"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Όταν πεθαίνει ο Θεός στ’ Ανάπλι

Δεν είναι και λίγο πράγμα να κουβαλάς το βάρος ενός θανάτου στις πλάτες σου. Δεν είναι καθόλου λίγο να κυλάει στα χέρια σου το αίμα ενός νεκρού. Πόσο μάλλον όταν αυτό το αίμα είναι αίμα θεϊκό κι αθώο.

Μπορεί να μην το έκανες εσύ. Μπορεί να μην βάρεσες εσύ ο ίδιος τις σφυριές για τα καρφιά στο δέρμα. Μπορεί να ήταν άλλοι αυτοί που σήκωσαν το βάρος της αποτρόπαιας αυτής πράξης. Και σίγουρα ήταν. Αλλά πάντα θα διερωτάσαι και θα σου τρώει την ψυχή η απορία, αν ζούσες τότε, σ'εκείνα τα μέρη, εσύ τι θα διάλεγες να φωνάξεις. Τον Ιησού ή τον Βαραβά; Θα είχες άραγε την ικανότητα να διακρίνεις ή παρασυρμένος από τον όχλο, όπως και τώρα συνηθίζεις, θα έκανες για άλλη μια φορά την λάθος επιλογή;

Η στατιστική πάντως κι αυτός ο ονειροκτόνος νόμος των πιθανοτήτων που σε καθοδηγεί, δυστυχώς δεν είναι με το μέρος σου. Φονιά σε λέει, όπως και να τον ερμηνεύσεις, όσο και να του λειάνεις τις πιθανές γωνίες, και σου γεμίζει το κεφάλι μόνο με τύψεις κι ενοχές.

Ονομάζεται Εβδομάδα των παθών, Μεγάλη Εβδομάδα, ή αλλιώς εβδομάδα των μεγάλων μας ενοχών. Γι' αυτό κι οι καλημέρες γίνονται πιο ζεστές. Γι' αυτό και οι ευχές έχουν μια στάλα ειλικρίνειας. Γι' αυτό και οι άνθρωποι γίνονται πιο ακίνδυνοι από ποτέ. Γι' αυτό και η άνοιξη είναι πάντοτε αυτές τις μέρες η αναγκαία συνθήκη της παρηγοριάς.

Φέτος όμως, όπως μας ενημερώνουν τα μερομήνια και οι προβλέψεις των μετεωρολόγων, η άνοιξη δεν πρόκειται να μας γιατρέψει από τα ενοχικά μας σύνδρομα. Θα αργήσει να φανεί στα πέριξ, θα μας αφήσει ολομόναχους, για να μάθουμε να μην την αποζητούμε μόνο για λόγους διασκεδαστικούς.

Έτσι οι κόκκινες σημαίες των μπαλκονιών μας θα ανεμίζουν μουσκεμένες καταθλιπτικές κι ανέραστες. Τα σκαλοπάτια της παλιάς πόλης, που ασβεστώθηκαν για να υποδεχτούν τους πασχαλινούς μας επισκέπτες, θα περιμένουν τους πλούσιους περιπάτους της έκθεσης πολυτελών σκαφών στις αρχές του επόμενου μήνα. Τα μοσχομυριστά λουλούδια, τα πλούσια στεφάνια και τα όμορφα ντυσίματα θα παραμείνουν μόνο ενδείξεις της αμήχανής μας ενοχής. Ο έρωτας θα είναι ακόμα χειμωνιάτικος κι επιλεκτικός. Οι ομπρέλες θα κρύβουν τα πρόσωπά μας κάνοντάς μας να δείχνουμε ακόμα πιο ένοχοι. Οι ευχές θα είναι γρήγορες, τυπικές και ίδιες. Οι καλημέρες, ως συνήθως, λιγοστές. Το βήμα θα βιαστεί να φτάσει στην Ανάσταση. Μόνο εκεί θα βρεί την σωτηρία.  Την άλλη μέρα θα έχει ήδη ξεχάσει από το πολύ φαί.

Όσο για την άνοιξη, μάλλον σκοπεύει να μας επισκεφθεί την Κυριακή του Θωμά. Επί τον τύπον των ήλων.

Ταιριάζει καλύτερα με το ορθολογικό πνεύμα της πόλεως.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου