τεράστιο ζήτημα για τον τόπο και ένα πολιτικό ον τέτοιου ενεργού βεληνεκούς σαν τον σύγχρονο Ναυπλιώτη, δεν θα ήταν δυνατό να το αγνοήσει. Εκτός των άλλων, αν δεν πεί τώρα την άποψή του, με ποιο δικαίωμα θα μπορεί μετά να γκρινιάζει για τ’ οτιδήποτε; Τι είναι ο Ναυπλιώτης δηλαδή; Κανάς καναπεδάτος αναθεσάκιας που στο τέλος όλα του φταίνε, όλα συμβαίνουν λάθος  και όλοι γύρω του είναι άχρηστοι και κλέφτες εκτός από αυτόν;

Το ηθικό δίδαγμα πάντως της εβδομάδας που πέρασε,  αυτό που προσέφερε η πόλη σαν πνευματική παρακαταθήκη στον οικουμενικό πολιτισμό, είναι το άκρως φυσιολατρικό θεώρημα πως τελικά η βροχή,  είναι μεγάλη μαλακία και ως φυσικό φαινόμενο πρέπει να καταργηθεί. Τουλάχιστον την άνοιξη. Δεν είναι σοβαρή κατάσταση τώρα να έχει φτάσει 30 του Μάρτη κι ο Ναυπλιώτης να μην μπορεί να βγεί έξω, να πάει τη βόλτα του, να κάνει την παρέλασή του, να ψωνίσει στους πανηγυριώτικους πάγκους του, να κουτσομπολέψει ηλιόλουστα και καθιστικά, επειδή του κάρφωσε του καιρού ανοιξιάτικα να μαζέψει σύννεφα για να ποτίσει το χώμα. Ο εκνευρισμός που έχει απλωθεί στις τάξεις του αυτόχθονος πληθυσμού εξαιτίας του απαράδεκτου αυτού φαινομένου είναι μέγας.  Ο κόσμος έχει μουρλαθεί και δικαιολογημένα. Του έχει μουλιάσει  αλλά και μουχλιάσει τελείως ο εγκέφαλος. Σχόλια επί σχολίων, γκρίνιες και κατάρες μέχρι και κρούσματα βροχοφοβίας, συννεφοφυγής και αστραποβροντοπληξίας σημειώθηκαν, ευτυχώς όμως  χωρίς μέχρι τώρα να θρηνήσουμε θύματα.  Η φύση, καλώς ή κακώς, πρέπει να έχει τα όριά της. Ευκαιρία να της τα μάθουμε λοιπόν. Η πιο καλή λύση που ακούστηκε μέχρι τώρα είναι να αναλάβει το φυσικό φαινόμενο αποκλειστικά και μόνο η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και για να μην ξεχνιόμαστε, Αποχέτευσης. Σε ένα μηνάκι το πολύ, θα έχει καταφέρει να καταστρέψει το δίκτυο βροχής, θα ανακοινώσει βλάβη και θα κάνει υποχρεωτική διακοπή παροχής νερού επ’ αόριστον. Τι καλύτερο; Ποτέ ξανά βροχή. Μόνο ήλιος και παθιάρικη λίμπιντο Ναυπλιωτών για όλα τα γούστα.

Άσχετο. Αυτό το μπλεδάκι πάνω στο Μπούρζτι, τώρα που το επισκευάζουν και του έχουν βάλει αυτές τις γαλάζιες σκαλωσιές της επιδιόρθωσης, ωραίο δεν είναι;

Μήπως να το βάφαμε όλο μπλε; Του πάει πολύ. Του σπάει τη μονοτονία τόσων αιώνων. Να αλλάξει και εμάς λίγο το μάτι μας.  Να δούμε κάτι διαφορετικό.  Το βλέπουμε που το βλέπουμε στα ιντερνέτια και τα φεισμπούκια σε 100 χιλιάδες φωτογραφίες την ημέρα, το χαζεύουμε που το χαζεύουμε σε κάθε βόλτα μας από τη μέρα που γεννηθήκαμε, δεν είναι ώρα για μια αλλαγή; Νισάφι. Έτσι κι αλλιώς η πόλη εκσυχρονίζεται ολοένα και πιο πολύχρωμα. Γιατί όχι και το Μπούρτζι μας. Μόνο να προσέξουμε να μην το βάψουμε και ακριβώς στο χρώμα της θαλάσσης γιατί κάποια στιγμή θα βυθιστεί, και δεν θα έχουμε πάρει χαμπάρι. Θα καθόμαστε στην παραλία σαν τους μαλάκες και θα το κοιτάμε, θα κοιτάμε δηλαδή εκεί που θα φαντάζεται η μεγαλοαστική μας όραση πως βρίσκεται, ενώ αυτό θα κολυμπά αμέριμνο στους γάργαρους βυθούς του λιμανιού μας.

Αλλά και πάλι δεν θα χαλαστούμε και τόσο πολύ. Θα διοργανώσουμε μια ωραία και ρηξικέλευθη έκθεση φωτογραφίας με τις καλύτερες εικόνες της καστρονησίδας και θα την επαναλαμβάνουμε μία φορά το χρόνο για να την θυμόμαστε. Σαν μνημόσυνο. Θα ταιριάζει και με την εν γένει έφεση της πόλης προς την ανατρεπτική και αντικαθεστηκυία τέχνη.  Αυτού του είδους την τέχνη που με τρόπο περίτεχνο ομολογουμένως καταφέρνουμε να κρύβουμε όλη την ουσία κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας και να κινούμαστε πάντοτε στα βαλτωμένα νερά της φαιδρής μας επιφάνειας. Στον κόσμο του ντεκόρ, του ίματζ και της διασκεδαστικής διακόσμησης. Εκεί που ο Νίκος Καρούζος μας κάνει γοητευτικούς, καλλιεργημένους και ξεχωριστούς προφέροντας απλά και μόνο το όνομά του. Εκεί που το Μπούρτζι δεν είναι ένας παλιός φοβιστικός τόπος εξορίας, το απομονωμένο σπίτι του αχώνευτου δημίου και η πέτρινη φυλακή των ψυχών μας, αλλά το γλυκανάλατο στολίδι της πόλης και του αναπλασμένου, λίαν συντόμως, λιμανιού.

Και η βρόχα, έξω από το παράθυρο, να πέφτει ολημερίς στρέιτ θρού.



Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Κάντε ησυχία, θα ξυπνήσετε την πνευματική ελίτ της πόλης!

Οδεύουμε ολοταχώς προς το πανέμορφο εαρινό μας Πάσχα.

Έναν από τους βασικούς λόγους δηλαδή που μένουμε ακόμα Ναύπλιο και δεν την έχουμε κάνει με ελαφρά πηδημάτια, ρίχνοντας μια ξεγυρισμένη μαύρη πέτρα σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μας εκνευρίζουν, μας ξενερώνουν και ενίοτε μας προκαλούν κατάθλιψη. Πού να τη βρούμε όμως τη μαύρη πέτρα να τη ρίξουμε; Ούτε η φύση δεν μας βοηθάει εδώ πέρα. Αν την βρίσκαμε πάντως, πιο πιθανό ήταν να προσπαθούσαμε να τη πουλήσουμε στο γιουρουρούμ της εμπορικής μας πόλης παρά να την χαρίζαμε καταγής στ' αμέτρητα σιχτίρια μας. Γιατί τέτοιοι είμαστε.

Και έχεις κι από πάνω τους λάτρεις της ναυπλιακής καθημερινότητας, που ο τόσο γρήγορος ερχομός της πασχαλινής γιορτής δεν είναι και ό,τι καλύτερο γι αυτούς. Γιατί φέτος, τα πάντα συμβαίνουν πριν καλά-καλά περάσουν τα προηγούμενα. Ούτε που πρόλαβαν τα μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες και οι καλές χρονιές να χωνευτούν και ήρθαν τα ξίγκια, τα μπριζολίδια, οι χοροί κι οι μάσκες της Τσικνοπέμπτης και των Αποκρεών. Ακολούθησαν ταχύτατα τα βροχερά Σαρακοστιανά της Καθαροδευτέρας χωρίς πλουμιστούς χαρταετούς αυτή τη φορά και πάλι καλά, δόξα τον Ηλία τον Ψινάκη, που ο καλός μας Δήμαρχος έστησε τον λιποκτόνο Μαραθώνιο, γιατί όπως πήγαιναν τα πράγματα δεν θα υπήρχε και πολύς στομαχικός χώρος για το κοκορετσάκι που έρχεται βιαστικό-βιαστικό να βουλώσει για πάντα τον πλούσιο εσωτερικό μας κόσμο.

Μέχρι τότε όμως, ας απολαύσουμε, σαν φιλοθεάμον και φιλότεχνο κοινό που είμαστε, τις 40 χαριτωμένες γελοιογραφίες που είναι επί σπάγκου κρεμάμενες και αφ'υψηλού τοποθετημένες, σαν τις μύτες μερικών εξ'ημών, στα σοκάκια της παλιάς πόλης.

Τα έργα του Πανελληνίου Διαγωνισμού Γελοιογραφίας θα τα απολαμβάνουμε μόλις 2 εβδομάδες κι έπειτα, θα ξεκρεμαστούν και θα μας αφήσουν με το κενό της ατομικής και συλλογικής μας γελοιογραφίας ή μάλλον γελοιότητας. Για δύο εβδομάδες θα μας επιτρέπουν το άλλοθι ενός κάποιου αυτοσαρκασμού και μιας επιφανειακής, ως συνήθως, καλλιτεχνικής ανησυχίας που διέπει τμήμα του «ανωτέρου» πληθυσμού της πόλης.

Τα χαριτωμένα έργα βεβαίως δεν φέρουν καμία ευθύνη για το πνευματικό δήθεν της κοινωνικής μας ελίτ και η ιδέα της επί σπάγκου τοποθέτησής τους αποτελεί σύλληψη κορυφαία, παρόλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν πιο χρήσιμα για τη ζωή της πόλης. Να συνδύαζαν τρόπον τινά το τερπνόν μετά του κοινωνικού ωφελίμου.

Δεν θα τα διόλου άσχημο δηλαδή στη μέση της Αμαλίας, εκεί που ξεκινάει η λαμπρή πλακόστρωση, ο τάφος του αρχαίου τείχους για να μην ξεχνιόμαστε, να κρέμεται γελοιογραφικώς κι αφ'υψηλού, ένας νεαρός, κοντά στα 30, με μάτια μπλαζέ, αδιάφορα και Ναυπλιώτικα, με αυτό το βλέμμα το σε βλέπω αλλά δεν γουστάρω να σε χαιρετήσω σήμερα οπότε κοιτάω το κενό πίνοντας απολαυστικά το φτεντοεσπρεσάκι μου, σαν τον σύγχρονο «Σκεπτόμενο» του Τσαρούχη και να λέει: «Όσους κύκλους και να κάνεις μαλάκα οδηγέ, εδώ πάρκινγκ δεν πρόκειται να βρείς».

Όχι να το παινευτώ αλλά θα ήταν γελοιογραφία πολλαπλής χρήσης. Χρήσης κυκλοφοριακής, το πλέον βασικό. Χρήσης υποσυνείδητης προσταγής, μάλλον αποτροπής σε δεύτερη ανάγνωση. Και το ουσιαστικότερο για τους επισκέπτες της πόλης, ζωντανής ιστορικής γνώσης της μίας και μοναδικής χρηστικής αξίας του δρόμου για τον ντόπιο πληθυσμό.

Στην ίδια λογική, στο Μεγάλο Δρόμο, τη νέα πια πασαρέλα της πόλης, αφού η παλιά χαζεύει εδώ και χρόνια τα κυπαρίσσια ανάποδα, μια κρεμάμενη γελοιογραφικώς τηλεόραση, που δείχνει μια σιτεμένη κυρία να μιλάει μέσα σε τηλεπαράθυρο, ντυμένη σαν τις κουτσομπόλες θεούσες του Ναυπλίου που έχει κάθε γειτονιά του, για να μην πω κάθε πολυκατοικία του, για να νιώθουν σίγουροι οι ένοικοί της πως υπάρχει τουλάχιστον κάποιος που ασχολείται με την ζωή τους. Στο απέναντι τηλεπαράθυρο υπάρχει ένας καθρέφτης στη θέση του κεντρικού παρουσιαστή, έτσι για τον σουρρεαλιστικό συμβολισμό του πράγματος, την ώρα που η κουτσομπόλα κυρία παραθέτει τις νέες τάσεις της μόδας άγνωστων βλαχοσελέμπριτις ενώ παράλληλα αποκαλύπτει με ποιόν γνωστό μεγαλοδικηγόρο συνευρέθηκε σε γνωστή καφετέρια της πόλης, η Σούλα η κομμώτρια που τα είχε προ μηνός με τον Αποστόλη τον μεσίτη. Γελοιογραφία θα λέγαμε διδακτική για όλους όσους θεωρούν πως θα περάσουν από το Μεγάλο Δρόμο απαρατήρητοι και για όσους περισσότερους προσπαθούν απεγνωσμένα να υπάρξουν.

Στην είσοδο της πλατείας Συντάγματος θα κρέμεται ένας κλόουν που θα μας καλωσορίζει στη μοναδική πλέον ανοιχτή παιδική χαρά της πόλης ενώ στα σύνορα των καφετεριών, εκεί ακριβώς που τοποθετούν τα ξύλινα μενού τους, θα στέκεται από ψηλά μια γεροντόκορη, με πολλές κρεατοελιές, ντεμοντέ ρούχα και στριφνά μάτια και θα λέει κουνώντας το δάχτυλο: «Ως εδώ μαλακισμένα!» Γιατί και τα παιδιά θέλουν το σκιάχτρο τους για να χαρούν. Σας μιλώ εκ πείρας.

Στην αρχή των σκαλιών του Παλαμηδιού θα ήταν πολύ εποικοδομητικό ένα σκίτσο ενός τυπάκου σπασίκλα, ξερόλα, σαν αυτούς τους άχρηστους που ζουν στη πόλη διαδίδοντας μόνο δώθε-κείθε την παντογνωσία τους για κάθε επιστητό, με γυαλάκια προφανώς και αντιπαθητικό ύφος έτοιμο να σε διορθώσει σε κάθε σου λάθος, γκρινιάρης κι υπερόπτης που θα λέει την απλή φράση : «Δεν είναι 999».

Εννοείται πως στους διάσπαρτους γαμηστρώνες της πόλης, Ακροναυπλία, Αρβανιτιά, Καρνάγιο, Παλαμήδι και όλα τα σχετικά θα βάζαμε, όπου τουλάχιστον ήταν δυνατόν, γελοιογραφίες με κοινωνικά μηνύματα περί ερωτικής προφύλαξης, σεβασμού στην απόλαυση του διπλανού αυτοκινήτου και φυσικά του ματάκια που τους παρακολουθεί έτσι κι αλλιώς όλους. Δύο αυτοκίνητα το ένα δίπλα στο άλλο, με ανοιχτά παράθυρα, ερωτικές φωλίτσες ελαφρώς στριμωχτού πάθους ελέω έλλειψης σπιτιού, που στο ένα θα φωνάζει ο άντρας «τι σου κάνω μάνα μου» και θα απαντάει η γυναίκα του διπλανού αυτοκινήτου «όλα μου τα κάνεις τίγρη μου». Και ενώ οι σύντροφοι των δύο λαλιστάτων ερωτοπαθών θα δείχνουν σαστισμένοι από το μπέρδεμα, ακριβώς στη μέση των δύο οχημάτων θα βρίσκεται σκυφτός ένας ματάκιας με μαύρα γυαλιά, τα μαύρα γυαλιά θα μπουν ως έμφαση της ιδιότητάς του, ως κλισέ, και ατάραχος και απαθής θα τους απαντά : « Μη χαλιέστε. Συνεχίστε. Συμβαίνει συχνά. Μην ξεχάσετε την προφύλαξη μόνο»

Στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, τις εισόδους και τις εξόδους της, μια τεράστια γελοιογραφία, κρεμάμενη σαν πανό τύπου «κάτω τα χέρια από το στρατόπεδο» με ζωγραφισμένο το μπλόκο της τροχαίας να έχει σταματήσει ένα κάμπριο αγροτικό και ένα παπάκι με διπλάσια εξάτμιση από το μέγεθός του κι ο αστυνομικός, χοντρός και καράφλας, με ένα ελληνικότατο πιτόγυρο στο ένα χέρι και το μπλοκάκι των κλήσεων στο άλλο να λέει στους δύο κάγκουρες οδηγούς : « Λυπάμαι πολύ, ξεπεράσατε και οι δυό τα 120 ντεσιμπέλ Παντελίδη, θα φάτε πρόστιμο»

Στα σημεία του πράσινου της πόλης, στον κόμβο της ΔΕΗ, στο πάρκο αλλά και σε άλλα μικρότερα παρτεράκια, ένας σκύλος όρθιος, καφετής, σαν τον Σκούμπιντου, και κυρίως οικολόγος, με το βιβλιαράκι της WWF στα χέρια, σε στάση όρθιου κατουρήματος και με ύφος ξαλάφρωσης να κοιτάει τον θεατή ηδονικά κι από πάνω του μια λεζάντα για τίτλο :  «Περιμένοντας τις δημόσιες τουαλέτες»

Και τέλος, σε όλες τις πολυσύχναστες θέσεις πάρκινγκ του Ναυπλίου, εκεί που γίνεται σκοτωμός και δεν ξεχωρίζεις στη συμπεριφορά Τσιμεντόβλαχο Αθηναίο από Μπουρτζόβλαχο ντόπιο, εκεί που πέφτουν οι κόρνες, τα βρισίδια και τα στριμωξίδια, κρεμάμενες γελοιογραφίες όρθιων αυτοκινήτων, προσωποποιημένων, που τοποθετούν με τα μικρά τους χεράκια και γεμάτα ειρωνικό χαμόγελο, σε στίβες, σε σειρά και σε απόλυτη τάξη, τον έναν πάνω και δίπλα στον άλλον, αγέλαστους ανθρώπους.

Πολιτική γελοιογραφία νομίζω δεν χρειάζεται προς το παρόν. Οι αντιπρόσωποι άλλωστε όλων των εξουσιών, δόξα τον Θεό, ασκούν την τέχνη θαυμάσια.





Αφιερωμένο στην καλή μου φίλη Βάλια Ρεντούλη

Κείμενο : Mario Vagman
Εικόνα : «O Σκεπτόμενος» του Τσαρούχη

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Mαραθώνιος Φόλας 2015, η συνενοχή είναι που μετράει!

Θα προτιμούσα να κολυμπούσα μια ζωή μέσα σε μια πισίνα γεμάτη σκατά παρά να ζώ πλάι σε ανθρώπους που σκοτώνουν και βασανίζουν ζώα.



Θα προτιμούσα να ζούσα στην φυλακή, να ήμουν πρεζάκιας, άστεγος και όποια άλλη συμφορά μπορεί να διανοηθεί κάποιος παρά να ζούσα ανάμεσα σε σχιζοφρενείς σαδιστές.

Το γεγονός πως υπάρχουν δίπλα μου άνθρωποι με τέτοιες ψυχοπάθειες και τόσο συχνά πια φανερωμένες μου προκαλεί μονάχα τρόμο. Αυτά τα κτήνη είναι ικανά για οποιοδήποτε έγκλημα. Μπορεί ο όχλος των άλαλων, καχύποπτων, συμφεροντολόγων και ως συνήθως αδρανών κατοίκων της πόλης να μην ανησυχεί εξίσου, να του έχει γίνει ως ένα μεγάλο βαθμό συνήθεια και αυτονόητο το έγκλημα της φόλας, αλλά κάνει μεγάλο λάθος που το υποτιμά γιατί θα το βρεί σύντομα μπροστά του.

Ένας άνθρωπος που μπαίνει στο κόπο να μαγειρέψει φαγητό με δηλητήριο για να το ταίσει σε κάποιο ζώο, που αφήνει ένα ζωντανό πλάσμα να τρέμει με σπασμούς, κρυμμένο, φοβισμένο, να κοιτάει το κενό με φρίκη και σιωπηλές στριγγλιές και να ξεψυχά αργά κι επώδυνα καθώς καίγονται και λιώνουν τα σωθικά του, ένα τέτοιος άνθρωπος, ένας τέτοιος δολοφόνος είναι ικανός για τα χειρότερα εγκλήματα.

Και προφανώς αλλά και δυστυχώς ζούν πολλοί τέτοιοι δολοφόνοι σαν και του λόγου του ανάμεσά μας. Κτήνη που μας προσβάλλουν όλους. Προσβάλλουν την ιστορία μας, τη ζωή μας, την αισθητική μας και αυτό το αίσθημα θρησκευτικότητας που αποπνέει η πόλη μας. Προσβάλλουν και ποδοπατούν την επιλογή μας να διαλέξουμε αυτό τον τόπο για να περάσουμε και να χαρίσουμε τα χρόνια μας. Γιατί υποσυνείδητα και πονηρά μας διώχνουν. Μας τραμπουκίζουν. Μας στέλνουν το δικό τους μήνυμα πως η πόλη μας, η πόλη που αγαπάμε όσο καμία, είναι το δικό τους προσωπικό νεκροταφείο. Νεκροταφείο ψυχών ανθρώπινων, των δικών τους ψυχών, και μη ανθρώπινων, των αθώων θυμάτων τους. Μας ψιθυρίζουν κρυφά μες τη νύχτα, εκεί που σαν θρασύδειλες σκιές σκορπάνε το θανατικό τους, πως εδώ είναι ο τάφος που θα σκοτώνει μέρα με τη μέρα, γιορτή τη γιορτή, ό,τι αγαπάμε.

Μας μετατρέπουν σε μια άρρωστη, αφύσικη, απάνθρωπη και ψυχοπαθή κοινωνία. Την είδηση ή ακόμα και την θέα της φόλας τη συνηθίσαμε. Η μορφή του τέρατος όσο περνάει ο καιρός μας τρομάζει ολοένα και λιγότερο. Κανείς δεν μιλάει. Κανείς δεν ασχολείται. Μήτε πνευματικός, μήτε αστυνομικός, μήτε πολιτικός άρχων.

Κι έτσι, ανάμεσα σε μανιακούς δολοφόνους και καταθλιπτικούς φιλόζωους, μέσα στο πλήθος το πάντοτε φιλήσυχο και βουβό, οδεύουμε ανέμελοι προς την μεγάλη τουριστική φιέστα της πόλης. Στο γεμάτο υγεία, ομορφιά, ευεξία, αυτοπροβολή και τουριστικό χρήμα Μαραθώνιο Δρόμο της. Συλλέγοντας όμως προηγουμένως και επιμελώς όλα τα πτώματα των ζώων από τους δρόμους και τα χωράφια μας. Μη τυχόν και καταλάβουν οι ξένοι ανθρώποι μας πως διασκεδάζουν σ' ένα παραθαλάσσιο νεκροταφείο με όμορφη βιτρίνα για ξεκάρφωμα.

Ο Θεός ας μας συγχωρέσει όλους.

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Γελοιογράφημα μιας βροχερής εβδομάδας

Φουντώνει λέει η δυσαρέσκεια των Ναυπλιωτών για την κλειστή είσοδο του Παλαμηδιού από την πλευρά των θρυλικών 999 σκαλοπατιών.

Τάδε έφη εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ τσιμεντοβλάχικης εφημερίδος, πανελληνίας εμβελείας, που κυκλοφόρησε σωρηδόν και στον τοπικό τύπο της Αργολίδας.

Η είδηση του ρεπορτάζ δεν βρίσκεται φυσικά στους λόγους που η είσοδος παραμένει κλειστή. Αυτό αποτελεί μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Για την ιστορία, ένα πέτρινο φυλάκιο υπό κατάρρευση είναι ο βασικός λόγος και δευτερευόντως μερικά ιστορικά σκαλοπατάκια, λιγουλάκι κατεστραμμένα. Χαράς το πράγμα δηλαδή. Η είδηση κρύβεται όμως στη διαπίστωση πως οι αυτόχθονες ιθαγενείς δυσαρεστήθηκαν.

Μιλάμε σίγουρα για μεγάλη δυσαρέσκεια. Τεραστίων διαστάσεων. Όπως όταν το Μπούρτζι ήταν έτοιμο να πέσει. Θυμάστε διαδηλώσεις... Ή τότε που Ακροναυπλία είχε βγεί στο παγκόσμιο γιουσουρούμ για ξεπούλημα. Ο κακός χαμός. Πλήθος Ναυπλιωτών στις επάλξεις. Ή τώρα πρόσφατα που πλακοστρώθηκε το αναδυθέν παλαιό τοίχος της Αμαλίας μετά βαίων και κλάδων. Μιλάμε επομένως για τόση κι άλλη τόση δυσαρέσκεια. Κανονική λαική κατακραυγή. Οι Ναυπλιώτες άλλωστε αν είναι σε κάτι γνωστοί είναι στην προστασία και εκτίμηση της ιστορικής τους παρακαταθήκης. Συν βέβαια το γεγονός ότι κάθε μνημειακή παρακμή πλήττει την τουριστική εξυπηρέτηση και το ίματζ της πόλεως, οπότε και την οικονομική ευρωστία μας. Γιατί το χρήμα πάντοτε βοηθάει για να σέβονται οι κατά τόπους ιθαγενείς την ένδοξη ιστορία τους κατιτίς παραπάνω.

Ακόμα και όταν δεν έχουν να φάνε. Όταν περιμένουν από μια Εκκλησία, ένα ναό, έναν παπά και μερικούς εθελοντές τον άρτον ημών τον επιούσιον. Ένας άρτος που έχει γίνει σήριαλ, αργολική και όχι μόνο σαπουνόπερα πρώτης προβολής, που μία κόβεται και μία ξαναξεκινάει στις πλάτες αθώων και πεινασμένων ψυχών. Τουλάχιστον οι δυστυχείς πένητες, ανενημέρωτοι μέχρι τα σήμερα περί της σοσιαλιστικής αλλαγής και της αντιμνημονιακής πλεύσης της χώρας, ας ζητήσουν από τον Δήμαρχο, αφού δεν κάνει που δεν κάνει δημοτικό παντοπωλείο, αφού βολεύεται από αυτήν την φιλάνθρωπη ενέργεια ολίγων, ας του ζητήσουν επιτέλους σουβλάκια. Ξέρει αυτός. Παραγγέλνει τα καλύτερα. Μπορούν να τους το διαβεβαιώσουν και οι μαθητές των δύο Γενικών Λυκείων της πόλης που ημέρα Παρασκευή, προ Κυριακής Αποκρεών, διδάχθηκαν τις παραδόσεις της νεοελληνικής διατροφής χάρη στη δημοτική μας αρχή. Για να γίνουν σωστοί Έλληνες όπως οι προγόνοι τους και κυρίως σκεπτόμενοι χολιστερινούχοι ψηφοφόροι.

Ας του ζητήσουν λοιπόν σουβλάκια. Ο Δήμαρχος πιστεύω θα τους το κάνει το χατίρι. Αρκεί να μην του θυμίσουν κατά λάθος πως έκανε επίτιμο Δημότη της πόλης τον Αντωνάκη τον Σαμαρά. Μόλις το ακούει, κάτι παθαίνει. Γίνεται Τούρκος, βρίζει και προσβάλλει. Οι τύψεις βλέπεις, και οι πουτάνες οι αναγκαίες υποχρεώσεις της εκλογής.

Έτσι την πάτησαν και οι κακομοίρηδες της (ριζο-)σπαστικής δημοτικής κίνησης της αύρας. Βγάλαν μια ανακοίνωση υποστήριξης των αιτημάτων των ελεύθερων επαγγελματιών της πόλης, και εκεί προς το τέλος, αφού δεν είχαν ως συνήθως τίποτα διαφορετικό να γράψουν πέραν του αντιμνημονιακού τους κύρους, θύμισαν στον Δήμαρχο την επίτιμη δημότευση του Μνημονιακού Μεγάλου Αντωνίου. Τί τό θελαν; Η απάντηση ήταν οξυτάτη και επιεικώς οργισμένη. Εξού κι ενοχική. Ο τσαμπουκάς της προσβόλας ξεπέρασε ακόμα και τον Δήμαρχο, Στρατηλάτη, Ηγέτη, Προπονητή της όμορης πόλης. Που πλέει πια σε πελάγη ευτυχίας. Μάλλον σε πελάγη Ανάπλασης.

Δεν τον νοιάζει τίποτα άλλο, δεν ενδιαφέρεται πια για κανένα πρόβλημα της πόλης του πέραν της ιστορικής Αναπλάσεως και βεβαίως του Παναργειακού. Τι κι αν το δημοτικό κοινωνικό παντοπωλείο υπάρχει ή δεν υπάρχει, τι κι αν το δημοτικό ξενοδοχείο «η Αργώ» στη Νέα Κίου διαλύεται, τι κι αν τα ΚΤΕΛ είναι παρανόμως τοποθετημένα με τις ευλογίες του, τι κι αν φωνάζει και γκρινιάζει ο λαός, η Δημαρχάρα τα γράφει όλα στ' αρχίδια της, δοξάζει μόνο την Ανάπλαση και σχεδιάζει το σύστημα που θα κατέβει η ομάδα με τον Πανελευσινιακό.

Είναι σίγουρο πάντως πως η Ανάπλαση, έτσι όπως πάει, για λόγους τακτικής και μόνο, θα κρατήσει πολύ καιρό. Ίσως και μέχρι τις επόμενες δημοτικές εκλογές. Είναι το καλύτερο άλλοθι και η πιο έξυπνη δικαιολογία δια πάσαν νόσον και πάσα μαλακία. Και γαμάει και σαν πολιτικό σύνθημα. Καμπόσος, ο ανα-Πλαστήρας του Άργους!

Αυτά βλέπει όμως ο κόσμος στην Αργολίδα και τρελαίνεται. Γι αυτό όπως γράφουν τα έγκυρα δημοσιογραφικά μέσα του νομού αυξάνεται η χρήση ναρκωτικών ουσιών και δή χαπιών στην περιοχή μας. Γι αυτό στο στρατόπεδο της πόλης, όπως καταγγέλουν οι ίδιοι οι φαντάροι, τραγουδάνε σκληρά και πολεμοχαρή στρατιωτικά άσματα, γεμάτα εθνική περηφάνια, απαράμιλλο θάρρος και εκδίκηση για τους εχθρούς του έθνους, τα βιζματόπαιδα του παραμεθώριου ΚΕΜΧ.

Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις. Άνθρωποι πρότυπα που ζούν ανάμεσά μας. Πολιτικοί ταγοί, σύμβολα εργατικότητας και αυτοθυσίας. Όπως ο ακούραστος Έντι. Ο αντιδήμαρχος του Αναπλιού. Ο κατά κόσμον Γιώργος Μπουζαλάς Ο γνωστός και ως Έντι ο Σούπερμαν. Αυτός που βλέπαμε όλο τον χειμώνα να μαζεύει με τα ακούραστα χεράκια του όλα τα σκουπίδια και τις βρωμιές από τα ρέματα της περιοχής για να μην υπερχειλίζουν. Και αυτά τα μαλακισμένα, με την πρώτη δυνατή βροχή, τελείως αντιπολιτευτικά, πήγαν και υπερχείλισαν...

Με αυτά και με αυτά, δεν είναι να απορείς που ο 3ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Γελοιογραφίας 2015 ξεκινάει στα μέρη μας. Θα είμαστε μάλλον πηγή έμπνευσης για πολύ κόσμο.



Κείμενο: Mario Vagman
Σκίτσο: Γελοιογραφία της εβδομάδας (30-9-11) από την εφημερίδα ΤΑ ΑΡΓΟΛΙΚΑ