"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Mαραθώνιος Φόλας 2015, η συνενοχή είναι που μετράει!

Θα προτιμούσα να κολυμπούσα μια ζωή μέσα σε μια πισίνα γεμάτη σκατά παρά να ζώ πλάι σε ανθρώπους που σκοτώνουν και βασανίζουν ζώα.



Θα προτιμούσα να ζούσα στην φυλακή, να ήμουν πρεζάκιας, άστεγος και όποια άλλη συμφορά μπορεί να διανοηθεί κάποιος παρά να ζούσα ανάμεσα σε σχιζοφρενείς σαδιστές.

Το γεγονός πως υπάρχουν δίπλα μου άνθρωποι με τέτοιες ψυχοπάθειες και τόσο συχνά πια φανερωμένες μου προκαλεί μονάχα τρόμο. Αυτά τα κτήνη είναι ικανά για οποιοδήποτε έγκλημα. Μπορεί ο όχλος των άλαλων, καχύποπτων, συμφεροντολόγων και ως συνήθως αδρανών κατοίκων της πόλης να μην ανησυχεί εξίσου, να του έχει γίνει ως ένα μεγάλο βαθμό συνήθεια και αυτονόητο το έγκλημα της φόλας, αλλά κάνει μεγάλο λάθος που το υποτιμά γιατί θα το βρεί σύντομα μπροστά του.

Ένας άνθρωπος που μπαίνει στο κόπο να μαγειρέψει φαγητό με δηλητήριο για να το ταίσει σε κάποιο ζώο, που αφήνει ένα ζωντανό πλάσμα να τρέμει με σπασμούς, κρυμμένο, φοβισμένο, να κοιτάει το κενό με φρίκη και σιωπηλές στριγγλιές και να ξεψυχά αργά κι επώδυνα καθώς καίγονται και λιώνουν τα σωθικά του, ένα τέτοιος άνθρωπος, ένας τέτοιος δολοφόνος είναι ικανός για τα χειρότερα εγκλήματα.

Και προφανώς αλλά και δυστυχώς ζούν πολλοί τέτοιοι δολοφόνοι σαν και του λόγου του ανάμεσά μας. Κτήνη που μας προσβάλλουν όλους. Προσβάλλουν την ιστορία μας, τη ζωή μας, την αισθητική μας και αυτό το αίσθημα θρησκευτικότητας που αποπνέει η πόλη μας. Προσβάλλουν και ποδοπατούν την επιλογή μας να διαλέξουμε αυτό τον τόπο για να περάσουμε και να χαρίσουμε τα χρόνια μας. Γιατί υποσυνείδητα και πονηρά μας διώχνουν. Μας τραμπουκίζουν. Μας στέλνουν το δικό τους μήνυμα πως η πόλη μας, η πόλη που αγαπάμε όσο καμία, είναι το δικό τους προσωπικό νεκροταφείο. Νεκροταφείο ψυχών ανθρώπινων, των δικών τους ψυχών, και μη ανθρώπινων, των αθώων θυμάτων τους. Μας ψιθυρίζουν κρυφά μες τη νύχτα, εκεί που σαν θρασύδειλες σκιές σκορπάνε το θανατικό τους, πως εδώ είναι ο τάφος που θα σκοτώνει μέρα με τη μέρα, γιορτή τη γιορτή, ό,τι αγαπάμε.

Μας μετατρέπουν σε μια άρρωστη, αφύσικη, απάνθρωπη και ψυχοπαθή κοινωνία. Την είδηση ή ακόμα και την θέα της φόλας τη συνηθίσαμε. Η μορφή του τέρατος όσο περνάει ο καιρός μας τρομάζει ολοένα και λιγότερο. Κανείς δεν μιλάει. Κανείς δεν ασχολείται. Μήτε πνευματικός, μήτε αστυνομικός, μήτε πολιτικός άρχων.

Κι έτσι, ανάμεσα σε μανιακούς δολοφόνους και καταθλιπτικούς φιλόζωους, μέσα στο πλήθος το πάντοτε φιλήσυχο και βουβό, οδεύουμε ανέμελοι προς την μεγάλη τουριστική φιέστα της πόλης. Στο γεμάτο υγεία, ομορφιά, ευεξία, αυτοπροβολή και τουριστικό χρήμα Μαραθώνιο Δρόμο της. Συλλέγοντας όμως προηγουμένως και επιμελώς όλα τα πτώματα των ζώων από τους δρόμους και τα χωράφια μας. Μη τυχόν και καταλάβουν οι ξένοι ανθρώποι μας πως διασκεδάζουν σ' ένα παραθαλάσσιο νεκροταφείο με όμορφη βιτρίνα για ξεκάρφωμα.

Ο Θεός ας μας συγχωρέσει όλους.

1 σχόλιο: