"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Και η βρόχα να πέφτει στρέιτ θρού

Λήγει σήμερα, τελευταία Κυριακή του Μάρτη, η δημόσια διαβούλευση για την ανάπλαση του Λιμανιού της πόλης. Το master plan όπως το αποκαλούμε εμείς οι πρωτοπρωτευουσιάνοι πιθηκομίμοι.

Έτσι το τοπικό διαδίκτυο πήρε φωτιά αυτές τις μέρες. Όλοι έτρεξαν στην ιστοσελίδα του Δήμου, νέοι, γέροι, γυναίκες, άντρες και παιδιά, και έγραψαν τις προτάσεις τους για το λιμάνι που ονειρεύονται και το Ναύπλιο του αύριο. Έγινε της πουτάνας.  Δεν προλάβαινες να διαβάζεις. Η διαβούλευση έχει ξεπεράσει σε συμμετοχή και εκείνη την καλοκαιρινή συναυλία της Ευγενίας Μανωλίδου στο Φάρο. Για τόσο κόσμο μιλάμε. Και ήταν λογικό. Η διαμόρφωση του λιμανιού της πόλης είναι τεράστιο ζήτημα για τον τόπο και ένα πολιτικό ον τέτοιου ενεργού βεληνεκούς σαν τον σύγχρονο Ναυπλιώτη, δεν θα ήταν δυνατό να το αγνοήσει. Εκτός των άλλων, αν δεν πεί τώρα την άποψή του, με ποιο δικαίωμα θα μπορεί μετά να γκρινιάζει για τ’ οτιδήποτε; Τι είναι ο Ναυπλιώτης δηλαδή; Κανάς καναπεδάτος αναθεσάκιας που στο τέλος όλα του φταίνε, όλα συμβαίνουν λάθος  και όλοι γύρω του είναι άχρηστοι και κλέφτες εκτός από αυτόν;

Το ηθικό δίδαγμα πάντως της εβδομάδας που πέρασε,  αυτό που προσέφερε η πόλη σαν πνευματική παρακαταθήκη στον οικουμενικό πολιτισμό, είναι το άκρως φυσιολατρικό θεώρημα πως τελικά η βροχή,  είναι μεγάλη μαλακία και ως φυσικό φαινόμενο πρέπει να καταργηθεί. Τουλάχιστον την άνοιξη. Δεν είναι σοβαρή κατάσταση τώρα να έχει φτάσει 30 του Μάρτη κι ο Ναυπλιώτης να μην μπορεί να βγεί έξω, να πάει τη βόλτα του, να κάνει την παρέλασή του, να ψωνίσει στους πανηγυριώτικους πάγκους του, να κουτσομπολέψει ηλιόλουστα και καθιστικά, επειδή του κάρφωσε του καιρού ανοιξιάτικα να μαζέψει σύννεφα για να ποτίσει το χώμα. Ο εκνευρισμός που έχει απλωθεί στις τάξεις του αυτόχθονος πληθυσμού εξαιτίας του απαράδεκτου αυτού φαινομένου είναι μέγας.  Ο κόσμος έχει μουρλαθεί και δικαιολογημένα. Του έχει μουλιάσει  αλλά και μουχλιάσει τελείως ο εγκέφαλος. Σχόλια επί σχολίων, γκρίνιες και κατάρες μέχρι και κρούσματα βροχοφοβίας, συννεφοφυγής και αστραποβροντοπληξίας σημειώθηκαν, ευτυχώς όμως  χωρίς μέχρι τώρα να θρηνήσουμε θύματα.  Η φύση, καλώς ή κακώς, πρέπει να έχει τα όριά της. Ευκαιρία να της τα μάθουμε λοιπόν. Η πιο καλή λύση που ακούστηκε μέχρι τώρα είναι να αναλάβει το φυσικό φαινόμενο αποκλειστικά και μόνο η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και για να μην ξεχνιόμαστε, Αποχέτευσης. Σε ένα μηνάκι το πολύ, θα έχει καταφέρει να καταστρέψει το δίκτυο βροχής, θα ανακοινώσει βλάβη και θα κάνει υποχρεωτική διακοπή παροχής νερού επ’ αόριστον. Τι καλύτερο; Ποτέ ξανά βροχή. Μόνο ήλιος και παθιάρικη λίμπιντο Ναυπλιωτών για όλα τα γούστα.

Άσχετο. Αυτό το μπλεδάκι πάνω στο Μπούρζτι, τώρα που το επισκευάζουν και του έχουν βάλει αυτές τις γαλάζιες σκαλωσιές της επιδιόρθωσης, ωραίο δεν είναι;

Μήπως να το βάφαμε όλο μπλε; Του πάει πολύ. Του σπάει τη μονοτονία τόσων αιώνων. Να αλλάξει και εμάς λίγο το μάτι μας.  Να δούμε κάτι διαφορετικό.  Το βλέπουμε που το βλέπουμε στα ιντερνέτια και τα φεισμπούκια σε 100 χιλιάδες φωτογραφίες την ημέρα, το χαζεύουμε που το χαζεύουμε σε κάθε βόλτα μας από τη μέρα που γεννηθήκαμε, δεν είναι ώρα για μια αλλαγή; Νισάφι. Έτσι κι αλλιώς η πόλη εκσυχρονίζεται ολοένα και πιο πολύχρωμα. Γιατί όχι και το Μπούρτζι μας. Μόνο να προσέξουμε να μην το βάψουμε και ακριβώς στο χρώμα της θαλάσσης γιατί κάποια στιγμή θα βυθιστεί, και δεν θα έχουμε πάρει χαμπάρι. Θα καθόμαστε στην παραλία σαν τους μαλάκες και θα το κοιτάμε, θα κοιτάμε δηλαδή εκεί που θα φαντάζεται η μεγαλοαστική μας όραση πως βρίσκεται, ενώ αυτό θα κολυμπά αμέριμνο στους γάργαρους βυθούς του λιμανιού μας.

Αλλά και πάλι δεν θα χαλαστούμε και τόσο πολύ. Θα διοργανώσουμε μια ωραία και ρηξικέλευθη έκθεση φωτογραφίας με τις καλύτερες εικόνες της καστρονησίδας και θα την επαναλαμβάνουμε μία φορά το χρόνο για να την θυμόμαστε. Σαν μνημόσυνο. Θα ταιριάζει και με την εν γένει έφεση της πόλης προς την ανατρεπτική και αντικαθεστηκυία τέχνη.  Αυτού του είδους την τέχνη που με τρόπο περίτεχνο ομολογουμένως καταφέρνουμε να κρύβουμε όλη την ουσία κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας και να κινούμαστε πάντοτε στα βαλτωμένα νερά της φαιδρής μας επιφάνειας. Στον κόσμο του ντεκόρ, του ίματζ και της διασκεδαστικής διακόσμησης. Εκεί που ο Νίκος Καρούζος μας κάνει γοητευτικούς, καλλιεργημένους και ξεχωριστούς προφέροντας απλά και μόνο το όνομά του. Εκεί που το Μπούρτζι δεν είναι ένας παλιός φοβιστικός τόπος εξορίας, το απομονωμένο σπίτι του αχώνευτου δημίου και η πέτρινη φυλακή των ψυχών μας, αλλά το γλυκανάλατο στολίδι της πόλης και του αναπλασμένου, λίαν συντόμως, λιμανιού.

Και η βρόχα, έξω από το παράθυρο, να πέφτει ολημερίς στρέιτ θρού.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου