"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Ζητείται επειγόντως τρελός άνευ προϋπηρεσίας

Επιτέλους έρχεται ο καύσωνας σύντροφοι νεοφιλελεύθεροι αυτόχθονες ιθαγενείς.

Επιτέλους οι προσευχές μας έπιασαν τόπο και εκεί που η κοινωνική ζωή της πόλης ήταν χειρότερη από ποτέ, εκεί που κυριαρχούσε ένα συλλογικό και πολιτιστικό τίποτα παρέα με μπόλικα ατομικά εγώ, ο καιρός μας λυπήθηκε και, κάλλιο αργά παρά ποτέ, άνοιξε την ρωγμή της ελπίδας.

Ελπίδα που επιτέλους έρχεται, όπως αναμεταδίδουν απολύτως βέβαιες οι καιρικές προβλέψεις, προστέθοντας έτσι άλλη μια σειρά απόλυτων βεβαιοτήτων στο πίσω μέρος των εγκεφαλικών μας και παράλυτων νευρώνων.

Σε μια κοινωνία λοιπόν ιστορικά πρωτοπόρα στο μιμητισμό του δυτικού τρόπου ζωής, μια κοινωνία δηλαδή εξόχως ειδωλολατρική, μόνο ο θεός ήλιος θα μπορούσε να της προσφέρει μια κάποια ελπίδα απέναντι στους νέους βάρβαρους καιρούς που έχει να αντιμετωπίσει.

Ο θεός ήλιος με τον θείο-καύσωνα. Τη λεγομένη και άνοιξη των τρελών. Που φουντώνει τα μέσα του ανθρώπου και τον ξεγυμνώνει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Που μαζί με τις θερμοκρασίες, τους ιδρώτες και τους λογαριασμούς της ΔΕΥΑΝ, αυξάνει τα νευρολογικά μας συμπτώματα, τα ψυχωσικά μας κολλήματα, τις ανασφάλειες, τους φόβους, τις αγοραφοβίες, τις αρνήσεις, τα τικ, τις κρίσεις άγχους και τις κρυμμένες φωνές του κεφαλιού μας. Που αποκαλύπτει όλα μας τα σώψυχα και δίνει το μικρό έναυσμα στους έτοιμους από καιρό, στους θαρραλέους, να πάρουν τον δρόμο της λυτρωτικής τρέλας.

Αν κάτι σήμερα λείπει από το Ναύπλιο, από αυτό το παθητικό αναπλιώτικο καλοκαίρι του 2015, είναι οι τρελοί της πόλης. Όχι οι γιαλαντζί τρελοί. Οι τρελοί του κάθε στυλ, της μαγκιάς, της φάσης και της ατέρμονης ηλιθιότητας. Ούτε οι ημίτρελοι της καχυποψίας, του κρυψινισμού και της όποιας εγωπάθειας. Μιλάμε για τους κανονικούς, αυθεντικούς και πρωτοπόρους πάλαι ποτέ τρελούς του Ναυπλίου. Που ψιθύριζαν μόνοι τους στις γωνιές των καφενείων, που φώναζαν συνθήματα, που έκλαιγαν ή γέλαγαν στη μέση του δρόμου χωρίς προφανή λόγο, που σου έλεγαν ακατανόητες ιστορίες χωρίς αρχή, μέση και τέλος, ούτε καν συντακτική συνοχή, που σε κοίταγαν ευθεία και άγρια στα μάτια και τόσα άλλα μη κοινωνικώς αποδεκτά.

Κάποτε αφθονούσαν αυτοί οι τρελοί. Τώρα όμως, πάνω στην πιο δύσκολη στιγμή, πάνω που χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας, δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα. Η τρελή ενέργεια που άφησαν πίσω τους, απλώθηκε από λίγο στον καθένα μας και μείς αντί να την εκτονώσουμε συλλογικά και κοινωνικά, αναζητούμε τους επόμενους για να την ξεφορτωθούμε. Αναζητούμε τους συσσωρευτές όλης της κοινωνικής μας νεύρωσης, τους δημόσιους γελωτοποιούς μας, τους προφήτες, τους τσάμπα ψυχαναλυτές και κοροιδευτές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αυτές τις ευαίσθητες κεραίες όλων των αδύνατων σημείων μας. Ο καύσων ίσως μας βοηθήσει σε αυτό, γι' αυτό και κάθε χρόνο τον αποζητούμε χωρίς καν να το ξέρουμε.

Μέχρι να έρθει η στιγμή που ένα κατάζεστο βράδυ, στη μέση της πλατείας Συντάγματος, θα ανέβει πάνω στο ρολόι ένας κουστουμαρισμένος και καθωσπρέπει συμπολίτης μας, θα μας κοιτάξει πανοραμικά και αφ'υψηλού και ιδρωμένος θα φωνάξει δυνατά: « Πατριώτες! Μην πουλάτε άλλο γραφικότητα! Θα μας την βάλουν στον υψηλό Φ.Π.Α και μετά θα χρεοκοπήσουμε...»

Θα είναι ένας από εμάς. Ένας ήρωας. Ένας αλτρουιστής. Αυτός που θα αναλάβει ελεύθερα να σηκώσει στους ώμους του τον ψυχισμό μας.

Θα μας κάνει να χαμογελάσουμε αμήχανα. Τα παιδιά θα φωνάζουν άναρθρα και χαρούμενα γύρω του. Οι έφηβοι θα προσπαθούν να του απαντήσουν ανεπιτυχώς, κρυμμένοι, όπως πάντα, μέσα στο πλήθος των μεγάλων, επιδεικνύοντας την δήθεν εξυπνάδα τους. Οι παρέες θα λένε και θα ξαναλένε τα λόγια του, γελώντας σε κάθε στιγμή αμηχανίας. Οι κυρίες, που φοβούνται τους τρελούς περισσότερο, ίσως επειδή μπορούν να τις καταλάβουν, θα νιώσουν ασφάλεια στη αγκαλιά των συζύγων ή εραστών τους. Άλλοι θα προσπαθούν να κατανοήσουν, αν αυτό που ακούστηκε είχε κάποιο νόημα, μια βαθύτερη ουσία. Κάποιοι θα βρουν μια ουσία, άλλοι θα καταλήξουν πως πρόκειται απλά για τα λόγια ενός τρελού. Όλοι μα όλοι όμως, θα χαίρονται που δεν θα έχουν ξεπεράσει ακόμα το ψυχικό σύνορο του ήρωά μας. Λίγο θέλει για να σου στρίψει; Θα αναρωτιούνται εφησυχασμένοι. Και η ατμόσφαιρα ξαφνικά θα γίνει ολίγον ελαφρότερη.

Καθότι ο τρελός αναλαμβάνει για χάρη μας όλα τα φώτα της δημοσιότητας. Μας μετατρέπει από αγχωμένους πρωταγωνιστές μιας κοινωνικής εξόδου σε φιλοθεάμον κοινό. Κάθε του υπαίθριο θεατρικό δρώμενο μας κοινωνικοποιεί ακαριαία ως θεατές. Ο τρελός, ο κάθε τρελός, είναι ο βίαιος εκφραστής μιας συλλογικά καταπιεσμένης έκφρασης.

Και είμαστε εξόχως καταπιεσμένοι σύντροφοι νεοφιλελέδες αυτόχθονες ιθαγενείς. Και ως δυτικότροποι, τουτέστιν ειδωλολατρικώς ηθικολάγνοι και ηθικοπροσκυνητές, ανίκανοι προς πάσαν αυθόρμητη κοινωνική εκτόνωση, χρειαζόμαστε επειγόντως αυτόν τον καύσωνα. Μπορεί και να είναι η τελευταία μας ευκαιρία. Ο χειμώνας προβλέπεται βαρύς και τα ψυχοφάρμακα θα μπουν στον υψηλό Φ.Π.Α.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου